Interpretacja 0111-KDSB1-1.4019.21.2025.6.MCW

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w odniesieniu do pytania nr 1, w zakresie opłaty od środków spożywczych, dotyczące ustalenia czy w ramach prowadzonej przez Państwa sprzedaży napojów, o których mowa w art. 12a ust. 1 ustawy, na rzecz armatorów statków pełnomorskich nieprowadzących dalszej sprzedaży napojów na terytorium RP oraz nieświadczących usług gastronomicznych na terenie wód RP, powstaje obowiązek zapłaty opłaty od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a ustawy – jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 15 października 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy m.in. przepisów ustawy o zdrowiu publicznym, w zakresie opłaty od środków spożywczych. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwania – pismami z 24 listopada 2025 r. (data wpływu 27 listopada 2025 r.) oraz 13 stycznia 2026 r. (data wpływu 13 stycznia 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

(…)

Towary są nabywane:

1. w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (od kontrahentów z innych krajów UE),

2. od polskich dostawców (którzy wprowadzili już napoje do obrotu na rynku krajowym).

Następnie całość tych towarów Wnioskodawca sprzedaje jako zaopatrzenie statków pełnomorskich, co korzysta ze stawki VAT 0% (art. 83 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT). Towary te nie trafiają do sprzedaży detalicznej na rynku krajowym.

(…)

Uzupełnienie wniosku

W uzupełnieniu z 24 listopada 2025 r. udzielili Państwo odpowiedzi na pytania zawarte w wezwaniu.

Na pytanie nr I w zakresie wyjaśnienia ilości zadanych pytań w ramach niniejszego postępowania, wskazali Państwo:

Właściwy wniosek o interpretację (formularz ORD-IN) zawierał trzy pytania.

Pytanie nr 3, wskazane w piśmie ogólnym e-US, zostało docelowo pominięte w treści ORD-IN, prosimy na nie odpowiadać.

(…)

W uzupełnieniu 13 stycznia 2026 r. udzielili Państwo odpowiedzi na pytania zawarte w drugim wezwaniu.

Na pytanie nr 1 w zakresie potwierdzenia, że napoje będące przedmiotem wniosku spełniają definicję napoju, o którym mowa w art. 12a ust. 1 ustawy, wskazali Państwo:

Spółka potwierdza, że napoje będące przedmiotem wniosku spełniają definicję napoju, o której mowa w art. 12a ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym, tj. są to wyroby w postaci napojów, w tym zawierające cukry lub substancje słodzące oraz/lub kofeinę, z wyłączeniem produktów ustawowo wyłączonych spod tej definicji.

Jednocześnie Spółka podkreśla, że samo spełnianie definicji napoju nie przesądza o powstaniu obowiązku zapłaty opłaty od środków spożywczych, o ile nie dochodzi do wprowadzenia tych napojów na rynek w rozumieniu przepisów ustawy o zdrowiu publicznym.

Na pytanie nr 2 w zakresie potwierdzenia, że armatorzy na terenach wód RP nie dokonują sprzedaży napojów w ramach dostawy towaru bądź w ramach świadczenia usług gastronomicznych, wskazali Państwo:

(…) jednoznacznie potwierdza, że armatorzy, na rzecz których dokonywana jest sprzedaż napojów:

- nie dokonują sprzedaży napojów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

- nie dokonują dalszej odsprzedaży napojów w ramach dostawy towarów,

- nie wykorzystują napojów w ramach świadczenia usług gastronomicznych na terenie wód RP.

Napoje dostarczane przez (…) służą wyłącznie bezpośredniemu zaopatrzeniu statków pełnomorskich, w rozumieniu art. 83 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku od towarów i usług, i są przeznaczone do spożycia przez załogę oraz pasażerów wyłącznie na pokładzie statków, poza granicami terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w trakcie żeglugi na pełnym morzu.

W konsekwencji:

- nie dochodzi do udostępniania napojów konsumentom na terytorium RP,

- nie dochodzi do obrotu detalicznego ani gastronomicznego na wodach RP,

- napoje nie są wprowadzane na rynek krajowy w rozumieniu art. 12a ustawy o zdrowiu publicznym.

Podsumowanie

Mając na uwadze powyższe, (…) wskazuje, że w przedstawionym stanie faktycznym nie dochodzi do wprowadzenia napojów na rynek, a tym samym nie powstaje obowiązek zapłaty opłaty od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a ustawy o zdrowiu publicznym.

Pytanie w zakresie opłaty od środków spożywczych (oznaczone we wniosku nr 1) ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku:

Pytanie 1 - Opłata cukrowa (art. 12a ustawy o zdrowiu publicznym)

Stan faktyczny : wnioskodawca nabywa napoje w ramach WNT lub od dostawców krajowych, a następnie dokonuje ich dostawy jako zaopatrzenia statków pełnomorskich, następnie opuszczających terytorium RP (zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT). Co oznacza, że wprowadzenie tych produktów na rynek krajowy nie następuje.

