Interpretacja 0111-KDIB3-3.4012.183.2026.5.PJ

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług wpłynął 30 marca 2026 r. Uzupełnił go Pan pismami z 3 maja 2026 r. oraz z 5 czerwca 2026 r. stanowiącymi odpowiedzi na wezwania Organu.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Jest Pan obywatelem Ukrainy. Wjechał Pan do Polski w dniu (...) lutego 2024 r. [winno być: (...) maja 2024 r. – zgodnie ze sprostowaniem zawartym w uzupełnieniu z 5 czerwca 2026 r.] ze względu na trwający konflikt zbrojny. Pana pierwotny pobyt miał charakter tymczasowy. Dopiero w dniu (...) stycznia 2026 r. otrzymał Pan decyzję wojewody o udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy. W Pana ocenie to ten moment stanowi formalne i faktyczne przeniesienie Pana normalnego miejsca zamieszkania do Polski (ustalenie centrum interesów życiowych). Jest Pan właścicielem samochodu (…). Samochód jest zarejestrowany na Pana nazwisko na Ukrainie od (...) listopada 2022 r. (użytkowany przez Pana ponad 6 miesięcy przed przeniesieniem miejsca zamieszkania).

W uzupełnieniu wniosku odpowiadając na pytania Organu wskazał Pan ponadto, że:

a) Kiedy przywiózł/przywiezie Pan na terytorium kraju (Polski) samochód, którego dotyczy wniosek?

-  Samochód, którego dotyczy wniosek, przywiózł Pan na terytorium Polski w dniu (...) maja 2024 r.

b) Czy samochód, o którym mowa we wniosku jest samochodem osobowym w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym?

-  Samochód, o którym mowa we wniosku (…), jest samochodem osobowym w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym.

c) Czy samochód, o którym mowa we wniosku będzie przez Pana używany na terytorium kraju (Polski) do takiego samego celu, w jakim był używany na terytorium państwa trzeciego (Ukrainy)?

-  Samochód będzie przez Pana używany na terytorium Polski do takiego samego celu, w jakim był używany na Ukrainie.

d) Czy samochód, o którym mowa we wniosku służył Panu na terytorium Ukrainy wyłącznie do użytku osobistego?

-  Samochód służył Panu na terytorium Ukrainy wyłącznie do użytku osobistego.

e) Czy przedstawi Pan właściwemu naczelnikowi urzędu celno-skarbowego dowód potwierdzający że samochód, o którym mowa we wniosku służył Panu do użytku osobistego przez okres co najmniej 6 miesięcy przed zmianą miejsca pobytu?

-    Przedstawi Pan właściwemu naczelnikowi urzędu celno-skarbowego dowód potwierdzający, że samochód służył Panu do użytku osobistego przez okres co najmniej 6 miesięcy przed zmianą miejsca pobytu.

f) Czy miał Pan miejsce zamieszkania na terytorium państwa trzeciego (Ukrainy)? Proszę wskazać w jakich okresach miał Pan miejsce zamieszkania na terytorium Ukrainy?

-    Miał Pan miejsce zamieszkania na terytorium Ukrainy od urodzenia do momentu powzięcia zamiaru stałego osiedlenia się w Polsce. Pana przyjazd do Polski w dniu (...) maja 2024 r. był wymuszony wybuchem wojny i miał charakter wyłącznie tymczasowy (uzyskał Pan status ochrony czasowej PESEL UKR). Faktyczna zmiana Pana stałego miejsca zamieszkania (przeniesienie centrum interesów życiowych) nastąpiła dopiero w momencie uzyskania zezwolenia na pobyt czasowy (Karta Pobytu) w dniu (...) stycznia 2026 r.

g) Czy w okresie od (...) lutego 2024 r. przebywał Pan na terytorium Ukrainy przez co najmniej 185 dni w każdym roku kalendarzowym?

-    Fizycznie nie przebywał Pan na terytorium Ukrainy przez co najmniej 185 dni w roku, ponieważ z powodu działań wojennych w dniu (...) maja 2024 r. był Pan zmuszony uciec do Polski. Jednakże, zgodnie z orzecznictwem i interpretacjami podatkowymi, wymuszony pobyt uchodźczy (PESEL UKR) nie stanowi automatycznej zmiany „normalnego miejsca zamieszkania”. Do początku 2026 roku Pana główne powiązania majątkowe i życiowe formalnie pozostawały na Ukrainie.

h) Czy w okresie od (...) lutego 2024 r. Pana więzi zawodowe i osobiste znajdowały się na Ukrainie czy w Polsce? Jakie to były więzi osobiste i zawodowe?

