Interpretacja 0111-KDSB1-1.440.349.2025.5.GB

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS)

 

Na podstawie art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.  U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu wniosku (…) z dnia 1 sierpnia 2025 r. (data wpływu 1 sierpnia 2025 r.), uzupełnionego pismami z dnia 16 września 2025 r. (data wpływu 16 września 2025 r.), 18 września 2025 r. (data wpływu 18 września 2025 r.) oraz 29 października 2025 r. (data wpływu 29 października 2025 r.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową.

 

Przedmiot wniosku: towar (świadczenie kompleksowe) – Pustak (…) wraz z usługą transportu na plac budowy

 

Opis towaru: Przedmiotem wniosku jest świadczenie, na które składa się towar - Pustak (…) oraz usługa jego transportu na plac budowy, które razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.

Cechy techniczne (…) pustaka (…) to:

(…)

 

Rozstrzygnięcie: CN 69

 

Stawka podatku od towarów i usług: 23%

 

Podstawa prawna: art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy

 

Cel wydania WIS: określenie stawki podatku od towarów i usług

 

UZASADNIENIE

 

W dniu 1 sierpnia 2025 r. Wnioskodawca złożył wniosek, uzupełniony w dniu 16 i 18 września 2025 r. oraz 29 października 2025 r. w zakresie sklasyfikowania ww. towaru (świadczenia kompleksowego) dla celów określenia stawki podatku od towarów i usług.

 

W treści wniosku przedstawiono następujący szczegółowy opis towaru (świadczenia kompleksowego):

 

(…)

(…)

Umowa między Wnioskodawcą a Nabywcą dotyczy wyłącznie dostawy towarów. Rola Wnioskodawcy ogranicza się do sprzedaży i wydania zamówionych materiałów budowlanych. Wnioskodawca nie świadczy i nie będzie świadczył żadnych usług montażu, instalacji, ani innych usług budowlanych związanych z dostarczanymi materiałami.

Stanowisko Wnioskodawcy dotyczące klasyfikacji towaru:

(…)

Stawka podatku od towarów i usług: 8%.

Podstawa prawna stawki podatku: art. 41 ust. 2 w zw. z art. 41 ust. 12 i ust. 12a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, w związku z art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

Zdaniem Wnioskodawcy, dostawa materiałów budowlanych przeznaczonych na budowę obiektu objętego społecznym programem mieszkaniowym podlega opodatkowaniu obniżoną stawką VAT w wysokości 8%.

(…)

 

(…)

Do wniosku dołączono (…)

Pismem z dnia 16 września 2025 r. będącym odpowiedzią na wezwanie z dnia 2 września 2025 r., znak 0111-KDSB1-1.440.349.2025.1.GB, Wnioskodawca wskazał:

 

(…)

1.   Oświadczam, że przedmiotem wniosku jest świadczenie kompleksowe, składające się z co najmniej dwóch świadczeń, które w ocenie Wnioskodawcy są tak ściśle ze sobą powiązane, że w aspekcie gospodarczym tworzą obiektywnie jedna całość, tj. dostawa towaru wraz z usługą transportu na plac budowy.

