Interpretacja 0111-KDIB3-3.4013.298.2025.2.PJ

Interpretacja indywidualna
- stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku akcyzowym jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku akcyzowego wpłynął 12 listopada 2025 r. Uzupełnili go Państwo pismem z 28 stycznia 2026 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie Organu.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

X. (dalej jako Spółka, Wnioskodawca, Podatnik) jest Spółką, w której 100% udziałów posiada (...). Spółka jest polskim rezydentem podatkowym, rozliczającym się od całości swoich dochodów w Polsce. Spółka zarejestrowana jest nadto jako podatnik VAT czynny. Spółka dokonała rejestracji w Centralnym Rejestrze Podmiotów Akcyzowych (CRPA) - jako zużywający podmiot olejowy. Główny przedmiot działalności Spółki stanowi (...).

Spółka na dachu budynku (…), którego jest właścicielem, założyła instalację fotowoltaiczną o mocy mniejszej niż 1 MW ((...) MW). Przyłączenie do sieci nastąpiło w lipcu 2023 roku. Instalacja ta nie pokrywała całościowego zapotrzebowania na energię zużywaną w Budynku. W lokalizacji tej bowiem Wnioskodawca prowadzi także działalność produkcyjną, posiada warsztat utrzymania ruchu oraz inne budynki - biurowiec, magazyn, budynek socjalny.

Głównym źródłem zaopatrzenia Budynku w energię elektryczną była energia nabywana z sieci od zewnętrznego dostawcy. Z tego powodu w marcu 2023 roku zawarła kolejną Umowę na projekt, dostawę i montaż instalacji fotowoltaicznej na Budynku o mocy (...) MW. Przedmiotowa instalacja została odebrana w czerwcu 2025 roku.

W efekcie powyższych działań Spółka posiada instalację fotowoltaiczną:

- posadowioną na dachu budynku magazynowego o mocy (...) MW, której przyłączenie do sieci nastąpiło w lipcu 2023 r.

- posadowioną na dużej powierzchni terenu zielonego na działce Spółki o mocy (...) MW, której odbiór nastąpił w czerwcu 2025 r.

Spółka wskazuje, że instalacja posiada połączenie z zewnętrzną siecią energetyczną. Wytworzony przez instalację fotowoltaiczną prąd w pierwszej kolejności wykorzystywany jest na zaspokojenie aktualnego zapotrzebowanie budynku na energię elektryczną. Do sieci energetycznej oddawana jest nadwyżka energii wyprodukowanej w instalacji, która nie została skonsumowana na zasilanie budynku. Podmiot będący jednocześnie sprzedawcą prądu i właścicielem sieci energetycznej zamontował licznik dwukierunkowy, który wskazuje, ile nadwyżki energii wyprodukowanej z fotowoltaiki oddawane jest do sieci. Spółka wskazuje, iż energia elektryczna produkowana w sieci fotowoltaicznej może być ograniczona w poszczególnych porach roku, w nocy a także z uwagi na pogodę. W związku z tym stanowi jedynie pomocnicze źródło energii dla budynku. Energia wytworzona z fotowoltaiki pozwala wygenerować oszczędności na wydatkach na prąd nabywany z sieci. Celem budowy instalacji fotowoltaicznej przez Spółkę nie było wytworzenie alternatywnego źródła energii elektrycznej dla budynku, a jedynie wygenerowanie ww. oszczędności na korzystaniu z głównego źródła zasilania budynku w energię elektryczną.

Wnioskodawca we własnym zakresie wykorzystuje część pomieszczeń biurowych i magazynowych w Budynku, o czym mowa powyżej. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej świadczy także usługi wynajmu pomieszczeń magazynowych i biurowych w Budynku. W zawartych z najemcami umowach przewidziano, w zależności od rodzaju wynajmowanej powierzchni, iż:

   - dla powierzchni biurowych: w cenie czynszu najmu uwzględniane są media, tj.: dostawa energii elektrycznej, ogrzewanie, woda, ścieki oraz odbiór śmieci. Wysokość wynagrodzenia Spółki za najem kalkulowana jest więc jako iloczyn metrażu wynajętego lokalu i stawki za metr kwadratowy uwzględniającej zryczałtowane koszty mediów, w tym koszty energii elektrycznej (na fakturze widnieje jedna pozycja) - dalej jako Powierzchnie biurowe;

   - dla powierzchni magazynowych i placów składowych: obok czynszu najmu Wynajmujący pokrywa koszty zużycia energii elektrycznej według faktycznego zużycia (według wskazań podlicznika, przy czym wysokość wynagrodzenia z tego tytułu powyżej będzie każdorazowo określona na podstawie faktur otrzymywanych przez Spółkę od sprzedawcy energii elektrycznej oraz dystrybutora tej energii za dany okres rozliczeniowy. Stawka za 1 MWh będzie wyznaczana w następujący sposób: Wynajmujący zsumuje wartość netto do zapłaty z powyżej wskazanych faktur a następnie podzieli ją przez ilość MWh ogólnego zużycia w danym okresie rozliczeniowym, wskazaną na fakturze dystrybutora energii elektrycznej) - dalej jako Powierzchnie magazynowe.

Wnioskodawca nie posiada liczników, podliczników lub aplikacji, które pokazywałaby, czy do zasilania wynajmowanych pomieszczeń zużyto tylko energię zakupioną z sieci od zewnętrznego dostawcy, energię wyprodukowaną przez instalację fotowoltaiczną, czy też energię z obu tych źródeł (w tym proporcję między jednym źródłem a drugim). Wnioskodawca nie posiada koncesji związanej z energią elektryczną, w tym na wytwarzanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót energią elektryczną.

Z uwagi na rodzaj działalności Wnioskodawcy znaczna część energii konsumowana jest przez Wnioskodawcę. Co do zasady nadwyżki produkcji energii powstają głównie w momentach, kiedy hale i biura, w których Wnioskodawca prowadzi działalność, nie są eksploatowane.

W uzupełnieniu wniosku, odpowiadając na pytania Organu wskazali Państwo, że:

  1) Czy najemcy są podmiotami nieposiadającymi koncesji na wytwarzanie, magazynowanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót energią elektryczną w rozumieniu przepisów Prawa energetycznego?

   - Na podstawie informacji dostępnych na stronie Urzędu Regulacji Energetyki (https://rejestry.ure.gov.pl/), żaden najemca nie posiada koncesji na wytwarzanie, magazynowanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót energią elektryczną w rozumieniu przepisów Prawa energetycznego. Wnioskodawca jednak zawierając umowy nie pozyskał tej informacji bezpośrednio od najemcy.

  2) Na podstawie jakich dokumentów rozliczają się Państwo z najmującym powierzchnie magazynowe i place składowe?

- Wnioskodawca każdorazowo wykazuje na fakturze VAT dwie pozycje:

   - w pierwszej: wysokość czynszu najmu oraz

   - w drugiej: wartość energii elektrycznej, przy czym każdorazowo podawany jest stan licznika, jednostka miary (kWh), ilość zużytej energii, cena jednostkowa, podatek VAT.

  3) Czy faktyczne zużycie energii elektrycznej, według którego obliczane są koszty energii elektrycznej pokrywane przez najmujących powierzchnie magazynowe i place składowe obejmuje tylko energię elektryczną zakupioną z sieci od zewnętrznego dostawcy czy też energię zarówno z sieci, jak i wyprodukowaną przez instalację fotowoltaiczną?

Wnioskodawca dysponuje systemem On-grid - oznacza to, że system jest podłączony i zintegrowany z publiczną siecią energetyczną - umożliwia on przesyłanie nadwyżek wyprodukowanej energii do sieci i odbieranie jej, gdy potrzebna jest dodatkowa moc. Nie jest wykluczone, że zarówno Wnioskodawca jak i najemcy korzystają w pierwszej kolejności z wyprodukowanej energii, a dopiero w razie jej braku energia jest dokupywana.

 

Pytania

 

  1) Czy Spółka, w związku ze świadczeniem usług wynajmu Powierzchni biurowych w Budynku na rzecz najemców może skorzystać ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem akcyzowym oraz nie będzie zobowiązana do składania deklaracji podatkowych oraz prowadzenia ewidencji wyrobów akcyzowych?

  2) Czy Spółka, w związku ze świadczeniem usług wynajmu Powierzchni magazynowych i placów składowych w Budynku na rzecz najemców może skorzystać ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem akcyzowym oraz nie będzie zobowiązana do składania deklaracji podatkowych oraz prowadzenia ewidencji wyrobów akcyzowych?

Państwa stanowisko w sprawie

Spółka stoi na stanowisku, iż w opisanym stanie faktycznym nie jest zobowiązana do zapłaty podatku akcyzowego ani tytułem wynajmowanych Powierzchni biurowych ani Powierzchni magazynowych, tym samym nie dotyczy jej obowiązek zgłoszenia rejestracyjnego, czy składania deklaracji podatkowych i prowadzenia ewidencji wyrobów akcyzowych.

