Interpretacja 0111-KDIB3-3.4013.2.2022.11.MK

Interpretacja indywidualna po wyroku sądu – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

1.  ponownie rozpatruję sprawę Państwa wniosku z 13 stycznia 2022 r. o wydanie interpretacji indywidualnej – uwzględniam przy tym wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2025 r., sygn. akt I FSK 228/23; i

2.  stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku akcyzowym jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej wpłynął 13 stycznia 2022 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Podstawowym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest świadczenie usług budowlanych i budowlano-montażowych. (…).

W działalności polegającej na remoncie i budowie nawierzchni drogowych Spółka wykorzystuje mieszanki bitumiczne. W wielu wypadkach przygotowuje wspomniane mieszanki we własnym zakresie, (…) (dalej: X).

Mieszanki mineralno-bitumiczne są wyrobem energetycznym, a proces ich tworzenia wpisuje się w definicję z art. 87 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, co za tym idzie w ich produkcji zastosowania znajduje art. 31a ust. 1 pkt 2 Ustawy o podatku akcyzowym. Równocześnie produkcję mieszanki bitumicznej należy uznać za proces mineralogiczny, o którym mowa w art. 31a ust. 1 pkt 7 Ustawy o podatku akcyzowym.

W procesie wytwarzania mieszanek bitumicznych, do podgrzewania kruszywa (składnik mieszanek bitumicznych), Spółka wykorzystuje pył węglowy węgla brunatnego sklasyfikowany zgodnie z nomenklaturą scaloną w pozycji 2702 10 00 „Węgiel brunatny [lignit], nawet sproszkowany, ale nieaglomerowany (z wył. gagatu)”, który stanowi wyrób węglowy w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1a ustawy o podatku akcyzowym.

Pył węglowy zużywany jest na potrzeby technologiczne instalacji produkcyjnej w celu uzyskania ciepła potrzebnego do funkcjonowania instalacji produkcyjnej służącej do produkcji mieszanek mineralno-bitumicznych. Pozwala on na rozgrzanie substancji mineralnych (kruszywa) w bębnie suszącym instalacji produkcyjnej za pomocą specjalnego palnika. Proces suszenia kruszywa odbywa się przez cały okres cyklu produkcyjnego.

Spółka dokonuje i zamierza dokonywać w przyszłości transakcji zakupu pyłu węglowego od kontrahenta z siedzibą w innym niż Rzeczpospolita Polska kraju członkowskim Unii Europejskiej (dalej: „Kontrahent”). Zgodnie z zawartą umową, Kontrahent jest zobowiązany do dostawy pyłu węglowego z terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska kraju członkowskiego Unii Europejskiej do wytwórni mas bitumicznych należących do Spółki i znajdujących się na terytorium Polski. Jednocześnie Kontrahent odpowiada za organizację transportu towaru. Miejscem dostawy pyłu i miejscem wykonania świadczenia, zgodnie z umową, jest punkt przyłącza węża silosu ciężarówki w X Spółki.

Do obowiązków Spółki należy zapewnienie węża do celów rozładunku, urządzeń technicznych i węży do wystarczającego chłodzenia i suszenia powietrza transportującego, a także konserwacja oraz utrzymanie odpowiedniego stanu technicznego sprzętu. Kontrahent jest odpowiedzialny za proces rozładunku towaru, po uprzednim zapoznaniu z miejscowymi szczególnymi cechami urządzenia napełniającego. Po odbiorze pył węglowy jest w całości wykorzystywany przez Spółkę w wytwórni mas bitumicznych i nie jest przez Spółkę przemieszczany.

Pytanie

Czy w sytuacji opisanej powyżej, Wnioskodawca dokonuje nabycia wewnątrzwspólnotowego pyłu węglowego w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku akcyzowym?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w świetle przepisów ustawy o podatku akcyzowym, nie dokonuje on nabycia wewnątrzwspólnotowego pyłu węglowego.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy podatku akcyzowym, przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe wyrobów akcyzowych, z wyłączeniem nabycia wewnątrzwspólnotowego dokonywanego do składu podatkowego.

Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku akcyzowym, przez nabycie wewnątrzwspólnotowe rozumie się przemieszczenie wyrobów akcyzowych (…) z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju.