Prośba o interpretacje: czy w powyższej sytuacji powstaje obowiązek zapłaty opłaty od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a ustawy o zdrowiu publicznym?

Państwa stanowisko w sprawie w zakresie opłaty od środków spożywczych dotyczące pytania oznaczonego we wniosku nr 1:

Opłata cukrowa nie powinna być należna, ponieważ towary nie są wprowadzane na rynek krajowy, lecz od razu dostarczane na statki pełnomorskie (traktowane jak eksport).

Państwa stanowisko w sprawie w zakresie opłaty od środków spożywczych (dotyczące pytania oznaczonego we wniosku nr 1) uzupełnione 24 listopada 2025 r.:

Opłata cukrowa nie powinna być należna, ponieważ towary nie są wprowadzane na rynek krajowy, lecz przeznaczone w całości na zaopatrzenie statków pełnomorskich, co stanowi czynność porównywalną w skutkach do eksportu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w odniesieniu do pytania nr 1, w zakresie opłaty od środków spożywczych, dotyczące ustalenia czy w ramach prowadzonej przez Państwa sprzedaży napojów, o których mowa w art. 12a ust. 1 ustawy, na rzecz armatorów statków pełnomorskich nieprowadzących dalszej sprzedaży napojów na terytorium RP oraz nieświadczących usług gastronomicznych na terenie wód RP, powstaje obowiązek zapłaty opłaty od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a ustawy – jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy wskazać, że niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie opłaty od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a ust. 1 ustawy z 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1670 ze zm.), zwanej dalej ustawą, w odniesieniu do pytania określonego we wniosku jako nr 1. W pozostałym zakresie wydane zastały osobne rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 12a ust. 1 ustawy:

wprowadzanie na rynek krajowy napojów z dodatkiem:

1) cukrów będących monosacharydami lub disacharydami oraz środków spożywczych zawierających te substancje oraz substancji słodzących, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności (Dz. Urz. UE L 354 z 31.12.2008, str. 16, z późn. zm.) zwanym dalej "rozporządzeniem nr 1333/2008",

2) kofeiny lub tauryny

– podlega opłacie.

Stosownie do art. 12a ust. 2 ustawy:

przez wprowadzenie na rynek krajowy napojów, o których mowa w ust. 1, rozumie się sprzedaż napojów przez podmioty obowiązane do zapłaty opłaty, o których mowa w art. 12d ust. 1, do pierwszego punktu, w którym jest prowadzona sprzedaż detaliczna oraz sprzedaż detaliczna napojów przez: producenta, podmiot, o którym mowa w art. 12d ust. 1 pkt 2, podmiot nabywający napoje w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub importera napoju, albo sprzedaż w przypadku, o którym mowa w art. 12e ust. 3.

Jak stanowi art. 12a ust. 3 ustawy:

przez sprzedaż detaliczną, o której mowa w ust. 2, rozumie się dokonywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w ramach działalności gospodarczej zbywcy, odpłatnego zbywania towarów konsumentom na podstawie umowy zawartej:

1) w lokalu przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz.U. z 2020 r. poz. 287 oraz z 2021 r. poz.2105),

2) poza lokalem przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta

- także w przypadku, gdy zbywaniu towaru towarzyszy świadczenie usługi odrębnie niezaewidencjonowanej.

Natomiast w myśl art. 12b ust. 1 ustawy,

za napój, o którym mowa w art. 12a ust. 1, uważa się wyrób w postaci napoju oraz syrop będący środkiem spożywczym, ujęty w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w klasach 10.32 i 10.89 oraz w dziale 11, w którego składzie znajduje się co najmniej jedna z substancji, o których mowa w art. 12a ust. 1, z wyłączeniem substancji występujących w nich naturalnie.

Zgodnie z art. 12d ust. 1 ustawy,

obowiązek zapłaty opłaty ciąży na osobie fizycznej, osobie prawnej oraz jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej będącej:

1) podmiotem sprzedającym napoje do punktów sprzedaży detalicznej albo prowadzącym sprzedaż detaliczną napojów w przypadku: producenta, podmiotu nabywającego napoje w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub importera napoju;

2) zamawiającym, w przypadku gdy skład napoju objętego opłatą stanowi element umowy zawartej przez producenta a dotyczącej produkcji tego napoju dla zamawiającego.

Jak stanowi art. 12e ust. 1 ustawy:

Obowiązek zapłaty opłaty powstaje z dniem wprowadzenia na rynek krajowy napoju, o którym mowa w art. 12a ust. 1.

