Interpretacja 0111-KDIB3-3.4013.132.2026.2.MAZ

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku akcyzowym jest prawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

16 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej w podatku akcyzowego. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 1 czerwca 2026 r. (wpływ 1 czerwca 2026 r.). Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1)  Zainteresowany będący stroną postępowania:

A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością

2)  Zainteresowany niebędący stroną postępowania:

B Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego (uzupełniony w piśmie z 1 czerwca 2026 r.)

A.      Opis modelu działalności A sp. z o.o. i B sp. z o.o.

A sp. z o.o. (tj. Zainteresowany będący stroną postępowania; dalej jako: „A”) jest spółką prawa polskiego, należącą do grupy zajmującej się wynajmem, zarządzaniem i budową nieruchomości logistycznych oraz przemysłowych (dalej jako: „Grupa”).

W ramach swojej działalności A odpowiada m. in. za podejmowanie działań związanych z transformacją energetyczną w Grupie w Polsce. Jednym z działań podejmowanych w ramach transformacji energetycznej przez A jest, i w przyszłości będzie, budowa instalacji fotowoltaicznych na dachach budynków należących do podmiotów z Grupy w Polsce.

Do Grupy należy również B sp. z o.o. (tj. zainteresowany niebędący stroną postępowania; dalej jako: „B”; A i B dalej łącznie jako: „Zainteresowani”), spółka prawa polskiego, będąca właścicielem budynku, która w ramach swojej działalności wynajmuje budynek na rzecz podmiotu trzeciego – do celów jego działalności.

Zgodnie z przyjętym modelem, A planuje dokonać dzierżawy dachu budynku od B, w celu wybudowania na nim instalacji fotowoltaicznej. Wybudowana instalacja fotowoltaiczna ma służyć do zaspokajania potrzeb w zakresie energii elektrycznej budynku, na dachu którego będzie się znajdowała. Moc instalacji fotowoltaicznej, która zostanie wybudowana przez A, może (ale nie musi) przekroczyć 1 MW.

Po zrealizowaniu procesu inwestycyjnego zakończonego wybudowaniem instalacji fotowoltaicznej przez A, A dokona dzierżawy instalacji fotowoltaicznej na rzecz B, która z kolei dokona dzierżawy przedmiotowej instalacji fotowoltaicznej na rzecz podmiotu będącego jednocześnie najemcą danego budynku (dalej jako: „Dzierżawca”), na którym będzie znajdowała się dzierżawiona instalacja fotowoltaiczna.

Podsumowując, umowy dzierżawy zostaną zawarte pomiędzy:

·         B (wydzierżawiający) i A (dzierżawca) w zakresie dzierżawy dachu budynku (dalej jako: „Umowa Dzierżawy Dachu”);

·         A (wydzierżawiający) i B (dzierżawca) w zakresie dzierżawy instalacji fotowoltaicznej wybudowanej na dachu budynku (dalej jako: „Umowa Dzierżawy”);

·         B (wydzierżawiający) i Dzierżawca (dzierżawca) w zakresie (pod)dzierżawy instalacji fotowoltaicznej wybudowanej na dachu budynku (dalej jako: „Umowa Poddzierżawy”).

Ponadto B zawarła z Dzierżawcą umowę najmu budynku, na którym będzie znajdowała się dzierżawiona instalacja fotowoltaiczna.

Powyższy model wynika przede wszystkim ze względów operacyjnych i wewnętrznego podziału ról pomiędzy Zainteresowanymi, funkcjonującymi w Grupie:

·       A jest spółką odpowiadającą za budowę instalacji fotowoltaicznych i nie zajmuje się wynajmem budynków na rzecz najemców;

·       B jest spółką wynajmującą dzierżawcom budynki oraz posadowione na nich instalacje fotowoltaiczne – nie zajmuje się przy tym budową instalacji fotowoltaicznych.

Zarówno A, jak i B nie będą wykorzystywały instalacji fotowoltaicznej w sposób powodujący wytworzenie czy zużycie energii elektrycznej dla własnych potrzeb. W ramach ww. umów nie dojdzie do refakturowania energii elektrycznej pochodzącej z instalacji fotowoltaicznej pomiędzy stronami.

A i B nie są podatnikami podatku akcyzowego oraz nie posiadają żadnej z koncesji na gruncie ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 266, ze zm., dalej jako: „Prawo Energetyczne”).

W zależności od mocy instalacji, jeżeli wystąpi taki obowiązek, to Dzierżawca będzie zobowiązany do uzyskania stosownej koncesji na gruncie Prawa Energetycznego lub wpisu do rejestru wytwórców wykonujących działalność gospodarczą w zakresie małych instalacji, o którym mowa w ustawie z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1361, ze zm.; dalej jako: „ustawa o OZE”).

