Interpretacja 0111-KDIB3-3.4012.212.2021.13.MW

Interpretacja indywidualna po wyroku sądu
- stanowisko prawidłowe

 

Szanowna Pani,

   1. ponownie rozpatruję sprawę Pani wniosku z 26 kwietnia 2021 r. (wpływ 4 maja 2021 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej - uwzględniam przy tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 24 marca 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 1465/21, i

   2. stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług dotyczący ustalenia, czy transakcja sprzedaży nieruchomości - działek nr (…) podlega opodatkowaniu, wpłynął 4 maja 2021 r. Uzupełniła go Pani - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 29 lipca 2021 r. (data wpływu 4 sierpnia 2021 r.)

 

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej. Nie jest zarejestrowana do celów VAT. W szczególności Wnioskodawczyni nigdy nie prowadziła i nie prowadzi działalności związanej z obrotem i zarządzaniem nieruchomościami, ani tez żadnej pokrewnej działalności. Wnioskodawczyni jest właścicielką opisanych poniżej nieruchomości, obejmujących poszczególne działki ewidencyjne położone w miejscowości (…) (dalej łącznie: „Nieruchomości”).

Historia nabycia Nieruchomości:

Na mocy umowy darowizny z (...) 2010 r. (…) darowali Wnioskodawczyni posiadane przez siebie udziały we własności w poszczególnych działkach ewidencyjnych, a Wnioskodawczyni przyjęła tę darowiznę.

W efekcie, Wnioskodawczyni stała się współwłaścicielką, w udziale wynoszącym 5/6, następujących działek ewidencyjnych położonych w (…): (…)

Działki stanowiły część gospodarstwa rolnego, przy czym działka (…) zabudowana była drewniano-murowaną stodołą, parterowym podpiwniczonym budynkiem mieszkalnym (…) oraz parterowym podpiwniczonym budynkiem mieszkalno-gospodarczym nr (...) przy ul. (…).

Działki objęte były księgami wieczystymi prowadzonymi przez Sąd Rejonowy w (…), przy czym właściwą dla działek (…), o łącznej powierzchni (…), jest księga wieczysta o numerze (…), natomiast dla działek (…), o łącznej powierzchni (…), jest księga wieczysta o numerze (…)

Działki (…) to tereny zalewowe, łąki. Działki (…) natomiast to działki rolne położone w pobliżu wału (...). Przedmiotem wniosku jest zaś działka (…), z której wydzielone zostały nieruchomości podlegające sprzedaży.

Precyzując:

W roku 2013 Gmina (…), na terenie której położona jest m.in. działka (…), opracowała miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (MPZP) części zachodniej obszaru gminy, zgodnie z którym opisywana działka (…) została przeznaczona pod budownictwo rodzinne i zagrodowe. Sama Wnioskodawczyni jednak nie występowała ani o warunki zabudowy, ani o  opracowanie MPZP.

Współwłaścicielką wskazanych powyżej działek, w udziale wynoszącym 1/6, była (…) - Ciotka Wnioskodawczyni, niemniej na mocy postanowienia Sądu Rejonowego (…) współwłasność ta (na wniosek Wnioskodawczyni) została zniesiona.

Przyczyną wystąpienia przez Wnioskodawczynię o zniesienie współwłasności była choroba psychiczna ciotki, wówczas Wnioskodawczyni nie planowała jeszcze jakiejkolwiek sprzedaży tych nieruchomości. Zniesienie współwłasności niejako normowało status prawny działek, albowiem Wnioskodawczyni mogła - od czasu podziału - dobrowolnie nimi rozporządzać, bez zgody i udziału schorowanej ciotki, działając jako wyłączny właściciel.

Przy tym, działka (…) (zabudowana) została podzielona na dwie części, z których:

a) działka o nr (…), zabudowana budynkiem mieszkalnym została przyznana w całości (…);

b) działka o nr (…), została przyznana w całości Wnioskodawczyni.

Dla opisywanej działki (…) - w związku z ww. postępowaniem o zniesienie współwłasności - założona została księga wieczysta o numerze (…).

Historia posiadania i władania nieruchomością:

W roku 2016 Wnioskodawczyni wydzierżawiła część nieruchomości w celach uprawy rolnej przez dzierżawcę.

Umowa o dzierżawę przewidywała bowiem wydzierżawienie działki (…) oraz działek (…) na czas nieoznaczony - działki (…) jako tereny zalewowe nigdy nie były przedmiotem jakiejkolwiek umowy.

W 2018 roku, na wniosek Wnioskodawczyni, Zarząd Dróg Powiatowych (…) wyraził zgodę na urządzenie zjazdu z drogi powiatowej nr (…), w której określił m.in. warunki dotyczące budowy zjazdu. Zjazd został wybudowany i odebrany w 2020 r.

Wnioskodawczyni wskazuje, że wniosek o urządzenie wjazdu był konieczny, albowiem Właścicielka nie posiadała wjazdu na działkę (…). W celu dostania się na działkę, musiała ona korzystać z wjazdu przysługującego ciotce (należącego do ciotki).

Jednocześnie w 2018 roku, na wniosek Wnioskodawczyni, burmistrz (…) zatwierdził podział działki (…), tj. wydzielenie - zgodnie z obowiązującym MPZP - następujących działek ewidencyjnych, przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną: (…).

W efekcie działka (…)podzielona została na 12 odrębnych działek, z których wydzielone działki (…) posiadały dostęp do drogi publicznej (…) poprzez wydzieloną działkę (…), natomiast działki o numerach: (…) posiadały dostęp do drogi publicznej (…) poprzez wydzielone działki (…).

Opisywany podział działki nr (…) został dokonany celem sprzedaży lub wynajęcia poszczególnych nieruchomości (działek) i tym samym uzyskania finansowania na leczenie i utrzymanie Wnioskodawczyni.

Mając na uwadze planowaną sprzedaż/wynajem, Wnioskodawczyni w (...) 2018 roku zawarła umowę z pośrednikiem (dalej: „Biuro 1”), zobowiązanych do poszukiwania potencjalnych nabywców i negocjowania warunków sprzedaży. Wnioskodawczyni zawarła w 2021 r. umowę z innym pośrednikiem (dalej: „Biuro 2”). Jednocześnie, w związku z zawarciem umowy z Biurem 2, rozwiązana została umowa z Biurem 1.

Działania Biura 1 oraz Biura 2, jak i też samej Wnioskodawczyni, opierały się jednak na wykonaniu odpowiedniej dokumentacji zdjęciowej i umieszczeniu ogłoszeń w internecie.

Wnioskodawczyni nie prowadziła i nie zamierza prowadzić żadnych dodatkowych działań marketingowych lub reklamowych na szeroka skalę.

