Interpretacja 0111-KDSB1-2.440.346.2025.5.DS

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS)

Na podstawie art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu wniosku (...) z dnia 21 lipca 2025 r. (data wpływu 21 lipca 2025 r.), uzupełnionego pismami z dnia 21 lipca 2025 r. (data wpływu 21 lipca 2025 r.), 27 sierpnia 2025 r. (data wpływu 27 sierpnia 2025 r.) oraz 30 września 2025 r. (data wpływu 30 września 2025 r.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową.

Przedmiot wniosku: usługa (świadczenie kompleksowe) – wykonanie inteligentnego systemu sterowania ogrzewaniem grzejnikowym (...).

Opis usługi (świadczenia kompleksowego): wykonanie inteligentnego systemu sterowania ogrzewaniem grzejnikowym (..) polegające na (...).

W ramach usługi dostarczany jest system składający się z (...).

Usługa wykonywana jest w (...).

Rozstrzygnięcie: PKWiU 2015 – 43

Stawka podatku od towarów i usług: 8%

Podstawa prawna: art. 41 ust. 2 w związku z art. 41 ust. 12 pkt 1 oraz art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy

Cel wydania WIS: określenie stawki podatku od towarów i usług

UZASADNIENIE

W dniu 21 lipca 2025 r. Wnioskodawca złożył wniosek, uzupełniony w dniach 21 lipca 2025 r., 27 sierpnia 2025 r. oraz 30 września 2025 r. w zakresie sklasyfikowania ww. usługi oraz określenia stawki podatku od towarów i usług.

W treści formularza do wniosku przedstawiono następujący opis usługi:

1. Przedmiot usługi

Przedmiotem wniosku jest montaż systemu sterowania ogrzewaniem (...):

(...)

Wnioskodawca świadczy usługę kompleksowego montażu inteligentnego systemu sterowania ogrzewaniem (...) , który jest generalnie przeznaczony do lokali i budynków mieszkalnych (może być również montowany w innych obiektach, ale nie jest to przedmiotem niniejszego wniosku).

System ten umożliwia precyzyjne zarządzanie temperaturą w poszczególnych pomieszczeniach, dostosowując się do różnych typów ogrzewania: podłogowego, grzejnikowego oraz systemów mieszanych.

Przedmiotem wniosku jest kilka usług, które w ocenie Wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu - świadczenie złożone. Przedmiotem wniosku nie jest klasyfikacja lokalu według PKOB, w którym wykonywane są prace.

(...).

2. Opis systemu (...)

System (...) składa się z następujących komponentów:

(...).

Te komponenty (elementy) stanowią (...).

3. Proces instalacji i montażu

(...)

Instalacja systemu obejmuje:

(...).

4. Związanie z konstrukcją budynku

System (...) jest zintegrowany z infrastrukturą lokalu w następujący sposób:

(...).

5. Modernizacja lokalu

Montaż systemu (...) powoduje następujące zwiększenie parametrów użytkowych obiektu:

a. Zwiększenie efektywności energetycznej – precyzyjne sterowanie temperaturą w poszczególnych pomieszczeniach pozwala na optymalizację zużycia energii i wygenerowanie oszczędności.

b. Podniesienie komfortu użytkowania – możliwość zdalnego sterowania temperaturą oraz automatyzacja procesów grzewczych zwiększają wygodę mieszkańców.

c. Wzrost wartości nieruchomości – nowoczesne systemy inteligentnego domu są postrzegane jako atrakcyjne udogodnienia, co może wpłynąć na wartość rynkową mieszkania.

Wszystkie wyżej wymienione czynności, są niezbędne do realizacji określonego celu, polegającego na ulepszeniu oraz podniesieniu standardu (modernizacji) pomieszczeń, poprzez montaż systemu, który klient indywidualnie zamówił.

Uszczegóławiając, cały proces montażu obejmuje szereg etapów, które można przedstawić w następujących punktach:

(...).

Wnioskodawca precyzuje również, że komponenty składające się na usługę montażu systemu są montowane w szczególności przy użyciu:

(...)

Do wykonania usługi montażu używa się następujących materiałów:

(...)

Przy wykonywaniu elementów systemu Wnioskodawca musi również uwzględniać instalacje znajdujące się i mogące znaleźć się w przyszłości w pomieszczeniach.

Na każde żądanie klienta Wnioskodawca zobowiązany jest okazać mu certyfikaty, aprobaty, deklaracje zgodności lub wszelkie inne podobne dokumenty, odnoszące się do elementów zastosowanych w ramach usługi montażu.

(...).

Każda z czynności, przyczynia się do efektywniejszego osiągnięcia celu, jakim jest stworzenie systemu sterowania ogrzewaniem, dopasowanego do lokalu oraz potrzeb klienta. Poszczególne etapy przyczyniają się do tego procesu w następujący sposób:

(...).

Montaż elementów realizuje się przy wykorzystaniu elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (ścian, podłóg, sufitów).

Stosowane przez Wnioskodawcę sposoby połączeń z pomieszczeniem powodują brak możliwości odłączenia komponentów od ściany bez ich uszkodzenia (...). Dodatkowo do ich demontażu potrzebny jest specjalistyczny sprzęt.