Efektywnie instalacja fotowoltaiczna zostanie uruchomiona i zacznie produkować energię elektryczną po zawarci umowy dzierżawy instalacji fotowoltaicznej pomiędzy B a Dzierżawcą. Celem B jest możliwość zapewnienia Dzierżawcy możliwości autokonsumpcji energii (tj. jej produkcji i zużywania na własne potrzeby).

B.      Postanowienia umowne

Umowa Dzierżawy Dachu

Projektowana Umowa Dzierżawy Dachu, która ma zostać zawarta pomiędzy B a A, będzie zawierała m.in. następujące postanowienia:

·      A będzie uprawniona do korzystania z dachu w celu instalacji, budowy, konserwacji i napraw czy modernizacji instalacji fotowoltaicznej;

·      A będzie płaciła B czynsz w kwocie ustalonej w umowie;

·      kwota czynszu zostanie określona jako kwota niezależna od produkcji energii elektrycznej przez instalację fotowoltaiczną.

Umowa Dzierżawy

Projektowana Umowa Dzierżawy, która ma zostać zawarta pomiędzy A a B, będzie zawierała m.in. następujące postanowienia:

·      A zobowiąże się oddać B instalację fotowoltaiczną do używania i pobierania z niej pożytków;

·      B będzie płaciła A czynsz w kwocie ustalonej w umowie;

·      kwota czynszu zostanie określona jako kwota niezależna od produkcji energii elektrycznej przez instalację fotowoltaiczną;

·      B będzie uprawniona do dalszej dzierżawy instalacji fotowoltaicznej (poddzierżawy).

Umowa Poddzierżawy

Projektowana Umowa Poddzierżawy, która ma zostać zawarta pomiędzy B a Dzierżawcą, będzie zawierała m.in. następujące postanowienia:

·                     B zobowiąże się oddać Dzierżawcy instalację fotowoltaiczną do używania i pobierania z niej pożytków;

·                     Umowa będzie obowiązywała począwszy od daty oddania do eksploatacji całej instalacji fotowoltaicznej (dalej jako: „Data Uruchomienia”) co zostanie stwierdzone w odpowiednim protokole gotowości, który będzie potwierdzał możliwość używania i obsługi instalacji fotowoltaicznej w sposób bezpieczny dla osób i mienia;

·                     Dzierżawca będzie mógł wykorzystywać energię elektryczną wytworzoną przez instalację fotowoltaiczną począwszy od Daty Uruchomienia;

·                     Dzierżawca zobowiąże się zużywać energię elektryczną wytworzoną przez instalację fotowoltaiczną do zasilania budynku na potrzeby własnej działalności. B nie gwarantuje pełnego pokrycia zapotrzebowania Dzierżawcy na energię elektryczną;

·                     instalacja fotowoltaiczna będąca przedmiotem poddzierżawy nie będzie przystosowana do wprowadzania energii elektrycznej do sieci dystrybucyjnej i będzie wyposażona w system ograniczający możliwość wytwarzania energii elektrycznej ponad zużycie energii elektrycznej w budynku;

·                     Dzierżawca będzie płacił B czynsz z tytułu dzierżawy instalacji fotowoltaicznej w kwocie ustalonej w Umowie Poddzierżawy.

·                     kwota czynszu będzie niezależna od produkcji energii elektrycznej przez instalację fotowoltaiczną a B nie gwarantuje, że instalacja fotowoltaiczna osiągnie konkretną wydajność lub wytworzy określoną ilość energii;

·                     B nie ponosi odpowiedzialności wobec Dzierżawcy ani żadnej innej osoby za zapewnienie lub utrzymanie jakiegokolwiek połączenia elektroenergetycznego lub dostaw energii elektrycznej, w każdym przypadku, pomiędzy budynkiem a siecią dystrybucyjną lub osobami trzecimi;

·                     B będzie zobowiązana do przekazania Dzierżawcy instalacji fotowoltaicznej, wraz z instrukcją obsługi i inną dokumentacją niezbędną do użytkowania instalacji fotowoltaicznej zgodnie z przepisami prawa.

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego został uzupełniony w poniższym zakresie w piśmie z 1 czerwca 2026 r.