Rozporządzanie nieruchomością:

W roku 2020 Wnioskodawczyni sprzedała dwie działki (…).

Sprzedaż działki (…) miała miejsce (...) 2020 r. (…) przy czym w związku z wyżej opisaną sytuacją dojazdową do drogi publicznej, Wnioskodawczyni dokonała również darowizny udziału w części własności działek przeznaczonych pod budowę drogi dojazdowej, tj. działek (…).

Sprzedaż działki (…) miała miejsce (...) 2020 r. (…) przy czym w związku z wyżej opisaną sytuacją dojazdową do drogi publicznej, Wnioskodawczyni dokonała również darowizny udziału w części własności działek przeznaczonych pod budowę drogi dojazdowej, tj. działek (…).

Przy tym, jedna z ww. transakcji została zawarta dzięki współpracy z Biurem 1 (drugą działkę Wnioskodawczyni sprzedała we własnym zakresie, bez pomocy pośrednika).

Obydwie sprzedaże zostały dokonane na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej.

Obecnie, za pośrednictwem Biura 2, Wnioskodawczyni planuje dokonać dalszej sprzedaży poszczególnych, ww. wyodrębnionych działek.

Zgodnie z założeniami, sprzedaż ta będzie dokonywana na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, w szczególności nie prowadzących jakiejkolwiek działalności budowlanej lub deweloperskiej.

W związku z omawianą sprzedażą, Wnioskodawczyni pragnie podkreślić, że w czasie posiadania przedmiotowych działek nie ponosiła żadnych nakładów na uzbrojenie działek, w tym nie dokonywała jakichkolwiek ulepszeń związanych ze ściśle określoną sprzedażą (np. zgodnie z wymogami potencjalnego nabywcy).

Wnioskodawczyni samodzielnie występowała w postępowaniu o wydzielenie działek, w jej imieniu nie działał żaden z kupujących, nie udzielała nikomu pełnomocnictwa do reprezentowania jej; podobnie rzecz się miała w postępowaniu o wyłączenie części gruntów z produkcji rolnej.

Nie występowała ona również o żadne pozwolenia na budowę, uzyskanie warunków technicznych i przyłączeniowych dla działek itp.

W styczniu 2021 r., na wniosek Właścicielki, lokalny Starosta wydał decyzję, na mocy której zezwolił Wnioskodawczyni na wyłączenie z produkcji rolniczej (…) użytków rolnych przeznaczonych na cele nierolnicze pod budowę drogi dojazdowej na działce (…).

Wnioskodawczyni dodaje, że wspólnie z nabywcą jednej z działek, w celu umożliwienia dojazdu do działek, dokonała wysypania kamienia na część drogi dojazdowej.

Powyższe działania nie są jednak traktowane przez Wnioskodawczynię jako działania nakierowane na maksymalizacje zysków, ale działania związane z racjonalnym gospodarowaniem własnym majątkiem nieruchomym, w tym rozporządzaniem tym majątkiem na cele prywatne (osobiste).

Wnioskodawczyni jest osobą niepełnosprawną, chorującą na stwardnienie rozsiane, po dwóch poważnych operacjach kręgosłupa. Obecnie oczekuje na trzecią operację. Stąd niejako zmuszona została do wyprzedaży posiadanego majątku, a środki pieniężne uzyskane ze sprzedaży działek Właścicielka planuje przeznaczyć na niezbędne leczenie, rehabilitację i utrzymanie siebie.

W szczególności, że część z tych środków może być (Wnioskodawczyni to rozważa) przeznaczona także na zapewnienie Wnioskodawczyni odpowiednich warunków miejsca zamieszkania (cele mieszkaniowe). Aktualnie bowiem Wnioskodawczyni zamieszkuje w lokalu odziedziczonym po rodzicach, którego stan wymaga remontu i znacznych nakładów.

Alternatywnie Wnioskodawczyni planuje również wybudować dom, co z ekonomicznego punktu widzenia może być dla niej najbardziej opłacalne. Budowa ta miałaby się odbyć na nieruchomości zakupionej 15 kwietnia 2021 r. (sfinansowanej m.in. ze sprzedaży ww. działek).

Kolejną przyczyną sprzedaży działek jest także fakt, iż ze względu na powołaną niepełnosprawność Wnioskodawczyni nie jest w stanie utrzymać działek w należytym stanie - nie może ona dokonać podstawowych czynności związanych z utrzymaniem działek, chociażby ich skoszenia. Dodatkowo działki generują inne koszty, przede wszystkim podatkowe, na których opłacenie Właścicielka - ze względu na trudną sytuację materialną - nie jest w stanie sobie pozwolić.

Końcowo, Wnioskodawczyni podkreśla, że nie przeznaczyła i nie planowała ani nie planuje przeznaczyć środków pieniężnych uzyskanych ze sprzedaży działek na jakąkolwiek inwestycję związaną z dalszym obrotem nieruchomościami, ich zarządzaniem, czy też prowadzeniem jakiejkolwiek inne działalności.

W uzupełnieniu Wnioskodawczyni wskazała że:

Przedmiotem sprzedaży, o której mowa we wniosku będzie 6 działek ewidencyjnych powstałych z opisanego podziału działki ew. nr (…) , a kolejno (…) - tj. podziału działki (…). Precyzując sprzedaż ma objąć następujące działki ewidencyjne: (…).

Działki przez cały okres ich posiadania były wykorzystywane na cele prywatne. Precyzując, działki albo stały odłogiem albo (na przełomie lat 2016-2018) były przedmiotem dzierżawy (…) celem odciążenia Wnioskodawczyni z kosztów ich utrzymania (koszenia i opłaty podatku od gruntów). Od roku 2018 działki te jednak ponownie stały odłogiem, Wnioskodawczyni ponosiła koszy utrzymywania.

Wnioskodawczyni nie zamierza uatrakcyjniać ww. działek, sprzedaje je w takiej formie w jakiej są obecnie.

Wnioskodawczyni nie zamierza ponosić żadnych nakładów związanych z przygotowaniem działek do sprzedaży.

Jedyne dotychczas podjęte działania to ofertowanie sprzedaży za pośrednictwem biura sprzedaży, Wnioskodawczyni nie podejmowała ani nie zamierza podejmować innych działań marketingowych.

Wnioskodawczyni nigdy nie prowadziła ani nie zamierza prowadzić działalności gospodarczej, w szczególności nie zamierza prowadzić jakiejkolwiek działalności związanej z profesjonalnym obrotem lub zarządzaniem nieruchomościami.