Elementy po ich demontażu nie mogłyby zostać zastosowane w innym pomieszczeniu ponownie jako pełnowartościowy produkt. Jak wskazano bowiem powyżej ich odłączenie od ściany skutkowałoby powstaniem uszkodzenia. Po demontażu poszczególnych elementów nie mogłyby one pełnić funkcji systemu. Wynika to stąd, że z powrotem byłyby to poszczególne elementy składowe, które dopiero po złożeniu w całość i połączeniu z konstrukcją budynku stają się systemem zdatnym do użytku zgodnie ze swoim przeznaczeniem.

Montaż jest możliwy dzięki temu, że konstrukcja budynku i znajdujących się w nim pomieszczeń (ściany, podłoga) na to pozwala. Dzięki sztywności możliwe jest wzmocnienie i oparcie elementów. Połączenie elementów z konstrukcją powoduje uzyskanie również ich sztywności oraz zapewnia bezpieczeństwo przed utratą stateczności.

Podkreślić jeszcze raz należy, że wykonany przez Wnioskodawcę system jest ściśle spersonalizowany i dostosowany do konkretnego lokalu oraz oczekiwań klienta końcowego, w konsekwencji czego, ma on charakter indywidualny i niepowtarzalny. (...).

(...).

Elementy składające się na cenę świadczenia złożonego to: (...).

Wszystkie wyżej wymienione czynności składające się na świadczenie złożone prowadzą do określonego celu, jakim jest wykonanie systemu nadającego nowe cechy użytkowe i zwiększającego istniejące cechy lokalu mieszkalnego.

Elementem dominującym jest usługa montażowa systemu. Klient jest zainteresowany przede wszystkim usługą montażu systemu, wykonanego pod jego indywidualne i niepowtarzalne zamówienie, (...).

Charakter pomocniczy w opisanej usłudze mają (...). Bez tych czynności pomocniczych, dominujący aspekt świadczenia nie byłby możliwy w ogóle do zrealizowania.

Wszystkie czynności pomocnicze wchodzące w skład świadczenia przyczyniają się do realizacji świadczenia głównego, jakim jest usługa montażu systemu, a co za tym idzie osiągnięcia celu polegającego na nadaniu nowych lub zwiększeniu istniejących cech lokalu. Bez czynności pomocniczych, dominujący aspekt świadczenia nie byłby możliwy w ogóle do zrealizowania.(...).

Wnioskodawca zaznacza jednocześnie, że analogiczna usługa (na analogicznych zasadach), jak dla wskazanego lokalu będzie świadczona, w odniesieniu do innych lokali.

6. Umowa ze zleceniodawcą

(...).

W dalszej części wniosku Wnioskodawca przedstawił własne stanowisko w następujący sposób:

W ocenie Wnioskodawcy opisane przez niego we wniosku świadczenie stanowi świadczenie kompleksowe. Elementem dominującym jest w opinii Wnioskodawcy usługa montażowa w zakresie modernizacji lokalu mieszkalnego. Pozostałe czynności wykonywane przez Wnioskodawcę mają natomiast charakter pomocniczy.

W przypadkach, w których występuje kilka czynności, które składają się w rezultacie na jedno zasadnicze świadczenie, w praktyce uznaje się je za świadczenie kompleksowe. Pojęcie świadczenia kompleksowego nie zostało zdefiniowane w Ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361), dalej: "Ustawa o VAT”. Niemniej jednak zakres pojęciowy świadczenia kompleksowego został szczegółowo wyjaśniony w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, dalej: "TSUE”. Tytułem przykładu należy w tym zakresie powołać następujące fragmenty wyroków tego sądu:

1. Wyrok TS z 25.02.1999 r., C-349/96, CARD PROTECTION PLAN LTD (CPP) v. COMMISSIONERS OF CUSTOMS & EXCISE, ECR 1999, nr 2, poz. I-973.

W celu ustalenia, dla celów podatku od wartości dodanej, czy świadczenie usług, na które składa się kilka elementów, należy traktować jako jedno świadczenie, czy też jako dwa lub więcej świadczeń wycenianych odrębnie, należy przede wszystkim wziąć pod uwagę, po pierwsze, że z treści przepisu art. 2 pkt 1 szóstej dyrektywy 77/388 wynika, że każde świadczenie usług powinno być normalnie traktowane jako odrębne i niezależne, oraz, po drugie, że świadczenie obejmujące z ekonomicznego punktu widzenia pojedynczą usługę nie powinno być sztucznie dzielone, aby nie zakłócić funkcjonowania systemu podatku od wartości dodanej. Z pojedynczym świadczeniem mamy do czynienia zwłaszcza wtedy, gdy jeden lub więcej elementów uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania jak do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej. W takiej sytuacji fakt, iż stosowana jest jedna cena nie ma decydującego znaczenia.

2. Wyrok TS z 18.01.2018 r., C-463/16, STADION AMSTERDAM CV v. STAATSSECRETARIS VAN FINANCIËN, ZOTSiSPI 2018, nr 1, poz. I-22.

Szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienioną dyrektywą Rady 2001/4/WE z dnia 19 stycznia 2001 r., należy interpretować w ten sposób, że jedno świadczenie takie jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, złożone z dwóch odrębnych elementów, jednego będącego głównym i drugiego dodatkowego, dla których to elementów - gdyby były one świadczone odrębnie - obowiązywałyby różne stawki podatku od wartości dodanej, należy opodatkować według jednej stawki podatku od wartości dodanej mającej zastosowanie do tego jednego świadczenia, określonej w zależności od głównego elementu, i to nawet gdy można zidentyfikować cenę za każdy element składającą się na całkowitą cenę zapłaconą przez konsumenta w celu skorzystania z tego świadczenia.

3. Wyrok TS z 29.03.2007 r., C-111/05, AKTIEBOLAGET NN v. SKATTEVERKET, ZOTSiS 2007, nr 3B, poz. I-2697.

Jak wynika z orzecznictwa Trybunału, w przypadku gdy transakcja składa się z zespołu świadczeń i czynności, należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności, w jakich jest ona dokonywana, w celu określenia, po pierwsze, czy chodzi o dwa lub więcej świadczenia odrębne, czy też o świadczenie jednolite, a po drugie, czy w tym ostatnim przypadku owo jednolite świadczenie powinno zostać zakwalifikowane jako dostawa towarów, czy jako świadczenie usług (zob. podobnie wyroki: z dnia 2 maja 1996 r. w sprawie C-231/94 Faaborg-Gelting Linien, Rec. str. I-2395, pkt 12-14; z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 CPP, Rec. str. I-973, pkt 28, jak również z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen i OV Bank, Zb.Orz. str. I-9433, pkt 19).

Z cytowanych powyżej orzeczeń TSUE wynika, że aby uznać kilka świadczeń za jedno świadczenie kompleksowe, należy zidentyfikować świadczenie główne oraz świadczenia pomocnicze. Należy wyjaśnić, że świadczenie główne to takie, które stanowi dla klienta cel sam w sobie. Świadczenia pomocnicze nie stanowią zaś dla klienta celu samego w sobie. Klient nie jest więc zainteresowany poszczególnymi świadczeniami pomocniczymi. Inaczej mówiąc są one dla niego o tyle istotne, o ile prowadzą do wykonania lub wykorzystania świadczenia głównego. Celem, do którego dąży klient jest bowiem świadczenie główne.

W ocenie Wnioskodawcy taka sytuacja ma miejsce w opisanym powyżej stanie faktycznym.

(...).

W konsekwencji opisane przez Wnioskodawcę w stanie faktycznym świadczenie stanowi usługę modernizacji lokalu mieszkalnego, na którą składa się kilka świadczeń, w tym dostawa towarów stanowiących elementy usługi montażowej.

Wnioskodawca zwraca uwagę, że na prawidłowość uznania opisanego przez niego świadczenia za świadczenie kompleksowe wskazuje choćby interpretacja z dnia 28 listopada 2019 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej znak 0115-KDIT1-1.4012.591.2019.3.AW.

Przedmiotem sprawy było w niej ustalenie właściwej stawki podatku VAT dla sprzedaży urządzeń automatyki domowej (elektrycznych oraz elektronicznych) trwale powiązanych z budynkiem, wraz z usługami montażu, serwisu oraz uruchomienia oprogramowania, realizowanych w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. W opisie wskazano, że Spółka planuje sprzedaż instalacji dedykowanej dla automatyki domowej dla inwestycji deweloperskich, wzbogaconej o rozwiązania zarządzania efektywnością energetyczną. Instalacja obejmuje sprzedaż urządzeń automatyki domowej (elektrycznych oraz elektronicznych) trwale powiązanych z budynkiem wraz z usługą montażu, serwisu oraz uruchomienia oprogramowania. Montaż jest uwzględniony w cenie dostępnych pakietów, a prace będą wykonywane przez osobę z uprawnieniami do prac elektrycznych. Organ podatkowy uznał, że świadczenie usług montażu urządzeń automatyki domowej (elektrycznych oraz elektronicznych) trwale powiązanych z budynkiem, obejmujących sprzedaż urządzeń, montaż, serwis oraz uruchomienie oprogramowania, w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, stanowi jedną czynność złożoną. Czynność ta podlega opodatkowaniu stawką VAT w wysokości 8%.

W przedmiotowej interpretacji ocenie podlegał stan faktyczny, gdzie montaż instalacji przedstawiał się następująco: na etapie prac budowlanych Deweloper realizuje prace elektryczne w postaci m in.: (...). X. w ramach pakietu A. realizuje prace elektryczne w postaci (...). Wszystkie te prace są wykonywane przez osobę z uprawnieniami do prac elektrycznych. X. w ramach pakietu B. wykonuje te same czynności jak dla pakietu A. z rozszerzeniem o dostawę urządzenia o nazwie C., które jest urządzeniem typu (...). Do dowolnego z pakietów klienci mogą dobrać urządzenia dodatkowe do montażu (...) oraz typu (...) - typ urządzeń jest wyszczególniony w Umowie. W celu montażu (...) konieczne są prace budowlane w postaci (...).