Należy wskazać, że zarówno w ustawie z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 412; ze zm., dalej jako: „u.p.a.”), jak i w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 43, ze zm.), do której odwołują się przepisy u.p.a. w zakresie opodatkowania energii elektrycznej, nie ma wprost wskazanej definicji podmiotu wytwarzającego energię. W przypadku małych instalacji fotowoltaicznych ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 68, ze zm.) określa definicję prosumenta energii odnawialnej jako odbiorcy końcowego, wytwarzającego energię elektryczną wyłącznie z odnawialnych źródeł energii na własne potrzeby w mikroinstalacji, pod warunkiem, że w przypadku odbiorcy końcowego niebędącego odbiorcą energii elektrycznej w gospodarstwie domowym, nie stanowi to przedmiotu przeważającej działalności gospodarczej określonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz.U. z 2024 r. poz. 1799). Jednocześnie, Prawo Energetyczne określa sytuacje, w których wytwarzanie energii wymaga uzyskania koncesji.

Odpowiadając zatem na pytanie Organu, Zainteresowani wskazują, że:

1)      nie zidentyfikowali po swojej stronie obowiązku uzyskania koncesji na wytwarzanie energii elektrycznej;

2)      nie zidentyfikowali swojego statusu jako prosumentów energii odnawialnej;

3)      nie są w stanie jednoznacznie stwierdzić, czy Dzierżawca będzie miał obowiązek uzyskania jednej z koncesji o których mowa w prawie energetycznym, dotyczącej energii elektrycznej ani czy Dzierżawca będzie prosumentem energii odnawialnej, gdyż stwierdzenia takie wymagają znajomości okoliczności wykraczających poza zakres stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego będących przedmiotem wniosku;

4)      na mocy wskazywanych w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego umów, instalacja będzie poddzierżawiona Dzierżawcy. Zgodnie z cywilistycznym rozumieniem dzierżawa polega na użytkowaniu i czerpaniu pożytków z przedmiotu dzierżawy. Z tej perspektywy, Zainteresowani wskazują, że na podstawie ustaleń umownych to dzierżawca będzie czerpał pożytki z instalacji i w tym rozumieniu wytwarzał energię;

5)      jednocześnie Zainteresowani wskazują, że powyższe stwierdzenie wynika z interpretacji postanowień umowy na gruncie kodeksu cywilnego i nie powinno być rozumiane jako interpretacja przepisów akcyzowych lub prawa energetycznego.

Pytania

1.      Czy w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym A będzie podatnikiem podatku akcyzowego w rozumieniu przepisów u.p.a.?

2.      Czy w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym B będzie podatnikiem podatku akcyzowego w rozumieniu przepisów u.p.a.?

Państwa stanowisko w sprawie (zmodyfikowane w uzupełnieniu wniosku)

1.      W ocenie Zainteresowanych, w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym A nie będzie podatnikiem podatku akcyzowego w rozumieniu przepisów u.p.a.

2.      W ocenie Zainteresowanych, w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym B nie będzie podatnikiem podatku akcyzowego w rozumieniu przepisów u.p.a.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 9 ust. 3 u.p.a. podatek akcyzowy ma charakter jednofazowy – tj. jeżeli w stosunku do energii elektrycznej powstał obowiązek podatkowy w związku z wykonaniem jednej z czynności opodatkowanych, o których mowa w art. 9 ust. 1 u.p.a., to nie powstaje obowiązek podatkowy w związku z wykonaniem innej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem akcyzowym.

Przywołany przez Organ [w uzasadnieniu wezwania o uzupełnienie wniosku – przypis Organu] fragment stanowiska Zainteresowanych był motywowany intencją przedstawienia przez Zainteresowanych całościowo łańcucha transakcji, wskazując w nim moment potencjalnego powstania obowiązku w akcyzie, który w związku z zasadą jednofazowości pojawi się, zdaniem Zainteresowanych, na dalszym etapie. Zainteresowani dążą bowiem do potwierdzenia swojego stanowiska, zgodnie z którym zarówno A, jak i B nie będą podatnikami podatku akcyzowego.

Jednocześnie, działając w warunkach daleko posuniętej ostrożności procesowej, Zainteresowani wskazują, że rozstrzygnięcie kwestii objętej wnioskiem wpływa bezpośrednio na interes prawny Zainteresowanych, ponieważ w rzeczywistości decyduje o ich statusie i obowiązkach na gruncie u.p.a.

Niemniej jednak, czyniąc zadość treści wezwania, poniżej przedstawiają Zainteresowani zmodyfikowany fragment stanowiska Zainteresowanych w zakresie pkt B. Regulacje akcyzowe. Jednocześnie pozostała część stanowiska (w szczególności pkt A. Cywilnoprawny charakter umowy dzierżawy) nie podlega modyfikacji.

Uzasadnienie stanowiska w zakresie pyt. 1 i 2

A.      Cywilnoprawny charakter umowy dzierżawy

Umowa dzierżawy jest umową nazwaną, uregulowaną przez przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071). Istotę umowy dzierżawy oddaje art. 693 § 1 Kodeksu Cywilnego, zgodnie z którym:

„Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz”.