2.   Oświadczam niniejszym, że:

a.   Usługa transportu na plac budowy jest tak ściśle powiązana z dostawą (sprzedażą) towarów w postaci materiałów budowlanych, że obiektywnie rzecz biorąc tworzą z ekonomicznego punktu widzenia jedną całość. Z uwagi na fakt, iż materiały budowlane są materiałami często ciężkimi i o dużych gabarytach, a z zasady konieczne jest ich wykorzystanie na miejscu budowy, konieczny jest ich transport na teren budowy, co często wymaga wykorzystania pojazdów przeznaczonych właśnie do przewozu rzeczy (ciężarówki, naczepy). Co za tym idzie usługa transportu jest niezbędna dla zabezpieczenia należytego wykonania usługi podstawowej (tj. dostawy towarów) i ściśle z nią powiązana. Gdyby Wnioskodawca nic zapewnił transportu materiałów budowlanych na miejsce budowy, to klienci zobowiązani byliby do zapewnienia sobie tej usługi samodzielnie, co wpłynęłoby na ich wybór sprzedawcy materiałów budowlanych i tym samym na nienależyte wykonanie świadczenia głównego lub w ogóle brak zlecenia. Powyższe powoduje, iż uzasadnione ekonomicznie jest zapewnienie klientom usługi transportu materiałów budowlanych przez sprzedającego - Wnioskodawcę. Brak tej usługi pomocniczej powodowałby obniżenie jakości usługi głównej, dostawy towarów (bowiem konieczne byłoby zorganizowanie takiej usługi samodzielnie przez klienta). Oczywistym także jest, że klienci Wnioskodawcy nie nabywają usługi pomocniczej (transportu materiałów na miejsce budowy) bez świadczenia podstawowego (tj. sprzedaży na ich rzecz tych materiałów).

W związku z powyższym elementy te są ze sobą tak ściśle powiązane, że w aspekcie gospodarczym tworzą obiektywnie jedną całość nabywaną nierozłącznie.

b.   Z punktu widzenia nabywcy jest on zainteresowany nabyciem od Wnioskodawcy jednego świadczenia, tj. nabycia materiałów budowlanych wraz z ich transportem na miejsce budowy. Klienci Wnioskodawcy nie są zainteresowani usługą pomocniczą (transportem materiałów na miejsce budowy) bez świadczenia podstawowego (tj. sprzedaży na ich rzecz tych materiałów).

c.   Wszystkie czynności składające się na przedmiot wniosku są niezbędne do realizacji celu świadczenia. Świadczenie polega na sprzedaży towaru i jego dostarczeniu na miejsce budowy. Zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego, przy umowie sprzedaży, do obowiązków sprzedającego należy przeniesienie na kupującego własności rzeczy i ich wydanie, natomiast do obowiązków kupującego - odebranie rzeczy oraz zapłata ceny.

W związku z powyższym transport nabywanych materiałów budowlanych na teren budowy jest spełnieniem przez Wnioskodawcę obowiązku w zakresie wydania rzeczy objętej umową sprzedaży. Oczywistym bowiem jest, że materiały budowlane wykorzystywane są na terenie budowy, co za tym idzie materiały te muszą być na teren budowy dostarczone. W wypadku, gdyby Wnioskodawca nie zapewniał usługi transportu tych materiałów, nabywcy zmuszeni byliby do takiego transportu we własnym zakresie. Co za tym idzie usługa transportu jest immanentnie powiązana i pomocnicza do sprzedaży materiałów budowlanych. Z drugiej strony klienci nie są zainteresowani usługą transportu materiałów budowlanych przez Wnioskodawcę bez świadczenia podstawowego, tj. nabycia tych materiałów od Wnioskodawcy.

Stąd opisana wyżej zależność powoduje, iż świadczenia objęte wnioskiem nie mogą być świadczone odrębnie.

Usługa transportu służy bowiem do pełnego zrealizowania i wykorzystania świadczenia zasadniczego, tj. dostawy towarów, a bez niej nie byłoby możliwe należyte wykonanie świadczenia głównego. Spółka realizować ma dostawę towarów wraz z ich transportem, jako usługę kompleksową. Usługi transportu są ściśle związane z dostawą towarów, gdyż są niezbędne, z uwagi na konieczność dostarczenia towarów w postaci materiałów budowalnych na teren budowy. Ponadto, głównym celem usługi transportu jest zapewnienie kompleksowości dostawy towarów, a nie uzyskanie dodatkowego dochodu. Zapewnienie usługi transportowej nie stanowi celu samego w sobie, lecz jest jedynie środkiem do lepszego wykorzystania świadczenia głównego - dostawy towarów.