Wyżej wymienione prace dla pakietu A. oraz dot. modułów (...) są pracami elektrycznymi, które ingerują w elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego i wpływają na jego funkcjonalność. Potencjalna awaria zamontowanych urządzeń Automatyki przyczyni się, w zależności od usterki jakiego urządzenia doszło, do braku zapewnienia w lokalu mieszkalnym podstawowych funkcji bytowych: (...). Wyjątkiem jest urządzenie o nazwie C., który (...) jest urządzeniem typu (...), a jego potencjalna usterka nie spowoduje wyżej wymienionych konsekwencji (sprzedaż tego urządzenia dotyczy (iv) dostarczenia usługi teleinformatycznej niezbędnej do sterowania urządzeniami przez Internet).

Na tle takiego stanu faktycznego organ stwierdził, że:

Biorąc pod uwagę opisane okoliczności sprawy na tle powołanych przepisów prawa stwierdzić należy, że skoro efektem wykonywanych czynności montażu opisanej we wniosku instalacji i urządzeń w ramach opracowanego nowatorskiego, inteligentnego systemu będzie zwiększenie efektywności energetycznej danego obiektu, wpływające na jego funkcjonalność, a tym samym - jak wskazano we wniosku - instalacja ta wpisuje się w definicję modernizacji, rozumianej jako unowocześnienie i usprawnienie czegoś, to świadczenie - na podstawie umowy zawartej z klientem końcowym (umowa instalacji systemu, której cena będzie kalkulowana w jednej kwocie i będzie zawierać cenę za urządzenie, oprogramowanie, montaż oraz serwis) - ww. usług montażu urządzeń automatyki domowej (elektrycznych oraz elektronicznych) trwale powiązanych z budynkiem (obejmujących sprzedaż wraz z montażem i serwisem urządzeń oraz uruchomienie oprogramowania na urządzeniach), w obiektach budowlanych lub ich częściach zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, określonego w art. 41 ust. 12a ustawy o VAT, jako świadczenie kompleksowe, podlegać będzie opodatkowaniu stawką podatku 8%, na podstawie art. 41 ust. 12 w zw. z art. 146aa pkt 2 ustawy o VAT.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy uznano za prawidłowe.

Prawidłowość zastosowania stawki 8 % dla takich usług potwierdzono również w interpretacji w dnia 22 czerwca 2020 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej znak 0111-KDIB3-1.4012.205.2020.2.ICZ. Dotyczyła ona Spółki prowadzącej działalność gospodarczą związaną z produkcją elementów elektronicznych, oprogramowaniem, usługami w zakresie technologii informatycznych. Spółka ta w ramach działalności gospodarczej sprzedawała instalację dedykowaną dla automatyki domowej dla inwestycji deweloperskich wzbogaconą o rozwiązania zarządzania efektywnością energetyczną. Spółka opracowała nowatorski, inteligentny system, który pozwala monitorować i wpływać na zachowania konsumentów związane ze zużyciem energii elektrycznej i zwiększeniem efektywności energetycznej.

Organ stwierdził w niej, że:

W odniesieniu do tak opisanego stanu faktycznego należy uznać, że wykonywana przez Wnioskodawcę usługa, polegająca na wykonaniu pakietu Premium (tj. pakietu Basic oraz dostawa urządzenia...) na podstawie jednej umowy (jednego zamówienia) ma charakter złożony. Zatem wykonanie czynności w ramach pakietu Premium na podstawie jednego zamówienia, występuje między tymi świadczeniami ścisły związek, że nie jest możliwe ich wyodrębnienie. Jak wyjaśnił Wnioskodawca, Klient ma możliwość wyboru jednorazowego zakupu, wówczas klientowi montowane są wszystkie elementy systemu. Dla pakietu Premium elementem dominującym jest wykonanie usługi montażu elementów..., a dodatkowo dostawa i uruchomienie urządzenia o nazwie..., który nie wymaga skomplikowanego montażu (tzw. Plug&Play), przy czym jego cena stanowi niewielki ułamek kosztu całego pakietu Premium. W przypadku zamówienia od razu pakietu Premium cena usługi jest kalkulowana w jednej kwocie i zawiera całość czyli cenę za urządzenie, oprogramowanie, montaż oraz serwis.

Przedstawione okoliczności sprawy potwierdzają, że w analizowanym przypadku przedmiotem świadczenia realizowanego przez Wnioskodawcę jest jedna usługa kompleksowa.

Ponadto jak wynika z opisu sprawy usługa montażu będzie odbywać tylko w obiektach budownictwa mieszkaniowego rozumianych jako obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych 300 m², a dla lokali mieszkalnych o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej 150 m².