-    Przed wybuchem wojny oraz w początkowym okresie uchodźstwa (od (...) maja 2024 r.) Pana centrum interesów życiowych pozostawało na Ukrainie. Przyjazd do Polski był wyłącznie ucieczką przed zagrożeniem życia. Dopiero z czasem, wraz z przedłużającym się konfliktem, podjął Pan decyzję o przeniesieniu Pana więzi zawodowych i osobistych do Polski na stałe, co ostatecznie sformalizowało się poprzez wydanie Panu Karty Pobytu w dniu (...) stycznia 2026 r.

i)  Czy samochód, o którym mowa we wniosku będzie przez Pana wykorzystywany do użytku osobistego i nie będzie przeznaczony do prowadzenia działalności gospodarczej?

-    Samochód będzie przez Pana wykorzystywany wyłącznie do użytku osobistego i nie będzie przeznaczony do prowadzenia działalności gospodarczej.

j) Czy samochód, o którym mowa we wniosku będzie sprzedany, oddany jako zabezpieczenie, wynajęty, użyczony, wydzierżawiony przez okres 12 miesięcy od dnia zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu?

-    Samochód nie będzie sprzedany, oddany jako zabezpieczenie, wynajęty, użyczony ani wydzierżawiony przez okres 12 miesięcy od dnia zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu.

k) Czy w przypadku oddania jako zabezpieczenia, sprzedaży, wynajęcia, użyczenia, wydzierżawienia lub odstąpienia odpłatnie lub nieodpłatnie w inny sposób samochodów, o których mowa we wniosku w okresie 12 miesięcy od zgłoszenia ich do procedury dopuszczenia do obrotu poinformuje Pan wcześniej o tym organ celny?

-      Nie dotyczy, ponieważ nie zamierza Pan dokonywać żadnej z wymienionych czynności.

l) Czy samochód, o którym mowa we wniosku będzie zwolniony od cła?

-    Samochód będzie zwolniony od cła na podstawie przepisów celnych o mieniu przesiedleńczym.

W uzupełnieniu z 5 czerwca 2026 r. wskazał Pan, odpowiadając na pytania zawarte w wezwaniu, że:

1) Kiedy przyjechał Pan do Polski?

-    Przyjechał Pan do Polski w dniu (...) maja 2024 r. Data (...) lutego 2024 r., która pojawiła się we wcześniejszej korespondencji, była wynikiem niezamierzonej omyłki pisarskiej. Prawidłową datą Pana fizycznego wjazdu na terytorium RP jest (...) maja 2024 r., co potwierdzają dane ze straży granicznej oraz pieczęcie w Pana paszporcie.

2) Kiedy przywiózł Pan na terytorium kraju (Polski) samochód, którego dotyczy wniosek?

-    Samochód, którego dotyczy wniosek (…), przywiózł Pan na terytorium Polski w tym samym dniu, w którym przekroczył Pan granicę, tj. (...) maja 2024 r. Fakt wjazdu tym pojazdem został odnotowany w Pana paszporcie podczas kontroli granicznej.

3) Kiedy podjął Pan decyzję o przeniesieniu więzi zawodowych i osobistych do Polski na stałe i czym się to przejawiało?

-    Przenoszenie Pana centrum interesów życiowych do Polski było procesem stopniowym, wymuszonym początkowo wojną, a następnie trwałym związaniem się z Polską. Przejawiało się to w następującej chronologii:

- (...) maja 2024 r. wynajął Pan mieszkanie w (...).

- (...) maja 2024 r. dołączyła do Pana żona, przenosząc tym samym Pana główne więzi osobiste do Polski.

- (...) listopada 2024 r. wynajął Pan długoterminowo mieszkanie w (…).

- W lutym 2025 r. ostatecznie zakończył Pan świadczenie usług w ramach ukraińskiej działalności gospodarczej (FOP).

- (...) marca 2025 r. otworzył Pan polską jednoosobową działalność gospodarczą (JDG) i podpisał Pan umowę o współpracy (B2B), definitywnie przenosząc swoje więzi zawodowe wyłącznie na terytorium Polski.