Wszystkie dotychczasowe działania Wnioskodawczyni podejmowała w ramach zarządu majątkiem prywatnym i tak też pozostanie.

Wnioskodawczyni nie zamierza także przeznaczać (przychodów) dochodów ze sprzedaży działek na jakąkolwiek działalność gospodarczą, lecz na cele prywatne, przede wszystkim związane z budową domu i utrzymaniem, przede wszystkim leczeniem pooperacyjnym kręgosłupa, związanym z chorobą - stwardnienie rozsiane.

Wnioskodawczyni nie była ani nie jestem rolnikiem ryczałtowym.

Co do zasady działki te nie będą stanowiły terenów zabudowanych.

Wyłącznie na jednej z działek (…) są pozostałości po częściowo rozebranej stodole (fundamenty oraz cztery słupy nośne - elementy konstrukcyjne), która do momentu sprzedaży będzie całkowicie rozebrana. Zgłoszenie do rozbiórki omawianej pozostałości po stodole zostało dokonane w roku 2018.

Rozbiórka ta nie jest jednak związana z uatrakcyjnieniem działki, ale z koniecznością rozbiórki z uwagi na zagrożenie bezpieczeństwu. Na działce tej był też budynek, który właśnie z uwagi na zagrożenie bezpieczeństwu w roku 2017 został poddany pracom rozbiórkowym.

Wnioskodawczyni nie wyklucza przy tym, że w ramach negocjowania warunków sprzedaży ustali z nabywcą, iż to on we własnym zakresie dokona ww. rozbiórki, jednak na chwilę obecną Wnioskodawczyni nie jest w stanie jednoznacznie określić takich warunków. Wnioskodawczyni podkreśla jednak, że jeżeli ona będzie dokonywała rozbiórki to nie celem maksymalizacji zysków ze sprzedaży i uatrakcyjniania działki, lecz ze względu na konieczność rozbiórki z uwagi na zagrożenie zawaleniem (tzw. katastrofą budowlaną). Pozostałe działki będące przedmiotem sprzedaży stanowią tereny niezabudowane.

W odpowiedzi na wezwanie Wnioskodawczyni udzieliła również odpowiedzi na pytania, które dotyczą jedynej zabudowanej działki: (…):

Jakie konkretnie budynki i budowle lub ich części w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.) oraz Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.) będą się znajdować w momencie sprzedaży na tych działkach?

          - Stodoła.

Jaki jest symbol PKOB poszczególnych budynków, budowli lub ich części znajdujących się na ww. działkach?

  - 423i.

Czy ww. obiekty (budynki, budowle lub ich części posadowione na ww. dziadkach są/będą trwale związane z gruntem?

  - Tak, są jeszcze pozostałości fundamentów.

Czy przy nabyciu lub wybudowaniu ww. budynków, budowli lub ich części przysługiwało Pani prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego?

    - Nie.

Kiedy, (proszę wskazać daty) ww. budynki, budowle lub ich części wstały wbudowane i oddane do użytkowania?

  - Stodoła została wybudowana i oddana do użytku w roku 1978.

Kiedy (proszę o podanie dat) miało miejsce pierwsze oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części po ich wybudowaniu?

- Jak wyżej [1978 r. - przypis Organu].

Czy w odniesieniu do ww. budynków, budowli lub ich części znajdujących się na ww. działkach zostały poniesione/będą poniesione, do dnia zbycia wydatki na ich ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiące co najmniej 30% ich wartości początkowej?

  - Nie.

Czy miała Pani prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od wydatków na ulepszenie w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym ww. budynków i budowli?

  - Nie, nie było ulepszeń, a gdyby były to wciąż nie przysługiwałoby Wnioskodawczyni prawo do odliczenia.

Czy posiada Pani jeszcze inne nieruchomości (lub udziały w nieruchomościach) przeznaczone w przyszłości do sprzedaży (oprócz opisanych we wniosku)? Jeśli tak to jakie?.

  - Wnioskodawczyni posiada inne nieruchomości (działki), o których mowa we wniosku, których jestem wyłącznym właścicielem, i których sprzedaży lub wynajmu nie wykluczam w przyszłości.

Dotyczy to w szczególności pozostałych działek ewidencyjnych powstałych w związku z podziałem działki ew. nr (…). Precyzując, Wnioskodawczyni nie wyklucza sprzedaży lub wynajmu działek: (…).

Na chwilę obecną Wnioskodawczyni nie jest w stanie sprecyzować możliwych działań, daty ich podjęcia lub finalizacji. Z pewnością jednak działki te nie będą uatrakcyjnianie przed sprzedażą, nie będą przedmiotem nakładów, ani nie będą wobec nich prowadzone szerokie działania marketingowe, inne niż ofertowanie sprzedaży/najmu przez biuro. Sprzedaż/najem nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym, podobnie jak ma to miejsce wobec ww. działek, będących przedmiotem wniosku.

Czy dokonywała już Pani wcześniej sprzedaży nieruchomości (…)?

  - Wnioskodawczyni dokonała już sprzedaży działek ew. o nr (…), zgodnie z opisem przedstawionym we wniosku.

  - sprzedała 2 ww. działki,

  - weszła w ich posiadanie na mocy umowy darowizny opisanej we wniosku, oraz następczych działań związanych ze zniesieniem współwłasności i podziałem działki (…),

  - darowizna nie była dokonywana w żadnym konkretnym celu,

  - działki co do zasady stały odłogiem, czasowo jednak (w latach 2016-2018) były przedmiotem dzierżawy,

  - sprzedaż została dokonana w roku 2020 (…) celem zapewnienia środków finansowych na utrzymanie, przede wszystkim leczenie pooperacyjne kręgosłupa,

  - działki te były niezabudowane i nieogrodzone,

  - sprzedaż była nieopodatkowania VAT, Wnioskodawczyni złożyła do aktu oświadczenie, iż w tytułu czynności objętych aktem nie jest czynnym podatnikiem VAT (od ceny sprzedaży pobrano podatek PCC, nie składano deklaracji VAT-7 ani zgłoszenia VAT-R).

 

Pytanie

 

Na tle przedstawionego stanu faktycznego Wnioskodawczyni powzięła wątpliwość, czy dokonane lub planowane transakcje sprzedaży działek będą podlegały opodatkowaniu VAT, a tym samym, czy Wnioskodawczyni przy sprzedaży majątku prywatnego jest uznawana za podatnika podatku od towarów i usług?