d.   W ocenie Wnioskodawcy elementem dominującym jest dostawa towarów (sprzedaż materiałów budowlanych). Usługa transportu tych materiałów na teren budowy ma charakter pomocniczy. Powyższe wynika z faktu, iż w opisanym stanie faktycznym usługa transportu towarów nie ma miejsca bez świadczenia głównego, tj. dostawy materiałów budowlanych. Klienci nie są zainteresowani usługą transportu bez świadczenia podstawowego. Ponadto, głównym celem usługi transportu jest zapewnienie kompleksowości dostawy towarów, a nie uzyskanie dodatkowego dochodu. Zapewnienie usługi transportowej nie stanowi celu samego w sobie, lecz jest jedynie środkiem do lepszego wykorzystania świadczenia głównego - dostawy towarów.

e.  Cena obejmuje całość świadczenia. Wynagrodzenie skalkulowane jest w oparciu o cenę sprzedawanych materiałów budowlanych oraz kosztu ich transportu (według odległości, wykorzystanego środka transportu, zużytego paliwa).

f.   Wartość poszczególnych elementów świadczenia przedstawia się w ten sposób, że wartość dostawy materiałów budowalnych stanowi zazwyczaj (…).

(…)

 

Do uzupełnienia dołączono:

(…)

W uzupełnieniu z dnia 29 października 2025 r., będącym odpowiedzią na wezwanie o sygn. 0111-KDSB1-1.440.349.2025.2.GB z dnia 21 października 2025 r., wskazano:

 

(…) Wnioskodawca precyzuje, iż przedmiotem wniosku jest świadczenie kompleksowe, w którym świadczeniem głównym (zasadniczym) jest dostawa jednego, ściśle zdefiniowanego towaru w postaci: Pustaka (…).

Jest to (…) materiał budowlany, przeznaczony do (…) w budynkach. Cechy techniczne produktu, istotne dla jego klasyfikacji, są następujące:

(…)

 

(…) Argumentacja prawno-podatkowa Wnioskodawcy w zakresie stawki podatku VAT. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że dostawa opisanego powyżej towaru, dokonywana w ramach świadczenia kompleksowego (obejmującego transport na plac budowy) na cele budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, podlega opodatkowaniu preferencyjną stawką podatku VAT w wysokości 8%.

 

Podstawa prawna: art. 41 ust. 2 w zw. z art. 41 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej jako: „ustawa o VAT”).

Zgodnie z przywołanym art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, stawkę 8% stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

 

Uzasadnienie i wskazanie linii interpretacyjnej:

Nierozerwalny związek z obiektem budowlanym: Pustak (…) nie jest towarem o charakterze uniwersalnym. Jego przeznaczenie i parametry techniczne jednoznacznie wskazują, że jest on materiałem konstrukcyjnym, trwale wbudowywanym w bryłę budynku. System wentylacji jest fundamentalną instalacją wewnętrzną, bez której obiekt mieszkalny nie może być oddany do użytku. W konsekwencji dostawa tego materiału jest bezpośrednio i nierozerwalnie związana z procesem budowy, remontu lub modernizacji.

Spójność z linią interpretacyjną organów podatkowych: Stanowisko Wnioskodawcy znajduje pełne potwierdzenie w ugruntowanej praktyce interpretacyjnej organów podatkowych. Przykładowo, w interpretacji indywidualnej (…), organ jednoznacznie stwierdził, że usługi montażu urządzeń wentylacyjnych w obiektach budownictwa mieszkaniowego objętych społecznym programem mieszkaniowym podlegają opodatkowaniu stawką 8% VAT.

 

Wnioskowanie a maiori ad minus: Skoro usługa montażu systemu wentylacji (obejmująca zarówno robociznę, jak i wartość materiałów) korzysta z preferencyjnej stawki 8%, to tym bardziej sama dostawa kluczowego materiału budowlanego, niezbędnego do wykonania tej instalacji, powinna być objęta tą samą stawką, o ile jest dokonywana na rzecz budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Traktowanie dostawy materiału w sposób odmienny od usługi jego montażu byłoby nielogiczne i sprzeczne z celem ustawodawcy, którym jest wspieranie tego typu budownictwa.