Natomiast w myśl art. 13 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku akcyzowym podatnikiem akcyzy jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą lub wobec której zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą, w tym podmiot będący zarejestrowanym odbiorcą, z wyłączeniem zarejestrowanego odbiorcy posiadającego zezwolenie na jednorazowe nabycie wyrobów akcyzowych jako zarejestrowany odbiorca - z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego wyrobów akcyzowych na rzecz innego podmiotu.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym, przez wyroby akcyzowe rozumie się wyroby energetyczne, energię elektryczną, napoje alkoholowe oraz wyroby tytoniowe, określone w załączniku nr 1 do ustawy.

Natomiast zgodnie z pkt 1a niniejszego artykułu, wyroby węglowe to wyroby energetyczne, określone w poz. 19-21 załącznika nr 1 do ustawy.

Pozycję 20 załącznika stanowi ex 2702 węgiel brunatny (lignit), nawet aglomerowany, z wyłączeniem gagatu - jeżeli jest przeznaczony do celów opałowych. Jak wskazano wyżej, pył węglowy nabywany przez Spółkę, klasyfikowany zgodnie z CN w pozycji 2702 10 00 „Węgiel brunatny [lignit], nawet sproszkowany, ale nieaglomerowany (z wył. gagatu)” jest wykorzystywany w produkcji mieszanek bitumicznych do podgrzewania kruszywa.

Pył węglowy nabywany przez Spółkę stanowi zatem wyrób węglowy w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym. Ustawa o podatku akcyzowym przewiduje możliwość zwolnienia od akcyzy na postawie art. 31a ust. 1 pkt 2, zgodnie z którym zwalania się od akcyzy czynności podlegające opodatkowaniu, których przedmiotem są wyroby węglowe przeznaczone do celów opałowych w procesie produkcji wyrobów energetycznych.

Zgodnie z art. 31a ust. 3 pkt 2 w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego wyrobów węglowych przez finalnego nabywcę węglowego zużywającego wyroby węglowe przeznaczone do celów uprawniających do zwolnienia od akcyzy – warunkiem zwolnienia jest udokumentowanie nabycia wewnątrzwspólnotowego dokumentem handlowym wystawionym przez sprzedawcę wyrobów węglowych i określającym przeznaczenie tych wyrobów.

Jak wskazano wyżej, pył węglowy wykorzystywany jest przez Spółkę do celów opałowych w procesie produkcji wyrobów energetycznych wyszczególnionych w art. 86 ust. 1 pkt 2 ustawy tj. mieszkanek bitumicznych sklasyfikowanych zgodnie z CN w pozycji 2715 00 00 „Mieszanki bitumiczne na bazie naturalnego asfaltu, naturalnego bitumu, bitumu naftowego, smoły mineralnej lub mineralnego paku smołowego (np. masy uszczelniające bitumiczne, fluksy)”.

W związku z tym, wewnątrzwspólnotowe nabycie pyłu węglowego na cele opałowe jest objęte zwolnieniem od akcyzy na podstawie art. 31a ust. 1 pkt 2 i co do zasady nie skutkuje obowiązkiem zapłaty akcyzy.

Równocześnie produkcję mieszanki bitumicznej należy uznać za proces mineralogiczny, o którym mowa w art. 31a ust. 1 pkt 7 Ustawy o podatku akcyzowym, co znajduje potwierdzenie np. w interpretacji indywidualnej o sygnaturze IPPP3/4513-29/15-2/SM.

W przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym niewątpliwie dochodzi do wewnątrzwspólnotowego nabycia wyrobów akcyzowych, bowiem pył węglowy (będący wyrobem akcyzowym) przemieszczany jest z terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Należy jednak zwrócić uwagę, że to nie Spółka dokonuje owego przemieszczenia. Za dostawę towaru i jednocześnie za organizację jego transportu odpowiada Kontrahent. Miejscem dostawy pyłu i miejscem wykonania świadczenia jest punkt przyłącza węża silosu ciężarówki w wytwórni mas bitumicznych należących do Spółki, znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nabycie przez Spółkę pyłu i przejście na Spółkę ryzyka związanego z jego utratą następuje na terytorium Polski, po przejściu pyłu z ciężarówki-silosu do punktu przyłącza węża silosu ciężarówki w wytwórni mas bitumicznych. Po odbiorze pyłu węglowego Spółka nie dokonuje jego przemieszczania. Pył węglowy jest zużywany w tej wytwórni, do której został dostarczony przez Kontrahenta.