Pani stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawczyni dokonana i planowana sprzedaż działek nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, a tym samym Wnioskodawczyni nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

W ocenie Wnioskodawczyni, dokonując zbycia działek (oraz darowizny udziałów w niektórych działkach), tj. sprzedaży niezabudowanych działek na cele budowalne, powstałych na skutek podziału Nieruchomości stanowiącej majątek prywatny Wnioskodawczyni, nie będzie ona działała w charakterze podatnika podatku VAT. Czynności tej, zdaniem Wnioskodawczyni nie można uznać za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy VAT, a tym samym, sprzedaż działek nie będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. ust. 2 stanowi natomiast, że działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zgodnie ze wskazaną wyżej definicją podatnika przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową, czyli stalą (nawet jeśli czynność została wykonana raz, ale okoliczności wskazują na to, że będą następne). Nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celach odsprzedaży, lecz spożytkowania w celach prywatnych, jako mieszcząca się w zakresie wykonywania prawa własności.

Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady (dalej także jako: „Dyrektywa”) (a tym samym art. 15 ust. 2 Ustawy VAT) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Przepis ustanawiający definicję działalności gospodarczej stanowi implementację art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112. Tym samym pozyskane środki de facto zostaną przeznaczone w znacznej mierze na cele mieszkaniowe Właścicielki. Jednocześnie, zgodnie z art. 12 ust. 1 lit. a i b Dyrektywy 2006/112 państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności jednej z następujących transakcji: dostawa budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed pierwszym zasiedleniem; dostawa terenu budowlanego.

Na gruncie ww. przepisów w obrocie pojawił się problem związany z ustaleniem podmiotowości prawnopodatkowej na gruncie VAT związanej z przekroczeniem zarządu majątkiem prywatnym, który znalazł swoje rozstrzygnięcie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Istotne znaczenie w sprawie ma wyrok TSUE z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10.

Orzeczenie to jest szczególnie istotne, wskazuje bowiem na sposób interpretacji krajowych przepisów podatkowych w odniesieniu do wspólnotowej Dyrektywy.

Za działalność gospodarczą uznaje się sytuacje, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując w stosunku do gruntu środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców (podatników w rozumieniu ustawy VAT).

Trybunał ustosunkowując się do zaprezentowanego stanu faktycznego wskazał, że sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych w niniejszej sprawie nie ma charakteru decydującego. Jak orzekł Trybunał, zakres transakcji sprzedaży nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.

Trybunał stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Wellcome Trust, pkt 37).

Podobnie okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca.

Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały ani wysokość osiągniętych z nich przychodów.

Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Inaczej jest natomiast w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy.

Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych.

Finalnie Trybunał wskazał, że „Osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112, zmienionej Dyrektywą 2006/138, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby”. Twierdzenia Trybunału znalazły również aprobatę w późniejszych orzeczeniach (por. wyroki: Redlihs, C-263/11, EU:C:2012:497, pkt 36; Kezić, C-331/14, EU:C:2015:456, pkt 24, czy postanowienie TS, Gmina Wrocław, C-72/13, EU:C:2014:197, pkt 17).

Z utrwalonego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej mierze wynika natomiast, że stwierdzenie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik VAT wymaga każdorazowo oceny dokonanej na gruncie stanu faktycznego konkretnej sprawy, albowiem odmienność stanów faktycznych zezwala jedynie na sformułowanie pewnych wskazań, bez możliwości tworzenia uniwersalnych wzorców kontroli.

W każdej sprawie konieczne jest ustalenie, że w odniesieniu do danej czynności podmiot występował w charakterze podatnika, tj. jako osoba angażująca środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, a nie osoba wykonująca prawo własności w stosunku do gruntu.

Istotna jest więc ocena, czy z dokonanych w danej sprawie ustaleń wynika, że dokonując sprzedaży gruntów zachowywała się tak, jak handlowiec (por. wyroki NSA: w składzie 7 sędziów z 29 października 2007 r., I FPS 3/07 z 22 października 2013 r., I FSK 1323/12 z 14 marca 2014 r. I FSK 319/13 z 16 kwietnia 2014 r., I FSK 781/13 z 29 kwietnia 2014 r., I FSK 621/13 z 11 września 2014 r., I FSK 1352/3 z 3 marca 2015 r., I FSK 1859/13 z 8 lipca 2015 r., I FSK 729/14).

Jednocześnie sądy administracyjne wypowiadają zgodny pogląd co do tego, że ustawodawca polski nie skorzystał z opcji w art. 12 ust. 1 i 3 dyrektywy 2006/112 umożliwiającej uznanie za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością gospodarczą, w zakresie pojedynczej dostawy budynku lub terenu budowlanego (por. wyrok NSA z dnia z 30 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 1684/11 z 9 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 1655/11 z dnia 14 maja 2015 r.,
sygn. akt 1 FSK 382/14).

Jak wynika z orzecznictwa krajowego, wskazując za Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach, który w wyroku z dnia 18 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/GI 551/17, wskazał że „przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając działki budowlane działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną. Nie można zatem zgodzić się z organem, który uznał, że zamiar sukcesywnej sprzedaży posiadanego majątku wskazuje na znamiona działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1221)”.

Dalej Sąd w przywołanym wyroku wskazuje, że „co istotne dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem VAT na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, jeżeli państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE, niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności”.

Zaznaczenia wymaga, że w ustawie o podatku od towarów i usług brak jest jednoznacznego i precyzyjnego unormowania, z którego wynikałoby, że Polska skorzystała z uprawnienia określonego w art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE, na podstawie którego za podatnika należy uznać każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów usług, w szczególności dokonującego pojedynczej dostawy terenu budowlanego.

Wywodzenie z normy art. 15 ust. 2 ustawy VAT, że Polska skorzystała z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE nie jest możliwe w świetle orzecznictwa TSUE i samego sformułowania art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług (por. wyrok NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1536/10).

Wobec powyższego zgodnie z orzeczeniem Trybunału do sądu krajowego należy ustalenie, czy skarżący dokonując sprzedaży nieruchomości lub jej części, czyli tak jak w rozpoznawanej sprawie, będzie działał w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, tak jak przyjął to organ, czy też w ramach zarządu majątkiem prywatnym, jak twierdzi skarżący. (...) Nie jest natomiast działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych) lecz spożytkowania w celach prywatnych. Liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem opodatkowania, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą (tak przynajmniej wskazał TSUE w wyroku z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180 i C-181/10).

Podobnie okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na mniejsze działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama w sobie nie jest decydująca. Notoryjnie wiadomym przecież jest, że sprzedaż większych nieruchomości może być utrudniona, co powoduje konieczność ich podziału w celu stworzenia możliwości realizacji sprzedaży, co w żadnym przypadku nie jest „uatrakcyjnieniem” gruntu, lecz koniecznym elementem umożliwiającym jego zbycie, które nie stanowi per se działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu VAT.