Mając na uwadze powyższe uregulowania prawne oraz przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że w przypadku wykonania usługi montażu w ramach pakietu Premium (tj. montaż pakietu Basic, dostawa urządzenia... oraz usługi serwisowe w okresie gwarancji) w ramach jednej umowy (jednego zlecenia) Wnioskodawca powinien zastosować do tych czynności stawkę podatku 8%, na podstawie art. 41 ust. 12 w zw. z art. 146aa ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT.

Warto przy tym zauważyć, że na kwalifikację usługi, jako świadczenia złożonego, nie wpływa fakt, że Wnioskodawca w zakresie komponentów systemu czy też montażu korzysta z dostawców i usług podwykonawców.

(...)

W odniesieniu do świadczeń złożonych, gdzie występują podwykonawcy taką tezę potwierdzono w (co prawda dotyczy to innej usługi, ale chodzi o potwierdzenie obiektywnego faktu, że korzystanie z podwykonawcy nie przerywa kompleksowości świadczenia w ogóle):

1. WIS z dnia 30.09.2024 r., wydany przez Dyrektora KIS, znak: 0111-KDSB1-2.440.350.2024.2.DK:

(...).

2. WIS z dnia 21.03.2024 r., wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, znak: 0111-KDSB1-2.440.371.2023.6.DS:

(...).

W dalszej części Wnioskodawca przedstawił w następujący sposób własne uzasadnienie klasyfikacji przedmiotowej usługi:

Wnioskodawca wyjaśnia, że w jego ocenie klasyfikacja usługi opisanej w stanie faktycznym w ramach określonego PKWiU pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia podejmowanego przez organ na skutek postępowania o wydanie WIS.

Stosownie bowiem do brzmienia art. 5a ustawy o VAT towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. - Dz.Urz.UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.

Zgodnie natomiast z art. 42a ustawy o VAT, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej "WIS", jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:

1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;

2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do:

a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,

b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie - w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;

3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4.

Zatem w przypadku, gdy stawka podatku od towarów i usług nie jest uzależniona od zaklasyfikowania danego towaru lub usługi, lub towaru i/lub usługi, które razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu (świadczenie kompleksowe) do odpowiedniej klasyfikacji (CN, PKOB lub PKWiU), ale od spełnienia definicji (opisu) zawartej w odpowiednim przepisie ustawy lub pozycji załącznika do ustawy, przedmiotem postępowania w zakresie wydania WIS jest ustalenie, czy opisany towar lub usługa bądź świadczenie kompleksowe spełnia wymogi wskazane przez ustawodawcę w tym opisie.

Z takim właśnie przypadkiem mamy do czynienia w analizowanej sytuacji. Zgodnie bowiem z art. 41 ust. 12 pkt 1 Ustawy o VAT stawkę podatku w wysokości 8% stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji, przebudowy lub robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. W przedmiotowym przypadku dla ustalenia stawki koniecznie jest spełnienie powyższego opisu.

Wnioskodawca przedstawił również własne uzasadnienie zastosowania obniżonej stawki podatku od towarów i usług wskazując:

W ocenie Wnioskodawcy usługa opisana przez niego w stanie faktycznym wniosku stanowi modernizację w rozumieniu art. 41 ust. 12 pkt 1 Ustawy o VAT i – skoro jest wykonywana w lokalu mieszkalnym stałego zamieszkania o powierzchni poniżej 150 m², w budynku sklasyfikowanym w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11 w klasie 1122 PKOB – tym samym podlega ona opodatkowaniu VAT wedle stawki obniżonej wynoszącej 8%.

Wnioskodawca wskazuje, iż z treści art. 41 ust. 12 pkt 1 wynika, że dla zastosowania obniżonej stawki VAT w wysokości 8% konieczne jest spełnienie dwóch przesłanek natury przedmiotowej. Na wstępie już należy podkreślić, że są to przesłanki przedmiotowe a nie podmiotowe. Nie ma zatem znaczenia, że Zleceniodawcą Wnioskodawcy nie jest klient końcowy tylko inny podmiot. Innymi słowy liczy się bowiem nie to kto i na rzecz kogo wykonuje usługę, ale czy jest to usługa modernizacji wykonywana a danym obiekcie. Znaczenie ma zatem na czym usługa polega oraz gdzie jest wykonywana.

Po pierwsze zatem wymienione świadczenia muszą dotyczyć obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Do tego rodzaju budownictwa zalicza się m.in. w lokale mieszkalne stałego zamieszkania o powierzchni poniżej 150 m², w budynku sklasyfikowanym w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11 w klasie 1122 PKOB. Wnioskodawca wskazał w opisie stanu faktycznego, że opisane przez niego świadczenie będzie się odnosiło do budynku zaliczanego właśnie do tego PKOB.

Po drugie dane świadczenie musi stanowić dostawę, budowę, remont, modernizację, termomodernizację, przebudowę lub roboty konserwacyjne.

W Ustawie o VAT, poprzez podanie klasyfikacji, na potrzeby art. 41 ust. 12, odwołano się do Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych stanowiącej usystematyzowany wykaz obiektów budowlanych. W rezultacie dla celów podatku od towarów i usług stosuje się przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 z późn. zm.).