- (...).

Obecnie na stałe mieszka Pan z żoną i córką w (...). Powyższe fakty dowodzą, że Pana decyzja o stałym osiedleniu ugruntowała się na przełomie 2024 i 2025 roku.

4) W czym wyrażały się Pana związki zawodowe i osobiste z terytorium Ukrainy w okresie pobytu w Polsce od (...) lutego 2024 r.?

-    W początkowym okresie Pana pobytu w Polsce (po (...) maja 2024 r.) Pana więzi zawodowe z Ukrainą polegały na tym, że do lutego 2025 r. kontynuował Pan pracę zdalną na podstawie ukraińskiego kontraktu w ramach działalności (FOP). Jeśli chodzi o więzi osobiste i majątkowe, na terytorium Ukrainy pozostał Pana ojciec, starszy brat oraz należący do Pana majątek w postaci nieruchomości.

5) Kiedy wystąpił Pan z wnioskiem o zezwolenie na pobyt stały?

-    Z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt w Polsce wystąpił Pan w (...) w dniu (...) czerwca 2025 r. (w wyniku tego wniosku wydano Panu Kartę Pobytu Czasowego).

6) Kiedy dokonał Pan zgłoszenia celnego przywozu samochodu?

-    Dotychczas nie dokonał Pan zgłoszenia celnego przywozu samochodu. Zgodnie z Pana najlepszą wiedzą, wstrzymał się Pan z tą czynnością, ponieważ oczekuje Pan na rozstrzygnięcie Dyrektora KIS w postaci niniejszej interpretacji indywidualnej. Dopiero po uzyskaniu wiążącego stanowiska planuj Pan udać się do agencji celnej.

7) Czy dokonując zgłoszenia samochodu do procedury dopuszczenia do obrotu przed dniem przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium kraju, zobowiązał się Pan do przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium kraju przed upływem 6 miesięcy od dnia przedstawienia organowi celnemu takiego zobowiązania oraz złożył Pan zabezpieczenie w celu zagwarantowania pokrycia kwoty podatku?

-    Nie dotyczy. Jak wskazał Pan w punkcie 6, nie dokonywał Pan jeszcze zgłoszenia samochodu do procedury celnej, a co za tym idzie, nie składał Pan przed organem celnym żadnych oświadczeń ani nie wnosił zabezpieczeń/depozytów na poczet kwoty podatku.

Pytanie w zakresie podatku od towarów i usług

Czy w przedstawionym stanie faktycznym przysługuje Panu zwolnienie z podatku od towarów i usług (VAT) przy imporcie Pana prywatnego samochodu osobowego w ramach mienia przesiedleńczego?

Pana stanowisko w sprawie w zakresie podatku od towarów i usług

W Pana ocenie, w obu przypadkach [podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego – przypis Organu] odpowiedź brzmi „Tak”. Spełnia Pan wszystkie warunki do zwolnienia z podatku VAT oraz podatku akcyzowego w ramach mienia przesiedleńczego. Zgodnie z art. 112 ustawy o podatku akcyzowym, termin 12 miesięcy na przywóz mienia liczy się od dnia osiedlenia się na terytorium kraju. Zgodnie z utrwaloną linią interpretacyjną KIS dla obywateli Ukrainy (np. interpretacje dotyczące osób ze statusem UKR), przyjazd do Polski uciekając przed wojną ma charakter pobytu czasowego i wymuszonego. Czas ten nie jest traktowany jako zmiana normalnego miejsca zamieszkania. Za datę faktycznego osiedlenia się Pana w Polsce (przeniesienia centrum interesów życiowych) należy uznać datę uzyskania Karty Pobytu, tj. (...) stycznia 2026 r. Przed zmianą miejsca zamieszkania posiadał Pan i użytkował samochód na Ukrainie przez ponad 6 miesięcy i nie zamierza Pan go zbyć przez 12 miesięcy od dopuszczenia do obrotu. W związku z tym zwolnienie Panu przysługuje.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku w zakresie dotyczącym podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 775 ze zm., dalej: „ustawa”):

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:

1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2) eksport towarów;

3) import towarów na terytorium kraju;

4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1, 4 i 5 ustawy:

1) Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a;

4) Przez terytorium państwa członkowskiego rozumie się terytorium państwa wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a;

5) Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.

Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 6 i 7 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:

6) towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii;

7) imporcie towarów - rozumie się przez to przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej;

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Jednocześnie zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła, również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone, w części lub w całości, albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną.

Zgodnie z art. 77 ust. 1 lit. a i b Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz. Urz. UE. L 2013 nr 269, str. 1), zwany dalej UKC:

Dług celny w przywozie powstaje w wyniku objęcia towarów nieunijnych podlegających należnościom celnym przywozowym jedną z następujących procedur celnych:

a) dopuszczenia do obrotu, w tym na mocy przepisów o końcowym przeznaczeniu,

b) odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych.

W myśl art. 77 ust. 2-3 UKC:

2. Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego.

3. Dłużnikiem jest zgłaszający. W przypadku przedstawicielstwa pośredniego dłużnikiem jest również osoba, na której rzecz dokonuje się zgłoszenia celnego. Jeżeli zgłoszenie celne dotyczące jednej z procedur, o których mowa w ust. 1, zostaje sporządzone na podstawie danych powodujących, że nie zostają pobrane w całości lub części należności celne przywozowe, osoba, która dostarczyła dane wymagane do sporządzenia zgłoszenia i która wiedziała lub powinna była wiedzieć, że dane te są nieprawdziwe, jest również dłużnikiem.

W myśl art. 5 pkt 15, 18 i 19 UKC:

• „zgłaszający” oznacza osobę, która składa zgłoszenie celne, deklarację do czasowego składowania, przywozową deklarację skróconą, wywozową deklarację skróconą, zgłoszenie do powrotnego wywozu lub powiadomienie o powrotnym wywozie we własnym imieniu, albo osobę, w której imieniu takie zgłoszenie, deklaracja lub powiadomienie są składane;

• „dług celny” oznacza nałożony na określoną osobę obowiązek zapłaty stosownej kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych, określonej dla danych towarów na mocy obowiązujących przepisów prawa celnego;

• „dłużnik” oznacza każdą osobę odpowiedzialną za dług celny.

W myśl art. 19a ust. 9 ustawy:

Obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 10a i 11.

Jak stanowi art. 47 ustawy:

1. Zwalnia się od podatku import rzeczy osobistego użytku osoby fizycznej przenoszącej miejsce zamieszkania z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju, jeżeli łącznie są spełnione następujące warunki:

1) rzeczy służyły do osobistego użytku tej osobie w miejscu zamieszkania na terytorium państwa trzeciego, z tym że towary nieprzeznaczone do konsumpcji musiały służyć do takiego użytku przez okres co najmniej 6 miesięcy przed dniem, w którym osoba ta przestała mieć miejsce zamieszkania na terytorium państwa trzeciego;

2) rzeczy będą używane na terytorium kraju do takiego samego celu, w jakim były używane na terytorium państwa trzeciego;

3) osoba fizyczna miała miejsce zamieszkania na terytorium państwa trzeciego nieprzerwanie przez okres co najmniej 12 miesięcy poprzedzających zmianę miejsca zamieszkania;

4) rzeczy te przez 12 miesięcy od dnia zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu nie mogą zostać oddane jako zabezpieczenie, sprzedane, wynajęte, użyczone, wydzierżawione lub w inny sposób odstąpione odpłatnie lub nieodpłatnie bez wcześniejszego poinformowania o tym organu celnego.

2. Zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do:

1) napojów alkoholowych;

2) tytoniu i wyrobów tytoniowych;

3) środków transportu przeznaczonych do działalności gospodarczej;

4) artykułów potrzebnych do wykonywania zawodu lub zajęcia, innych niż przenośne przedmioty sztuki stosowanej lub wyzwolonej.

3. Import rzeczy osobistego użytku jest zwolniony od podatku, jeżeli rzeczy zostały zgłoszone do procedury dopuszczenia do obrotu przed upływem 12 miesięcy od dnia przeniesienia przez osobę, o której mowa w ust. 1, miejsca zamieszkania na terytorium kraju, z zachowaniem warunku określonego w ust. 4.

4. W przypadku sprzedaży lub przeniesienia prawa własności w inny sposób, wynajmu, użyczenia, wydzierżawienia lub innego odstąpienia rzeczy, o których mowa w ust. 1, dokonanych przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, rzeczy te są opodatkowane podatkiem według stawek obowiązujących w dniu tego odstąpienia, z uwzględnieniem wartości celnej ustalonej dla tego dnia przez organ celny.