W świetle przepisów ustawy o podatku akcyzowym, pod pojęciem nabycia wewnątrzwspólnotowego, należy rozumieć fizyczne przemieszczenie wyrobów akcyzowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju.

Pojęcie nabycia wewnątrzwspólnotowego w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym nie jest tożsame z nabyciem wewnątrzwspólnotowym w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. 2004 nr 54 poz. 535, z późn. zm.), które wymaga co do zasady dodatkowo nabycia prawa do rozporządzenia towarami (wyrobami akcyzowymi) jak właściciel.

W konsekwencji, czynnością opodatkowaną akcyzą będzie każde przemieszczenie wyrobu z jednego państwa członkowskiego do drugiego, bez względu na to czy wystąpi transakcja w rozumieniu ekonomicznym (np. sprzedaż). Skoro zatem wystąpienie czynności opodatkowanej akcyzą, jaką jest nabycie wewnątrzwspólnotowe, determinuje fizyczne przemieszczenie wyrobów akcyzowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju, a podatnikiem akcyzy jest podmiot dokonujący czynności podlegającej opodatkowaniu akcyzą, to Spółka nie może zostać uznana za podatnika akcyzy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego pyłu węglowego. To nie Spółka bowiem, lecz Kontrahent, dokonuje jego przemieszczenia z innego kraju członkowskiego Unii Europejskiej na terytorium Polski.

Stanowisko Spółki, zgodnie z którym nie dokonuje ona w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym nabycia wewnątrzwspólnotowego, znajduje potwierdzenie w interpretacjach organów podatkowych.

Na przykład w interpretacji indywidualnej z dnia 21 sierpnia 2012 r. (sygn. IPPP3/443-550/12-2/JK) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie stwierdził: „Z definicji nabycia wewnątrzwspólnotowego wynika, iż wystąpienie czynności opodatkowanej akcyzą jaką jest nabycie wewnątrzwspólnotowe determinuje przemieszczenie wyrobów akcyzowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. Nie ma przy tym znaczenia, czy przemieszczanym wyrobom akcyzowym pomiędzy Polską a państwem członkowskim towarzyszy przeniesienie prawa własności, czy też nie. W analizowanym zdarzeniu przyszłym Spółka nie transportuje zakupionego pyłu węglowego z innego kraju członkowskiego do Polski. Przedmiotowy pył węglowy transportowany jest przez Kontrahenta. Zgodnie z umową Kontrahent jest zobowiązany do dostawy pyłu węglowego do wytwórni mas bitumicznych należących do Spółki znajdujących się na terenie Polski a miejscem dostawy pyłu i miejscem wykonania świadczenia jest punkt przyłącza węża silosu ciężarówki w wytwórni mas bitumicznych Spółki. Przejście ryzyka utraty pyłu z Kontrahenta na Spółkę następuje po przejściu pyłu z ciężarówki-silosu do punktu przyłącza węża silosu wytwórni mas bitumicznych. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, iż w przedmiotowej sytuacji dochodzi do nabycia wewnątrzwspólnotowego jednakże Wnioskodawca nie będzie podmiotem dokonującym niniejszego nabycia”.

Potwierdzenie definicji nabycia wewnątrzwspólnotowego znajdzie również odzwierciedlenie w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. W wyroku z dnia 20 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Bk 12/19 WSA stwierdził, że „Definicja nabycia wewnątrzwspólnotowego z ustawy o podatku akcyzowym nie ma nic wspólnego z nabyciem i nabywcą definiowanym w kodeksie cywilnym. Bez względu na formę własności towaru, nabywcą wewnątrzwspólnotowym wyrobu akcyzowego staje się każdy, kto dokona przemieszczenia wyrobu akcyzowego z terytorium innego Państwa Członkowskiego na terytorium kraju. Na gruncie art. 13 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 1 i 2 u.p.a., dla uznania danego podmiotu za podatnika podatku akcyzowego przesądzające jest faktyczne dokonanie przez niego konkretnych czynności, bądź zaistnienie względem niego konkretnych stanów faktycznych określonych w ustawie, niezależnie od tego czyją własnością jest wyrób akcyzowy będący ich przedmiotem. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt I GSK 999/09 NSA stwierdził, że na gruncie ustawy o podatku akcyzowym - w świetle literalnego brzmienia przytoczonego wyżej art. 2 pkt 11 u.p.a. - przyjmuje się, że nabyciem wewnątrzwspólnotowym jest każde fizyczne przemieszczenie wyrobu z innego państwa członkowskiego Wspólnoty Europejskiej do kraju, czyli sama czynność faktyczna, nawet jeżeli w ogóle nie wystąpiła transakcja w rozumieniu ekonomicznym”.