W sekcji 1 Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) Budynki w dziale 11 Budynki mieszkalne w grupie 112 Budynki o dwóch mieszkaniach i wielomieszkaniowe mieści się klasa 1122 Budynki o trzech i więcej mieszkaniach.

Jak już wskazano w analizowanej usługa kompleksowa opisana we wniosku będzie świadczona w lokalu mieszkalnym stałego zamieszkania o powierzchni nieprzekraczającej 150 m² zlokalizowanym w budynku mieszkalnym wielorodzinnym - dział 11, symbol PKOB 1122 - Budynki o trzech i więcej mieszkaniach. Z uwagi na fakt, że ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze do ustawy nie zawierają definicji lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego, należy posiłkować się w tym zakresie przepisami ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2021 r. poz. 1048).

W myśl art. 2 ust. 1 ww. ustawy o własności lokali, samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej lokalami, mogą stanowić odrębne nieruchomości. Zgodnie z art. 2 ust. 2 ww. ustawy, samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych.

Analizując spełnienie drugiej przesłanki należy w pierwszej kolejności odnotować, że w Ustawie o VAT nie zawarto definicji pojęcia modernizacja. Zasadne jest zatem odwołanie się do słownikowego znaczenia tego terminu. Zgodnie z definicją zawartą w Wielkim słowniku języka polskiego PAN "modernizacja” oznacza „nadanie czemuś nowoczesnych właściwości przez wymianę starych elementów na nowe lub wprowadzenie nowych rozwiązań technicznych” (https://wsjp.pl/haslo/podglad/38881/modernizacja). Można również wskazać, że pojęcie "modernizacja" oznacza unowocześnienie i usprawnienie czegoś - tak według internetowego słownika języka polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN S.A.).

Skutkiem realizowanego przez Wnioskodawcę świadczenia jest doprowadzenie do modernizacji, zgodnie z przytoczoną definicją słownikową. Nie ulega bowiem wątpliwości, że poprzez montaż systemu w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego (ściany, podłoga, sufit) trwały element lokalu zostaną wprowadzone nowe rozwiązania techniczne i właściwości użytkowe. Dzięki montażowi systemu realizowanemu w ramach kompleksowej usługi świadczonej przez Wnioskodawcę pomieszczenie zyskuje nowe właściwości. Właściwości to bowiem coś charakterystycznego dla danej rzeczy (https://sjp.pwn.pl/sjp/wlasciwosc;2536886.html).

W ocenie Wnioskodawcy w przedmiotowym przypadku dochodzi do modernizacji lokalu bowiem:

(...)

Wnioskodawca uważa zatem, że opisane przez niego świadczenie stanowi modernizację części obiektu budowlanego.

Biorąc pod uwagę powyższe Wnioskodawca uważa, że realizowane przez niego świadczenie stanowi kompleksową usługę modernizacji, korzystającą z obniżonej stawki VAT w wysokości 8%. Tak również wynika z cytowanych wcześniej interpretacji.

(...) .

Taką tezę potwierdza również Dyrektor KIS w następujących WIS (ponownie dotyczą one innej usługi, ale nie ma to znaczenia, gdyż chodzi o pokazanie działania zasady ogólnej i interpretacji tego przepisu w aspekcie podwykonawców):

1. WIS z dnia 15 marca 2024 r., znak: 0111-KDSB1-2.440.346.2023.4.DK:

(...).

2. WIS z dnia 27 lutego 2024 r., znak: 0111-KDSB1-1.440.427.2023.6.GB:

(...).

3. WIS z dnia 22.03.2023 r., znak: 0111-KDSB1-1.440.281.2022.3.WF:

(...).

Do wniosku Wnioskodawca dołączył:

(...)

Pismem z dnia 27 sierpnia 2025 r. (data wpływu 27 sierpnia 2025 r.) będącym odpowiedzią na wezwanie do uzupełnienia wniosku o wydanie WIS z dnia 20 sierpnia 2025 r., znak: 0111-KDSB1-2.440.346.2025.1.DS Wnioskodawca wskazał:

W odpowiedzi na pytanie dotyczące wskazania jednego rodzaju ogrzewania jakiego dotyczy świadczenie wykonywane w budynku objętym księgą wieczystą o nr (...) Wnioskodawca wskazał:

Wnioskodawca przedstawił opis całościowego działania systemu, gdyż ma on możliwość obsługi systemów ogrzewania mieszanego, podłogowego oraz grzejnikowego, aby nakreślić kontekst.

W tym konkretnym przypadku zapytanie/wniosek dotyczy tylko sterowania ogrzewaniem grzejnikowym który został dobrany do występującego rodzaju grzejników, zainstalowany i skonfigurowany do poprawnego działania.

Precyzuje zatem wniosek i jego przedmiot, że chodzi o kompleksową usługę dotyczącą systemu ogrzewania grzejnikowego wykonywane w (...).

(...)

Aktualne pozostaje również własne stanowisko przedstawione we wniosku. W ocenie Wnioskodawcy opisane przez niego we wniosku świadczenie dotyczące systemu ogrzewania grzejnikowego stanowi świadczenie kompleksowe. Elementem dominującym jest w opinii Wnioskodawcy usługa montażowa w zakresie modernizacji lokalu mieszkalnego. Pozostałe czynności wykonywane przez Wnioskodawcę mają natomiast charakter pomocniczy.

