Interpretacja 0111-KDIB3-3.4012.729.2025.3.AW

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

W zakresie podatku dochodowego od osób prawnych wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Państwa wniosek z 8 grudnia 2025 r., o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczący ustalenia m.in. tego czy Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce w związku z zakresem działalności realizowanej na terytorium kraju oraz w związku z zakupem kompleksowych usług logistycznych, wpłynął do Organu tego samego dnia. Wniosek – w odpowiedzi na wezwanie Organu – uzupełnili Państwo pismem z 29 stycznia 2026 r., które wpłynęło tego samego dnia. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

ABC jest spółką prawa (...) z branży hutniczej i stalowej, zajmującą się produkcją szerokiej gamy stali jakościowych i specjalnych, o różnych kształtach i wymiarach, na (...). Są one przeznaczone dla różnych sektorów gospodarki: (...). ABC jest zarejestrowana na VAT w Polsce.

ABC korzysta w Polsce z bazy magazynowej dla swoich produktów, którymi są (...) sprzedawane na polskim rynku. W procesie sprzedaży (...) na polskim rynku ABC korzysta z usług XYZ (XYZ), która obsługuje kilku kluczowych klientów w Polsce.

Usługi XYZ dla ABC opierają się na Umowie Agencyjnej oraz aneksie do niej.

Zgodnie z postanowieniami Umowy Agencyjnej XYZ jest jedynym agentem ABC w Polsce i posiada wyłączność terytorialną.

Zadania XYZ w zakresie pełnienia funkcji agenta ABC wynikające z Umowy Agencyjnej ograniczają się do prowadzenia działań prospekcyjnych na polskim rynku oraz przekazywania aktualnym i potencjalnym klientom informacji dotyczących produktów oferowanych przez ABC, utrzymywaniu kontaktów z klientami, niezwłocznym informowaniu ABC o wszelkich istotnych informacjach dotyczących projektu lub dostawy, pomaganiu personelowi ABC w przypadku wizyt w zakładach klienta lub odwrotnie, w przypadku sporów lub sporów z klientem przed, w trakcie lub po dostawie, z handlowego i jakościowego punktu widzenia.

Zgodnie z treścią Umowy Agencyjnej, w wyniku jej zawarcia nie powstaje żaden związek podporządkowania, stowarzyszenia lub zależności hierarchicznej między XYZ a ABC. XYZ nie reprezentuje ABC przed osobami trzecimi w żadnym przypadku poza tym, co jest wymagane od niego na mocy niniejszej Umowy.

W szczególności, XYZ w żadnym wypadku nie może:

(i) żądać płatności w imieniu ABC,

(ii) zapewniać warunków lub gwarancji,

(iii) składać jakichkolwiek oświadczeń w imieniu ABC,

(iv) angażować ABC w jakiekolwiek ustalenia przed umowne lub kontrakty, składać jakichkolwiek obietnic lub udzielać gwarancji dotyczących (...) oprócz tego, co jest zawarte w jakichkolwiek materiałach informacyjnych dostarczonych przez ABC,

(v) przyjmować odpowiedzialności w imieniu i na rzecz ABC.

Oznacza to, że XYZ nie jest uprawniony do prowadzenia negocjacji ani zawierania umów w imieniu ABC, jak również do podejmowania jakichkolwiek decyzji wiążących dla ABC.

Ze względu na polskie uwarunkowania prawno-gospodarcze, XYZ formalnie uczestniczy w składaniu oferty przez (...) ABC (z reguły są to przetargi publiczne), ale to ABC uzgadnia warunki umowy, negocjuje ją i podpisuje. XYZ jest zatem agentem doradcą a nie decydentem.

Dodatkowo, zgodnie z aneksem do Umowy Agencyjnej, XYZ świadczy na rzecz ABC (jako Podwykonawca) kompleksowe usługi logistyczne w ramach realizacji Zamówień na (...).

Kompleksowa obsługa logistyczna obejmuje:

a) rozładunek (...) z wagonów kolejowych na Plac Składowy („Plac Składowy”),

b) składowanie (...) na Placu Składowym,

c) załadunek (...) znajdujących się na placu składowym na wagony kolejowe,

d) (...)

e) załadunek (...) na wagony kolejowe,

f) transport (...) do miejsca przeznaczenia, tj. do miejsca wskazanego w Zamówieniu,

g) rozładunek (...) w miejscu przeznaczenia, tj. w miejscu wskazanym w Zamówieniu.

Oznacza to, że XYZ nie jest uprawniony do prowadzenia negocjacji ani zawierania umów w imieniu ABC, jak również do podejmowania jakichkolwiek decyzji wiążących dla ABC.

Ze względu na polskie uwarunkowania prawno-gospodarcze, XYZ formalnie uczestniczy w składaniu oferty przez ABC (z reguły są to przetargi publiczne), ale to ABC uzgadnia warunki umowy, negocjuje ją i podpisuje. XYZ jest zatem agentem doradcą a nie decydentem.

Sam proces sprzedaży (...) odbywa się w ten sposób, że produkty (...) są wytwarzane w (...), w zakładach produkcyjnych należących do ABC, a następnie są transportowane do Polski z (...). Organizacją transportu (...) z ABC w (...) do magazynu w Polsce zajmuje się (...), spółka wchodząca w skład grupy kapitałowej ABC.

Umowy na magazyny ma XYZ. Magazyn jest własnością podmiotu trzeciego, który jest podwykonawcą XYZ. Z reguły są to place należące do (...) albo do podmiotów z grupy (...).

ABC nie ma w Polsce pracowników zajmujących się funkcjonowaniem magazynu, czy jakimikolwiek czynnościami związanymi z towarami w nim składowanymi. Zamówienia, fakturowanie, monitorowanie dostaw, postępowania reklamacyjne, rozliczenia finansowe i wszelkie inne potencjalnie mogące wystąpić czynności związane z towarami w magazynie w Polsce są wykonywane w Polsce przez pracowników i podwykonawców XYZ.

Po transporcie (...) z (...) do polskiego magazynu, XYZ wykonuje takie czynności jak: rozładunek w magazynie, składowanie (czasem (...), przeładunek, transport do klienta finalnego w Polsce, rozładunek u klienta według wskazanego miejsca. Kontrola jakości i reklamacje są poza XYZ, tj. są wykonywane przez ABC.

Oprócz sprzedaży (...) z polskiego magazynu, ABC sprzedaje je także bezpośrednio z (...), bez udziału XYZ. W przypadku dostaw bezpośrednio z ABC do klienta, XYZ czuwa/nadzoruje czy dostawa odbywa się prawidłowo.

Pracownicy ABC będą mieli prawo do przeprowadzania okazjonalnych kontroli w celu weryfikacji prawidłowego funkcjonowania magazynu oraz zgodności jego działania z warunkami określonymi w zawartej umowie. Kontrole te obejmują również sprawdzenie przestrzegania obowiązujących instrukcji dotyczących składowania towarów przez XYZ i będą realizowane jako działania o charakterze nadzorczym.

XYZ wystawia na ABC faktury za swoje usługi z zastosowaniem mechanizmu odwrotnego obciążenia (reverse charge), zarówno za usługi wynikające z umowy na wyłączność, jak i za usługi logistyczne.

W przyszłości, planowane jest rozszerzenie usług świadczonych przez XYZ na rzecz Wnioskodawcy o transport (...) z (...) do Polski. Te czynności byłyby wykonywane przez XYZ za pomocą podwykonawców. Ponadto, ze względu na wzrost zamówień na produkty Wnioskodawcy, planowane jest także wynajęcie przez XYZ nowego placu składowego w (...). Ponieważ na placu tym nie będzie (...), może być konieczne przewiezienie (...) z nowego placu składowego do znajdującej się w już istniejącym magazynie w (...)