Wobec powyższego, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie w ramach Wiążącej Informacji Stawkowej, że dostawa Pustaka (…), w ramach świadczenia kompleksowego na cele budowy, remontu lub modernizacji obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, jest opodatkowana stawką 8% VAT.

(…)

 

Do uzupełnienia dołączono (…)

 

W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową, postanowieniem z dnia 19 listopada 2025 r. nr 0111-KDSB1-1.440.349.2024.3.GB tut. Organ wyznaczył Stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postanowienie zostało skutecznie doręczone w dniu 19 listopada 2025 r. Do dnia wydania niniejszej decyzji z prawa tego Strona nie skorzystała.

 

Uzasadnienie występowania świadczenia kompleksowego (towaru)

 

Należy podkreślić, że co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy  jedno świadczenie obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka czynności, świadczenie to nie powinno być sztucznie dzielone dla celów podatkowych.

 

Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za czynność zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako czynności pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do czynności zasadniczej.

 

Aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem złożonym (kompleksowym), powinno składać się ono z różnych czynności, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na świadczenie kompleksowe składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne czynności pomocnicze. Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub  wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej.

 

Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia, świadczenie nie powinno być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będzie jedno świadczenie kompleksowe, obejmujące kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład wykonywanego świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego.

 

W przypadkach, w których występuje kilka czynności, które składają się w rezultacie na jedno zasadnicze świadczenie, możemy mówić o pewnym kompleksie świadczeń. Zagadnienie to było przedmiotem wielu orzeczeń wydawanych zarówno przez TSUE, jak i sądy administracyjne. Można tu przywołać, np. wyroki TSUE, które zapadły w sprawach C-111/05 Aktiebolaget NN v. Skatteverket i C-41/04 Levob Verzekeringen BV v. OV Bank NV, z których jednoznacznie wynika, że w sytuacji gdy dwa lub więcej niż dwa świadczenia (czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta są tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jednolite świadczenie dla celów podatku od wartości dodanej.

 

Stanowisko takie przedstawił również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 25 lutego 1999 r., nr C-349/96 stwierdzając, że: Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w  sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej.

 

Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku, wskazać również należy, że:

- w wyroku TSUE z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen, Trybunał wskazał, że po pierwsze z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja powinna być uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie Trybunału, aby określić, czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (pkt 20 wyroku). Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa (lub więcej) świadczenia (lub czynności) dokonane przez  podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (punkt 22 wyroku),

- w wyroku z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11 Field Fisher Waterhouse LLP Trybunał wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń zapewnianych przez wynajmującego najemcy stanowi jedno świadczenie, należy zbadać czy wykonywane świadczenia stanowią jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, czy też obejmują one świadczenie główne, względem którego pozostałe świadczenia mają charakter dodatkowy (pkt 22 wyroku).

 

Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę punkt widzenia nabywcy oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia (vide: wyrok TSUE z 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service srl, ECLI:EU:C:2008:108, pkt 51-53; z 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro, ECLI:EU:C:2009:365, pkt 17-19 oraz z 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV, ECLI:EU:C:2009:722, pkt 36-38).

 

Stanowisko takie przedstawiła również Rzecznik Generalna Juliane Kokott w opinii z 22 października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito - Unipessoal Lda przeciwko Autoridade Tributária e Aduaneira wskazując, że Wskazówką świadczącą o istnieniu jednego świadczenia złożonego jest też jednolity cel gospodarczy transakcji (26). Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku świadczeń, przemawia to za istnieniem jednego świadczenia złożonego. W świetle orzecznictwa Trybunału jedno świadczenie złożone występuje wtedy, kiedy wszystkie elementy świadczenia są niezbędne dla osiągnięcia jego celu (27). Rzecznik Generalna zauważyła także, że Jeżeli zespół świadczeń i czynności ustala cenę łączną, w świetle orzecznictwa Trybunału jest to również wskazówka świadcząca o istnieniu jednego świadczenia złożonego (30). Odwrotnie natomiast: uzgodnienie odrębnych cen za  poszczególne elementy świadczenia również jest jedynie wskazówką przemawiającą za istnieniem kilku niezależnych świadczeń (31). Należy zauważyć, że powołaną wyżej opinię podzielił TSUE w wydanym 4 marca 2021 r. wyroku C-581/19.