Ustawa akcyzowa określa opodatkowanie podatkiem akcyzowym wyrobów akcyzowych oraz samochodów osobowych, organizację obrotu wyrobami akcyzowymi, a także oznaczanie znakami akcyzy. Pod pojęciem wyrobów akcyzowych - w myśl art. 2 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy - rozumie się wyroby akcyzowe - wyroby energetyczne, energię elektryczną, napoje alkoholowe, wyroby tytoniowe, susz tytoniowy, płyn do papierosów elektronicznych, wyroby nowatorskie, urządzenia do waporyzacji, zestawy części do urządzeń do waporyzacji, saszetki nikotynowe i inne wyroby nikotynowe, wymienione w załączniku nr 1 do ustawy. W pozycji 33 załącznika nr 1 wymieniona została energia elektryczna o kodzie CN 2716 00 00.

Przedmiotem opodatkowania akcyzą w przypadku energii elektrycznej jest zgodnie z art. 9 ust. 1 Ustawy akcyzowej:

   1) nabycie wewnątrzwspólnotowe energii elektrycznej przez nabywcę końcowego;

   2) sprzedaż energii elektrycznej nabywcy końcowemu na terytorium kraju, w tym przez podmiot nieposiadający koncesji na wytwarzanie, magazynowanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót energią elektryczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, który wyprodukował tę energię;

   3) zużycie energii elektrycznej przez podmiot posiadający koncesję, o której mowa w pkt 2;

   4) zużycie energii elektrycznej przez podmiot nieposiadający koncesji, o której mowa w pkt 2, który wyprodukował tę energię;

   5) import energii elektrycznej przez nabywcę końcowego;

   6) zużycie energii elektrycznej przez nabywcę końcowego, jeżeli nie została od niej zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży tej energii elektrycznej nabywcy końcowemu.

Wskazany w powołanym przepisie katalog ma charakter wyczerpujący, co oznacza, iż wyłącznie określone w nim czynności podlegają opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Ustawodawca nie wymienił w nim natomiast usługi najmu w ramach, której dochodzi do umownego obciążenia najemców kosztami zużytej energii elektrycznej (czy to na podstawie wskazań liczników czy na podstawie opłaty ryczałtowej, w tym wliczonej bezpośrednio w czynsz najmu). W konsekwencji nie można takiego umownego rozliczenia pomiędzy wynajmującym, a najemcą uznać za sprzedaż energii elektrycznej. Sprzedażą, na gruncie analizowanej ustawy (art. 2 ust.1 pkt 21 Ustawy akcyzowej), jest bowiem „czynność faktyczna lub prawna, w której wyniku dochodzi do przeniesienia posiadania lub własności przedmiotu sprzedaży na inny podmiot” - w tym przypadku na rzecz nabywcy końcowego. Nabywcą końcowym, zgodnie ze słownikiem ustawowym jest zaś podmiot nabywający energię elektryczną, nieposiadający koncesji na wytwarzanie, magazynowanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót energią elektryczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 266, ze zm.).

Dalej wskazuję, iż Ustawodawca przewidział, stosownie do art. 11 ust. 1 pkt 2 Ustawy akcyzowej, iż w przypadku energii elektrycznej obowiązek podatkowy powstaje: z momentem wydania energii elektrycznej nabywcy końcowemu, w przypadku sprzedaży energii elektrycznej na terytorium kraju. Zgodnie z art. 11 ust. 2 Ustawy akcyzowej, wydanie energii elektrycznej nabywcy końcowemu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jest związane z wystawieniem przez podatnika faktury lub innego dokumentu, z którego wynika zapłata należności za sprzedaną przez podatnika energię elektryczną.

Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą, w ramach której, między innymi, dokonuje wynajmu powierzchni biurowych i magazynowych w Budynku stanowiącym jej własność. Nie prowadzi natomiast działalności, której przedmiotem jest wytwarzanie energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii. Zamontowana na dachu Budynku instalacja fotowoltaiczna służy wprawdzie do produkcji energii elektrycznej, natomiast istotne jest, że jest ona wykorzystywana na potrzeby prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej polegającej na wynajmowaniu lokali użytkowych i jest z nią ściśle związana. Przyjęcie, iż obciążenie najemców kosztami zużycia energii elektrycznej zgodnie z postanowieniami umowy najmu jest tożsame z czynnością sprzedaży energii elektrycznej nie znajduje w ocenie Wnioskodawcy uzasadnienia w treści powołanych przepisów. Nie ma przy tym znaczenia sposób rozliczenia z najemcami, tj. czy koszty energii są rozliczane na podstawie wskazań wynikających z liczników czy też na podstawie ryczałtowej opłaty. Każdorazowo bowiem są one powiązane z zawartą pomiędzy stronami umową najmu i to ona determinuje takie rozliczenie (usługa kompleksowa - gdyby nie doszło do zawarcia umowy najmu, najemca nie byłby obciążany kosztami zużytej energii - w prawie podatkowym w przypadku niepodzielnych świadczeń kompleksowych klasyfikacja usługi kompleksowej dla celów podatkowych powinna być dokonywana w oparciu o świadczenie główne (cała usługa dzieli los świadczenia głównego)). Jest to więc element świadczonej przez Spółkę usługi najmu. Ponadto w ocenie Spółki nie można również najemcom lokalu przypisać statusu nabywcy końcowego, ponieważ nie nabywają oni energii elektrycznej, a usługę najmu lokali użytkowych wyposażonych we wszystkie niezbędne media.

Wnioskodawca wskazuje, że zarówno wykładnia systemowa jak i funkcjonalna przytoczonych we wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego winna być przeprowadzona z uwzględnieniem okoliczności, iż kompleksowa usługa najmu winna być traktowana na gruncie analizowanej Ustawy jako usługa najmu. Odnosząc się do wykładni systemowej wewnętrznej, Wnioskodawca w pierwszej kolejności wskazuje, że opodatkowaniu akcyzą podlegają jedynie wyroby akcyzowe, w skład których nie wchodzą usługi. Katalog wyrobów akcyzowych zawarty w art. 2 ust. 1 pkt 1 Ustawy akcyzowej nie zawiera usług najmu, podobnie jak Załącznik nr 1 do Ustawy akcyzowej. Z kolei, na gruncie wykładni systemowej zewnętrznej, należy odnieść się do samego miejsca podatku akcyzowego w systemie prawa podatkowego. Należy zauważyć, że podatek akcyzowy to podatek pośredni, nakładany na określone wyroby, celem ograniczenia ich spożycia lub ewentualnie ze względu na wysoką akumulację zysku na sprzedaży i obrocie takimi wyrobami (wysokie spożycie lub zużycie takich wyrobów w społeczeństwie przy niskich kosztach ich produkcji). Akcyza jest podatkiem częściowo zharmonizowanym na poziomie całej Unii Europejskiej (część wyrobów akcyzowych objętych Ustawą akcyzową nie jest zharmonizowana). Z powyższego wynika więc, że zarówno na poziomie krajowym, jak i unijnym, akcyzy dotyczy wyłącznie wybranych kategorii dóbr (wyrobów). Akcyza jako taka nie dotyczy w ogóle opodatkowania usług.

Zdaniem Wnioskodawcy, w świetle wykładni systemowej, zarówno wewnętrznej jak i zewnętrznej, której rezultat potwierdza interpretację dokonaną przy użyciu wykładni literalnej, Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do zapłaty akcyzy, ponieważ dokonuje on na ich rzeczy sprzedaży kompleksowej usługi najmu, która nie jest opodatkowana akcyzą. W kontekście opisanego stanu faktycznego należy zauważyć, że Ustawa akcyzowa, jako ustawa podatkowa, określa zasady opodatkowania akcyzą wybranych zdarzeń wskazanych w jej treści (np. sprzedaż energii elektrycznej nabywcy końcowemu na terytorium kraju). Nie jest ani jej funkcją, ani zadaniem kreowanie stosunków cywilnoprawnych między podmiotami uczestniczącymi w obrocie gospodarczym - Ustawa akcyzowa co najwyżej określona zasady opodatkowania akcyzą (skutki podatkowe) występujących w obrocie stosunków cywilnoprawnych. Interpretacji Ustawy akcyzowej powinno więc się dokonywać z uwzględnieniem stosunków cywilnoprawnych zawartych między uczestnikami danego stanu faktycznego, co powoduje, w świetle zaprezentowanego stanu faktycznego, iż interpretacja przepisów Ustawy winna uwzględniać kompleksowy charakter zawartej między Wnioskodawcą a najemcą umowy najmu, tj. bez dokonywania jej sztucznego rozbicia na składające się na nią świadczenia, w tym dostęp do mediów obejmujący energię elektryczną.