Sprzedaż nieruchomości w ramach zarządu majątkiem prywatnym nie oznacza, że sprzedający nie może mieć zamiaru uzyskania jak największej ceny z tego rodzaju sprzedaży. Nie jest to żadne kryterium wskazujące na prowadzenie działalności gospodarczej, gdyż naturalne jest, że również w obrocie „prywatnym” dąży się do uzyskania jak najkorzystniejszych warunków sprzedaży. Nie jest takim kryterium również fakt niewykraczającego poza zwykle ramy ogłoszeniowe informowanie otoczenia o chęci zbycia nieruchomości. Naturalnym jest, że zamiar sprzedaży rzeczy musi być w jakiś sposób uzewnętrzniony, co zwyczajowo czyni się w formie ogłoszeniowej. Jeżeli nie wykracza ona poza zwykle formy obowiązujące w obrocie rzeczami pomiędzy osobami nieprowadzącymi działalności gospodarczej, nie stanowi przesłanki uznania jej za przejaw prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług”.

W Wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2015 r., sygn. I FSK 1859/13 czytamy, że: „fakt podjęcia, np. takich czynności jak uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, stanowią o takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, które mogą wskazywać, że czynności sprzedającego przybierają formę zawodową (profesjonalną),
a w konsekwencji zorganizowaną. Na taki rodzaj działalności wskazywać mogą także takie działania jak uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, zwłaszcza w sytuacji, gdy sprzedawca jest już podatnikiem w zakresie usług budowlanych, developerskich czy innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.

(...) Na aktywność „handlową” Skarżącego wskazuje kompleks wskazanych okoliczności, które należy oceniać sumarycznie. Decydujące dla powyższej oceny są zwłaszcza te elementy aktywności Skarżącego, które łączą się z jego nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym, zasadniczo takie jak wybudowanie sieci wodno ¬ kanalizacyjnej. Same bowiem czynności - mające charakter aktywności o niewielkiej skali inwestycyjnej, jak np. podział działki z wydzieleniem koniecznych dróg wewnętrznych zapewniających dojazd oraz podjęcia zwyczajowych działań informacyjnych o sprzedaży działek - nie wykraczałyby poza mieszczącą się w granicach zarządu nieruchomością prywatną. Wzbogacenie jednak tych czynności o działania wskazujące na poważniejsze zaangażowanie inwestycyjne Skarżącego, w kontekście planowanej sprzedaży kilkunastu działek gruntu, musi być już ocenione kompleksowo jako aktywność porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem”.

Z innego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 kwietnia 2019 r. o sygn. I FSK 578/17 wynika, że „nie można się zgodzić z sądem pierwszej instancji, że całokształt działań podejmowanych przez skarżącego w stosunku do nieruchomości, które stanowiły jego własność, tj. podział nieruchomości na 7 mniejszych działek, wydzielenie drogi wewnętrznej, utwardzenie tej drogi, wystąpienie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, dowodzi, że skarżący działa jak osoba prowadząca działalność w zakresie handlu nieruchomościami”.

Wskazuje na to, że podział nieruchomości na mniejsze działki w tym przypadku nie ma charakteru handlowego, ponieważ należał do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w wydanej interpretacji indywidualnej z dnia 9 października 2020 r., znak 0112-KDIL1-2.4012.368.2020.5.PM, wskazał, że nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Należy mieć też na uwadze, że dla uznania danego majątku za prywatny istotny jest sposób jego wykorzystywania i charakter działań podejmowanych w odniesieniu do niego w całym okresie posiadania przez dany podmiot. Aby majątek uznać za prywatny musi być on w całym okresie posiadania wykorzystywany wyłącznie do celów prywatnych. Potwierdził to Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej wyłącznie do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia czy sprzedaż działek jest sprzedażą majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą, był przedmiotem orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10). TSUE w sprawach C-180/10 i C-181/10 orzekł, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej.

Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie - zdaniem Trybunału - okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

W powołanym wyżej orzeczeniu TSUE wskazał, że inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy.

Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy (a tym samym art. 15 ust. 2 Ustawy VAT), jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

W tym miejscu należy wskazać także na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 234/16, w którym Sąd stwierdził, że: „Uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla czterech działek powstałych w wyniku podziału działki siedliskowej, a także sprzedaż za pośrednictwem portali internetowych oraz biura nieruchomości nie stanowi o zawodowej działalności skarżącej. (...) Korzystanie z biura nieruchomości czy portali internetowych przy sprzedaży nieruchomości przemawia raczej za tym, że skarżąca nie zajmuje się profesjonalnym obrotem nieruchomościami. Trudno przy tym wyobrazić sobie w jaki inny sposób mogłaby znaleźć potencjalnych nabywców działek”.

Mając zatem na uwadze przywołane unormowania oraz stanowisko orzecznictwa wskazać należy, że rozwiązanie spornej kwestii zależne jest od oceny, czy dokonując zamierzonej sprzedaży gruntu Wnioskodawca działać będzie w ramach zarządu swym majątkiem prywatnym, czy też w celu dokonania spornej sprzedaży gruntów podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy VAT, co skutkowałoby koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej.

Uwzględniając powyższe, w świetle zaprezentowanego stanu fatycznego dokonanie podziału nieruchomości na mniejsze działki oraz podejmowane przez Wnioskodawczynię czynności odpowiadają zarządowi majątkiem prywatnym, a nie ukierunkowanej na zarobek zorganizowanej działalności.

Wnioskodawczyni nie planuje czynić jakichkolwiek działań mających na celu zwiększenie wartości sprzedawanych przez niego działek, np. uzbrojenie terenu, wyposażenie w urządzenia i sieci wodociągowe, kanalizacji sanitarnej oraz energetycznej.

Planowana sprzedaż nie wpisuje się w aktywność, która byłaby porównywalna do działań podejmowanych przez podmioty trudniące się profesjonalnym obrotem nieruchomościami. Planowana sprzedaż działek nie wpisuje się w katalog czynności, które zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy VAT, podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W opinii Wnioskodawczyni nie będzie działała ona jako podatnik w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, a w szczególności podejmowane przez nią działania poprzedzające sprzedaż nieruchomości nie będą miały charakteru działalności gospodarczej, tj. prowadzonych w sposób ciągły i zorganizowany. Sprzedaż nieruchomości, czy to z majątku prywatnego, czy w ramach działalności gospodarczej zawsze ma charakter finansowy. Niemniej jednak, podjęte przez Wnioskodawczynię działania nie mają na celu zwiększenia stanu posiadania, a mają stanowić zabezpieczenie jej podstawowych potrzeb życiowych.