Wnioskodawca zaznacza w tym miejscu, że organizacja transportu przez XYZ, będąca obecnie przedmiotem negocjacji, nie będzie stanowiła usługi na wyłączność, co oznacza, że usługi XYZ w zakresie transportu mogą być dla Wnioskodawcy dodatkowym, a nie jedynym kanałem transportu jej produktów. Jeśli usługi te będą świadczone przez XYZ, to zwiększy się zakres przedmiotowy całości usług świadczonych przez XYZ na rzecz Wnioskodawcy, ale nie zmienią się zasady funkcjonowania Wnioskodawcy w Polsce.

Umowa między Spółką a XYZ (XYZ) obowiązywała w okresie od 2022 do końca 2025 roku, przy czym rozszerzenie zakresu umowy na usługi logistyczne nastąpiło na mocy aneksu do umowy z (…) 2024 r. Umowa została przedłużona na okres do końca 2030 roku, a w zakresie usług logistycznych aneks został odnowiony na rok 2026 i ma być w przyszłości przedłużany na okresy roczne.

Spółka i XYZ są niezależnymi podmiotami – nie istnieją miedzy Spółką a XYZ powiązania kapitałowe, nie ma również związków personalnych między udziałowcami i osobami zarządzającymi Spółką i wspólnikami i osobami zarządzającymi XYZ.

Spółka nie ma na terytorium Polski żadnego zaplecza technicznego/rzeczowego lub personalnego.

XYZ jest dla Spółki usługodawcą i wyłącznym agentem handlowym w Polsce. Zgodnie z zawartą Umową, XYZ jest zobowiązana do świadczenia usług według swojej najlepszej wiedzy, z należytą starannością i przy użyciu najlepszych zawodowych kompetencji. Świadczenie usług z naruszeniem powyższych zasad stanowi podstawę dla Spółki do rozwiązania umowy z XYZ i dochodzenia odszkodowania za szkody i straty poniesione z tytułu wad świadczonych przez XYZ usług. Zasady powyższe znajdują odzwierciedlenie w postanowieniach umownych łączących Spółkę z XYZ - zgodnie z (...) aneksu do umowy dotyczącego usług logistycznych, XYZ ponosi odpowiedzialność za szkody wyrządzone osobom i rzeczom, zarówno w odniesieniu do swoich pracowników i materiałów, jak i osób trzecich, w wyniku wykonywania prac i związanych z nimi czynności, zwalniając Spółkę z wszelkiej odpowiedzialności i składa do umowy oświadczenie o posiadaniu ważnej polisy ubezpieczeniowej (...) dla działań objętych umową.

Jak wskazano we wniosku XYZ jest wyłącznym agentem Spółki w Polsce, ale swoje działania w tym zakresie wykonuje jako niezależny podmiot. XYZ działa na polskim rynku od wielu lat i ma ugruntowaną pozycję wśród przedsiębiorstw polskich i zagranicznych z sektora kolejowego. Spółka nie jest jedynym partnerem handlowym XYZ, który nie podlega kontroli przez Spółkę.

Według wiedzy Spółki, XYZ pracuje również dla innych klientów z branży (...), dla których także świadczy usługi agencyjne czy usługi przechowywania (...).

Spółka nie ma prawa wydawać XYZ wiążących poleceń co do sposobu wykonywania usług agencyjnych czy wyboru używanych w tym celu środków.

Z drugiej strony, Spółka nie jest w żaden sposób związana rezultatami działań XYZ, która nie jest upoważniona do podejmowania jakichkolwiek decyzji w imieniu Spółki.

XYZ nie może być w konsekwencji uznana za agenta zależnego Spółki a działania XYZ nie mogą być utożsamiane z działaniami Spółki.

W konsekwencji, zdaniem Spółki, ze względu na brak jakiejkolwiek zależności XYZ od Spółki i fakt, że XYZ wykonuje swe usługi w ramach prowadzonej przez siebie podstawowej działalności gospodarczej, wykonywanej nie tylko na rzecz Spółki ale także na rzecz innych podmiotów nie należących do tej samej grupy kapitałowej co Spółka ani nie mających ze Spółką żadnych powiazań kapitałowych, personalnych czy nawet biznesowych, działania XYZ nie mogą być utożsamiane z działaniami Spółki. W konsekwencji działania XYZ nie stanowią czynności o charakterze reklamowym, informacyjnym, prowadzenia badań lub innej działalności o charakterze przygotowawczym albo pomocniczym podejmowanych przez Spółkę.

XYZ nie świadczy na rzecz Spółki usług innych, niż objęte umową agencyjną i załącznikiem do niej dotyczącym kompleksowych usług logistycznych.

Stwierdzenie, że Pracownicy ABC będą mieli prawo do przeprowadzania okazjonalnych kontroli w celu weryfikacji prawidłowego funkcjonowania magazynu oraz zgodności jego działania z warunkami określonymi w zawartej umowie ma na celu umożliwienie Spółce weryfikację, czy umowa jest wykonywana prawidłowo i z należytą starannością. Spółka powierza XYZ swoje wyroby – do przechowywania i obróbki – i chce mieć możliwość zweryfikowania, czy XYZ prawidłowo wywiązuje się ze swoich obowiązków. Przy czym, zgodnie z umową agencyjną, Spółka nie ma możliwości nakazywania XYZ określonego zachowania czy określonego sposobu świadczenia usług – w razie ewentualnego stwierdzenia, że jakość usług nie odpowiada oczekiwaniom Spółki, Spółka ma jedynie prawo rozwiązać umowę i dochodzić odszkodowania.

Spółka nie ma nieograniczonego wstępu do magazynu, w którym są składowane towary (...). Spółka ma jedynie prawo do okazjonalnych kontroli magazynu, w celu weryfikacji stanu składowanych tam towarów i jakości usług związanych z ich obróbką.

Ponieważ Spółka nie ma w Polsce żadnych zasobów osobowych i korzysta z usług niezależnego podmiotu, jakim jest XYZ, Spółka nie ma możliwości decydowania o rozmieszczeniu towarów (...) w przestrzeni magazynowej, którą dysponuje XYZ. Decyduje o tym XYZ, jako usługodawca i podmiot posiadający tytuł prawny do magazynu, to jest umowę zawartą z właścicielem magazynu, który uzgadnia te kwestie ze swoimi podwykonawcami. Wnioskodawca nadmienia, że zgodnie z jego wiedzą, nie jest jedynym podmiotem, którego produkty są przechowywane w przestrzeni magazynowej, którą dysponuje XYZ – tego typu usługi są świadczone także dla innych podmiotów. Zgoda ABC jest wymagana jedynie w przypadku zmiany miejsca składowania (...).

Spółka nie posiada stałej struktury organizacyjnej w zakresie zaplecza personalnego na terytorium Polski.

Spółka jest podatnikiem w rozumieniu art. 28a ustawy o VAT – wykonuje samodzielnie działalność gospodarczą w (...) i jest tam zidentyfikowana dla celów podatku od wartości dodanej.

Spółka potwierdza, że kompleksowe usługi logistyczne, w tym usługi (...) wynikające z faktur wystawianych przez XYZ są/będą przez Spółkę wykorzystywane do czynności opodatkowanych podatkiem VAT – (...) będące przedmiotem usług logistycznych świadczonych na rzecz Spółki przez XYZ są sprzedawane przez Spółkę na rzecz polskich odbiorców takich jak np. (...). Sprzedaż ta jest opodatkowana VAT w Polsce.