W powyższym względzie Zainteresowani zwracają uwagę na komentarz do art. 693 Kodeksu Cywilnego [A. Biały [w:] Kodeks cywilny. Komentarz. Tom IV. Zobowiązania. Część szczególna (art. 535-764(9)), red. M. Fras, M. Habdas, WKP 2018, art. 693]:

„Umowa dzierżawy jest przykładem stosunku prawnego regulującego korzystanie z cudzej rzeczy (samodzielne władanie, eksploatowanie) lub praw i została ukształtowana w kodeksie cywilnym poprzez odwołanie do umowy najmu z modyfikacjami wynikającymi z odrębności, jakie charakteryzują dzierżawę (por. komentarz do art. 694). Jest to umowa konsensualna, dwustronnie zobowiązująca i odpłatna. Umowa dochodzi do skutku poprzez złożenie przez strony oświadczenia woli, nie jest zatem konieczne wydanie rzeczy, która ma być przedmiotem dzierżawy. Obowiązek płacenia czynszu na rzecz wydzierżawiającego jest natomiast jednym z elementów koniecznych (przedmiotowo istotnych) umowy dzierżawy, bez którego nie dojdzie do jej skutecznego zawarcia, umowa taka nie istnieje. Podstawową funkcją, jaką ma spełniać zawieranie stosunków prawnych tego rodzaju, jest czerpanie pożytków z cudzej rzeczy lub prawa. Jednocześnie jest to zasadnicza różnica pomiędzy najmem a dzierżawą. Samo bowiem korzystanie z cudzej rzeczy lub prawa bez czerpania pożytków (naturalnych i cywilnych) nie będzie kwalifikowane jako umowa dzierżawy”.

Zainteresowani podkreślają i zwracają uwagę, że na podstawie umowy dzierżawy, dzierżawca ma prawo do korzystania z cudzej rzeczy i pobierania z niej pożytków.

Należy również zwrócić uwagę na fakt, iż w obrocie gospodarczym powszechnie występują sytuacje, w których jedna rzecz (przy odpowiednich postanowieniach umownych) może być przedmiotem wielokrotnej dzierżawy – w takim przypadku uprawnionym do korzystania i pobierania pożytków z rzeczy jest ostatni dzierżawca, co znajduje potwierdzenie w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt II CSK 502/14:

„Uprawnienie do korzystania z rzeczy i pobierania z niej pożytków naturalnych jest samoistnym przedmiotem obrotu prawnego (por. art. 252 i 693 § 1 k.c.) i może na podstawie umowy przysługiwać innej osobie niż właściciel, w szczególności użytkownikowi (a także użytkownikowi wieczystemu) lub dzierżawcy.

Może też istnieć cały szereg osób, które są związane odpowiednimi stosunkami wynikającymi z umowy i z których ostatnia w tym szeregu jest uprawniona do pobierania pożytków naturalnych (np. właściciel nieruchomości ustanawia użytkowanie na rzecz określonej osoby, która tę nieruchomość wydzierżawia innej osobie, a ta oddaje ją w poddzierżawę)”.

Na gruncie niniejszej sprawy, umowy dzierżawy zostaną zawarte pomiędzy:

•        B i A w zakresie dzierżawy dachu budynku;

•        A i B w zakresie dzierżawy instalacji fotowoltaicznej wybudowanej na dachu budynku;

•        B i Dzierżawcą w zakresie dzierżawy instalacji fotowoltaicznej wybudowanej na dachu budynku.

W związku z tym, w wyniku zawarcia wymienionych powyżej umów dzierżawy, to Dzierżawca jako ostateczny dzierżawca będzie efektywnie uprawniony do korzystania z instalacji fotowoltaicznej jak właściciel i pobierania z niej pożytków – w postaci energii elektrycznej.

Należy przy tym podkreślić, że w zależności od mocy instalacji, jeżeli wystąpi taki obowiązek, to Dzierżawca będzie zobowiązany do uzyskania stosownej koncesji na gruncie Prawa Energetycznego lub wpisu do rejestru wytwórców wykonujących działalność gospodarczą w zakresie małych instalacji, o którym mowa w ustawie o OZE.

Zmodyfikowany fragment stanowiska w zakresie pkt B. (tekst jednolity):

B.      Regulacje akcyzowe

Zgodnie z motywem 7 i 8 dyrektywy Rady (UE) 2020/262 z dnia 19 grudnia 2019 r. ustanawiającej ogólne zasady dotyczące podatku akcyzowego (przekształcenie) (Dz.U. UE. L. z 2020 r. Nr 58, str. 4 z późn. zm.; dalej jako: „Dyrektywa 2020/262”):

(7)   W związku z tym, że dla właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego konieczne jest, aby pojęcie i warunki wymagalności akcyzy były takie same we wszystkich państwach członkowskich, należy doprecyzować na poziomie Unii, kiedy wyroby akcyzowe zostają dopuszczone do konsumpcji i kto jest zobowiązany do zapłaty podatku akcyzowego.