Wnioskodawczyni dokonała podziału Nieruchomości, lecz jej działania nie były ukierunkowane na zarobkowy charakter. Nie można przyjąć, że obecnie planowane działania będą miały charakter ciągły i zorganizowany.

W opinii Wnioskodawczyni, podejmowane przez nią czynności, opisane w stanie faktycznym niniejszego wniosku nie nadają profesjonalnego charakteru jej działaniom.

W świetle powyższego wskazać należy, że Wnioskodawca dokonując sprzedaży działek gruntu, nie działa jako podatnik podatku od towarów i usług, a sprzedaż nieruchomości gruntowych, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Mając na uwadze powyższą argumentację, która odnosi się także do Wnioskodawczyni, stwierdzić należy, że w przedstawionych okolicznościach dokonana i planowana sprzedaż nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, a tym samym Wnioskodawczyni nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

W szczególności Wnioskodawczyni przywołuje następujące argumenty, których zasadność potwierdzona była przywołanym orzecznictwem europejskim oraz polskim, a także piśmiennictwem organów interpretacyjnych:

 1. Dzielona nieruchomość (…) została przekazana Wnioskodawczyni przez jej członków rodziny w drodze darowizny. Darowane nieruchomości od lat należały do rodziny Wnioskodawczyni.

 2. Wnioskodawczyni nie dokonała zakupu działki w celu jej dalszej odsprzedaży - jak było to wskazane, została ich właścicielem w drodze darowizny.

 3. Wnioskodawczyni nie podjęła żadnych działań, które można by nazwać marketingowymi. Jedyne co zrobiła, to skorzystanie z usług biur nieruchomości, które wystawiły stosowne ogłoszenia. Te działania w żaden sposób nie przekraczają powszechnie przyjętej praktyki wśród osób niebędących przedsiębiorcami.

 4. Dokonywana sprzedaż mieści się w kategorii zwykłego zarządu majątkiem. Posiadacz ma bowiem prawo do zbycia majątku, którego jest właścicielem.

 5. Wnioskodawczyni nie udzielała nikomu żadnych pełnomocnictw do reprezentowania jej w kwestiach związanych ze sprzedawanymi działkami.

 6. Dokonywana jest sprzedaż majątku prywatnego, który nie był wcześniej przedmiotem obrotu.

 7. Sprzedaż dokonywana jest z powodu sytuacji osobistej Wnioskodawczyni. Pozyskane środki, jak było to podnoszone, przeznaczone zostaną na niezbędne leczenie choroby Wnioskodawczyni, w tym prawdopodobnie również na planowaną operację.

 8. Kolejnym powodem zbycia wskazanych we wniosku nieruchomości są problemy mieszkaniowe Wnioskodawczyni. W tej chwili mieszka ona w domu wymagającym generalnego remontu, na który potrzebne są odpowiednie fundusze.

 9. Wnioskodawczyni zamierza przeznaczyć pozyskane środki na swoje cele mieszkaniowe, w tym wybudowanie domu, co z ekonomicznego punktu widzenia jest dla niej optymalnym rozwiązaniem.

             10. Następnym argumentem związanym z sytuacją życiową Wnioskodawczyni jest konieczność dokonania spłaty należnej bratu Wnioskodawczyni w związku z faktem dziedziczenia określonych składników majątku po śmierci rodziców Wnioskodawczyni.

             11. Wnioskodawczyni nie poczyniła żadnych działań, które mogłyby podnosić wartość Nieruchomości. Nie dokonywała ich uzbrojenia; nie wyposażała ich w instalację wodną lub kanalizacyjną, czy też elektryczną. Nie występowała ona również o ustanowienie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

             12. Wskazać należy, że podział działek, a następnie ich sprzedaż, nawet w ilości kilku lub kilkunastu, zgodnie z poglądem doktryny nie może być uznawany za wykonywanie działalności gospodarczej. Podobnie rzecz ma się z wytyczeniem dróg dojazdowych do wydzielonych działek.

             13. Sprzedaż dużej działki, jaką bez wątpienia była dzielona nieruchomość (…) byłaby niemożliwa: jej podział de facto był czynnością konieczną, aby dokonać sprzedaży.

 

Podsumowując, zdaniem Wnioskodawczyni, dokonana i planowana sprzedaż działek nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, a Wnioskodawczyni nie działa w charakterze podatnika.

 

Stanowisko Wnioskodawczyni potwierdza szereg interpretacji indywidualnych, przykładowo:

- 0112-KDIL3.4012.11.2021.4 AW z 1 kwietnia 2021 r.,

- 0114-KDIP4-1.4012.19.2021.1.SL z 19 marca 2021 r.,

- 0112-KDIL1-1.4012.3.2021.2.MG z 11 marca 2021 r.,

- 0113-KDIPT1-3.4012.21.2021.1.MWJ z 19 lutego 2021 r.,

- 0112-KDIL1-1.4012.428.2020.2. WK z 8 grudnia 2020 r.,

- 0114-KDIP4-3.4012.505.2020.2.MP z 19 listopada 2020 r.,

- 0112-KDIL3.4012.532.2020.3.AWz 5 listopada 2020 r.,

- 0112-KDIL1-2.4012.368.2020.5.PM z 9 października 2020 r.

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy oraz powołane regulacje ustawy o podatku od towarów i usług stwierdzić należy, że sprzedaż nieruchomości opisana w stanie faktycznym, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy, z uwagi na fakt, że Wnioskodawczyni z tytułu tej transakcji nie będzie działać w charakterze - zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy - podatnika VAT, prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art 15 ust. 2 ustawy.

Tym samym, z tytułu ww. transakcji nie wystąpi obowiązek uiszczenia podatku VAT.-

Przy tym Wnioskodawczyni wnosi o wydanie interpretacji indywidualnej i uznanie jej stanowiska za prawidłowe.

Interpretacja indywidualna

Rozpatrzyłem Pani wniosek - 25 sierpnia 2021 r. wydałem interpretację indywidualną znak 0111-KDIB3-3.4012.212.2021.3.MW, w której uznałem Pani stanowisko za nieprawidłowe.

 

Interpretację doręczono Pani pełnomocnikowi 27 sierpnia 2021 r.

 

Skarga na interpretację indywidualną

1 października 2021 r. wniosła Pani skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach

 

Wniosła Pani o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości

 

Postępowanie przed sądami administracyjnymi

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 24 marca 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 1465/21 uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną.