Spółka nie ma siedziby działalności gospodarczej w Polsce – nie dysponuje w Polsce przestrzenią biurową czy inną przestrzenią dla celów gospodarczych, nie ma w Polsce pracowników ani nie ma osoby (podmiotu), który mógłby być uznany za jej agenta zależnego, to znaczy podmiotu uprawnionego do podejmowania w imieniu Spółki wiążących decyzji i wykonującego to uprawnienie.

Pytania w zakresie podatku od towarów i usług

1) Czy w związku z zakresem działalności gospodarczej realizowanej na terytorium Polski oraz w związku z zakupem kompleksowych usług logistycznych, w tym usług (...) od XYZ, Wnioskodawca będzie posiadać na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, w rozumieniu przepisów ustawy o VAT?

2) W przypadku gdy stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania 1 będzie prawidłowe i Wnioskodawca nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, czy kompleksowe usługi logistyczne, w tym usługi (...), świadczone na rzecz Wnioskodawcy przez XYZ pozostaną poza zakresem opodatkowania VAT w Polsce zgodnie z ogólnymi zasadami ustalania miejsca opodatkowania usług (tj. będą podlegać opodatkowaniu w miejscu siedziby Spółki, czyli w (...), z zastosowaniem mechanizmu odwrotnego obciążenia - reverse charge)?

3) W przypadku gdy stanowisko w zakresie pytania 1 będzie nieprawidłowe i Wnioskodawca będzie posiadać na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, czy Wnioskodawca będzie uprawniony do odliczenia podatku naliczonego związanego z nabyciem kompleksowych usług logistycznych, w tym usług (...) wynikających z faktur wystawianych przez XYZ?

4) Czy przemieszczenie własnych towarów (...) ABC z (...) do magazynu w Polsce będzie stanowiło tzw. nietransakcyjne wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów (WNT) podlegające opodatkowaniu VAT w Polsce? (Pytanie sformułowane ostatecznie w uzupełnieniu wniosku)

5) Czy po rozszerzeniu w przyszłości usług Wnioskodawcy [usług XYZ – przypis Organu] na rzecz ABC o usługi transportu (...) z (...) do Polski i w Polsce, usługi świadczone przez XYZ na rzecz Wnioskodawcy podlegać będą opodatkowaniu w Polsce jako usługi dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (...) Spółki, czy w siedzibie usługobiorcy w (...) z użyciem mechanizmu odwrotnego obciążenia VAT (reverse charge) – zdarzenie przyszłe? (Pytanie sformułowane ostatecznie w uzupełnieniu wniosku)

Państwa stanowisko w sprawie w zakresie podatku od towarów i usług

1) W związku z zakresem działalności gospodarczej realizowanej na terytorium Polski oraz w związku z zakupem kompleksowych usług logistycznych, w tym usług (...) od XYZ, Wnioskodawca nie będzie posiadać na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.

2) W przypadku gdy stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania 1 będzie prawidłowe, to jest Wnioskodawca nie będzie posiadać na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, kompleksowe usługi logistyczne, w tym usługi (...), świadczone na rzecz Wnioskodawcy przez XYZ pozostaną poza zakresem opodatkowania VAT w Polsce zgodnie z ogólnymi zasadami ustalania miejsca opodatkowania usług (tj. będą podlegać opodatkowaniu w miejscu siedziby Spółki, czyli w (...)).

3) W przypadku gdy stanowisko w zakresie pytania 1 będzie nieprawidłowe, to jest jeśli Wnioskodawca będzie posiadać na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, Wnioskodawca będzie uprawniony do odliczenia podatku naliczonego związanego z nabyciem kompleksowych usług logistycznych, w tym usług (...) wynikających z faktur wystawianych przez XYZ.

4) Przemieszczenie własnych towarów (...) ABC z (...) do magazynu w Polsce będzie stanowiło tzw. nietransakcyjne wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów (WNT) podlegające opodatkowaniu VAT w Polsce. (Stanowisko sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

5) Po rozszerzeniu w przyszłości usług XYZ na rzecz Wnioskodawcy o usługi transportu (...) z (...) do Polski i w Polsce, usługi świadczone przez XYZ na rzecz Wnioskodawcy nie będą stanowić usług świadczonych dla stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce Wnioskodawcy i nie będą podlegać opodatkowaniu w Polsce, lecz w siedzibie Wnioskodawcy w (...) z użyciem mechanizmu odwrotnego obciążenia VAT tzw. reverse charge (zdarzenie przyszłe). (Stanowisko sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

Uzasadnienie Stanowiska Wnioskodawcy

Ad. 1

Stosownie do treści art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy o VAT. Z kolei art. 28b ust. 2 ustawy o VAT stanowi, że w przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Zasadniczo zatem, miejsce świadczenia usług, poza przypadkami usług enumeratywnie wymienionych w ustawie o VAT, determinuje miejsce, w którym usługobiorca posiada siedzibę.

Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, Wnioskodawca nie posiada siedziby działalności gospodarczej na terytorium Polski, zatem dla ustalenia miejsca świadczenia usług nabywanych przez Spółkę, konieczne jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy Spółka będzie posiadała na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 28b ustawy o VAT – miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej. Jednak w przypadku, gdy usługi te świadczone są dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, miejscem świadczenia tych usług jest właśnie to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Ustawa o VAT nie definiuje czym jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 11 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. – „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce – inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zaplecze techniczne to posiadana przez podmiot zagraniczny infrastruktura (magazyny, sprzęt techniczny) do realizacji swojej działalności gospodarczej. Zaplecze personalne to z kapitał ludzki, który konieczny jest do wykonywania działalności (np. pracownicy, którzy sporządzają dokumentację spółki).

Znaczenie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej zostało ukształtowane przez orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej [TSUE], w szczególności:

- wyrok z 4 lipca 1984 w sprawie C-168/84 (Gunter Berkholz), w którym TSUE wskazał, że aby miejsce, w którym podatnik wykonuje działalność gospodarczą można było uznać za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, muszą być łącznie spełnione następujące warunki: (i) miejsce to musi się charakteryzować pewną minimalną skalą działalności, oraz (ii) muszą być w nim stale obecne zasoby ludzkie oraz techniczne konieczne do wykonywania działalności;

- wyrok z 28 czerwca 2007 r. w sprawie C-73/06 (Planzer Luxembourg Sari), w którym Trybunał podkreślił, że „zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa w dziedzinie podatku VAT pojęcie stałego przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości, poprzez zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i technicznych koniecznych dla świadczenia określonych usług (...). Owa minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień trwałości oraz strukturę, która z punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić świadczenie danych usług w sposób niezależny”;

- wyrok z 17 lipca 1997 r. w sprawie C-190/95 (ARO Lease BV), gdzie Trybunał stwierdził, że stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć możliwość prowadzenia działalności w sposób niezależny. Oznacza to, zdaniem TSUE, że takie stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć możliwość (i) sporządzania umów bądź (ii) podejmowania decyzji o charakterze zarządczym;

- wyrok z 3 czerwca 2021 r. w sprawie C-931/19 (Titanium Ltd.) Trybunał potwierdził dotychczas stosowaną wykładnię i podkreślił, iż stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie może zostać rozpoznane wyłącznie na podstawie wykorzystywanej infrastruktury technicznej (np. w postaci wynajmowanej nieruchomości) w sytuacji gdy brakuje jej towarzyszących zasobów personalnych umożliwiających prowadzenie działalności;

- wyrok z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 (Berlin Chemie A. Menarini) Trybunał stwierdził również, iż „artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

Biorąc pod uwagę definicję z art. 11 Rozporządzenia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej oraz uwzględniając przytoczone orzecznictwo TSUE, należy wskazać, że przesłanki, których łączne zaistnienie powoduje, że można mówić o powstaniu stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w odniesieniu do danego podatnika obejmują:

a) obecność odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego koniecznej do prowadzenia działalności gospodarczej (infrastruktury własnej lub zapewnionej przez podmiot zewnętrzny);

b) prowadzenie działalności w sposób niezależny w stosunku do działalności głównej (niezależność decyzyjna);

c) określony poziom stałości prowadzenia działalności gospodarczej, wyrażony jako zamiar podatnika co do prowadzenia działalności z tego miejsca w sposób permanentny.