(8)   Ponieważ akcyza jest podatkiem od konsumpcji wyrobów, nie powinna być pobierana w przypadku wyrobów akcyzowych, które w pewnych okolicznościach uległy całkowitemu zniszczeniu lub zostały nieodwracalnie utracone.

Z kolei zgodnie z art. 6 ust. 2 Dyrektywy 2020/262: Podatek akcyzowy staje się wymagalny w momencie dopuszczenia do konsumpcji w państwie członkowskim dopuszczenia do konsumpcji.

W myśl art. 9 ust. 1 u.p.a.:

W przypadku energii elektrycznej przedmiotem opodatkowania akcyzą jest:

1)      nabycie wewnątrzwspólnotowe energii elektrycznej przez nabywcę końcowego;

2)      sprzedaż energii elektrycznej nabywcy końcowemu na terytorium kraju, w tym przez podmiot nieposiadający koncesji na wytwarzanie, magazynowanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót energią elektryczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, który wyprodukował tę energię;

3)      zużycie energii elektrycznej przez podmiot posiadający koncesję, o której mowa w pkt 2;

4)      zużycie energii elektrycznej przez podmiot nieposiadający koncesji, o której mowa w pkt 2, który wyprodukował tę energię;

5)      import energii elektrycznej przez nabywcę końcowego;

6)      zużycie energii elektrycznej przez nabywcę końcowego, jeżeli nie została od niej zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży tej energii elektrycznej nabywcy końcowemu.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 21 u.p.a., przez sprzedaż należy rozumieć czynność faktyczną lub prawną, w której wyniku dochodzi do przeniesienia posiadania lub własności przedmiotu sprzedaży na inny podmiot.

W u.p.a. (art. 2 ust. 1 pkt 19 u.p.a.) znajduje się definicja nabywcy końcowego, przez którego należy rozumieć podmiot nabywający energię elektryczną, nieposiadający koncesji na wytwarzanie, magazynowanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót energią elektryczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz.U. z 2024 r. poz. 266, 834 i 859), z wyłączeniem:

a)      spółki prowadzącej giełdę towarową w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 910) nabywającej energię elektryczną z tytułu pełnienia funkcji opisanej w art. 5 ust. 3a ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych,

b)      towarowych domów maklerskich i domów maklerskich w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych nabywających energię elektryczną z tytułu pełnienia funkcji opisanej w art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych lub nabywających energię elektryczną na rachunek dającego zlecenie na rynku regulowanym w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 722),

c)      giełdowej izby rozrachunkowej, Krajowego Depozytu Papierów Wartościowych S.A. lub spółki, której Krajowy Depozyt przekazał wykonywanie czynności z zakresu zadań, o których mowa w art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, nabywających energię elektryczną z tytułu pełnienia funkcji opisanej w art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych,

d)      spółki prowadzącej jednocześnie izbę rozliczeniową i izbę rozrachunkową w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi nabywającej energię elektryczną z tytułu pełnienia funkcji, o której mowa w art. 68a ust. 14 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi lub w celu rozliczenia i rozrachunku transakcji zawieranych na rynku regulowanym.

Stosownie do art. 11 ust. 1 u.p.a.:

W przypadku energii elektrycznej obowiązek podatkowy powstaje:

1)      z dniem nabycia wewnątrzwspólnotowego energii elektrycznej przez nabywcę końcowego;

2)      z momentem wydania energii elektrycznej nabywcy końcowemu, w przypadku sprzedaży energii elektrycznej na terytorium kraju;

3)      z dniem zużycia energii elektrycznej, w przypadkach, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 3, 4 i 6;

4)      z dniem powstania długu celnego, w przypadku importu energii elektrycznej przez nabywcę końcowego.

Zgodnie z definicją podatnika zawartą w u.p.a. (art. 13 ust. 1 u.p.a.), podatnikiem akcyzy jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą lub wobec której zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą.

Mając na uwadze treść powyższych przepisów, w ocenie Zainteresowanych nie dokonują oni i nie będą w opisanym zdarzeniu przyszłym dokonywali żadnej czynności opodatkowanej podatkiem akcyzowym, która określałaby ich status na gruncie u.p.a. jako podatnika podatku akcyzowego. W szczególności Zainteresowani:

·         nie wytwarzają i nie będą wytwarzać energii elektrycznej;

·         nie zużywają i nie będą zużywać wyprodukowanej w instalacjach fotowoltaicznych, będących przedmiotem wniosku energii elektrycznej;

·         nie dokonują i nie będą dokonywać sprzedaży energii elektrycznej.