W ocenie Spółki, w zastanym stanie faktycznym nie dojdzie zatem do powstania obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży energii elektrycznej nabywcy końcowemu na terytorium kraju, o którym mowa w art. 9 ust. 1 pkt 2 Ustawy akcyzowej). W związku z nabywaniem energii elektrycznej z sieci energetycznej od zewnętrznego dostawcy Spółka z całą pewnością posiada status nabywcy końcowego. Jednocześnie statusu tego nie wyklucza okoliczność, że Spółka produkuje i zużywa energię z odnawialnych źródeł energii (instalacja fotowoltaiczna).

Powyższe implikuje konieczność weryfikacji, czy zajdą przesłanki określone w art. 9 ust. 1 pkt 4 Ustawy akcyzowej, stanowiącym, iż przedmiotem opodatkowania podatkiem akcyzowym jest zużycie energii elektrycznej przez podmiot nieposiadający koncesji, o której mowa w pkt 2, który wyprodukował tę energię. Wnioskodawca przyjmuje, iż do zużycia energii dochodzi w ramach prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej (w tym polegającej na odpłatnym najmie pomieszczeń). W tym zaś przypadku obowiązek podatkowy powstaje z dniem zużycia energii elektrycznej (art. 11 ust. 1 pkt 3 Ustawy akcyzowej).

W § 5 ust. 1 Rozporządzenia ws. Zwolnień Ustawodawca przewidział, iż „Zwalnia się od akcyzy zużycie energii elektrycznej przez podmiot, który wyprodukował ją z generatorów o łącznej mocy nieprzekraczającej 1 MW, z tym że w przypadku jednostki samorządu terytorialnego produkującej energię elektryczną z odnawialnych źródeł energii w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2024 r. poz. 1361, 1847 i 1881 oraz z 2025 r. poz. 303 i 759) łączna moc generatorów jest ustalana odrębnie dla każdej z jednostek organizacyjnych jednostki samorządu terytorialnego w rozumieniu art. 16 ust. 7b ustawy”. Definicja odnawialnego źródła energii znajduje się w art. 2 pkt 22 Ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, zgodnie z którym jest to „odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otoczenia, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego, biometanu, biopłynów oraz z wodoru odnawialnego”.

Zwolnieniu od akcyzy podlega zużycie energii elektrycznej wyprodukowanej w panelach fotowoltaicznych o łącznej mocy nieprzekraczającej 1 MW przez podmiot, który ją wyprodukował. Rozliczenie usługi najmu lokali między wynajmującym a najemcami, dla wskazanego opisu zdarzenia przyszłego [stanu faktycznego], nie ma znaczenia dla rozliczeń podatku akcyzowego, gdyż rozliczenie w akcyzie występuje na etapie obrotu energią między zakładem energetycznym a wynajmującym.

W związku z powyższym, w przypadku wynajmowania pomieszczeń w budynku z instalacją fotowoltaiczną przez najemcę, w budynku, na którym znajduje się ta instalacja fotowoltaiczna, występuje możliwość zastosowania zwolnienia od akcyzy dla zużycia energii elektrycznej, gdy łączna moc generatorów nie przekroczy 1 MW z instalacji fotowoltaicznych wynajmowanej.

Konsekwencją możliwości skorzystania ze zwolnienia jest brak obowiązku złożenia przez Wnioskodawcę zgłoszenia rejestracyjnego (AKC-R), co wynika bezpośrednio z treści art. 16 ust. 7a pkt 1 Ustawy akcyzowej („Obowiązek dokonania zgłoszenia rejestracyjnego nie ma zastosowania do podmiotów produkujących energię elektryczną z generatorów o łącznej mocy nieprzekraczającej 1 MW, która jest zużywana przez te podmioty, pod warunkiem że od wyrobów energetycznych wykorzystywanych do produkcji tej energii elektrycznej została zapłacona akcyza w należnej wysokości, przy czym w przypadku jednostki samorządu terytorialnego łączną moc generatorów produkujących energię elektryczną z odnawialnych źródeł energii w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2024 r. poz. 1361) ustala się odrębnie dla każdej z jednostek organizacyjnych jednostki samorządu terytorialnego”.) Jak zatem wynika z brzmienia powołanego przepisu, skoro obowiązkowi rejestracyjnemu nie podlegają podmioty produkujące energię elektryczną z generatorów o łącznej mocy nieprzekraczającej 1 MW, która jest zużywana przez te podmioty, to Spółka nie będzie podlegała pod obowiązek rejestracyjny. Nie wystąpi również obowiązek składania przez Wnioskodawcę deklaracji podatkowych. Zgodnie bowiem z treścią art. 24 ust. 3 Ustawy akcyzowej: przepis ust. 1 pkt 3, tj. przepis odnoszący się do obowiązku składania deklaracji akcyzowych, nie ma zastosowania do podmiotu, o którym mowa w art. 16 ust. 7a pkt 1, w zakresie zużycia energii elektrycznej wyprodukowanej przez ten podmiot z generatorów o łącznej mocy nieprzekraczającej 1 MW, pod warunkiem, że od wyrobów energetycznych wykorzystywanych do produkcji tej energii elektrycznej została zapłacona akcyza w należnej wysokości.

Mając na uwadze powyższe, skoro Wnioskodawca będzie zużywał wyprodukowaną energię na potrzeby własne to nie powstanie obowiązek składania deklaracji podatkowych. Odnosząc się natomiast do obowiązku prowadzenia ewidencji ilościowej wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 138h ust. 1 Ustawy akcyzowej podatnicy są zobowiązani do prowadzenia ewidencji ilościowej energii elektrycznej. Z art. 138h ust. 1 pkt 2 ustawy wynika obowiązek prowadzenia ewidencji przez podatnika zużywającego energię elektryczną, który tę energię wyprodukował i nie posiada koncesji. Ustawodawca przewidział jednak wyjątki również odnoszące się do obowiązku prowadzenia ewidencji ilościowej energii elektrycznej. Jak zostało wskazane w art. 138h ust. 2 przepisy ust. 1 (czyli również wyżej wskazanego ust. 1 pkt 2) nie mają zastosowania do podmiotów, o których mowa w art. 16 ust. 7a pkt 1 ustawy.

W związku z powyższym, skoro Wnioskodawca jest podmiotem, o którym mowa w art. 16 ust. 7a pkt 1 Ustawy akcyzowej, nie występuje obowiązek prowadzenia ewidencji ilościowej zużytej energii elektrycznej wytwarzanej z instalacji fotowoltaicznej.

W tym miejscu wskazuję na treść Pisma Szefa Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 1 lutego 2023 roku, znak DOP7.8101.4.2022, która zmienia wydaną przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej Interpretację indywidualną z dnia 25 maja 2022 r. nr 0111-KDIB3-3.4013.80.2022.1.JS przyjmując jak niżej:

„Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że prowadzą Państwo działalność gospodarczą, której przedmiotem jest wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi (PKD 68.20.Z). Posiadają Państwo budynek usługowy, który znajduje się w miejscowości X. i z tego tytułu osiągają Państwo przychody z najmu powierzchni użytkowych, wykorzystywanych przez najemców do prowadzonej przez nich działalności gospodarczej. Do budynku, wynajmowanego przez Państwo zostanie zamontowana instalacja fotowoltaiczna przeznaczona do produkcji energii elektrycznej z energii słonecznej o mocy do 50 kWp. Wyprodukowana z paneli fotowoltaicznych energia będzie wykorzystywana do zaspokojenia w energię elektryczną wynajmowanych lokali użytkowych, których właścicielem jest Wnioskodawca W związku z zawartymi umowami najmu, obciążają Państwo najemców lokali kosztami zużytej przez nich energii elektrycznej.

Rozliczenie z najemcami dokonywane jest w okresach miesięcznych na dwa sposoby:

1. Lokale użytkowe posiadają swój podlicznik, zatem Wnioskodawca obciąża najemców kosztami faktycznie zużytej przez najemców energii elektrycznej;

2. Lokale użytkowe nie posiadają swojego licznika, zatem Wnioskodawca obciąża najemców zryczałtowanymi (hipotetycznymi) kosztami zużycia energii elektrycznej.

Państwa wątpliwości dotyczą tego, czy obciążając najemców kosztem faktycznie zużytej energii elektrycznej wyprodukowanej z instalacji fotowoltaicznej na podstawie wskazań podlicznika lub zryczałtowanym kosztem energii elektrycznej wyprodukowanej z instalacji fotowoltaicznej, nie wynikającym ze wskazań podlicznika danego lokalu, będziecie Państwo zobowiązani do zapłaty podatku akcyzowego, czy świadcząc kompleksową usługę najmu, w skład której wejdzie, m.in. koszt wyprodukowanej z instalacji fotowoltaicznej, będziecie Państwo zobowiązani do zapłaty podatku akcyzowego oraz czy w związku z tym przysługuje Państwu zwolnienie z obowiązku zapłaty podatku akcyzowego.