Podsumowując, w świetle przytoczonej argumentacji, podmiotem dokonującym wewnątrzwspólnotowego nabycia wyrobów akcyzowych, a tym samym zobowiązanym do zapłaty podatku akcyzowego, jest podmiot odpowiedzialny za fizyczne przemieszczenie wyrobów akcyzowych z terytorium jednego kraju członkowskiego Unii Europejskiej na terytorium drugiego kraju członkowskiego Unii Europejskiej.

Spółka nabywa takie wyroby, lecz za organizację ich transportu, a tym samym za fizyczne przemieszczenie wyrobów akcyzowych odpowiada Kontrahent. Samo nabycie przez Spółkę pyłu węglowego, który został wcześniej przywieziony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z innego kraju członkowskiego Unii Europejskiej przez inny podmiot, nie stanowi nabycia wewnątrzwspólnotowego w świetle przepisów ustawy o podatku akcyzowym. W związku z powyższym, w ocenie Spółki nie dokonuje ona nabycia wewnątrzwspólnotowego pyłu węglowego.

Interpretacja indywidualna

Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 9 marca 2022 r. wydałem interpretację indywidualną znak: 0111-KDIB3-3.4013.2.2022.1.MK, w której uznałem Państwa stanowisko za nieprawidłowe.

Interpretację doręczono Państwu (…) r.

Skarga na interpretację indywidualną

(…) r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Wnieśli Państwo o uchylenie interpretacji.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na interpretację wyrokiem z 19 października 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 1083/22.

(…) r. wnieśli Państwo skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 11 grudnia 2025 r., sygn. akt I FSK 228/23, uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz interpretację indywidualną z 9 marca 2022 r., znak: 0111-KDIB3-3.4013.2.2022.1.MK.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, który uchylił interpretację indywidualną, wpłynął do Organu 13 lutego 2026 r.

Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143):

Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:

‒    uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku;

‒    ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej – stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza interpretacja została wydana w oparciu o stan prawny obowiązujący w dniu wydania uchylonej interpretacji, tj. w dniu 9 marca 2022 r.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 143, ze zm.) zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Jak stanowi art. 2 ust. 1 pkt 1a ustawy:

Pod poz. 20 załącznika nr 1 do ustawy pod kodem CN ex 2702 wymieniono węgiel brunatny (lignit), nawet aglomerowany, z wyłączeniem gagatu - jeżeli jest przeznaczony do celów opałowych.

Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 9 i 23c ustawy, użyte w ustawie określenia oznaczają:

W świetle art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy:

Zgodnie z art. 9a ust. 1 ustawy, w przypadku wyrobów węglowych przedmiotem opodatkowania akcyzą jest:

W myśl art. 9a ust. 3 ustawy:

Stosownie do art. 9 ust. 4 ustawy:

Zgodnie z art. 10 ust. 1, 1a, 1b i 4 ustawy:

Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 11 ustawy:

Przedmiotem Państwa wątpliwości wyrażonych w treści sformułowanego we wniosku pytania jest określenie czy dokonują Państwo nabycia wewnątrzwspólnotowego pyłu węglowego w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku akcyzowym.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawionej w wyroku z 11 grudnia 2025 r., sygn. akt I FSK 228/23, brzmienie art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku akcyzowym nie pozostawia wątpliwości co do tego, że nabyciem wewnątrzwspólnotowym w rozumieniu tej ustawy jest przemieszczenie wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju.

Z przywołanej definicji nabycia wewnątrzwspólnotowego wynika, zdaniem NSA, że czynnością opodatkowaną akcyzą nie jest odbiór wyrobu akcyzowego lecz „przemieszczenie wyrobów akcyzowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju”. Nie ma przy tym znaczenia, czy przemieszczanym wyrobom akcyzowym pomiędzy Polską a państwem członkowskim towarzyszy przeniesienie prawa własności, czy też nie. Nawet bowiem w sytuacji, gdy nie wystąpi transakcja w rozumieniu prawa cywilnego (np. sprzedaż, zamiana), przemieszczenie przez podatnika wyrobów akcyzowych pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskimi będzie podlegać opodatkowaniu akcyzą. Konsekwentnie każde przemieszczenie wyrobów akcyzowych z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego przez podatnika w ramach prowadzonej działalności będzie stanowić czynność opodatkowaną podatkiem akcyzowym - odpowiednio jako dostawa lub nabycie wewnątrzwspólnotowe.