5. Zwolnienie od podatku, o którym mowa w ust. 1, stosuje się także do importu rzeczy stanowiących mienie osoby fizycznej, zgłoszonych do procedury dopuszczenia do obrotu przed dniem przeniesienia przez tę osobę miejsca zamieszkania na terytorium kraju, jeżeli osoba ta zobowiąże się do przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium kraju przed upływem 6 miesięcy od dnia przedstawienia organowi celnemu takiego zobowiązania oraz zostanie złożone zabezpieczenie w celu zagwarantowania pokrycia kwoty podatku. Termin określony w ust. 1 pkt 1 liczy się od dnia dopuszczenia towaru do obrotu na terytorium kraju.

6. Zwolnienie od podatku, o którym mowa w ust. 1, stosuje się także:

1) do importu rzeczy osobistego użytku osoby fizycznej, która miała miejsce zamieszkania na terytorium państwa trzeciego przez okres krótszy niż 12 miesięcy, ale nie krótszy niż 6 miesięcy, jeżeli osoba ta uprawdopodobni, że nie miała wpływu na skrócenie okresu tego zamieszkania;

2) w przypadku gdy osoba, o której mowa w ust. 1, nie zachowała terminu określonego w ust. 3, jeżeli osoba ta uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jej winy.

Kolejny warunek skorzystania ze zwolnienia określonego w art. 47 ustawy o podatku od towarów i usług został zawarty w art. 81 tej ustawy. Stosownie do brzmienia tego przepisu:

Zwolnienia, o których mowa w art. 47-80, stosuje się w przypadku zastosowania zwolnień od cła, z wyjątkiem art. 56 i art. 74 ust. 1 pkt 19.

Na wstępie należy wskazać, że w toku postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, Organ nie może kierować się w swych rozstrzygnięciach innymi aspektami aniżeli wyłącznie tymi, które wynikają z przepisów prawa podatkowego i zasad ich wykładni, w tym zasady autonomii prawa podatkowego, która jest swego rodzaju kompromisem pomiędzy zasadami spójności i zupełności systemu prawa, do którego prawo podatkowe przynależy, a jego niezależnością w obrębie tego systemu. Wskazana zasada autonomii winna także uwzględniać specyfikę poszczególnych podatków i przepisów kształtujących dany podatek w okolicznościach będących każdorazowo przedmiotem interpretacji indywidualnej.

Przedmiotem Pana wątpliwości jest możliwość objęcia przywozu samochodu osobowego zwolnieniem w ramach mienia przesiedleńczego, tj. zwolnieniem o którym mowa w art. 47 ust. 1 ustawy.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że stosownie do art. 19 ust. 9 ustawy obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług z tytułu importu powstaje w chwilą powstania długu celnego, a więc co do zasady w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego przez właściwe organy celne.

Zwolnienie, o którym mowa w art. 47 ust. 1 ustawy dotyczy sytuacji przywozu rzeczy osobistego użytku przez osobę fizyczną przenoszącą miejsce zamieszkania z terytorium państwa trzeciego.

Zwolnienie to przewiduje konieczność wypełnienia szeregu warunków, zgodnie z którymi:

1) importowane rzeczy służyły do osobistego użytku osobie przenoszącej miejsce zamieszkania w miejscu zamieszkania na terytorium państwa trzeciego, z tym że towary nieprzeznaczone do konsumpcji musiały służyć do takiego użytku przez okres co najmniej 6 miesięcy przed dniem, w którym osoba ta przestała mieć miejsce zamieszkania na terytorium państwa trzeciego;

2) rzeczy te będą używane na terytorium kraju do takiego samego celu, w jakim były używane na terytorium państwa trzeciego;

3) osoba fizyczna miała miejsce zamieszkania na terytorium państwa trzeciego nieprzerwanie przez okres co najmniej 12 miesięcy poprzedzających zmianę miejsca zamieszkania;

4) rzeczy te przez 12 miesięcy od dnia zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu nie mogą zostać oddane jako zabezpieczenie, sprzedane, wynajęte, użyczone, wydzierżawione lub w inny sposób odstąpione odpłatnie lub nieodpłatnie bez wcześniejszego poinformowania o tym organu celnego.