Powyżej wskazane rozumienie tych przesłanek jest prezentowane także przez polskie sądy administracyjne. W najnowszym orzeczeniu z 15 maja 2025 r. (sygn. akt: I FSK 213/22) NSA przyjął, że współpraca podmiotu zagranicznego z podwykonawcami i spółkami zależnymi sama w sobie nie świadczy o prowadzeniu działalności gospodarczej na terenie innego kraju, która skutkowałaby powstaniem stałego miejsca prowadzenia działalności. W ocenie NSA konieczne jest bowiem wykazanie, że taki podmiot posiada zaplecze techniczne i personalne albo przynajmniej sprawuje nad nim kontrolę. Zdaniem NSA:

- współpraca z podwykonawcami i spółkami zależnymi sama w sobie nie świadczy o prowadzeniu działalności gospodarczej na terenie danego kraju;

- konieczne jest wykazanie przez organ istnienia zaplecza technicznego i personalnego;

- w szczególności organ powinien wykazać, że spółka posiada albo kontroluje zaplecze techniczne i personalne – przynajmniej w zakresie pozwalającym jej na wydawanie poleceń co do wykonywania zadań na terenie danego kraju.

Tożsame podejście w tym zakresie zaprezentował również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (DKIS), w interpretacji indywidualnej z 19 maja 2025 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.101.2025.4.AP. Sprawa dotyczyła realizacji projektu na terenie Polski przez czeską spółkę. W związku z tym spółka powzięła wątpliwości w zakresie powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. W ocenie czeskiej spółki prowadzona przez nią działalność w Polsce prowadzi do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium RP. W szczególności spółka argumentowała, że:

- posiada odpowiednią strukturę w zakresie zaplecza personalnego (deleguje własnych pracowników i angażuje podwykonawców do prac w Polsce);

- posiada odpowiednią strukturę w zakresie zaplecza technicznego (posiada w Polsce infrastrukturę konieczną do prowadzenia działalności na terytorium Polski);

- posiada niezależność decyzyjną (posiada wyłączną możliwość zawierania umów oraz podejmowania decyzji zarządczych w związku usługami realizowanymi na rzecz klienta);

- posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej (stały charakter działalności spółki w Polsce).

Jednakże DKIS nie zgodził się ze spółką i uznał jej stanowisko za nieprawidłowe. W ocenie Organu spółka nie będzie posiadała w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej i w konsekwencji usługi nabywane od polskich podmiotów będą opodatkowane w kraje siedziby spółki (tj. w Czechach). W szczególności Organ zwrócił uwagę na okoliczność korzystania przez spółkę z usług podwykonawców na terytorium Polski. DKIS wskazał, że:

- dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego;

- kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy (np. podwykonawcy);

- jednakże w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad własnym zapleczem.

Organ zauważył, że w analizowanej sprawie każdy z podwykonawców, zaangażowanych do prac budowlanych i instalacyjnych związanych z realizacją projektów w Polsce, samodzielnie wykonuje powierzony mu zakres prac oraz zarządza własnymi zasobami. W konsekwencji czeska spółka nie posiada kontroli nad zasobami osobowymi, technicznymi i rzeczowymi podwykonawców, która byłaby porównywalna do kontroli nad własnymi zasobami. Tym samym nie zostaną spełnione podstawowe warunki prowadzące do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. W wyroku NSA z 19 maja 2022 r. sygn. I FSK 968/20 stwierdzono, że nie można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej” zagranicznego usługobiorcy (…) jeżeli to samo zaplecze personalne i techniczne, które ma zostać udostępnione spółce zagranicznej przez spółkę krajową, i które zdaniem organów podatkowych pozwala na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki zagranicznej w kraju, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka krajowa świadczy usługi na rzecz spółki zagranicznej.

Korzystanie z usług logistycznych obejmujących m.in. pakowanie, etykietowanie i wysyłkę towarów, a także przechowywanie, magazynowanie i kontrolowanie zapasów towarów spółki oraz obsługę zwrotów towarów nie kreuje stałego miejsca prowadzenia działalności (wyrok NSA z 11 października 2022 r., sygn. akt I FSK 396/21).

Sam fakt korzystania z usług magazynowych oraz z usług na materiale powierzonym, nie przesądza automatycznie o posiadaniu stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce (Interpretacja z 5 marca 2019 r. nr 0115-KDIT1-2.4012.8. 2019.1.AW). Podobne stanowisko wynika z wydanych następujących interpretacji indywidualnych:

− interpretacja nr 0114-KDIP1-2.4012.265.2022.2.JO z 26 sierpnia 2022 r.,

− interpretacja nr 0114-KDIP1-2.4012.269.2022.2.PC z 19 sierpnia 2022 r.,

− interpretacja nr 0114-KDIP1-2.4012.165.2022.2.RST z 24 czerwca 2022 r.;

− interpretacja nr 0114-KDIP1-2.4012.163.2022.2.JO z 23 czerwca 2022 r.,

− interpretacja nr 0114-KDIP1-2.4012.79.2022.2.RST z 2 czerwca 2022 r.,

− interpretacja nr 0114-KDIP1-2.4012.71.2022.2.JO z 10 maja 2022 r.,

− interpretacja nr 0114-KDIP1-2.4012.63.2022.2.RST. z 9 maja 2022 r.

Reasumując podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju innym niż kraj jego siedziby w momencie kiedy w sposób ciągły i nieprzerwany wykorzystuje znajdującą się na terytorium tego kraju infrastrukturę techniczną oraz personel. W celu świadczenia usług podlegających opodatkowaniu VAT oraz posiada zaplecze do odbioru usług świadczonych na jego rzecz przez inne podmioty gospodarcze. Infrastruktura techniczna i zaangażowanie osobowe muszą być w ścisłym związku z czynności podmiotu podlegającymi opodatkowaniu VAT w tym kraju. Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego. Podatnik jednak musi posiadać kontrolę nad zapleczem wykorzystywanym jak nad własnym. Zdaniem Wnioskodawcy w sytuacji opisanej we wniosku nie zostały spełnione przesłanki warunkujące powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski. W szczególności ABC:

- nie posiada żadnej infrastruktury technicznej na terytorium Polski;

- nie korzysta z zaplecza technicznego podmiotów trzecich, w szczególności podwykonawców, nad którym Wnioskodawcy przysługiwałaby kontrola porównywalna, jakby zaplecze to było własnością spółki;