W świetle powyższego, należy zauważyć, że w opisanej sytuacji, nie prowadzicie Państwo działalności, którą jest wytwarzanie energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii, tylko prowadzi działalność, której przedmiotem jest wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi. Posiadacie Państwo budynek usługowy z zamontowaną instalacją fotowoltaiczną przeznaczoną do produkcji energii elektrycznej z energii słonecznej o mocy do 50 kWp, energia wykorzystywana będzie do zaspokojenia w energię elektryczną wynajmowanych lokali użytkowych, a kosztami zużytej przez najemców energii elektrycznej będą obciążani najemcy.

W związku z tym, że nie prowadzą Państwo działalności, którą jest wytwarzanie energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii, to obciążanie kosztami zużytej energii z odnawialnych źródeł energii w takim przypadku najemców lokali usługowych również nie powinna być rozpatrywana w kategoriach sprzedaży energii. (...)

Obowiązek podatkowy w przypadku sprzedaży energii elektrycznej na terytorium kraju powstaje z momentem wydania energii elektrycznej nabywcy końcowemu.

Jednocześnie wydanie to jest związane z obowiązkiem wystawienia przez podatnika faktury lub innego dokumentu, z którego wynika zapłata należności za sprzedaną przez podatnika energię elektryczną. Z przedstawionego stanu zdarzenia przyszłego nie wynika, aby Państwo wystawiali któryś z tych dokumentów. Podnoszą Państwo jedynie, że kosztami zużytej przez najemców energii elektrycznej będą obciążani najemcy w ramach umowy najmu lokalu.

W takiej sytuacji nie można również najemcy lokalu przypisać statusu nabywcy końcowego, ponieważ faktycznie podmiot ten nie nabywa energii elektrycznej, lecz jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego, w ramach zawartej umowy najmu ponosi koszty zużytej w wynajętym lokalu energii elektrycznej.

Przedstawiona argumentacja uzasadnia zatem stanowisko, że w opisanym zdarzeniu przyszłym na podstawie zawartej umowy najmu lokalu użytkowego nie dochodzi do sprzedaży energii elektrycznej nabywcy końcowemu. Jest ona bowiem zużywana w ramach prowadzonej działalności w jego lokalach użytkowych wynajmowanych przez najemców na podstawie zawartych umów.

Oznacza to, że w omawianej sytuacji nie dojdzie do powstania obowiązku podatkowego z tytułu sprzedaży energii elektrycznej nabywcy końcowemu na terytorium kraju (art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym)”.

Dalej organ stwierdził, że „W tym przypadku, będzie na Państwu ciążył obowiązek zapłaty podatku akcyzowego w związku ze zużyciem energii elektrycznej. (...) W zakresie pytania 4, należy zaznaczyć, że zwolnieniu od akcyzy podlega zużycie energii elektrycznej wyprodukowanej w panelach fotowoltaicznych o łącznej mocy nieprzekraczającej 1 MW przez podmiot, który ją wyprodukował. Rozliczenie usługi najmu lokali między wynajmującym a najemcami, dla wskazanego opisu zdarzenia przyszłego, nie ma znaczenia dla rozliczeń podatku akcyzowego, gdyż rozliczenie w akcyzie występuje na etapie obrotu energią między zakładem energetycznym a wynajmującym.

W związku z powyższym, w przypadku wynajmowania pomieszczeń w budynku z instalacją fotowoltaiczną przez najemcę w budynku, na którym znajduje się ta instalacja fotowoltaiczna, występuje możliwość zastosowania zwolnienia od akcyzy dla zużycia energii elektrycznej, gdy łączna moc generatorów nie przekroczy 1 MW z instalacji fotowoltaicznych wynajmowanej”.

Rekapitulując obrót energią elektryczną podlega co do zasady opodatkowaniu akcyzą, a ustawodawca w zakresie energii elektrycznej zawarł w art. 9 ust. 1 ustawy (w zw. z art. 11 ustawy) wyczerpujący katalog czynności, których zaistnienie stanowić będzie czynność podlegającą opodatkowaniu akcyzą, skutkującą obowiązkiem zapłaty akcyzy na zasadach wynikających z art. 24 ustawy, z ewentualną możliwością stosowania zwolnień (uzależnionych od okoliczności faktycznych i wynikających z ustanowionych przez prawodawcę przepisów). Tym samym, w świetle zaprezentowanego stanu fatycznego, jak również dokonanej oceny prawnej, Spółka stoi na stanowisku, iż Spółka w związku ze świadczeniem usług wynajmu Powierzchni biurowych oraz Powierzchni magazynowych w Budynku na rzecz najemców może skorzystać ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem akcyzowym oraz nie będzie zobowiązana do składania deklaracji podatkowych oraz prowadzenia ewidencji wyrobów akcyzowych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 126; dalej jako: „ustawa” lub „ustawa o podatku akcyzowym”):

W myśl art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy:

W poz. 33 załącznika nr 1 wymieniono energię elektryczną o kodzie CN 2716 00 00.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 19 ustawy:

Nabywca końcowy - podmiot nabywający energię elektryczną, nieposiadający koncesji na wytwarzanie, magazynowanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót energią elektryczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz.U. z 2024 r. poz. 266, 834 i 859), z wyłączeniem:

   a) spółki prowadzącej giełdę towarową w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych (Dz.U. z 2024 r. poz. 910) nabywającej energię elektryczną z tytułu pełnienia funkcji opisanej w art. 5 ust. 3a ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych,

   b) towarowych domów maklerskich i domów maklerskich w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych nabywających energię elektryczną z tytułu pełnienia funkcji opisanej w art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych lub nabywających energię elektryczną na rachunek dającego zlecenie na rynku regulowanym w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 722),

   c) giełdowej izby rozrachunkowej, Krajowego Depozytu Papierów Wartościowych S.A. lub spółki, której Krajowy Depozyt przekazał wykonywanie czynności z zakresu zadań, o których mowa w art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, nabywających energię elektryczną z tytułu pełnienia funkcji opisanej w art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych,

   d) spółki prowadzącej jednocześnie izbę rozliczeniową i izbę rozrachunkową w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi nabywającej energię elektryczną z tytułu pełnienia funkcji, o której mowa w art. 68a ust. 14 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi lub w celu rozliczenia i rozrachunku transakcji zawieranych na rynku regulowanym.

W myśl art. 2 ust. 1 pkt 21 ustawy:

Jak stanowi art. 4 ustawy:

Zgodnie z art. 5 ustawy:

Jak wynika z art. 9 ustawy:

   1. W przypadku energii elektrycznej przedmiotem opodatkowania akcyzą jest:

   1) nabycie wewnątrzwspólnotowe energii elektrycznej przez nabywcę końcowego;

   2) sprzedaż energii elektrycznej nabywcy końcowemu na terytorium kraju, w tym przez podmiot nieposiadający koncesji na wytwarzanie, magazynowanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót energią elektryczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, który wyprodukował tę energię;

   3) zużycie energii elektrycznej przez podmiot posiadający koncesję, o której mowa w pkt 2;

   4) zużycie energii elektrycznej przez podmiot nieposiadający koncesji, o której mowa w pkt 2, który wyprodukował tę energię;

   5) import energii elektrycznej przez nabywcę końcowego;

   6) zużycie energii elektrycznej przez nabywcę końcowego, jeżeli nie została od niej zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży tej energii elektrycznej nabywcy końcowemu.

   2. Za zużycie energii elektrycznej nie uznaje się strat powstałych w wyniku przesyłania, dystrybucji lub magazynowania energii elektrycznej, z wyłączeniem energii zużytej w związku z jej przesyłaniem, dystrybucją lub magazynowaniem oraz energii elektrycznej pobranej nielegalnie.

   3. Jeżeli w stosunku do energii elektrycznej powstał obowiązek podatkowy w związku z wykonaniem jednej z czynności, o których mowa w ust. 1, to nie powstaje obowiązek podatkowy w związku z wykonaniem innej czynności podlegającej opodatkowaniu akcyzą, jeżeli kwota akcyzy została określona lub zadeklarowana w należnej wysokości, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

 

Stosownie natomiast do art. 11 ustawy:

   1. W przypadku energii elektrycznej obowiązek podatkowy powstaje:

1) z dniem nabycia wewnątrzwspólnotowego energii elektrycznej przez nabywcę końcowego;

2) z momentem wydania energii elektrycznej nabywcy końcowemu, w przypadku sprzedaży energii elektrycznej na terytorium kraju;

3) z dniem zużycia energii elektrycznej, w przypadkach, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 3, 4 i 6;

4) z dniem powstania długu celnego, w przypadku importu energii elektrycznej przez nabywcę końcowego.

   2. Wydanie energii elektrycznej, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nabywcy końcowemu jest związane z wystawieniem przez podatnika faktury lub innego dokumentu, z którego wynika zapłata należności za sprzedaną przez podatnika energię elektryczną.