Jednocześnie art. 47 ust. 3 ustawy zawiera wymóg formalny dotyczący zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu przed upływem 12 miesięcy od dnia przeniesienia przez osobę, o której mowa w ust. 1, miejsca zamieszkania na terytorium kraju.

Istotne zatem jest stwierdzenie, czy i kiedy w opisanej we wniosku sytuacji miało miejsce przeniesienie Pana miejsca zamieszkania i odniesienie tej istotnej informacji do warunków formalnych realizacji tego zwolnienia.

Ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji pojęcia „miejsce zamieszkania”. Należy jednak wskazać, że analiza wymienionych przepisów oraz orzecznictwa w zakresie podatku od towarów i usług daje podstawę do przyjęcia, że prawodawca łączy pojęcie przeniesienia swojego stałego miejsca zamieszkania ze stałym zaprzestaniem zamieszkiwania w państwie trzecim i jego przeniesieniem na stałe na terytorium kraju. W wyroku WSA w Białymstoku z 16 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Bk 623/10, wskazano m.in., że z przepisu art. 4 pkt 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny wynika, że za „osobę mającą swoją siedzibę we Wspólnocie” uznaje się, w przypadku osób fizycznych, każdą osobę, która na stałe zamieszkuje we Wspólnocie. Posiłkowo należy odwołać się też do krajowego porządku prawnego, zwłaszcza do definicji „miejsca zamieszkania” zawartej w art. 25 Kodeksu cywilnego. W myśl tej regulacji prawnej miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Żeby można było wskazać daną miejscowość jako centrum życiowej aktywności osoby, należy przeanalizować, czy łącznie występują dwa integralne składniki miejsca zamieszkania, tj. corpus - będący obiektywnym składnikiem pojęcia miejsca zamieszkania, związanym z faktycznym pobytem w danej miejscowości oraz animus - subiektywny element tego pojęcia wyrażający się w zamiarze stałego pobytu w danej miejscowości. Dla ustalenia miejsca zamieszkania nie jest zatem wystarczające samo zamieszkiwanie w sensie fizycznym, ale bez zamiaru stałego pobytu, ani też sam zamiar stałego pobytu w danej miejscowości niepołączony z przebywaniem w tej miejscowości. Przy czym, niewystarczające jest w tym przypadku samo zameldowanie na pobyt stały w kraju, czy też zakup działki budowlanej na jego terytorium. Zameldowanie jest bowiem kategorią prawa administracyjnego, a o miejscu zamieszkania osoby fizycznej decydują kryteria przebywania w danej miejscowości z zamiarem stałego w niej pobytu.

Jak jednocześnie wynika z orzecznictwa TSUE, dana osoba fizyczna nie może posiadać jednocześnie zwykłego miejsca zamieszkania w państwie członkowskim i w państwie trzecim (por. wyrok TSUE z 27 kwietnia 2016, w sprawie C‑528/14). Na tle tego orzeczenia TSUE, NSA w swoim orzecznictwie wskazuje z kolei, że za miejsce zamieszkania uznać należy miejsce, w którym zainteresowany ustanowił stały ośrodek swych interesów (zob. wyrok NSA z 13 listopada 2019 r., sygn. akt I GSK 285/17).

Zaznaczyć także należy, że przepisy ustawy nie przewidują odstępstw od wyszczególnionych w ustawie warunków i przewidzianych tam terminów, także w przypadku zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności, w tym tych do których się Pan odwołuje, jak wymuszony charakter pobytu.

Zgodnie z przedstawionym opisem stanu faktycznego jest Pan obywatelem Ukrainy i wjechał Pan do Polski w dniu (...) maja 2024 r. ze względu na trwający konflikt zbrojny. Z przedstawionego opisu wynika także, że po przyjeździe do Polski wynajął Pan mieszkanie w (...) ((...) maja 2024 r.), a (...) maja 2024 r., dołączyła do Pana żona. Następnie (...) listopada 2024 r., wynajął Pan długoterminowo (...) mieszkanie, w którym miesza Pan do dnia dzisiejszego. Po przyjeździe do Polski kontynuował Pan pracę zdalnie, na podstawie ukraińskiego kontraktu (do lutego 2025 r.) (...). Równocześnie przywieziony samochód służy Panu na terytorium Polski do takiego samego celu, w jakim był używany na Ukrainie.