- nie zatrudnia na terytorium Polski pracowników (nie posiada na terytorium Polski zaplecza personalnego); wprawdzie Wnioskodawca korzysta w Polsce z usług XYZ działającego jako jej agent na podstawie zawartej w tym celu umowy na wyłączność terytorialną, ale zadania XYZ ograniczają się do prowadzenia działań prospekcyjnych na polskim rynku oraz przekazywania aktualnym i potencjalnym klientom informacji dotyczących produktów oferowanych przez ABC. XYZ nie jest uprawniony do prowadzenia negocjacji ani zawierania umów w imieniu ABC, jak również do podejmowania jakichkolwiek decyzji wiążących dla ABC. W szczególności XYZ nie uczestniczy w żadnych czynnościach związanych z obsługą, składowaniem ani wydawaniem towarów z magazynu zlokalizowanego w Polsce – co nie jest tożsame z posiadaniem zaplecza personalnego jako jednego z elementów wymaganego to powstania dla celów VAT stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w drugim kraju;

- z uwagi na ww. brak infrastruktury technicznej i zaplecza personalnego, ABC nie ma możliwości samodzielnie oraz w sposób zorganizowany i ciągły świadczyć usług, ani odbierać i korzystać z usług dostarczonych na własne potrzeby;

- również usługi (...) pod konkretne zamówienia świadczone przez XYZ przy użyciu podwykonawców (podmiotów trzecich) nie statuują powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski przez Wnioskodawcę.

W konsekwencji kompleksowe usługi logistyczne, w tym usługi (...) świadczone przez XYZ na rzecz Wnioskodawcy nie stanowią usług świadczonych dla stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce i nie podlegają opodatkowaniu VAT stawką 23%, lecz podlegają opodatkowaniu w siedzibie Wnioskodawcy w (...) z użyciem mechanizmu odwrotnego obciążenia VAT (reverse charge).

Ad. 2

Zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawa o VAT, miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej. Stosownie natomiast do art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, w przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

W uzasadnieniu stanowiska do pytania nr 1 Wnioskodawca w sposób jednoznaczny wykazał, że w jego ocenie nie będzie posiadał stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, co oznacza, że w przedstawionym stanie faktycznym nie będą miały zastosowania szczególne zasady dotyczące miejsca świadczenia usług wynikające z art. 28c-28n ustawy o VAT.

W konsekwencji miejsce świadczenia kompleksowych usług logistycznych, w tym usług (...) nabywanych przez Wnioskodawcę od XYZ, powinno być określone na zasadach ogólnych, tj. na podstawie art. 28b ustawy o VAT.

Zatem w przypadku gdy stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania 1 będzie uznane za prawidłowe, kompleksowe usługi logistyczne, w tym usługi (...) świadczone na rzecz Wnioskodawcy przez XYZ pozostaną poza zakresem opodatkowania VAT w Polsce, zgodnie z ogólnymi zasadami ustalania miejsca opodatkowania usług (tj. będą podlegać opodatkowaniu w miejscu siedziby Spółki).

Ad. 3

Zgodnie z przepisami ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. W związku z tym, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wyłącznie w przypadku kumulatywnego spełnienia dwóch warunków, tj.:

1. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług;

2. towary i usługi, w związku z nabyciem których podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.

Jak przedstawiono w stanie faktycznym, Wnioskodawca jest zarejestrowany w Polsce jako podatnik VAT. Głównym przedmiotem działalności jest dostawa towarów branży hutniczej i stalowej, jak stal jakościowa i specjalna o różnych kształtach i wymiarach, na (...).

W ramach prowadzonej działalności, Spółka transportuje (...) do polskiego magazynu prowadzonego przez XYZ w celu ich dalszej dystrybucji na terytorium Polski. Transakcje te podlegają polskiemu VAT. W tym celu Wnioskodawca nabywa od XYZ kompleksowe usługi logistyczne, w tym usługi (...) pod wymiar nabywcy. Celem nabywanych usług jest obsługa, skoordynowanie i zabezpieczenie prawidłowości procesu dystrybucyjnego realizowanego (...) przez Wnioskodawcę. Nabywane usługi mają zatem ścisły związek z dystrybucją (...) w Polsce.

Wobec powyższego, w przedstawionym zdarzeniu faktycznym zostaną spełnione przesłanki dla zaistnienia prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Podsumowując, w przypadku gdy stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania 1 zostało uznane za nieprawidłowe (tj. gdyby Organ uznał istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce), Wnioskodawca będzie uprawniony do odliczenia podatku naliczonego związanego z nabyciem kompleksowych usług magazynowych i usług cięcia (...) od XYZ.

Ad. 4

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawa o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:

1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2. eksport towarów;

3. import towarów na terytorium kraju;

4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju. Według art. 9. Ust.1 ustawa o VAT, przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.

Według art. 11. Ust.1 ustawa o VAT, przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się również przemieszczenie towarów przez podatnika podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz, należących do tego podatnika, z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju na terytorium kraju, jeżeli towary te zostały przez tego podatnika na terytorium tego innego państwa członkowskiego w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo zaimportowane, i towary te mają służyć działalności gospodarczej podatnika.

Przemieszczenie przez Wnioskodawcę własnych towarów (...) z (...) do magazynu w Polsce będzie stanowiło tzw. nietransakcyjne wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów (WNT) podlegające opodatkowaniu VAT w Polsce (stawka 23%). Po stronie (...) powinno wystąpić nietransakcyjne WDT.

Ponadto na podstawie art. 13a. ust.1 ustawa o VAT, nie uznaje się za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 1. przemieszczenia towarów w procedurze magazynu typu call-off stock Jednakże zastosowanie tej uproszczonej procedury nie będzie możliwe, gdy w momencie transportu (...) do polskiego magazynu nie jest znany ich polski nabywca, co nie ma miejsca w stanie faktycznym będącym przedmiotem niniejszego wniosku

Reasumując transport (...) z (...) do magazynu w Polsce podlegał będzie opodatkowaniu VAT (stawka 23%) jako nietransakcyjne WNT.

Ad. 5.

Jak to uzasadniono powyżej w uzasadnieniu stanowiska Wnioskodawcy dotyczącego pytania nr 1 i pytania nr 2, usługi logistyczne świadczone przez Wnioskodawcę [świadczone przez XYZ – przypis Organu] na rzecz ABC nie będą podlegały opodatkowaniu w Polsce jako usługi związane ze stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej przez ABC w Polsce. Uzasadnienie do stanowiska w zakresie pytania nr 2 ma w pełni zastosowanie do stanowiska w zakresie pytania nr 5. Planowane w przyszłości rozszerzenie zakresu usług XYZ świadczonych na rzecz Wnioskodawcy o transport (...) z (...) do Polski i w Polsce nie zmienia oceny tego stanowiska i nie powoduje, że ABC posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Usługi transportowe w żaden sposób nie kreują usługi związanej ze stałym miejscem wykonywania działalności gospodarczej w drugim państwie.

W konsekwencji usługi logistyczne świadczone prze XYZ na rzecz Wnioskodawcy, obejmujące w przyszłości także transport (...) z (...) do Polski i w Polsce nie będą podlegały opodatkowaniu VAT w Polsce lecz w siedzibie ABC w (...) przy zastosowaniu mechanizmu odwrotnego obciążenia VAT

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775; ze zm.) – zwanej dalej ustawą:

Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:

1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2) eksport towarów;

3) import towarów na terytorium kraju;

4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

W myśl art. 2 pkt 1 ustawy:

Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

Zgodnie z art. 2 pkt 4 ustawy:

Przez terytorium państwa członkowskiego rozumie się terytorium państwa wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a;

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

Przez sprzedaż - rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Przez towary - rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Z treści cytowanego wyżej przepisu art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że ustawodawca przyjął generalną zasadę, że usługami są wszelkie odpłatne świadczenia niebędące dostawą towarów. Stąd też stwierdzić należy, że definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów”. Jest ona wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatników w ramach prowadzonej przez nich działalności gospodarczej.