 

Podsumowując zatem powyższe, świadczenie kompleksowe ma miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy, dzieli je na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze – tzn. takie, które  umożliwiają skorzystanie ze świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla  możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te  można rozdzielić tak, że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy – wówczas świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa (lub więcej), niezależnie opodatkowane świadczenia.

 

W przypadku świadczeń kompleksowych o tym, czy świadczenie jest dostawą towarów, czy usługą powinien przesądzić element, który w ramach całego świadczenia ma charakter dominujący (zob. np. wyroki TSUE: z dnia 2 maja 1996 r. w sprawie C-231/94, Faaborg – Gelting Linien; z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd p-ko Commissioners of Custom and Excise; z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04, Levob Verzekeringen BV i OV Bank NV v Staatssecretaris van Financien, z glosą P. Selera, opubl. Lex/el. 2010).

 

Jeżeli elementem dominującym w ramach danej transakcji będzie wydanie towaru w celu przeniesienia prawa do rozporządzania nim jak właściciel, natomiast pozostałe czynności będą miały charakter pomocniczy lub uboczny wówczas transakcja powinna być traktowana jako dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Natomiast w przypadku, gdy istotą transakcji będą inne czynności to mimo, że w ramach takiej transakcji może także wystąpić wydanie towaru, powinna być ona traktowana jako świadczenie usług.

 

Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia, uwzględniając opis zawarty we wniosku, jego uzupełnieniach i załącznikach, należy wskazać, że czynności składające się dostawę pustaka (…) wraz z usługą transportu na plac budowy – są ze sobą tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter.

 

Klient nie jest zainteresowany nabyciem poszczególnych elementów, samodzielnie nie mają one dla Niego istotnego znaczenia i służą tylko osiągnięciu celu końcowego. Z uwagi na fakt, iż usługa transportu jest niezbędna dla zabezpieczenia należytego wykonania usługi podstawowej (tj. dostawy towarów) i ściśle z nią powiązana. Bez usługi transportu towaru na miejsce budowy klienci zobowiązani byliby do zapewnienia sobie tej usługi samodzielnie, co wpłynęłoby na ich wybór sprzedawcy materiałów budowlanych i tym samym na nienależyte wykonanie świadczenia głównego lub w ogóle brak zlecenia, co powodowałby obniżenie jakości usługi głównej, tj. dostawy towaru.

 

Mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy, należy stwierdzić, że elementy opisane we wniosku oraz jego uzupełnieniach, mają charakter kompleksowy.

Elementem dominującym (głównym) w ramach opisanego świadczenia będzie dostawa towaru, tj. pustaka (…). Wartość dostawy materiałów budowalnych stanowi zazwyczaj około (…)% wartości całości świadczenia. Usługa transportowa zazwyczaj opiewa na około (…)% jego wartości. Klienci nie są zainteresowani nabyciem usługi transportu bez świadczenia podstawowego, tj. nabycia tych materiałów od Wnioskodawcy. Usługa transportu jest niezbędna z uwagi na konieczność dostarczenia przedmiotowego towaru na teren budowy. Zapewnienie usługi transportowej nie stanowi celu samego w sobie, lecz jest jedynie środkiem do lepszego wykorzystania świadczenia głównego - dostawy towaru.

 

Wobec powyższego stwierdzić należy, że dostawa towaru jest kluczowym elementem realizowanego świadczenia, natomiast usługa transportu towaru na miejsce budowy to usługa dodatkowa.