Zainteresowani zwracają w tym miejscu uwagę na fakt, iż na gruncie u.p.a. nie funkcjonuje pojęcie wytwarzania energii elektrycznej, jednakże pojęcie wytwarzania zasadniczo należy utożsamiać z jej produkcją, co zostało potwierdzone w literaturze przedmiotu:

„Krótkiego wyjaśnienia również wymaga pojęcie „wytwarzania energii” elektrycznej, które nie zostało zdefiniowane przez u.p.a. Wytwarzanie energii należy rozumieć jako jej wyprodukowanie, tj. stworzenie energii, której nie było wcześniej” [J. Matarewicz [w:] Ustawa o podatku akcyzowym. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2025, art. 9.].

Zainteresowani po dokonaniu dzierżawy nie będą mieli efektywnej możliwości produkcji (wytwarzania) energii elektrycznej (instalacja fotowoltaiczna będzie we władaniu Dzierżawcy). Zainteresowani nie będą też zużywać energii elektrycznej wyprodukowanej w instalacji fotowoltaicznej – żaden z Zainteresowanych nie będzie bowiem korzystał i czerpał pożytków z instalacji ani żaden z Zainteresowanych nie będzie korzystał z budynku, który będzie zasilany energią z instalacji. Wobec tego żaden z Zainteresowanych nie będzie podmiotem zużywającym energię elektryczną, który wyprodukował tę energię. Wobec powyższego nie sposób uznać Zainteresowanych za podatników podatku akcyzowego z tego tytułu.

Nie sposób również uznać Zainteresowanych za podatników z tytułu sprzedaży energii elektrycznej, ponieważ przedmiotem zawartych umów nie będzie sprzedaż energii elektrycznej w rozumieniu u.p.a. – przedmiotem zawartych umów jest bowiem dzierżawa, przy czym to ostatni podmiot (Dzierżawca) będzie czerpał pożytki z instalacji, w postaci wyprodukowanej energii elektrycznej.

Mając na uwadze, że nie dojdzie do sprzedaży energii elektrycznej, tym bardziej nie można stwierdzić, że dojdzie do zdarzenia opodatkowanego podatkiem akcyzowym jakim jest sprzedaż energii do nabywcy końcowego (art. 9 ust. 1 pkt 2 u.p.a.).

W tym zakresie Zainteresowani zwracają również uwagę, że mechanizm określania wynagrodzenia z tytułu zawartych umów w żaden sposób nie będzie odnosił się do ilości energii wyprodukowanej w instalacji fotowoltaicznej.

Należy przy tym zwrócić uwagę, że Umowa Poddzierżawy wchodzi w życie od Daty Uruchomienia, co w praktyce oznacza, że przed wejściem w życie Umowy Poddzierżawy nie będzie możliwa produkcja energii elektrycznej z instalacji fotowoltaicznej – co z kolei wyklucza możliwość produkowania energii elektrycznej przez Zainteresowanych.

Zainteresowani podkreślają również, że nie będą w stanie korzystać – zarówno pod względem fizycznym, jak i prawnym – z instalacji fotowoltaicznej, ponieważ ta będzie we władaniu Dzierżawcy i to Dzierżawca będzie dokonywał czynności faktycznych związanych z tą instalacją (tj. w tym przypadku czynności związanych z produkcją energii elektrycznej w tejże instalacji). Sama zaś dzierżawa instalacji nie może być uznana w świetle przepisów u.p.a. za sprzedaż energii elektrycznej, opodatkowaną w przypadku, gdy jej odbiorcą jest nabywca końcowy – umowa dzierżawy dotyczy bowiem instalacji, a nie wytwarzanej w tej instalacji energii. W związku z tym nie sposób uznać Zainteresowanych za podatników podatku akcyzowego w rozumieniu przepisów u.p.a. Podsumowując, w ocenie Zainteresowanych, w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, zarówno A, jak i B nie będą podatnikami podatku akcyzowego.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie podatku akcyzowego jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz.412, ze zm.; dalej jako: „ustawa” lub „ustawa o podatku akcyzowym”):

Ustawa określa opodatkowanie podatkiem akcyzowym, zwanym dalej „akcyzą”, wyrobów akcyzowych oraz samochodów osobowych, organizację obrotu wyrobami akcyzowymi, a także oznaczanie znakami akcyzy.

Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Wyroby akcyzowe to wyroby energetyczne, energię elektryczną, napoje alkoholowe, wyroby tytoniowe, susz tytoniowy, płyn do papierosów elektronicznych, wyroby nowatorskie, urządzenia do waporyzacji, zestawy części do urządzeń do waporyzacji, saszetki nikotynowe i inne wyroby nikotynowe, wymienione w załączniku nr 1 do ustawy.

W poz. 33 załącznika nr 1 do ustawy, stanowiącego wykaz wyrobów akcyzowych, wymieniono energię elektryczną o kodzie CN 2716 00 00.

W świetle art. 2 ust. 1 pkt 19 ustawy:

Użyte w ustawie określenie nabywca końcowy oznacza podmiot nabywający energię elektryczną, nieposiadający koncesji na wytwarzanie, magazynowanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót energią elektryczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz.U. z 2026 r. poz. 43), z wyłączeniem:

a) spółki prowadzącej giełdę towarową w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych (Dz.U. z 2025 r. poz. 1119 oraz z 2026 r. poz. 176) nabywającej energię elektryczną z tytułu pełnienia funkcji opisanej w art. 5 ust. 3a ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych,

b) towarowych domów maklerskich i domów maklerskich w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych nabywających energię elektryczną z tytułu pełnienia funkcji opisanej w art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych lub nabywających energię elektryczną na rachunek dającego zlecenie na rynku regulowanym w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 722, z późn. zm.),

c) giełdowej izby rozrachunkowej, Krajowego Depozytu Papierów Wartościowych S.A. lub spółki, której Krajowy Depozyt przekazał wykonywanie czynności z zakresu zadań, o których mowa w art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, nabywających energię elektryczną z tytułu pełnienia funkcji opisanej w art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych,

d) spółki prowadzącej jednocześnie izbę rozliczeniową i izbę rozrachunkową w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi nabywającej energię elektryczną z tytułu pełnienia funkcji, o której mowa w art. 68a ust. 14 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi lub w celu rozliczenia i rozrachunku transakcji zawieranych na rynku regulowanym.

W myśl art. 2 ust. 1 pkt 21 ustawy:

Użyte w ustawie określenie sprzedaż oznacza czynność faktyczną lub prawną, w której wyniku dochodzi do przeniesienia posiadania lub własności przedmiotu sprzedaży na inny podmiot.

Jak stanowi art. 5 ustawy o podatku akcyzowym:

Czynności lub stany faktyczne, o których mowa w art. 8 ust. 1-5a, art. 9 ust. 1, art. 9a ust. 1 i 2, art. 9b ust. 1 i 2, art. 9c ust. 1 i 2 oraz art. 100 ust. 1-2, są przedmiotem opodatkowania akcyzą niezależnie od tego, czy zostały wykonane lub powstały z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa.

Jak wskazano w art. 9 ust. 1 ustawy:

W przypadku energii elektrycznej przedmiotem opodatkowania akcyzą jest:

1) nabycie wewnątrzwspólnotowe energii elektrycznej przez nabywcę końcowego;

2) sprzedaż energii elektrycznej nabywcy końcowemu na terytorium kraju, w tym przez podmiot nieposiadający koncesji na wytwarzanie, magazynowanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót energią elektryczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, który wyprodukował tę energię;

3) zużycie energii elektrycznej przez podmiot posiadający koncesję, o której mowa w pkt 2;

4) zużycie energii elektrycznej przez podmiot nieposiadający koncesji, o której mowa w pkt 2, który wyprodukował tę energię;

5) import energii elektrycznej przez nabywcę końcowego;

6) zużycie energii elektrycznej przez nabywcę końcowego, jeżeli nie została od niej zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży tej energii elektrycznej nabywcy końcowemu.

Stosownie do art. 9 ust. 3 ustawy:

Jeżeli w stosunku do energii elektrycznej powstał obowiązek podatkowy w związku z wykonaniem jednej z czynności, o których mowa w ust. 1, to nie powstaje obowiązek podatkowy w związku z wykonaniem innej czynności podlegającej opodatkowaniu akcyzą, jeżeli kwota akcyzy została określona lub zadeklarowana w należnej wysokości, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

W rozumieniu art. 11 ustawy o podatku akcyzowym:

1. W przypadku energii elektrycznej obowiązek podatkowy powstaje:

1) z dniem nabycia wewnątrzwspólnotowego energii elektrycznej przez nabywcę końcowego;

2) z momentem wydania energii elektrycznej nabywcy końcowemu, w przypadku sprzedaży energii elektrycznej na terytorium kraju;

3) z dniem zużycia energii elektrycznej, w przypadkach, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 3, 4 i 6;

4) z dniem powstania długu celnego, w przypadku importu energii elektrycznej przez nabywcę końcowego.