Dla ujednolicenia stosowanych zasad dotyczących miejsca opodatkowania transakcji podlegających opodatkowaniu definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 77 z 23.3.2011, s. 1–22, ze zm.; dalej: „Rozporządzenie”).

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE "stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej" oznacza dowolne miejsce – inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia – które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje:

a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;

b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;

c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;

d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika uwzględnia się wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z rozporządzenia 282/2011, jak również tezy wynikające z utrwalonego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Na podstawie wskazanych kryteriów należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju wówczas, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Należy zatem przyjąć, że infrastruktura techniczna i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Tym samym, dla uznania danego miejsca za stałe miejsce prowadzenia działalności konieczne jest, aby to miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz także samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, nie jest konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne również aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego. Podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym.

Na podstawie wymienionych przesłanek można uznać, że jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną), cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Bez znaczenia pozostaje natomiast - co należy podkreślić - czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot oraz „własna” infrastruktura. Orzecznictwo TSUE wskazuje bowiem, że także korzystanie z zasobów ludzkich i technicznych innego podmiotu może prowadzić do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności w innym kraju.

Należy zwrócić także uwagę na wyrok NSA z 3 października 2019 r. (I FSK 980/17), który porusza kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Natomiast w wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C‑333/20 Berlin Chemie A. Menarini SRL TSUE stwierdził, że „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Z opisu sprawy wynika, że w procesie sprzedaży (...) na polskim rynku Wnioskodawca – ABC (Spółka) – korzysta z usług XYZ (XYZ). Usługi XYZ dla ABC opierają się na Umowie Agencyjnej oraz aneksie do niej. Zadania XYZ w zakresie pełnienia funkcji agenta ABC wynikające z Umowy Agencyjnej ograniczają się do prowadzenia działań prospekcyjnych na polskim rynku oraz przekazywania aktualnym i potencjalnym klientom informacji dotyczących produktów oferowanych przez ABC, utrzymywaniu kontaktów z klientami, niezwłocznym informowaniu ABC o wszelkich istotnych informacjach dotyczących projektu lub dostawy, pomaganiu personelowi ABC w przypadku wizyt w zakładach klienta lub odwrotnie, w przypadku sporów lub sporów z klientem przed, w trakcie lub po dostawie, z handlowego i jakościowego punktu widzenia.

Zgodnie z treścią Umowy Agencyjnej, w wyniku jej zawarcia nie powstaje żaden związek podporządkowania, stowarzyszenia lub zależności hierarchicznej między XYZ a ABC. XYZ nie reprezentuje ABC przed osobami trzecimi w żadnym przypadku poza tym, co jest wymagane od niego na mocy niniejszej Umowy.

W szczególności, XYZ w żadnym wypadku nie może:

- żądać płatności w imieniu ABC,

- zapewniać warunków lub gwarancji,

- składać jakichkolwiek oświadczeń w imieniu ABC,

- angażować ABC w jakiekolwiek ustalenia przed umowne lub kontrakty, składać jakichkolwiek obietnic lub udzielać gwarancji dotyczących (...) oprócz tego, co jest zawarte w jakichkolwiek materiałach informacyjnych dostarczonych przez ABC,

- przyjmować odpowiedzialności w imieniu i na rzecz ABC.

Spółka nie posiada stałej struktury organizacyjnej w zakresie zaplecza personalnego na terytorium Polski. Spółka nie dysponuje w Polsce przestrzenią biurową czy inną przestrzenią dla celów gospodarczych, nie ma w Polsce pracowników ani nie ma osoby (podmiotu), który mógłby być uznany za jej agenta zależnego, to znaczy podmiotu uprawnionego do podejmowania w imieniu Spółki wiążących decyzji i wykonującego to uprawnienie. Spółka nie ma też na terytorium Polski żadnego zaplecza technicznego/rzeczowego.

Ponieważ Spółka nie ma w Polsce żadnych zasobów osobowych i korzysta z usług niezależnego podmiotu, jakim jest XYZ, Spółka nie ma możliwości decydowania o rozmieszczeniu towarów (...) w przestrzeni magazynowej, którą dysponuje XYZ. Decyduje o tym XYZ, jako usługodawca i podmiot posiadający tytuł prawny do magazynu, to jest umowę zawartą z właścicielem magazynu, który uzgadnia te kwestie ze swoimi podwykonawcami. Wnioskodawca nadmienia, że zgodnie z jego wiedzą, nie jest jedynym podmiotem, którego produkty są przechowywane w przestrzeni magazynowej, którą dysponuje XYZ – tego typu usługi są świadczone także dla innych podmiotów. Zgoda ABC jest wymagana jedynie w przypadku zmiany miejsca składowania (...).

Spółka nie ma nieograniczonego wstępu do magazynu, w którym są składowane towary (...). Spółka ma jedynie prawo do okazjonalnych kontroli magazynu, w celu weryfikacji stanu składowanych tam towarów i jakości usług związanych z ich obróbką.

Stwierdzenie, że Pracownicy ABC będą mieli prawo do przeprowadzania okazjonalnych kontroli w celu weryfikacji prawidłowego funkcjonowania magazynu oraz zgodności jego działania z warunkami określonymi w zawartej umowie ma na celu umożliwienie Spółce weryfikację, czy umowa jest wykonywana prawidłowo i z należytą starannością. Spółka powierza XYZ swoje wyroby – do przechowywania i obróbki – i chce mieć możliwość zweryfikowania, czy XYZ prawidłowo wywiązuje się ze swoich obowiązków. Przy czym, zgodnie z umową agencyjną, Spółka nie ma możliwości nakazywania XYZ określonego zachowania czy określonego sposobu świadczenia usług – w razie ewentualnego stwierdzenia, że jakość usług nie odpowiada oczekiwaniom Spółki, Spółka ma jedynie prawo rozwiązać umowę i dochodzić odszkodowania.

Dodatkowo, zgodnie z aneksem do Umowy Agencyjnej, XYZ świadczy na rzecz ABC (jako Podwykonawca) kompleksowe usługi logistyczne w ramach realizacji Zamówień na (...).

Kompleksowa obsługa logistyczna obejmuje:

a) rozładunek (...) z wagonów kolejowych na Plac Składowy („Plac Składowy”),

b) składowanie (...) na Placu Składowym,

c) załadunek (...) znajdujących się na placu składowym na wagony kolejowe,

d) (...)

e) załadunek (...) na wagony kolejowe,

f) transport (...) do miejsca przeznaczenia, tj. do miejsca wskazanego w Zamówieniu,

g) rozładunek (...) w miejscu przeznaczenia, tj. w miejscu wskazanym w Zamówieniu.

Oznacza to, że XYZ nie jest uprawniony do prowadzenia negocjacji ani zawierania umów w imieniu ABC, jak również do podejmowania jakichkolwiek decyzji wiążących dla ABC.

Ze względu na polskie uwarunkowania prawno-gospodarcze, XYZ formalnie uczestniczy w składaniu oferty przez ABC (z reguły są to przetargi publiczne), ale to ABC uzgadnia warunki umowy, negocjuje ją i podpisuje. XYZ jest zatem agentem doradcą a nie decydentem.