Wnioskodawca podtrzymuje, że (...). Klienci zainteresowani są świadczoną usługą modernizacji obiektu budowlanego jako całość.

Do zrealizowania tej usługi konieczne jest natomiast wykonanie wszystkich wymienionych w opisie usługi świadczeń. (...) .

(...).

W konsekwencji opisane przez Wnioskodawcę w stanie faktycznym świadczenie stanowi usługę modernizacji lokalu mieszkalnego, na która składa się kilka świadczeń, w tym dostawa towarów stanowiących elementy usługi montażowej.

Wnioskodawca podtrzymuje również, że jego ocenie klasyfikacja usługi opisanej w stanie faktycznym w ramach określonego PKWiU pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia podejmowanego przez organ na skutek postępowania o wydanie WIS.

Aktualne pozostaje również stanowisko, że w ocenie Wnioskodawcy usługa opisana przez niego w stanie faktycznym wniosku stanowi modernizacje w rozumieniu art. 41 ust. 12 pkt 1 Ustawy o VAT i - skoro jest wykonywana w lokalu mieszkalnym stałego zamieszkania o powierzchni poniżej 150 m². w budynku sklasyfikowanym w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11 w klasie 1122 PKOB - tym samym podlega ona opodatkowaniu VAT wedle stawki obniżonej wynoszącej 8%.

Na pytanie dotyczące jednoznacznego wskazania z jakich komponentów składa się system (...) objęty przedmiotowym wnioskiem Wnioskodawca wskazał:

W tym konkretnym przypadku (ogrzewanie grzejnikowe) system składa się z:

(...).

W odpowiedzi na pytanie dotyczące szczegółowego opisu montażu oraz sposobu połączenia z budynkiem wszystkich komponentów składających się na przedmiotowy system Wnioskodawca wskazał:

(...).

W odpowiedzi na pytanie dotyczące jednoznacznego wskazani wszystkich czynności wykonywanych w ramach instalacji i montażu systemu sterowania ogrzewania wskazanego w odpowiedzi na pytanie nr 1 Wnioskodawca wskazał:

(...).

W odpowiedzi na pytanie dotyczące rozbieżności dotyczących (...) Wnioskodawca wskazał:

(...).

Pismem z dnia 30 września 2025 r. (data wpływu 30 września 2025 r.) będącym odpowiedzią na wezwanie do uzupełnienia wniosku o wydanie WIS z dnia 23 września 2025 r., znak: 0111-KDSB1-2.440.346.2025.2.DS Wnioskodawca wskazał:

W odpowiedzi na pytanie dotyczące jednoznacznego opisania czynności wykonywanych w ramach montażu systemu wraz ze wskazaniem wszystkich elementów składających się na system (...) Wnioskodawca wskazał:

(...)

W odpowiedzi na pytanie dotyczące potwierdzenia, że przedmiotowe czynności wykonywane są w (...) Wnioskodawca wskazał:

Jednoznacznie potwierdzam, że przedmiotowe czynności wykonywane są w (...).

Natomiast w odpowiedzi na pytanie dotyczące wskazania, czy czynności wykonywane w ramach przedmiotu wniosku zostały już zrealizowane Wnioskodawca wskazał:

(...)

Przeprowadzona analiza wskazanych przez Wnioskodawcę ksiąg wieczystych wykazała, że księga wieczysta nr (...).

Ponadto, (...).

Dodatkowo, (...).

W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, postanowieniem z dnia 6 listopada 2025 r. nr 0111-KDSB1-2.440.346.2025.4.DS tut. Organ wyznaczył Stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postanowienie zostało skutecznie doręczone w dniu 6 listopada 2025 r. Do dnia wydania niniejszej decyzji z prawa tego Strona nie skorzystała.

Uzasadnienie występowania świadczenia kompleksowego (usługi)

Co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedna czynność obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń, czynność ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych.

Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za czynność zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako czynności pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do czynności zasadniczej.

Natomiast aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem złożonym (kompleksowym), powinno składać się ono z różnych czynności, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na świadczenie złożone składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne czynności pomocnicze. Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania usługi zasadniczej. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element czynności kompleksowej wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać bez czynności pomocniczej czynności głównej.

Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia świadczenia nie powinny być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną czynność kompleksową, obejmującą kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego.

W przypadkach, w których występuje kilka czynności, które składają się w rezultacie na jedno zasadnicze świadczenie, możemy mówić o pewnym kompleksie świadczeń. Zagadnienie to było przedmiotem wielu orzeczeń wydawanych zarówno przez TSUE, jak i sądy administracyjne. Można tu przywołać, np. wyroki TSUE, które zapadły w sprawach C-111/05 Aktiebolaget NN v. Skatteverket i C-41/04 Levob Verzekeringen BV v. OV Bank NV, z których jednoznacznie wynika, że w sytuacji gdy „dwa lub więcej niż dwa świadczenia (czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta są tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jednolite świadczenie dla celów podatku od wartości dodanej”.