Na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z § 5 rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 25 czerwca 2025 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 851):

   1. Zwalnia się od akcyzy zużycie energii elektrycznej przez podmiot, który wyprodukował ją z generatorów o łącznej mocy nieprzekraczającej 1 MW, z tym że w przypadku jednostki samorządu terytorialnego produkującej energię elektryczną z odnawialnych źródeł energii w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2024 r. poz. 1361, 1847 i 1881 oraz z 2025 r. poz. 303 i 759) łączna moc generatorów jest ustalana odrębnie dla każdej z jednostek organizacyjnych jednostki samorządu terytorialnego w rozumieniu art. 16 ust. 7b ustawy.

   2. W przypadku wykorzystywania do produkcji energii elektrycznej wyrobów energetycznych innych niż pochodzące z odnawialnych źródeł energii w rozumieniu ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii zwolnienie od akcyzy, o którym mowa w ust. 1, stosuje się pod warunkiem, że od tych wyrobów energetycznych została zapłacona akcyza w należnej wysokości.

Jak z kolei wynika z art. 2 pkt 22 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 68, zwana dalej „ustawą o OZE”):

W myśl art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy:

Jednocześnie jak stanowi art. 16 ust. 7a pkt 1 ustawy:

Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy:

W przypadku energii elektrycznej podatnik jest obowiązany, bez wezwania organu podatkowego, składać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego deklaracje podatkowe według ustalonego wzoru oraz obliczać i wpłacać akcyzę na rachunek właściwego urzędu skarbowego, w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym:

  1) upłynął termin płatności wynikający z faktury, a jeżeli termin ten nie został określony - po miesiącu, w którym wystawiono fakturę - w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego energii elektrycznej przez nabywcę końcowego;

  2) upłynął termin płatności określony w umowie właściwej dla rozliczeń z tytułu dostaw energii elektrycznej albo, jeżeli termin ten nie został określony w umowie - upłynął termin płatności wynikający z faktury lub innego dokumentu wystawionego przez podatnika, z którego wynika zapłata należności za sprzedaną przez podatnika energię elektryczną, a jeżeli termin płatności nie został określony w umowie ani w fakturze lub w tym dokumencie albo gdy z faktury nie wynika należność za energię elektryczną sprzedaną w tym okresie - po miesiącu, w którym wystawiono fakturę lub ten dokument - w przypadku sprzedaży energii elektrycznej nabywcy końcowemu na terytorium kraju;

  3) nastąpiło zużycie energii elektrycznej - w przypadkach, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 3, 4 i 6.

Jak stanowi art. 24 ust. 3 ustawy:

W myśl natomiast art. 138h ust. 1, 2, 3 i 4 ustawy:

   1. Ewidencję ilościową energii elektrycznej prowadzą:

1) podatnik dokonujący sprzedaży energii elektrycznej nabywcy końcowemu;

2) podatnik zużywający energię elektryczną w przypadku, o którym mowa w art. 9 ust. 1 pkt 3 i 4;

3) podmiot reprezentujący, o którym mowa w art. 13 ust. 5;

4) podmiot dokonujący dostawy wewnątrzwspólnotowej lub eksportu energii elektrycznej.

   2. Przepisy ust. 1 nie mają zastosowania do podmiotów, o których mowa w art. 16 ust. 7a pkt 1.

   3. Podmioty określone w ust. 1 pkt 1-3 prowadzą ewidencję, o której mowa w ust. 1, na podstawie wskazań urządzeń pomiarowo-rozliczeniowych u nabywcy końcowego lub podmiotu zużywającego energię, a w przypadku braku urządzeń pomiarowych - na podstawie współczynnikowo określonego poziomu poboru energii przez poszczególne urządzenia, wskazanego w dokumentacji prowadzonej przez podatnika.

   4. Podmiot określony w ust. 1 pkt 4 prowadzi ewidencję, o której mowa w ust. 1, na podstawie wskazań urządzeń pomiarowo-rozliczeniowych, a w przypadku braku takich możliwości - na podstawie dokumentów rozliczeniowych.

 

Jak stanowi art. 138h ust. 5 ustawy:

Ewidencja, o której mowa w ust. 1, powinna zawierać odpowiednio dane niezbędne do określenia w okresach miesięcznych, z dokładnością do 0,001 MWh, łącznej ilości:

1) energii elektrycznej wyprodukowanej, nabytej wewnątrzwspólnotowo, zaimportowanej lub zakupionej na terytorium kraju;

2) energii elektrycznej sprzedanej nabywcom końcowym na terytorium kraju;

3) energii elektrycznej sprzedanej podmiotom posiadającym koncesję w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne;

4) energii elektrycznej dostarczonej wewnątrzwspólnotowo i wyeksportowanej;

5) energii elektrycznej zużytej na potrzeby własne;

6) energii elektrycznej zwolnionej od akcyzy na podstawie art. 30 ust. 6, 7 i 7a oraz przepisów wydanych na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 2;

7) strat energii elektrycznej niepodlegających opodatkowaniu, o których mowa w art. 9 ust. 2.

 

Zgodnie z art. 138h ust. 6 i 7 ustawy:

  6. W przypadku braku urządzeń pomiarowych pozwalających na precyzyjne określenie ilości, o których mowa w ust. 5 pkt 5 i 7, prowadzący ewidencję określa ilości szacunkowe.

  7. W odniesieniu do energii elektrycznej produkowanej z odnawialnych źródeł energii w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, w przypadku braku urządzeń pomiarowych pozwalających na precyzyjne określenie ilości energii wyprodukowanej, o której mowa w ust. 5 pkt 1, prowadzący ewidencję, o której mowa w ust. 1, określa ilości szacunkowe tej energii, uwzględniając moc zainstalowaną elektryczną instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii.

Mając na uwadze powyższe przepisy, należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że obrót energią elektryczną, w tym jej zużycie, na zasadach określonych w art. 9 ust. 1 w zw. z art. 11 ustawy, podlega opodatkowaniu akcyzą. Ustawodawca w zakresie energii elektrycznej zawarł w art. 9 ust. 1 ustawy wyczerpujący katalog czynności, których zaistnienie stanowić będzie czynność podlegającą opodatkowaniu akcyzą. W art. 11 ustawy określono natomiast moment powstania obowiązku podatkowego w przypadku zdarzeń podlegających opodatkowaniu dotyczących energii elektrycznej. Wreszcie konsekwencją dokonania czynności podlegającej opodatkowaniu akcyzą i powstania obowiązku podatkowego jest ciążące na podatniku zobowiązanie do rozliczenia i zapłaty akcyzy na zasadach wynikających z art. 24 ustawy.

Niemniej prawodawca na podstawie ustawy jak i aktów wykonawczych przewidział również możliwość stosowania zwolnień w zakresie energii elektrycznej w ściśle określonych okolicznościach faktycznych.

Wyjaśnienia dalej wymaga, że zagadnienia związane z opodatkowaniem akcyzą uregulowane są w ustawie o podatku akcyzowym (i aktach wykonawczych do tej ustawy), co wynika z art. 217 Konstytucji RP, w myśl którego nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy.

To właśnie ustawa z 6 marca 2008 r. o podatku akcyzowym reguluje najważniejsze kwestie związane z akcyzą, w tym określa reguły opodatkowania określonych wyrobów akcyzowych, wskazuje podmioty, na których ciąży obowiązek podatkowy (podatników akcyzy), charakteryzuje przedmiot opodatkowania oraz wysokość podatku (określa jego stawki). Ponadto ustawa określa warunki zwolnienia danych wyrobów z podatku. Jednocześnie to właśnie z ustawy wynika, jak zorganizowany jest w Polsce obrót wyrobami akcyzowymi, jakie trzeba spełnić warunki, żeby korzystać z danych preferencji podatkowych, a także jakie obowiązki ciążą na podatnikach tego podatku.

Podkreślić w tym miejscu należy, że zgodnie z treścią art. 5 ustawy, czynności lub stany faktyczne, o których mowa m.in. art. 9 ust. 1 ustawy, są przedmiotem opodatkowania akcyzą niezależnie od tego, czy zostały wykonane lub powstały z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa. Tym samym z punktu widzenia oceny, czy dana czynność, np. produkcja wyrobów akcyzowych, sprzedaż wyrobów akcyzowych, rodzi skutki podatkowe w akcyzie, dochowanie warunków przewidzianych przepisami prawa dla dokonania tych czynności jest obojętne. Zatem zawsze w takich sytuacjach, o ile tylko zostanie spełniona dyspozycja normy wynikająca z przepisów ustawy, określających przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązek podatkowy w akcyzie. De facto zatem warunki lub też forma czynności są obojętne dla sprawy wystąpienia przedmiotu opodatkowania. W konsekwencji kluczowe z punktu widzenia powstania obowiązku podatkowego w akcyzie jest samo dokonanie czynności, z którą ustawa wiąże powstanie tego obowiązku (por. m.in. wyrok WSA w Lublinie z 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 249/15).