Sam proces sprzedaży (...) odbywa się w ten sposób, że produkty (...) są wytwarzane w (...), w zakładach produkcyjnych należących do ABC, a następnie są transportowane do Polski z (...). Organizacją transportu (...) z ABC w (...) do magazynu w Polsce zajmuje się (...), spółka wchodząca w skład grupy kapitałowej ABC.

W wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C‑333/20 Berlin Chemie A. Menarini SRL TSUE stwierdził, że „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego, ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Jak wynika z powyższego, w analizowanej sprawie Spółka nie dysponuje na terytorium kraju ani własnym zapleczem personalnym, ani technicznym, ani też możliwością faktycznego kierowania zasobami, z których korzysta Usługodawca. Dla uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej konieczne jest, aby podatnik posiadał na danym terytorium zasoby umożliwiające mu prowadzenie działalności w sposób stały i niezależny. Zasoby te muszą pozostawać pod jego realną kontrolą, a nie jedynie podlegać incydentalnej weryfikacji.

W niniejszej sprawie brak jest jakichkolwiek przesłanek pozwalających uznać, że Spółka posiada na terytorium kraju takie zasoby. Usługodawca działa jako niezależny podmiot, świadczący usługi na rzecz wielu klientów, a jego relacja ze Spółką nie ma charakteru podporządkowania ani zależności, która umożliwiałaby uznanie go za „agenta zależnego”. Jak wynika z opisu, Spółka nie ma prawa wydawania Usługodawcy wiążących poleceń dotyczących sposobu świadczenia usług, nie może ingerować w organizację jego przedsiębiorstwa, nie ma dostępu do jego infrastruktury ani możliwości jej wykorzystywania dla własnych celów gospodarczych.

Okazjonalne kontrole magazynu, o których mowa w umowie – jak wynika z przedstawionego opisu – mają wyłącznie charakter incydentalny i nie stanowią o posiadaniu przez Spółkę jakiejkolwiek struktury organizacyjnej na terytorium kraju.

Co więcej, Spółka nie ma wpływu na rozmieszczenie towarów w magazynie, nie zarządza personelem Usługodawcy, nie posiada prawa swobodnego dostępu do infrastruktury, a jedynie korzysta z usług świadczonych przez niezależny podmiot w ramach jego własnej działalności gospodarczej. Tego rodzaju relacja nie prowadzi do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Należy jednak zauważyć, że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W analizowanej sprawie Spółka co prawda nabywa opisane wyżej usługi logistyczne świadczone przez XYZ, jednak zakres ten nie prowadzi do powstania po stronie Spółki kontroli nad zapleczem technicznym i personalnym Usługodawcy w stopniu pozwalającym uznać je za „dostępne jak własne”. Z aneksu do Umowy Agencyjnej wynika, że Usługodawca – jako podwykonawca – wykonuje kompleksowe czynności logistyczne, obejmujące m.in. rozładunek (...), ich składowanie, (...), załadunek oraz transport. Z opisu sprawy wynika, że choć zakres usług świadczonych przez Usługodawcę jest szeroki, to Spółka nie sprawuje nad tym zapleczem kontroli, która mogłaby być porównywalna do kontroli nad własnymi zasobami. XYZ jest wyłącznym agentem Spółki w Polsce, ale swoje działania w tym zakresie wykonuje jako niezależny podmiot. Spółka nie ma prawa wydawać XYZ wiążących poleceń co do sposobu wykonywania usług agencyjnych czy wyboru używanych w tym celu środków. Należy więc zauważyć, że wszystkie czynności są wykonywane przez Usługodawcę w ramach jego własnej działalności gospodarczej, przy wykorzystaniu jego własnych zasobów. Z opisu sprawy nie wynika aby Spółka miała możliwość kierowania personelem Usługodawcy, zarządzania jego infrastrukturą czy też aby miała możliwość decydowania o sposobie wykonywania poszczególnych czynności w tym o rozmieszczeniu towarów na placu składowym, tym bardziej że jak wynika z opisu sprawy, decyduje o tym XYZ, jako usługodawca i podmiot posiadający tytuł prawny do magazynu. Należy więc uznać, że XYZ samodzielnie organizuje procesy logistyczne, ponosi odpowiedzialność za ich wykonanie i działa w oparciu o własne zaplecze.

Dodatkowo do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej powinna występować w sposób stały tj. na stałe dysponować takimi środkami, które pozwalają na faktyczne świadczenie usług z danego miejsca. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. W analizowanej sprawie Spółka nie posiada na terytorium Polski zasobów osobowych przebywających na stałe i zasobów technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności, nie można zatem uznać, że spełnione jest kryterium stałości, bowiem, jak wskazano powyżej, kryterium to należy odnieść do obecności zasobów osobowych i technicznych.

W konsekwencji, mimo że Spółka korzysta z kompleksowych usług logistycznych świadczonych na terytorium Polski, nie spełnia to przesłanek uznania, że posiada ona w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Zasoby Usługodawcy nie są jej dostępne jak własne, a Spółka nie ma nad nimi kontroli umożliwiającej samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej na terytorium kraju.

Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że Spółka nie spełnia przesłanek uznania jej za posiadającą stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju. Brak jest zarówno odpowiedniego zaplecza personalnego i technicznego, jak i możliwości faktycznego dysponowania zasobami Usługodawcy w sposób charakterystyczny dla stałego miejsca prowadzenia działalności.

Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce ani w związku z zakresem działalności realizowanej na terytorium Polski ani w związku z zakupem kompleksowych usług logistycznych od XYZ.

Tym samym, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

Dalsze wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą ustalenia czy w przypadku gdy Wnioskodawca nie będzie posiadał na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, to czy kompleksowe usługi logistyczne, w tym usługi (...), świadczone na rzecz Wnioskodawcy przez XYZ pozostaną poza zakresem opodatkowania VAT w Polsce zgodnie z ogólnymi zasadami ustalania miejsca opodatkowania usług.

Odnosząc się do powyższych wątpliwości Wnioskodawcy, wskazać należy, że kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w rozdziale 3 działu V ustawy.

Stosownie do art. 28a ustawy:

Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:

1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:

a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,

b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej;

2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.

Wskazany powyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:

Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.

Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:

W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.

Jak rozstrzygnięto w ramach udzielenia odpowiedzi na pytanie nr 1 – Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce ani w związku z zakresem działalności realizowanej na terytorium Polski ani w związku z zakupem kompleksowych usług logistycznych od XYZ. Ponadto, Wnioskodawca jest podatnikiem w rozumieniu art. 28a ustawy o VAT. Dodatkowo w opisie sprawy nie wskazano informacji na podstawie których można by było uznać aby do charakteru nabywanych usług miały zastosowanie inne przepisy niż ogólne, o których mowa w art. 28b ust. 1 ustawy w zakresie określenia miejsca świadczenia usług.

Należy więc zgodzić się ze stanowiskiem Wnioskodawcy zgodnie z którym w przypadku gdy Wnioskodawca nie będzie posiadać na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, kompleksowe usługi logistyczne, w tym usługi (...), świadczone na rzecz Wnioskodawcy przez XYZ pozostaną poza zakresem opodatkowania VAT w Polsce zgodnie z ogólnymi zasadami ustalania miejsca opodatkowania usług, tj. będą podlegać opodatkowaniu w miejscu siedziby Spółki, czyli w (...).