2. Wydanie energii elektrycznej, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nabywcy końcowemu jest związane z wystawieniem przez podatnika faktury lub innego dokumentu, z którego wynika zapłata należności za sprzedaną przez podatnika energię elektryczną.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy:

Podatnikiem akcyzy jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą lub wobec której zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą, w tym podmiot będący nabywcą końcowym zużywającym energię elektryczną, jeżeli od tej energii nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży tej energii elektrycznej nabywcy końcowemu.

Mając na uwadze powyższe przepisy wskazać na wstępie należy, że wszelkie prawa i obowiązki dotyczące wyrobów akcyzowych oraz samochodów osobowych wynikają, co do zasady, wyłącznie z uregulowań ustawy o podatku akcyzowym i aktów wykonawczych do tej ustawy. Stanowi to wyraz zasady autonomii prawa podatkowego, oznaczającej niezależność prawa podatkowego od innych dziedzin prawa. Autonomia prawa podatkowego jest bowiem swego rodzaju kompromisem pomiędzy zasadami spójności i zupełności systemu prawa, do którego prawo podatkowe przynależy a jego niezależnością w obrębie tego systemu. Przy czym jednocześnie inne dziedziny nie mogą stanowić źródła powstania obowiązku podatkowego czy uprawnienia na gruncie prawa podatkowego, gdyż jest to zastrzeżone wyłącznie dla przepisów prawa podatkowego. Stanowi o tym wprost m.in. cytowany wyżej art. 5 ustawy, odnoszący się do katalogu czynności stanowiących przedmiot opodatkowania akcyzą w przypadku energii elektrycznej.

Wątpliwości wyrażone przez Państwa dotyczą rozstrzygnięcia, czy w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym Zainteresowani będą podatnikami podatku akcyzowego.

Definicja podatnika akcyzy została zawarta w art. 13 ustawy o podatku akcyzowym. Co do zasady podatnikiem jest każdy z podmiotów wskazanych w tym przepisie, jeżeli dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą lub wobec której zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą. Z kolei w art. 9 ust. 1 ustawy wskazane zostały czynności stanowiące przedmiot opodatkowania akcyzą.

Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że A wydzierżawi od B dach budynku, na którym wybuduje instalację fotowoltaiczną. B wydzierżawi instalację fotowoltaiczną od A, a następnie ją poddzierżawi Dzierżawcy. Ponadto B zawarł z Dzierżawcą umowę najmu budynku, na którym będzie się znajdowała instalacja fotowoltaiczna. Z kolei Dzierżawca będzie czerpał pożytki z instalacji fotowoltaicznej i w tym rozumieniu będzie wytwarzał energie elektryczną. Zarówno A, jak i B nie będą wykorzystywały instalacji fotowoltaicznej w sposób powodujący wytworzenie czy zużycie energii elektrycznej dla własnych potrzeb. W ramach ww. umów nie dojdzie do refakturowania energii elektrycznej pochodzącej z instalacji fotowoltaicznej pomiędzy stronami. Dzierżawca będzie mógł wykorzystywać energię elektryczną wytworzoną przez instalację fotowoltaiczną począwszy od Daty Uruchomienia. Dzierżawca zobowiąże się zużywać energię elektryczną wytworzoną przez instalację fotowoltaiczną do zasilania budynku na potrzeby własnej działalności.

Przedstawione okoliczności stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego wskazują więc, że ani A, ani B nie będą wytwarzały energii elektrycznej z instalacji fotowoltaicznej poddzierżawianej prze Dzierżawcę. Zainteresowani nie będą wykonywali czynności stanowiących przedmiot opodatkowania w przypadku energii elektrycznej. Oznacza to więc, że ani A, ani B nie będą podatnikami akcyzy w rozumieniu przepisów ustawy, w związku z energią elektryczną wytwarzaną przez Dzierżawcę na potrzeby własne w instalacji fotowoltaicznej.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie obu zadanych pytań należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Organ informuje, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zadanych pytań) i wyłącznie sytuacji prawnopodatkowej Wnioskodawcy, w odniesieniu do opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, w zakresie podatku akcyzowego. Zauważyć bowiem należy, że to wyłącznie Wnioskodawca, w treści składanego wniosku, kształtuje jego zakres przedmiotowy. Zatem kwestie, które nie zostały objęte pytaniami wskazanymi we wniosku, nie mogą być rozpatrzone – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622, ze zm.; dalej jako: „Ordynacja podatkowa”).

Interpretacja dotyczy:

-     stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia

-     zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622, ze zm.; dalej jako: „Ordynacja podatkowa”). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.; dalej jako: „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.