Powyższe tezy jak i sama treść art. 5 ustawy (podobnie art. 4 ustawy, odnoszącego się do materii zwolnień), są odzwierciedleniem jednej z podstawowych zasad prawa podatkowego - zasady autonomii prawa podatkowego, zgodnie z którą powstanie, m.in. obowiązku podatkowego wynikać może wyłącznie z przepisów prawa podatkowego, pomimo że niejednokrotnie jest to związane z dokonaniem czynności uregulowanych w innych gałęziach prawa. Autonomia prawa podatkowego jest bowiem swego rodzaju kompromisem pomiędzy zasadami spójności i zupełności systemu prawa, do którego prawo podatkowe przynależy, a jego niezależnością w obrębie tego systemu, przy czym jednocześnie inne dziedziny nie mogą stanowić źródła powstania obowiązku podatkowego czy uprawnienia na gruncie prawa podatkowego, gdyż jest to zastrzeżone wyłącznie dla przepisów prawa podatkowego (por. wyrok NSA z 6 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 59/18; wyrok WSA w Krakowie z 24 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 380/16; uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2012 r., sygn. II FPS 3/11; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 czerwca 2015 r., sygn. akt I FSK 223/14).

Oznacza to, że przepisy prawa podatkowego nie mogą być modyfikowane przez pryzmat innych aktów prawnych jak również nie mogą być interpretowane w sposób zdeterminowany przez konieczność dostosowania do zasad określonych w tych innych aktach prawnych czy też praktyk i zamierzeń gospodarczych podmiotów.

Zauważyć należy, że podatek akcyzowy jest podatkiem nakładanym tylko na niektóre wyroby określone w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy i jest podatkiem jednofazowym - nakładanym co do zasady tylko jeden raz.

Z zasadą jednokrotności opodatkowania akcyzą wiąże się również zasada opodatkowania konsumpcji, która sprowadza się do obciążania ciężarem ekonomicznym podatku ostatecznego nabywcy wyrobu. Zasada ta jest w szczególności uwidoczniona w stosunku do opodatkowania sprzedaży energii elektrycznej na rzecz nabywcy końcowego zdefiniowanego w art. 2 ust. 1 pkt 19 ustawy - podmiotu nabywającego energię elektryczną, nieposiadającego koncesji na wytwarzanie, magazynowanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót energią elektryczną w rozumieniu przepisów ustawy Prawo energetyczne. Zatem zgodnie z powyższą definicją wprowadzono zasadę opodatkowania akcyzą ostatniego etapu obrotu, czyli etapu wydania energii elektrycznej do konsumpcji końcowemu nabywcy - konsumentowi.

Jednocześnie zgodnie z art 2. ust. 1 pkt 21 sprzedaż oznacza czynność faktyczną lub prawną, w której wyniku dochodzi do przeniesienia posiadania lub własności przedmiotu sprzedaży na inny podmiot.

A więc na potrzeby opodatkowania akcyzą wyrobów akcyzowych, ustawodawca ustanowił szeroką definicję sprzedaży, tak aby obejmowała wszystkie możliwe transakcje i czynności, których przedmiotem mogą być wyroby akcyzowe. W ten bowiem sposób racjonalny ustawodawca umożliwia zapewnienie powszechności opodatkowania podatkiem akcyzowym wszystkich możliwych transakcji i czynności, które co wskazano wyżej, oderwane mogą być w wielu przypadkach od transakcji w rozumieniu cywilnoprawnymi, co ma służyć zapewnieniu realizacji założonych przez normodawcę celów opodatkowania.

Co istotne, powyższe zasady opodatkowania akcyzą energii elektrycznej wynikają z art. 21 ust. 5  Dyrektywy Rady 2003/96/WE z 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. U. WE L Nr 283, s. 51 z późn. zm.; Dz. U. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 9, t. 1, s. 405), zgodnie z którym dla celów stosowania art. 5 i 6 dyrektywy 92/12/EWG, energia elektryczna i gaz ziemny podlegają podatkom, które stają się wymagalne w momencie dostawy przez dystrybutora lub redystrybutora. (…)

Intencją prawodawcy unijnego było zatem uchwycenie momentu możliwie zbliżonego do konsumpcji energii elektrycznej, podobnie jak w wypadku innych wyrobów akcyzowych (por. Krzysztof Lasiński-Sulecki (red.), Wojciech Morawski, Komentarz do art. 21 dyrektywy 2003/96/WE w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, LEX 2014, a także wyroki NSA z 21 lipca 2010 r., sygn. akt I GSK 859/09, z 29 czerwca 2009 r., sygn. akt I GSK 995/09, z 12 marca 2014 r. sygn. akt I GSK 1319/12, z 22 września 2010 r., sygn. akt I GSK 61/10).

W tym miejscu należy więc podkreślić, że powstanie obowiązku podatkowego nie jest zależne od woli podatnika lecz od okoliczności, które je wywołują.

Obowiązek podatkowy w przypadku energii elektrycznej powstaje, m.in. w momencie jej sprzedaży nabywcy końcowemu (konsumentowi), przy czym, co wynika wprost z art. 11 ust. 2 ustawy, jest to związane z wystawieniem przez podatnika faktury lub innego dokumentu, z którego wynika zapłata należności za sprzedaną przez podatnika energię elektryczną. Podstawę do obliczenia należnego podatku akcyzowego z tytułu sprzedaży energii na terytorium kraju, stanowi ilość energii fizycznie wydanej danemu klientowi, wyrażoną w MWh, w danym okresie rozliczeniowym i co do zasady powinno odbywać się w oparciu o urządzenia pomiarowo-rozliczeniowe, przy czym ustawodawca dopuszcza także stosowanie metod szacunkowych (w przypadku braku posiadania urządzeń pomiarowo-rozliczeniowych lub w przypadku, gdy urządzenie pomiarowe zlicza ilość energii elektrycznej pochodzącej z różnych źródeł, np. energii nabytej od zewnętrznego dostawcy i wytworzonej w instalacji fotowoltaicznej), co wynika z przepisów dotyczących ewidencji energii elektrycznej (art. 138h ustawy).

Dla opodatkowania sprzedaży energii elektrycznej nabywcy końcowemu, co do zasady nie ma zatem znaczenia status podmiotu sprzedającego. Dla uznania, że dojdzie do sprzedaży energii elektrycznej istotne jest to, aby doszło do wydania energii elektrycznej, a sprzedawca wystawił fakturę lub inny dokument, z którego wynika należność za sprzedaną (wydaną) energię elektryczną, co wynika wprost z art. 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 11 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy.

W tym miejscu odnosząc się do Państwa argumentu o konieczności sięgnięcia do wykładni systemowej jak i funkcjonalnej oraz stwierdzenia, że kompleksowa usługa najmu winna być traktowana na gruncie analizowanej ustawy o podatku akcyzowym jako usługa najmu, zauważyć należy, że zgodnie z orzecznictwem, dostawy mediów, w tym energii elektrycznej w ramach wynajmu, co do zasady powinny być uważane za odrębne świadczenia od usługi najmu, jeżeli najemca ma możliwość wyboru sposobu korzystania z danych towarów i usług poprzez decydowanie o wielkości zużycia. Jak zauważa NSA w wyroku z 10 lipca 2015 r., sygn. akt I FSK 944/15: „(…) Taka sytuacja wystąpi wówczas, gdy zostały przyjęte kryteria umożliwiające określenie faktycznego zużycia mediów. W szczególności, jak wskazał Trybunał, taka sytuacja występuje w przypadku rozliczania zużycia tych mediów w oparciu o wskazania liczników. Możliwe jest jednak przyjęcie przez strony umowy innego sposobu ustalenia faktycznego zużycia mediów np. w oparciu o liczbę osób korzystających z wynajmowanych pomieszczeń. Przy wyborze tych kryteriów strony muszą kierować się względami ekonomicznymi, które pozwolą na wydzielenie i oddzielne rozliczenie mediów w taki sposób, że obiektywnie odzwierciedlone zostanie ich zużycie i wówczas świadczenia te powinny być traktowane odrębnie. Zatem w odniesieniu do mediów, w stosunku do których możliwe jest przyjęcie kryterium zużycia to właśnie ww. kryterium będzie decydujące o odrębności tych mediów, a nie kwestia czy najemca miał możliwość wyboru świadczeniodawcy”.

Zatem powszechną zasadą jest, że podmioty nie mogą uznać za jedno świadczenie kompleksowe usługi najmu oraz dostawę mediów związaną z usługą najmu, jeśli najemca decyduje o wielkości zużycia, np.: przez zamontowanie liczników/podliczników. Od najemcy jest wtedy pobierana kwota czynszu za najem oraz odrębna opłata za zużyte media.