Kwestią wtórną jest moment powstania obowiązku podatkowego, którą normuje art. 10 ustawy o podatku akcyzowym. Przepis ten - w ocenie NSA - nie określa kto jest podatnikiem akcyzy.

Zasady przyjętej w art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku akcyzowym nie przekreśla treść art. 9a ust. 1 pkt 2 tej ustawy, zgodnie z którym w przypadku wyrobów węglowych przedmiotem opodatkowania akcyzą jest „nabycie wewnątrzwspólnotowe wyrobów węglowych przez finalnego nabywcę węglowego” oraz art. 13 ust. 1 pkt 11, który - określając, kto jest podatnikiem akcyzy - stanowi, że jest nim osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą lub wobec której zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą, w tym podmiot będący finalnym nabywcą węglowym - w przypadku, o którym mowa w art. 9a ust. 1 pkt 5.

Art. 13 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku akcyzowym, definiując kto jest podatnikiem akcyzy stanowi, że jest nim „podmiot będący finalnym nabywcą węglowym” z wyraźnym zastrzeżeniem, że dotyczy to „przypadku, o którym mowa w art. 9a ust. 1 pkt 5”.

Chodzi zatem o finalnego nabywcę węglowego, który dokonuje przemieszczenia wyrobów akcyzowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju, gdyż art. 9a ust. 1 pkt 5 ustawy posługuje się pojęciem „nabycia wewnątrzwspólnotowego”, zdefiniowanego w art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku akcyzowym.

Zdaniem NSA, w realiach rozpoznawanej sprawy - mając na uwadze przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe - Skarżąca Spółka jest wprawdzie finalnym nabywcą węglowym, jednakże nie dokonuje przemieszczenia wyrobów akcyzowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. Zaangażowanie Skarżącej Spółki ogranicza się do odbioru wyrobów przemieszczanych przez podmiot trzeci i jej działania nie mogą zostać uznane za „przemieszczenie wyrobów akcyzowych”, które zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku akcyzowym jest traktowane jako wewnątrzwspólnotowe nabycie wyrobów akcyzowych, będące przedmiotem opodatkowania akcyzą (art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy).

Skarżącej Spółce nie można zatem - w podanym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanie faktycznym - przypisać statusu podmiotu, który będzie nabywał wewnątrzwspólnotowo wyroby akcyzowe, gdyż nie będzie dokonywała ich przemieszczenia z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. Przedmiotem opodatkowania akcyzą nie jest bowiem w tym przypadku odbiór wyrobów akcyzowych lecz ich przemieszczenie z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju (art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy).

Powyższego stanowiska nie podważa w ocenie NSA treść art. 10 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej interpretacji, zgodnie z którym obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, dokonanego na potrzeby wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej na terytorium kraju, powstaje z dniem otrzymania wyrobów akcyzowych przez podatnika, nie później jednak niż w 7 dniu, licząc od dnia dokonania wysyłki określonej w uproszczonym dokumencie towarzyszącym lub od dnia wystawienia dokumentu handlowego, w przypadku gdy wyroby akcyzowe przemieszczane są na podstawie dokumentu handlowego.

Mając na uwadze przywołaną już treść art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku akcyzowym przedmiotem opodatkowania akcyzą jest „nabycie wewnątrzwspólnotowe wyrobów akcyzowych” rozumiane jako „przemieszczenie wyrobów akcyzowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju, a nie otrzymanie wyrobów akcyzowych przez podatnika”.

Ponadto art. 10 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym - co wymaga zdaniem NSA podkreślenia - nie określa, kto jest podatnikiem akcyzy, lecz w sposób ogólny określa moment powstania obowiązku podatkowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy.