 

Pismem z 5 maja 2022 r. znak: 0110-KWR4.4022.27.2022.2.MK Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie od tego wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 26 sierpnia 2025 r., sygn. akt I FSK 1057/22, oddalił skargę kasacyjną Organu z 5 maja 2022 r. znak: 0110-KWR4.4022.27.2022.2.MK.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, który oddalił skargę kasacyjną Organu z 5 maja 2022 r. znak: 0110-KWR4.4022.27.2022.2.MK, wpłynął do Organu 3 listopada 2025 r.

Wyrok WSA, który uchylił ww. interpretację stał się prawomocny 26 sierpnia 2025 r. i wpłynął do Organu 22 grudnia 2025 r.

Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”):

Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:

  - uwzględniam ocenę prawną którą wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 24 marca 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 1465/21;

  - ponownie rozpatruję Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej - stwierdzam, że stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza interpretacja została wydana w oparciu o stan prawny obowiązujący w dniu wydania uchylonej interpretacji, tj. w dniu 25 sierpnia 2021 r.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów

i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Zatem, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości, dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Pani wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia, czy dokonane lub planowane transakcje sprzedaży działek będą podlegały opodatkowaniu VAT, a tym samym, przy sprzedaży majątku prywatnego jest Pani uznawana za podatnika podatku od towarów i usług.

WSA w Gliwicach, wydając orzeczenie w Pani sprawie przywołał m.in. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako „TSUE”) z dnia 15 września 2011 r. w połączonych sprawach C-180 i 181/10 Słaby oraz Kuć i Jeziorska-Kuć, który odnosi się do opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży działek gruntu. Trybunał w orzeczeniu tym stwierdził m.in. że: „Dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, jeżeli państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. (...). Natomiast jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112, należy uznać ją za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej”.

Trybunał dokonał więc rozgraniczenia dwóch możliwych sytuacji uznania sprzedawcy gruntu za podatnika VAT. Pierwsza z nich to sprzedaż okazjonalna, o której mowa w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 112 i która nie została wprowadzona do polskiego systemu podatkowego, zaś druga to sprzedaż gruntu w ramach obrotu profesjonalnego.

W wyroku tym TSLIE przyjął, że nie mogą być uznawane za dokonywane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Inaczej jest natomiast w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE. Taka aktywność świadczy bowiem o prowadzeniu przez dany podmiot działalności gospodarczej w tym zakresie. TSUE, jako przykład takich działań podał: uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, stwierdzając przy tym, że stanowią one o takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, które mogą wskazywać, że czynności sprzedającego przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną. W ocenie TSUE, fakt prowadzenia takiej działalności uzasadnia uznanie podmiotu za podatnika podatku od wartości dodanej. Z wyroku powyższego wynika również i to, że liczba i zakres dokonanych transakcji sprzedaży, okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany podzielił grunt na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej, długość okresu, w jakim te transakcje następowały oraz wysokość osiągniętych z nich przychodów, same w sobie nie są okolicznościami przesądzającymi o działaniu w charakterze podatnika. Elementy te mogą bowiem wiązać się z zarządem majątkiem prywatnym.

WSA w Gliwicach wskazał również, że w orzecznictwie NSA przyjmuje się, że przy ocenie działalności osoby sprzedającej nieruchomości należy uwzględniać czynności podejmowane na poszczególnych etapach aktywności sprzedającego w ich całokształcie. Należy przede wszystkim mieć na uwadze te elementy, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym. To, czy dana osoba fizyczna sprzedając działki budowlane działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną (np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze). Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z tych okoliczności (por. wyroki NSA: z dnia 17 stycznia 2013 r., I FSK 239/12; z dnia 29 kwietnia 2014 r., I FSK 621/13, z dnia 9 maja 2014 r., I FSK 811/13). Akcentuje się, że dotychczasowy sposób użytkowania gruntów, czy motywy ich nabycia mają znaczenie drugorzędne, ponieważ decydujące są przesłanki o charakterze przedmiotowym, obrazujące stopień aktywności sprzedającego w zakresie wyprzedaży swojego majątku (por. np. wyroki NSA: z dnia 3 marca 2015 r. I FSK 1859/13; z dnia 17 czerwca 2015 r.,
I FSK 193/15).

Nie mają więc znaczenia zamiar, czy motywy, jakimi kieruje się dany podmiot ani jakie potrzeby zaspokaja z uzyskanych środków pieniężnych. Istotne znaczenie mają bowiem obiektywne, a nie subiektywne przesłanki pozwalające odróżnić działania noszące cechy zawodowe od tych, które mieszczą się w granicach dysponowania majątkiem prywatnym. Dla oceny, czy dany podmiot, sprzedając grunty, działa w charakterze podatnika, nie ma więc znaczenia, w jakich celach grunt ten został nabyty (por. wyroki NSA: z dnia 9 października 2014 r., I FSK 2145/13; z dnia 3 marca 2015 r., I FSK 1859/13; z dnia czerwca 2015 r., I FSK 716/14 i z dnia 29 listopada 2016 r., I FSK 636/15).

W wyroku z 31 stycznia 2013 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 237/12 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że przedmiotem profesjonalnego obrotu mogą być również składniki majątku nabyte pierwotnie do celów osobistych i w takich celach wykorzystywane. Ważne, by w momencie sprzedaży gruntów podatnik podjął w istocie aktywne i planowe działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez handlowców.

Warto odnotować również, iż TSUE w postanowieniu z dnia 20 marca 2014 r. w sprawie C-72/13, Gmina Wrocław wskazał, że „z orzecznictwa Trybunału wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności przez uprawnionego nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej, inaczej jest natomiast w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112” (pkt 17).

Z kolei w wyroku NSA z dnia 21 sierpnia 2020 r., I FSK 1909/17 stwierdził: „Uzależnienie nabycia działki od uzyskania potwierdzenia możliwości wykorzystania działki na określony cel, a w związku z tym umożliwienie nabywcy przez sprzedawcę uzyskania stosownych decyzji i pozwoleń, nie może być traktowane jako podejmowanie przez sprzedawcę działań równoznacznych z tymi, jakie towarzyszą profesjonalnemu obrotowi nieruchomościami”.

Z powyższego wynika, że w każdym przypadku należy zbadać, jakie środki angażuje sprzedający w celu sprzedaży gruntu. Jeżeli środki te są podobne do tych, które wykorzystują handlowcy, wówczas strona, sprzedając grunt, zachowuje się jak handlowiec (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 kwietnia 2019 r. sygn. akt I FSK 578/17 oraz wyroki tam powołane).

Zdaniem Sądu oceniając podejmowane działania, trzeba je widzieć w całości - na aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg przykładowo przytoczonych powyżej okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia niektórych z nich. Należy przede wszystkim uwzględnić te elementy aktywności, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym.