Zauważyć przy tym należy, że dla podatku akcyzowego udokumentowanie wydania energii elektrycznej może nastąpić na podstawie faktury jak i innego dokumentu z którego wynika należność za sprzedaną (wydaną) energię elektryczną. Decydującym zatem dla uznania, że zachodzi czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem akcyzowym nie jest więc przekonanie podatnika o kompleksowym charakterze umów najmu ale rzeczywisty sposób rozliczeń.

Z kolei opodatkowaniu akcyzą nie podlega samo wytwarzanie energii elektrycznej, jak i energia elektryczna, która jest przedmiotem obrotu pomiędzy podmiotami posiadającymi koncesje, a także sprzedaż energii elektrycznej podmiotowi posiadającemu koncesję przez podmiot, który tę energię elektryczną wyprodukował i który sam takiej koncesji nie posiada.

Opodatkowaniu, zgodnie z zasadą jednofazowości, nie podlega także energia elektryczna nabyta przez nabywcę końcowego (nabyta od podmiotu posiadającego koncesję z akcyzą zawartą w cenie), która została odsprzedana (refakturowana) innemu podmiotowi. Tym samym pomimo faktu, że w takiej sytuacji dochodzi do sprzedaży w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 21 ustawy, to ta kolejna czynność z uwagi na treść art. 9 ust. 3 ustawy co do zasady nie powoduje powstania obowiązku podatkowego.

Podsumowując - obrót i zużycie energii elektrycznej podlega co do zasady opodatkowaniu akcyzą, a ustawodawca w zakresie energii elektrycznej zawarł w art. 9 ust. 1 ustawy (w zw. z art. 11 ustawy) wyczerpujący katalog czynności, których zaistnienie stanowić będzie czynność podlegającą opodatkowaniu akcyzą, skutkującą obowiązkiem zapłaty akcyzy na zasadach wynikających z art. 24 ustawy. Przy czym istnieje również możliwość uniknięcia konieczności zapłaty podatku akcyzowego przy zastosowaniu zwolnień od podatku (uzależnionych od okoliczności faktycznych i wynikających z ustanowionych przez prawodawcę przepisów).

W opisie stanu faktycznego wskazali Państwo, że Spółka na dachu budynku którego jest właścicielem, założyła instalację fotowoltaiczną i w lipcu 2023 roku przyłączyła ją do sieci. W czerwcu 2025 roku została odebrana kolejna instalacja. W efekcie powyższych działań Spółka posiada instalację fotowoltaiczną:

- posadowioną na dachu budynku magazynowego o mocy (...) MW,

- posadowioną na dużej powierzchni terenu zielonego na działce Spółki o mocy (...) MW.

Wytworzony przez instalacje fotowoltaiczne prąd w pierwszej kolejności wykorzystywany jest na zaspokojenie aktualnego zapotrzebowania budynku na energię elektryczną. Do sieci energetycznej oddawana jest nadwyżka energii wyprodukowanej, która nie została skonsumowana na zasilanie budynku. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka świadczy także usługi wynajmu pomieszczeń magazynowych i biurowych w Budynku.

W zawartych z najemcami umowach dla powierzchni biurowych przewidziano, że w cenie czynszu najmu uwzględniane są media, tj.: dostawa energii elektrycznej, ogrzewanie, woda, ścieki oraz odbiór śmieci. Wysokość wynagrodzenia Spółki za najem kalkulowana jest więc jako iloczyn metrażu wynajętego lokalu i stawki za metr kwadratowy uwzględniającej zryczałtowane koszty mediów, w tym koszty energii elektrycznej (na fakturze widnieje jedna pozycja).

Natomiast dla powierzchni magazynowych i placów składowych: obok czynszu najmu Wynajmujący pokrywa koszty zużycia energii elektrycznej według faktycznego zużycia (według wskazań podlicznika, przy czym wysokość wynagrodzenia z tego tytułu powyżej będzie każdorazowo określona na podstawie faktur otrzymywanych przez Spółkę od sprzedawcy energii elektrycznej oraz dystrybutora tej energii za dany okres rozliczeniowy. Stawka za 1 MWh będzie wyznaczana w następujący sposób: Wynajmujący zsumuje wartość netto do zapłaty z powyżej wskazanych faktur a następnie podzieli ją przez ilość MWh ogólnego zużycia w danym okresie rozliczeniowym, wskazaną na fakturze dystrybutora energii elektrycznej).

Wnioskodawca każdorazowo wykazuje na fakturze VAT dwie pozycje:

- w pierwszej: wysokość czynszu najmu oraz

- w drugiej: wartość energii elektrycznej, przy czym każdorazowo podawany jest stan licznika, jednostka miary (kWh), ilość zużytej energii, cena jednostkowa, podatek VAT.

Wnioskodawca nie posiada koncesji związanej z energią elektryczną, w tym na wytwarzanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót energią elektryczną. Żaden najemca nie posiada koncesji na wytwarzanie, magazynowanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót energią elektryczną w rozumieniu przepisów Prawa energetycznego. Nie jest wykluczone, że zarówno Wnioskodawca jak i najemcy korzystają w pierwszej kolejności z wyprodukowanej energii, a dopiero w razie jej braku energia jest dokupywana.

W pierwszej kolejności należy ustalić, czy w przypadku energii elektrycznej, z której korzystają najemcy powierzchni biurowych ma miejsce czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, a jeśli tak to jaka.

W przedstawionych we wniosku okolicznościach, wyprodukowana w instalacjach fotowoltaicznych energia elektryczna jest wykorzystywana przez najemców powierzchni biurowych, a opisane we wniosku rozliczenie nie zawiera kosztów zużytej energii elektrycznej. Jak bowiem wskazali Państwo w opisie stanu faktycznego w cenie czynszu najmu dla powierzchni biurowych uwzględniane są media, tj.: dostawa energii elektrycznej, ogrzewanie, woda, ścieki oraz odbiór śmieci, wysokość wynagrodzenia Spółki za najem kalkulowana jest więc jako iloczyn metrażu wynajętego lokalu i stawki za metr kwadratowy uwzględniającej zryczałtowane koszty mediów, w tym koszty energii elektrycznej (na fakturze widnieje jedna pozycja).

Zatem skoro wydanie najemcom energii elektrycznej wytworzonej z instalacji fotowoltaicznych jest wliczone w łączną cenę najmu, bez rozbicia na osobą pozycję, to wówczas po stronie wynajmującego (Spółki) nie będzie dochodziło do czynności sprzedaży energii elektrycznej pochodzącej z instalacji fotowoltaicznych jako czynności podlegającej opodatkowaniu.

Należy zatem uznać, że nie powstaje obowiązek podatkowy w związku z wydaniem energii elektrycznej wytworzonej w instalacji fotowoltaicznej najemcom. Skoro bowiem (zgodnie z opisem sprawy) w związku z wydaniem najemcom powierzchni biurowych energii elektrycznej wytworzonej z instalacji fotowoltaicznej nie są wystawiane żadne dokumenty na rzecz najemców, z których wynikają kwoty do zapłaty za wydaną energię, to wówczas nie będzie spełniona przesłanka o której mowa w art. 11 ust. 2 ustawy, pozwalająca uznać, że w tych okolicznościach doszło do sprzedaży energii elektrycznej najemcy.

Przedmiotem opodatkowania akcyzą w tym przypadku będzie zdaniem Organu zużycie energii elektrycznej wyprodukowanej w instalacjach fotowoltaicznych przez Spółkę - ponieważ energia ta nie jest przedmiotem sprzedaży, lecz jest zużywana na Państwa potrzeby własne (do działalności gospodarczej polegającej na wynajmie powierzchni biurowych).

Jednocześnie, należy zauważyć, że zużycie energii elektrycznej przez Wnioskodawcę nieposiadającego koncesji w rozumieniu Prawa energetycznego (stanowiące czynność opodatkowaną na mocy art. 9 ust. 1 pkt 4 ustawy), wyprodukowanej przez niego w instalacjach fotowoltaicznych w części zużytej w ramach opisanej działalności polegającej na wynajmie powierzchni biurowych - może korzystać ze zwolnienia od akcyzy na mocy cytowanego wyżej § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego. Łączna moc posiadanych przez Spółkę generatorów nie przekracza bowiem 1 MW. Nie będą Państwo zatem zobowiązani do zapłaty podatku akcyzowego od wyprodukowanej i zużytej energii elektrycznej w stosunku do energii elektrycznej wytworzonej w instalacjach fotowoltaicznych i wykorzystywanej przez najemców powierzchni biurowych.

W tym zakresie Państwa sytuacja jest zbieżna ze zdarzeniem przyszłym, będącym przedmiotem zmiany interpretacji Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 1 lutego 2023 r., znak: DOP7.8101.4.2022, którą przywołali Państwo we własnym stanowisku, w którym również wynajmujący nie wystawiał na rzecz najemców odrębnych faktur lub innych dokumentów, z których wynikał obowiązek zapłaty należności za wydaną energię elektryczną.