 

Powyższe wywołuje skutki w zakresie jednolitego opodatkowania wszystkich czynności wchodzących w skład tego świadczenia, zgodnie z elementem głównym (dominującym). Tym samym, w dalszej części decyzji dokonano klasyfikacji dla towaru, tj. pustaka (…).

 

Uzasadnienie klasyfikacji towaru

 

Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1 z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382 z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.

 

Zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej Nomenklatura scalona obejmuje:

a)    nomenklaturę Systemu Zharmonizowanego;

b)    wspólnotowe podpodziały do tej nomenklatury nazywane „podpozycjami CN” w tych przypadkach, gdy określona jest odpowiadająca stawka celna;

c)    przepisy wstępne, dodatkowe uwagi do sekcji lub działów oraz przypisy odnoszące się do podpozycji CN.

 

Jednolitemu stosowaniu zarówno Systemu Zharmonizowanego (HS), jak i Nomenklatury scalonej (CN) służą Noty wyjaśniające.

 

Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze scalonej podlega regułom zawartym w Ogólnych regułach interpretacji Nomenklatury scalonej zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednego i tego samego działu, pozycji i podpozycji z wyłączeniem wszelkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę.

 

Reguła 1 Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej (ORINS) wskazuje, że tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne. Dla celów prawnych klasyfikację towarów ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz zgodnie z Ogólnymi regułami interpretacji Nomenklatury scalonej.

 

Zgodnie z tytułem działu 69 Nomenklatury scalonej, dział ten obejmuje WYROBY CERAMICZNE.

 

Noty wyjaśniające do HS do działu 69 CN wskazują, że:

 

Określenie „wyroby ceramiczne” dotyczy wyrobów otrzymanych:

(A) Przez wypalanie materiałów nieorganicznych, niemetalowych, które najpierw przygotowano i ukształtowano, zwykle w temperaturze pokojowej; surowce obejmują, między innymi, iły, materiały krzemionkowe, w tym topioną krzemionkę, materiały o wysokiej temperaturze topnienia, takie jak tlenki, węgliki, azotki, grafit lub inny węgiel, a w niektórych przypadkach spoiwa, takie jak gliny ogniotrwałe lub fosforany.

(B) Ze skał (np. steatytu), które po ukształtowaniu wypalono.

 

(…)

Wypalanie następujące po formowaniu jest podstawową cechą odróżniającą towary objęte niniejszym działem od artykułów z kamienia i innych minerałów, objętych działem 68., których zwykle nie poddaje się wypalaniu, oraz od artykułów ze szkła objętych działem 70., w których składniki ulegają całkowitemu stopieniu.

 

Zależnie od składu i sposobu wypalania można uzyskać następujące wyroby:

I. Towary z kopalnych mas krzemionkowych lub podobnych krzemionek i towary ogniotrwałe z poddziału I (pozycja od 6901 do 6903).

II. Pozostałe wyroby ceramiczne, składające się głównie ze zwykłej gliny, wyroby kamionkowe, ceramikę porowatą, fajans lub porcelanę itp., objęte poddziałem II (pozycja od 6904 do 6914).

 

Dział ten zawiera m.in. pozycje takie jak:

-   pozycja CN 6902 obejmująca: Cegły, płyty, bloki i podobne wyroby ceramiczne konstrukcyjne, ogniotrwałe, inne niż te z krzemionkowych mączek kopalnych lub podobnych ziem krzemionkowych, oraz

-   pozycja CN 6904 obejmująca: Cegły budowlane, pustaki stropowe, podporowe lub wypełnieniowe, ceramiczne i temu podobne.

 

Uwzględniając powyższe, przedmiotowy towar spełnia kryteria i posiada właściwości dla towarów objętych działem CN 69. Klasyfikacja towaru została dokonana zgodnie z postanowieniami 1. reguły Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury Scalonej.

 

Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług

W myśl art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

 

Z kolei na mocy art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4.