Z informacji podanych przez Panią w treści wniosku wynika, że nabyła Pani udziały w przedmiotowej nieruchomości w drodze darowizny w 2010 r. dokonanej przez ojca i dziadka. Nie prowadzi Pani działalności gospodarczej, nie jest zarejestrowana do celów VAT. Nie wystąpiła Pani o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru ani o warunki zabudowy, nie uzbroiła Pani terenu, nie ogrodziła go, nie podjęła działań marketingowych w celu sprzedaży działek - zawarła Pani umowę z biurem pośrednictwa obrotu nieruchomościami, co zdaniem Sądu jest działaniem (…) jak podała Pani w opisie stanu faktycznego, na cele uprawy rolnej, a w 2018 r. podjęła Pani decyzje o sprzedaży nieruchomości i w tym celu dokonała jej podziału na mniejsze. Wskazała Pani przy tym, iż od 2018 r. działki te ponownie stały odłogiem, a Pani ponosiła koszy ich utrzymywania. Podała Pani, że decyzję o sprzedaży nieruchomości podjęła Pani w 2018 r. aby pozyskać środki finansowe konieczne na leczenie, rehabilitację, gdyż jest osobą niepełnosprawną, chorującą na stwardnienie rozsiane, po dwóch poważnych operacjach kręgosłupa.

Wydzierżawienie działki (…), dokonanie podziału działki (…) na mniejsze, wystąpienie o zgodę na urządzenie zjazdu na działkę (…), w sytuacji kiedy Pani nie posiadała wjazdu na tą działkę i aby się na nią dostać musiała korzystać z wjazdu przysługującego ciotce (należącego do ciotki), urządzenie drogi dojazdowej, wysypanie kamienia na części drogi dojazdowej, zgłoszenie w 2018 r. do rozbiórki pozostałości po stodole znajdującej się na działce nr (…), są w ocenie Sądu działaniami związanymi ze zwykłym wykonywaniem przez Panią prawa własności i nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Są to działania racjonalne, mające na celu uzyskanie wyższej ceny ze sprzedaży nieruchomości, związane z zarządem majątkiem prywatnym. W powołanym wyżej wyroku TSUE z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 zdaniem Sądu wyraźnie wskazano, że podział gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny z ich późniejszej sprzedaży nie jest okolicznością przesądzającą o działaniu w charakterze podatnika. Sąd podkreślił, że nie podjęła żadnych marketingowych - typowych dla handlowców - działań w celu szybkiej sprzedaży działek i uzyskania koniecznych w działalności gospodarczej środków finansowych. Zawarła Pani jedynie umowę z biurem pośrednictwa. Pierwsze transakcje sprzedaży działek miały miejsce w znacznym odstępie czasu od dokonania podziału działki (…), mianowicie dopiero 2020 r. - w lutym sprzedała Pani działkę (…), a w sierpniu działkę (…), przy czym, jak podała Pani, działki te były niezabudowane i nieogrodzone, a sprzedaż była nieopodatkowania VAT. Złożyła Pani do aktu sprzedaży oświadczenie, iż w tytułu czynności objętych aktem nie jest czynnym podatnikiem VAT (od ceny sprzedaży pobrano podatek PCC, nie składano deklaracji VAT-7 ani zgłoszenia VAT-R). Tylko pierwsza transakcja została zawarta dzięki współpracy z pośrednikiem, drugą działkę sprzedała Pani we własnym zakresie, bez pomocy pośrednika. Obydwie transakcje zostały dokonane na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Kolejne działki na dzień złożenia wniosku o wydanie interpretacji (maj 2021 r. ) nie zostały sprzedane, a Pani nie zamierza ponosić żadnych nakładów związanych z przygotowaniem działek do sprzedaży.

Zdaniem Sądu, nie jest to zachowanie typowe dla osoby, która zawodowo zajmuje się obrotem nieruchomościami. W świetle tez wyroku TSUE w sprawach C- 180/10 i 181/10 istotny jest stopień aktywności sprzedającego w zakresie sprzedaży swojego majątku, który w rozpoznawanej sprawie miał charakter standardowych i koniecznych działań mających na celu pozyskanie nabywców działek i uzyskanie godziwej ceny. Ich skala w żadnej mierze nie wskazuje na aktywność właściwą podmiotom profesjonalnie zajmującym się obrotem nieruchomościami (zob. wyrok NSA z 21 października 2021 r., sygn. akt I FSK 102/18 i z dnia 14 października 2021 r., sygn. akt I FSK 1917/21).

W stanie faktycznym podała Pani, że w 2016 r. wydzierżawiła Pani część nieruchomości w celach uprawy rolnej przez dzierżawcę. Umowa dzierżawy przewidywała wydzierżawienie (…) na czas nieoznaczony - działki (…) jako tereny zalewowe nigdy nie były przedmiotem jakiejkolwiek umowy. Uzupełniając stan faktyczny podała Pani, iż oddała działki w dzierżawę celem odciążenia jej z kosztów ich utrzymania (koszenia i opłaty podatku od gruntów). Wskazane przez Panią fakty, zdaniem Sądu, nie mogą przesądzać o prowadzeniu przez Panią działalności w rozumieniu ustawy o VAT, tj. w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Zdaniem Sądu nie można również mówić o powtarzalności działań, albowiem nie dokonuje Pani analogicznych czynności (np. podziału i sprzedaży) w różnym czasie i względem różnych nieruchomości, lecz całość aktywności została skumulowana w jednym okresie, tj. wraz z jednorazową decyzją o sprzedaży nieruchomości podjęła dalsze jednorazowe czynności związane z podziałem. Zdaniem Sądu nie jest więc tak, że w różnych okresach i względem różnych nieruchomości dokonuje Pani wielu skoordynowanych działań, które rozpatrując łącznie i całościowo tworzą obraz zorganizowanej i stałej działalności typowanej dla podmiotu handlującego nieruchomościami. Wszystkie podjęte przez Panią czynności dotyczą Pani majątku rodzinnego, który nabyła Pani w drodze dziedziczenia. Nie prowadzi Pani działalności gospodarczej, a wszelkie pozyskane ze sprzedaży środki finansowe zostaną skonsumowane na cele prywatne.

Biorąc pod uwagę powyższe, Pani stanowisko, zgodnie z którym sprzedaż nieruchomości opisana w stanie faktycznym, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT z uwagi na fakt, że z tytułu tej transakcji nie będzie Pani działać w charakterze podatnika VAT prowadzącego działalność gospodarczą uznałem za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zauważam, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:

Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Podkreślam, że ta interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

 

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

 

   - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111, ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

 

   - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

 

   - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

 

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

 

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).

 

Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

 

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

 

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

 

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.