Odnosząc się natomiast do energii elektrycznej wykorzystywanej przez najemców powierzchni magazynowych, należy zauważyć, że rozliczając się z najmującym powierzchnie magazynowe i place składowe Wnioskodawca każdorazowo wykazuje na fakturze VAT dwie pozycje:

- w pierwszej: wysokość czynszu najmu oraz

- w drugiej: wartość energii elektrycznej, przy czym każdorazowo podawany jest stan licznika, jednostka miary (kWh), ilość zużytej energii, cena jednostkowa, podatek VAT.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego i jego uzupełnienia wynika zatem, że wydanie energii elektrycznej najemcom powierzchni magazynowych i placów składowych jest związane z wystawieniem dokumentu, z którego wynika zapłata należności za energię elektryczną. Takim dokumentem jest bowiem faktura, na której koszt energii elektrycznej stanowi odrębną od czynszu najmu pozycję.

Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy z momentem wydania energii elektrycznej nabywcy końcowemu, z którym związane jest wystawienie przez podatnika faktury lub innego dokumentu, z którego wynika zapłata należności za sprzedaną przez podatnika energię elektryczną powstaje obowiązek podatkowy z tytułu sprzedaży energii elektrycznej.

Tym samym dokonują Państwo sprzedaży energii elektrycznej pochodzącej z instalacji fotowoltaicznych najemcom powierzchni magazynowych i placów składowych, będących nabywcami końcowymi, co stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Należy wskazać, że w zakresie energii elektrycznej pochodzącej z instalacji fotowoltaicznych wykorzystywanej przez najemców powierzchni magazynowych i placów składowych przedstawiony przez Państwa opis stanu faktycznego nie jest analogiczny do zdarzenia przyszłego w powołanej przez Państwa zmianie interpretacji, w którym wynajmujący nie wystawiał na rzecz najemców odrębnych faktur lub innych dokumentów, z których wynikał obowiązek zapłaty należności za wydaną energię elektryczną.

Do sprzedaży energii elektrycznej pochodzącej z instalacji fotowoltaicznych najemcom powierzchni magazynowych i placów składowych nie może znaleźć zastosowania zwolnienie, o którym mowa w § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zwolnień, bowiem odnosi się ono do zużycia energii elektrycznej wytworzonej z odnawialnych źródeł energii, przez ten podmiot, który ją wyprodukował.

Jednocześnie w odniesieniu do tej części energii elektrycznej, która jest nabywana z sieci od zewnętrznego dostawcy, z zapłaconym podatkiem akcyzowym, a następnie wydawana najemcom powierzchni magazynowych, dochodzi do refakturowania kosztów nabytej energii elektrycznej i w tym zakresie, z uwagi na jednofazowość podatku akcyzowego, wynikającą z art. 9 ust. 3 ustawy, nie powstanie w stosunku do tej energii elektrycznej obowiązek zapłaty akcyzy.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy w związku z tym, że dokonują Państwo czynności podlegającej opodatkowaniu akcyzą - sprzedaży energii elektrycznej nabywcy końcowemu, o której mowa w art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy oraz zużycia energii elektrycznej jako podmiot który tę energię wyprodukował - są Państwo podatnikiem akcyzy z tego tytułu.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy podmiot prowadzący działalność gospodarczą zamierzający wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu akcyzą jest obowiązany dokonać zgłoszenia rejestracyjnego przed dniem wykonania pierwszej takiej czynności. Jednocześnie przepis art. 16 ust. 7a pkt 1 ustawy przewiduje wyłączenie dla podmiotów produkujących energię elektryczną z generatorów o łącznej mocy nieprzekraczającej 1 MW, która jest zużywana przez te podmioty, pod warunkiem że od wyrobów energetycznych wykorzystywanych do produkcji tej energii elektrycznej została zapłacona akcyza w należnej wysokości. Z uwagi na to, że energia elektryczna wytwarzana przez Państwa nie będzie w całości przedmiotem własnego zużycia, ale będzie również sprzedawana najemcom, przepis ten nie znajdzie zastosowania w opisanym stanie faktycznym.

Tym samym są Państwo zobowiązani do dokonania rejestracji jako podatnik akcyzy w związku z czynnościami podlegającymi opodatkowaniu, tj. sprzedażą energii elektrycznej oraz zużyciem energii elektrycznej przez podmiot, który tę energię wyprodukował (w tym zużyciem energii elektrycznej na potrzeby działalności gospodarczej polegającej na wynajmie powierzchni biurowych).

Należy również wskazać, że na mocy nowelizacji ustawy, która weszła w życie od 1 lutego 2021 r., zmienione zostały zasady rejestracji dla celów podatku akcyzowego. Zmiany te wprowadziły Centralny Rejestr Podmiotów Akcyzowych (CRPA), tj. rejestr podmiotów, o których mowa w art. 16 ust. 1 i 1a ustawy, który zastąpił dotychczasowe zgłoszenie rejestracyjne AKC-R, składane do właściwego naczelnika urzędu skarbowego. W aktualnym stanie prawnym zgłoszenie rejestracyjne jest dokonywane do właściwego dyrektora izby administracji skarbowej przez PUESC.

Jak wynika z art. 24 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy podatnik jest obowiązany, bez wezwania organu podatkowego, składać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego deklaracje podatkowe według ustalonego wzoru oraz obliczać i wpłacać akcyzę na rachunek właściwego urzędu skarbowego, w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin płatności określony w umowie właściwej dla rozliczeń z tytułu dostaw energii elektrycznej albo, jeżeli termin ten nie został określony w umowie - upłynął termin płatności wynikający z faktury lub innego dokumentu wystawionego przez podatnika, z którego wynika zapłata należności za sprzedaną przez podatnika energię elektryczną, a jeżeli termin płatności nie został określony w umowie ani w fakturze lub w tym dokumencie albo gdy z faktury nie wynika należność za energię elektryczną sprzedaną w tym okresie - po miesiącu, w którym wystawiono fakturę lub ten dokument - w przypadku sprzedaży energii elektrycznej nabywcy końcowemu na terytorium kraju i w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu nastąpiło zużycie energii elektrycznej w odniesieniu do m.in. czynności o której mowa w art. 9 ust. 1 pkt 4 ustawy.

Ustawa przewiduje wyłączenie z tego obowiązku dla podmiotów o których mowa w art. 16 ust. 7a pkt 1 ustawy, który to przepis, jak już wskazano, nie ma w stosunku do Państwa zastosowania.

Zatem są Państwo zobowiązani do składania deklaracji podatkowych i wpłacania akcyzy w zakresie sprzedawanej najemcom powierzchni magazynowych energii elektrycznej.

Jednocześnie w odniesieniu do tej energii elektrycznej są Państwo zobowiązani do prowadzenia ewidencji ilościowej energii elektrycznej. Zgodnie bowiem z art. 138h ust. 1 pkt 1, taką ewidencję musi prowadzić podatnik dokonujący sprzedaży energii elektrycznej nabywcy końcowemu. Nie znajduje w Państwa sytuacji zastosowania wyłączenie wynikające z art. 138h ust. 2 ustawy, ponieważ nie są Państwo podmiotem, o którym mowa w art. 16 ust. 7a pkt 1 ustawy.

Oznacza to, że powinni Państwo prowadzić ewidencję, która będzie dotyczyła zarówno energii elektrycznej, którą Państwo sprzedają jak i energii które będzie objęta zwolnieniem.

Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 138h ust. 5 ustawy ewidencja powinna zawierać odpowiednio dane niezbędne do określenia w okresach miesięcznych, z dokładnością do 0,001 MWh, łącznej ilości m.in.: sprzedanej nabywcom końcowym na terytorium kraju, zużytej na potrzeby własne jak i zwolnionej od akcyzy.

Nie można zatem zgodzić się z Państwa stanowiskiem, zgodnie z którym w opisanym stanie faktycznym Spółka nie jest zobowiązana do zapłaty podatku akcyzowego ani tytułem wynajmowanych Powierzchni biurowych ani Powierzchni magazynowych, tym samym nie dotyczy jej obowiązek zgłoszenia rejestracyjnego, czy składania deklaracji podatkowych i prowadzenia ewidencji wyrobów akcyzowych.

Wobec powyższego Państwa stanowisko należy uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Ponadto należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Odnosząc się do powołanej przez Państwa zmiany interpretacji Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 1 lutego 2023r., znak: DOP7.8101.4.2022 wskazać należy, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i nie mają mocy prawa powszechnie obowiązującego, co oznacza, że należy je traktować indywidualnie (por. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 27 marca 2015 r. sygn. akt III SA/Łd 109/15).

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb Ordynacji podatkowej. Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

     - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...).

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.