Szczególny moment powstania obowiązku podatkowego z tytułu sprzedaży wyrobów węglowych na terytorium kraju określa art. 10 ust. 1a ustawy o podatku akcyzowym, który stanowi, że obowiązek ten powstaje z dniem wydania wyrobów węglowych, w tym także przewoźnikowi, a w przypadkach, o których mowa w art. 9a ust. 2 pkt 2-9, z dniem wykonania tych czynności.

Zawarte w art. 10 ust. 1a ustawy o podatku akcyzowym odesłanie dotyczy jednak wyłącznie sprzedaży wyrobów węglowych, gdyż nie obejmuje art. 9a ust. 1 pkt 2 tej ustawy, tj. wewnątrzwspólnotowego nabycia wyrobów węglowych przez finalnego nabywcę węglowego.

Powyższe oznacza, że ustawodawca zdecydował się w przypadku wyrobów węglowych na odmienny od art. 10 ust. 1 i 4 ustawy o podatku akcyzowym sposób uregulowania powstania obowiązku podatkowego wyłącznie w przypadku sprzedaży tych wyrobów a nie ich wewnątrzwspólnotowego nabycia.

W rezultacie Sąd pierwszej instancji, opierając swoje rozstrzygnięcie wyłącznie na brzmieniu art. 10 ustawy o podatku akcyzowym, błędnie przyjął, że czynnością podlegającą opodatkowaniu akcyzą będzie sam tylko odbiór przez finalnego nabywcę wyrobów węglowych, które są wysyłane i przemieszczane z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej przez podmiot trzeci. W ocenie NSA, trafnie w skardze kasacyjnej zwrócono uwagę na przyjętą w art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku akcyzowym definicję dostawy wewnątrzwspólnotowej, którą także jest przemieszczanie wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego. Podmiotem dokonującym taką dostawę jest podmiot, który faktycznie dokonuje przemieszczenia, a nie podmiot odbierający czy wysyłający wyroby akcyzowe. W przypadku, gdy za transport wyrobów akcyzowych, zgodnie z ustaleniami pomiędzy stronami uczestniczącymi w danej transakcji, odpowiedzialny jest sprzedawca tych wyrobów, uznaje się, że to on dokonuje przemieszczenia tych wyrobów, a w konsekwencji również dostawy wewnątrzwspólnotowej w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym. Natomiast w przypadku, gdy za transport wyrobów odpowiedzialny jest nabywca, uznaje się, że dostawca nie dokonuje przemieszczenia tych wyrobów, a konsekwencji również dostawy wewnątrzwspólnotowej w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym

Zdaniem NSA, brak jest jakichkolwiek podstaw do odmiennej wykładni pojęcia „przemieszczenia” w przypadku art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku akcyzowym i jak zasadnie argumentowano w skardze kasacyjnej - również w tym przypadku należy odwołać się do faktycznej realizacji tej czynności. W rezultacie, mając na uwadze stan faktyczny przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej - czynność przemieszczania wyrobów akcyzowych powinna zostać przypisana dostawcy - a nie Skarżącej Spółce, która w żaden sposób nie angażuje się w przemieszczenie wyrobów węglowych.

Mając na uwadze związanie Organu z oceną prawną przedstawioną przez NSA w orzeczeniu z 11 grudnia 2025 r., sygn. akt I FSK 228/23, stwierdzić należy, że w przedstawionych we wniosku okolicznościach, nie dokonują Państwo nabycia wewnątrzwspólnotowego pyłu węglowego w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku akcyzowym.

Tym samym Państwa stanowisko, odnoszące się do treści sformułowanego we wniosku pytania, uznać należ za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

-     stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia;

-     zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dniu wydania uchylonej interpretacji, tj. w dniu 9 marca 2022 r.

Organ informuje, że wydana interpretacja dotyczy tylko Państwa sytuacji prawnopodatkowej i sprawy będącej przedmiotem wniosku (zadanego pytania) Wnioskodawcy, w odniesieniu do opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. Zauważyć bowiem należy, że to wyłącznie Wnioskodawca, w treści składanego wniosku, kształtuje jego zakres przedmiotowy. Zatem kwestie, które nie zostały objęte pytaniem wskazanym we wniosku, nie mogą być rozpatrzone – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111, ze zm.; dalej jako: „Ordynacja podatkowa”).

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy lub stanu prawnego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb Ordynacji podatkowej. Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, i zastosują się Państwo do interpretacji.

-        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako: „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

‒    w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

‒    w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.