(…)

Potwierdzili Państwo, że napoje będące przedmiotem wniosku spełniają definicję napoju, o której mowa w art. 12a ust. 1 ustawy, tj. są to wyroby w postaci napojów, w tym zawierające cukry lub substancje słodzące oraz/lub kofeinę, z wyłączeniem produktów ustawowo wyłączonych spod tej definicji.

Sprzedają Państwo napoje wyłącznie jako zaopatrzenie statków pełnomorskich na rzecz armatorów, którzy nie dokonują sprzedaży napojów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie dokonują dalszej odsprzedaży napojów w ramach dostawy towarów oraz nie wykorzystują napojów w ramach świadczenia usług gastronomicznych na terenie wód RP. Napoje dostarczane armatorom są przeznaczone do spożycia przez załogę oraz pasażerów wyłącznie na pokładzie statków, poza granicami terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w trakcie żeglugi na pełnym morzu.

Państwa wątpliwość budzi, czy w ramach prowadzonej przez Państwa sprzedaży napojów, o których mowa w art. 12a ust. 1 ustawy, na rzecz armatorów statków pełnomorskich nieprowadzących dalszej sprzedaży napojów na terytorium RP oraz nieświadczących usług gastronomicznych na terenie wód RP, powstaje obowiązek zapłaty opłaty od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a ustawy.

Jak wynika z wyżej powołanych przepisów, opłacie od środków spożywczych podlega wprowadzanie na rynek krajowy napojów ujętych w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w klasach 10.32, 10.89 oraz w dziale 11, w składzie których znajduje się co najmniej jedna z substancji, o których mowa w art. 12a ust. 1, z wyłączeniem substancji występujących w nich naturalnie.

Z kolei, przez wprowadzenie na rynek krajowy napojów, zgodnie z art. 12a ust. 2 ustawy należy rozumieć, sprzedaż napojów przez podmioty zobowiązane do zapłaty opłaty, o których mowa w art. 12d ust. 1, do pierwszego punktu, w którym jest prowadzona sprzedaż detaliczna oraz sprzedaż detaliczna napojów przez: producenta, podmiot, o którym mowa w art. 12d ust. 1 pkt 2, podmiot nabywający napoje w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub importera napoju, albo sprzedaż w przypadku, o którym mowa w art. 12e ust. 3 ustawy, tj. sprzedaż napojów podmiotowi prowadzącemu jednocześnie sprzedaż detaliczną oraz hurtową.

Natomiast przez sprzedaż detaliczną w myśl powołanego wyżej art. 12a ust. 3 ustawy rozumie się dokonywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odpłatnego zbywania towarów konsumentom na podstawie umowy zawartej w lokalu przedsiębiorstwa lub umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa.

Obowiązek zapłaty opłaty, w myśl art. 12d ust. 1 ustawy, ciąży na osobie fizycznej, osobie prawnej oraz jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej będącej m.in. podmiotem sprzedającym napoje do punktów sprzedaży detalicznej albo prowadzącym sprzedaż detaliczną napojów w przypadku: producenta, podmiotu nabywającego napoje w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub importera napoju, bądź zamawiającym, o którym mowa w art. 12d ust. 1 pkt 2 ustawy.

Obowiązek zapłaty opłaty powstaje natomiast z dniem wprowadzenia na rynek krajowy napoju, o którym mowa w art. 12a ust. 1 ustawy.

W związku z powyższym, w przypadku sprzedaży przez Państwa napojów podlegających opłacie od środków spożywczych istotne jest ustalenie, czy doszło, w rozumieniu ustawy, do wprowadzenia napojów na rynek krajowy.

W analizowanej sprawie stwierdzić należy, że sprzedaż przez Państwa napojów, o których mowa w art. 12a ust. 1 ustawy, na rzecz podmiotu, który nie prowadzi sprzedaży napojów na terytorium RP oraz nie świadczy usług gastronomicznych na terenie wód RP, nie stanowi ich wprowadzenia na rynek krajowy w myśl zacytowanych powyżej przepisów ustawy.

W konsekwencji, dokonując sprzedaży napojów podlegających opłacie od środków spożywczych na rzecz armatorów statków pełnomorskich tj. podmiotu nieprowadzącego sprzedaży napojów na terytorium RP oraz nieświadczącego usług gastronomicznych na terenie wód RP, nie powstaje obowiązek zapłaty opłaty od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a ust. 1 ustawy.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie zadanego we wniosku pytania nr 1 dotyczącego ustalenia czy w ramach prowadzonej przez Państwa sprzedaży napojów, o których mowa w art. 12a ust. 1 ustawy, na rzecz armatorów statków pełnomorskich nieprowadzących dalszej sprzedaży napojów na terytorium RP oraz nieświadczących usług gastronomicznych na terenie wód RP, powstaje obowiązek zapłaty opłaty od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a ustawy należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-  Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową. Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-  Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...)

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”.

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.