Przestawione przez Pana okoliczności wskazują, że na gruncie podatku VAT faktyczna zmiana Pana miejsca zamieszkania miała miejsce z momentem przyjazdu do Polski, a nie dopiero w momencie sformalizowania pobytu. Jak wskazano wyżej osoba fizyczna nie może posiadać jednocześnie zwykłego miejsca zamieszkania w państwie członkowskim i w państwie trzecim, a za miejsce zamieszkania uznać należy miejsce, w którym zainteresowany ustanowił stały ośrodek swych interesów. Zaprzestanie przez osobę zainteresowaną stałego miejsca zamieszkania w państwie trzecim, które opuściła, jak też ustalenie miejsca zamieszkania na terenie kraju w rozumieniu analizowanych przepisów należy zatem interpretować wprost jako opuszczenie terytorium państwa trzeciego i ustanowienie stałego ośrodka swych interesów na terytorium kraju.

Zwolnienie mienia przesiedleńczego z podatku VAT może być zatem udzielone tylko osobie, której miejsce zwykłego zamieszkania, a więc miejsce, gdzie koncentrują się jej sprawy życiowe będzie na terytorium kraju oraz rzeczy wchodzące w skład mienia przesiedleńczego będą używane w nowym miejscu zwykłego zamieszkania do tego samego celu, do jakiego były używane w miejscu poprzedniego zamieszkania osoby przesiedlającej się.

Zdaniem Organu wskazana przez Pana we wniosku chronologia zdarzeń wskazuje, że przyjeżdżając do Polski (...) maja 2024 r., opuścił Pan terytorium państwa trzeciego i ustanowił stały ośrodek swych interesów na terytorium kraju, gdzie skoncentrowały się Pana interesy życiowe, a samochód osobowy będący przedmiotem wniosku był używany w nowym miejscu zwykłego zamieszkania do tego samego celu, do jakiego był używany w miejscu poprzedniego zamieszkania.

Nie można zatem zgodzić się z Pana stanowiskiem, zgodnie z którym za datę faktycznego osiedlenia się Pana w Polsce (przeniesienia centrum interesów życiowych) należy uznać datę uzyskania Karty Pobytu, tj. (...) stycznia 2026 r.

Przenosząc te ustalenia na grunt art. 47 ust. 3 ustawy, który zawiera wymóg formalny dotyczący zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu przed upływem 12 miesięcy od dnia przeniesienia przez osobę, o której mowa w ust. 1, miejsca zamieszkania na terytorium kraju, stwierdzić należy, że zgodnie z opisem sprawy dotychczas nie dokonał Pan zgłoszenia celnego.

W konsekwencji uznać należy, że w przedstawionym stanie faktycznym przeniesienie przez Pana miejsca zamieszkania z Ukrainy do Polski nastąpiło (...) maja 2024 r. – a zatem 12-miesięczny termin na zgłoszenie samochodu, o którym mowa we wniosku do procedury dopuszczenia do obrotu upłynął (...) maja 2025 r. Tym samym zwolnienie importu tego samochodu z podatku VAT na podstawie art. 47 ust. 1 ustawy nie jest możliwe, wobec czego import opisanego samochodu osobowego będzie opodatkowany podatkiem od towarów i usług.

Zatem Pana stanowisko jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

W zakresie podatku akcyzowego zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

We własnym stanowisku w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego powoływał się Pan na linię interpretacyjną Organu, nie wskazując jednak konkretnych interpretacji podatkowych, wobec czego Organ nie miał możliwości się do nich odnieść. Ponadto Organ zauważa, że interpretacje indywidualne są wydawane w indywidualnych sprawach i odnoszą się wyłącznie do okoliczności przedstawionych w inicjujących tę sprawę wnioskach i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podmiotów w wyniku rozstrzygnięć, dotyczących konkretnych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych osadzonych w określonym stanie prawnym. Interpretacje indywidualne nie mają jednak mocy prawa powszechnie obowiązującego, co oznacza, że należy je traktować indywidualnie (por. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 109/15).

Dodatkowo w pytaniu sformułowanym w pierwotnym wniosku wskazał Pan orzeczenie które odnosiło się do zagadnienia istotnie różnego od przedmiotu wniosku i nie ma ono wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy lub stanu prawnego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 poz. 622, ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

-    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-    Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...).

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-    w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-    w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.