 

Stosownie do art. 146ef ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2024 r. poz. 248, z późn. zm.) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy:

1)        stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%;

2)        stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%.

 

We wniosku wskazano, że w ocenie Wnioskodawcy, (…) dostawa materiałów budowlanych przeznaczonych na budowę obiektu objętego społecznym programem mieszkaniowym podlega opodatkowaniu obniżoną stawką VAT w wysokości 8%.

 

Art. 41 ust. 12 ustawy stanowi, że stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się do:

1) dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji, przebudowy lub robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym;

2) robót konserwacyjnych dotyczących:

a) obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych,

b) lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12

– w zakresie w jakim wymienione roboty nie są objęte tą stawką na podstawie pkt 1.

 

Zgodnie z art. 41 ust. 12a ustawy, przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, oraz obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, a także mikroinstalację, o której mowa w art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2023 r. poz. 1436, 1597, 1681 i 1762), funkcjonalnie z nimi związaną, z zastrzeżeniem ust. 12b.

 

Warunkiem zastosowania 8% stawki podatku, na podstawie art. 41 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług, jest spełnienie dwóch przesłanek, tj.:

1. zakres wykonywanych czynności musi dotyczyć dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji, przebudowy lub robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budowlanych lub ich części,

2. obiekty budowlane lub ich części, których dotyczą ww. czynności, muszą być zaliczane do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

Niespełnienie jednej z nich wyklucza możliwość zastosowania preferencyjnej stawki podatku.

 

Tut. Organ pragnie wyjaśnić, że dostawa towarów została zdefiniowana w art. 7 ust. 1 ustawy. Przepis ten wskazuje, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Ponownie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 41 ust. 12 pkt 1 ustawy, stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji, przebudowy lub robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Z przytoczonego przepisu wynika, że dostawa ta dotyczy towaru - obiektu budowlanego (budynku) lub jego części, natomiast Wnioskodawca objął przedmiotem wniosku dostawę towaru – pustaka (…), który jest jedynie materiałem budowalnym służącym do murowania (…). Tak więc, świadczenie to nie stanowi sprzedaży (dostawy), o której mowa w ww. przepisie.

 

Zgodnie z powyższym, podkreślić należy, że w niniejszej sprawie stawka podatku od towarów i usług ustalona jest dla towaru stanowiącego element dominujący świadczenia, tj. dostawy pustaka wentylacyjnego dwukanałowego 2B, zatem nie może mieć zastosowania obniżona stawka podatku dla usług wymienionych w art. 41 ust. 12 pkt 1 ustawy.

W związku z powyższym, ponieważ opisany we wniosku towar (świadczenie kompleksowe) - Pustak (…) wraz z transportem na plac budowy, klasyfikowany jest do działu 69 Nomenklatury scalonej (CN) oraz nie został objęty obniżoną stawką podatku od towarów i usług, jego dostawa, import lub wewnątrzwspólnotowe nabycie podlega opodatkowaniu stawką podatku od towarów i usług w wysokości 23%, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy.

 

Informacje dodatkowe

 

Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług. W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała.

 

Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do towarów (świadczeń kompleksowych) tożsamych pod każdym względem z towarem (świadczeniem kompleksowym) będącym przedmiotem niniejszej decyzji.

 

Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do świadczenia kompleksowego będącego jej przedmiotem, które zostanie wykonane w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 3 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków:

-    podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w  zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie  została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy),

-    towar (świadczenie kompleksowe) będący przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).

 

Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy).

 

WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem:

1)    następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo

2)    wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1

-        w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy).

 

WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do towaru (świadczenia kompleksowego) będącego przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że:

-        klasyfikacja towaru (świadczenia kompleksowego) lub

-        stawka podatku właściwa dla towaru (świadczenia kompleksowego), lub

-        podstawa prawna stawki podatku

staje się niezgodna z tymi przepisami.

 

Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).

 

Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 Ordynacji podatkowej.

 

POUCZENIE

 

Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

 

Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłącznie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym.

 

Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).