Zatem obowiązek rozliczenia podatku od wartości dodanej będzie spoczywał po stronie Spółki jako usługobiorcy, zgodnie z właściwymi regulacjami obowiązującymi w (...).

Tym samym, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

Odnosząc się do pytania nr 3 wskazać należy, że jest to pytanie warunkowe na które odpowiedzi Wnioskodawca oczekiwał w przypadku uznania stanowiska przedstawionego w zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe. Jak wskazano powyżej, w zakresie pytania nr 1 Organ uznał stanowisko Wnioskodawcy za prawidłowe zatem, bezprzedmiotowa stała się odpowiedz na pytanie nr 3.

Wątpliwości Wnioskodawcy wyrażone w pytaniu nr 4 dotyczą ustalenia czy przemieszczenie własnych towarów (...) ABC z (...) do magazynu w Polsce będzie stanowiło tzw. nietransakcyjne wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów (WNT) podlegające opodatkowaniu VAT w Polsce.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy:

Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.

Z kolei zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy:

Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że:

1) nabywcą towarów jest:

a) podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika,

b) osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a

- z zastrzeżeniem art. 10;

2) dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w pkt 1 lit. a.

Zatem, przy spełnieniu warunków odnośnie podmiotów biorących udział w transakcji, wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy ma miejsce na terytorium Polski wówczas, gdy w wyniku dostawy w ramach której dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel towary są wysyłane lub transportowane na terytorium Polski z terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium Polski.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy:

Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się również przemieszczenie towarów przez podatnika podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz, należących do tego podatnika, z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju na terytorium kraju, jeżeli towary te zostały przez tego podatnika na terytorium tego innego państwa członkowskiego w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo zaimportowane, i towary te mają służyć działalności gospodarczej podatnika.

Przepis ten rozszerza zatem zakres transakcji uznawanych za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów o przemieszczenie towarów własnych podatnika z kraju członkowskiego do Polski. W myśl powołanej regulacji, przemieszczenie towarów traktowane będzie jako wewnątrzwspólnotowe nabycie wtedy, gdy przemieszczane towary są własnością podatnika, który wszedł w ich posiadanie na terytorium państwa członkowskiego, z którego transportowane są do Polski i będą służyć czynnościom wykonywanym przez niego, jako podatnika, na terytorium kraju. W takim przypadku w państwie, z którego przemieszczane są towary, występuje wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, natomiast w państwie, do którego przemieszczane są towary, następuje ich wewnątrzwspólnotowe nabycie – dokonywane przez ten sam podmiot.

Z opisu sprawy wynika, że ABC korzysta w Polsce z bazy magazynowej dla swoich produktów, którymi są (...) sprzedawane na rynku polskim. W procesie sprzedaży (...) na polskim rynku, ABC korzysta z usług XYZ. Sam proces sprzedaży (...) odbywa się w ten sposób, że produkty (...) są wytwarzane w (...), w zakładach produkcyjnych należących do ABC, a następnie są transportowane do Polski z (...). W konsekwencji skoro przemieszczane własnych towarów Spółki (...), które to towary są przez Spółkę wytwarzane w jej zakładach produkcyjnych w (...) i to z terytorium (...) towary są transportowane do Polski w celu sprzedaży na rynku polskim (służy działalności gospodarczej podatnika) to w takim przypadku przesunięcie towarów Spółki stanowi wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy, zatem jest to czynność, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy podlegająca opodatkowaniu podatkiem VAT na terytorium Polski.

Tym samym, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 4 jest prawidłowe.

Państwa wątpliwości wyrażone w pytaniu nr 5 dotyczą ustalenia tego czy po rozszerzeniu w przyszłości usług XYZ na rzecz ABC o usługi transportu (...) z (...) do Polski i w Polsce, usługi świadczone przez XYZ na rzecz Wnioskodawcy podlegać będą opodatkowaniu w Polsce jako usługi dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (...) Spółki, czy w siedzibie usługobiorcy w (...).

W opisie zdarzenia przyszłego wskazali Państwo, że w przyszłości, planowane jest rozszerzenie usług świadczonych przez XYZ na rzecz Wnioskodawcy o transport (...) z (...) do Polski. Te czynności byłyby wykonywane przez XYZ za pomocą podwykonawców. Ponadto, ze względu na wzrost zamówień na produkty Wnioskodawcy, planowane jest także wynajęcie przez XYZ nowego placu składowego w (...). Ponieważ na placu tym nie będzie (...), może być konieczne przewiezienie (...) z nowego placu składowego do znajdującej się w już istniejącym magazynie w (...).

Wnioskodawca zaznacza w tym miejscu, że organizacja transportu przez XYZ, będąca obecnie przedmiotem negocjacji, nie będzie stanowiła usługi na wyłączność, co oznacza, że usługi XYZ w zakresie transportu mogą być dla Wnioskodawcy dodatkowym, a nie jedynym kanałem transportu jej produktów. Jeśli usługi te będą świadczone przez XYZ, to zwiększy się zakres przedmiotowy całości usług świadczonych przez XYZ na rzecz Wnioskodawcy, ale nie zmienią się zasady funkcjonowania Wnioskodawcy w Polsce.

Z przedstawionych okoliczności wynika, że rozszerzenie zakresu usług nie spowoduje, aby Spółka uzyskała w Polsce jakiekolwiek zaplecze personalne lub techniczne, nad którym mogłaby sprawować kontrolę porównywalną do kontroli nad własnymi zasobami. Należy uznać, że skoro – jak Państwo wskazali – nie zmienią się zasady funkcjonowania Wnioskodawcy w Polsce, to – Usługodawca nadal będzie działał jako niezależny podmiot, świadczący usługi również na rzecz innych klientów, a Spółka nie będzie miała prawa wydawania mu wiążących poleceń ani wpływu na sposób organizacji jego działalności. Nowy plac składowy będzie pozostawał w dyspozycji Usługodawcy i będzie wynajęty przez XYZ w związku ze wzrostem zamówień na produkty Wnioskodawcy.

W konsekwencji, rozszerzenie zakresu usług świadczonych przez Usługodawcę nie doprowadzi do powstania po stronie Spółki stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Brak jest bowiem przesłanek wskazujących, aby Spółka uzyskała w Polsce strukturę organizacyjną umożliwiającą jej odbiór i wykorzystanie usług w sposób porównywalny do korzystania z własnych zasobów. Zasady współpracy z Usługodawcą pozostaną takie same jak dotychczas, a Spółka nadal nie będzie dysponowała w Polsce zapleczem personalnym ani technicznym.

W związku z powyższym, miejsce świadczenia opisanych usług transportowych świadczonych przez Usługodawcę na rzecz Spółki, analogicznie jak w odpowiedzi na pytanie nr 2, należy ustalać zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, tj. w miejscu siedziby usługobiorcy. Oznacza to, że również po rozszerzeniu zakresu usług świadczonych przez XYZ na rzecz Spółki, usługi te nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce, lecz w (...). Zatem obowiązek rozliczenia podatku od wartości dodanej będzie spoczywał po stronie Spółki jako usługobiorcy, zgodnie z właściwymi regulacjami obowiązującymi w (...).

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Ponadto podkreślić należy, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

W zakresie podatku dochodowego od osób prawnych wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie.

Należy nadmienić, że przedmiotowa interpretacja dotyczy jedynie Państwa sytuacji prawnopodatkowej, w tym wyłącznie zagadnień objętych treścią pytań w zakresie podatku od towarów i usług i została wydana w oparciu o przedstawiony przez Państwa opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego.

Dodatkowo zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t .j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.