Stanowisko takie przedstawił również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r., nr C-349/96 stwierdzając, że: „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.

Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku wskazać również należy, że:

‒   w wyroku TSUE z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen, Trybunał wskazał, że po pierwsze, z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja powinna być uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie Trybunału, aby określić, czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (pkt 20 wyroku). Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa (lub więcej) świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (punkt 22 wyroku);

‒w wyroku z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11 Field Fisher Waterhouse LLP Trybunał wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń zapewnianych przez wynajmującego najemcy stanowi jedno świadczenie, należy zbadać, czy wykonywane świadczenia stanowią jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, czy też obejmują one świadczenie główne, względem którego pozostałe świadczenia mają charakter dodatkowy (pkt 22 wyroku).

Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę punkt widzenia nabywcy oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia (vide: wyrok TSUE z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service srl, ECLI:EU:C:2008:108, pkt 51-53, z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C 572/07 RLRE Tellmer Property sro, ECLI:EU:C:2009:365, pkt 17-19 oraz z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV, ECLI:EU:C:2009:722, pkt 36-38).

Stanowisko takie przedstawiła również Rzecznik Generalna Juliane Kokott w opinii z dnia 22 października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito - Unipessoal Lda przeciwko Autoridade Tributária e Aduaneira wskazując, że „Wskazówką świadczącą o istnieniu jednego świadczenia złożonego jest też jednolity cel gospodarczy transakcji (26). Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku świadczeń, przemawia to za istnieniem jednego świadczenia złożonego. W świetle orzecznictwa Trybunału jedno świadczenie złożone występuje wtedy, kiedy wszystkie elementy świadczenia są niezbędne dla osiągnięcia jego celu (27)”. Rzecznik Generalna zauważyła także, że „Jeżeli zespół świadczeń i czynności ustala cenę łączną, w świetle orzecznictwa Trybunału jest to również wskazówka świadcząca o istnieniu jednego świadczenia złożonego (30). Odwrotnie natomiast: uzgodnienie odrębnych cen za poszczególne elementy świadczenia również jest jedynie wskazówką przemawiającą za istnieniem kilku niezależnych świadczeń (31)”. Należy zauważyć, że powołaną wyżej opinię podzielił TSUE w wydanym w dniu 4 marca 2021 r. wyroku C-581/19.

Świadczenie kompleksowe ma zatem miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy, dzieli je na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze – tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić tak, że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy – wówczas świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa (lub więcej) niezależnie opodatkowane świadczenia.

W przypadku świadczeń kompleksowych o tym, czy świadczenie jest dostawą towarów, czy usługą powinien przesądzić element, który w ramach całego świadczenia ma charakter dominujący (zob. np. wyroki TSUE: z dnia 2 maja 1996 r. w sprawie C-231/94 Faaborg – Gelting Linien; z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd p-ko Commissioners of Custom and Excise; z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV i OV Bank NV v Staatssecretaris van Financien). Jeżeli elementem dominującym w ramach danej transakcji będzie wydanie towaru w celu przeniesienia prawa do rozporządzania nim jak właściciel, natomiast pozostałe czynności będą miały charakter pomocniczy lub uboczny, wówczas transakcja powinna być traktowana jako dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Natomiast w przypadku, gdy istotą transakcji będzie usługa, to mimo, że w ramach takiej transakcji może także wystąpić wydanie towaru, powinna być ona traktowana jako świadczenie usług.

Podsumowując, w przypadku gdy transakcja składa się z zespołu świadczeń i czynności, należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności, w jakich jest ona dokonywana, w celu określenia po pierwsze, czy chodzi o dwa lub więcej świadczenia odrębne, czy też jest to jedno świadczenie złożone z kilku czynności, a po drugie, czy w tym ostatnim przypadku to jedno świadczenie powinno zostać zakwalifikowane jako dostawa towarów, czy jako świadczenie usług. Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę punkt widzenia nabywcy oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia.

Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia oraz uwzględniając opis zawarty we wniosku oraz uzupełnieniach należy wskazać, że wykonywane przez Wnioskodawcę czynności tj. (...) obiektywnie stanowią jedno świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby sztuczny charakter. Powyższe wynika z faktu, że poszczególne czynności wykonywane przez Wnioskodawcę w ramach przedmiotowego świadczenia będą prowadzić do realizacji jednego, określonego celu jakim jest wykonanie systemu sterowania ogrzewaniem grzejnikowym. Klient nie jest zainteresowany nabyciem poszczególnych elementów osobno tylko jednego złożonego świadczenia.

Realizacja przedmiotowego świadczenia wymaga podjęcia wielu czynności, które nie stanowią odrębnych świadczeń, lecz są środkami służącymi każdorazowo do wykonania kompleksowego świadczenia. Bez wykonania szeregu opisanych czynności nie byłoby możliwe zrealizowanie usługi wykonania systemu sterowania ogrzewaniem grzejnikowym.

Jak bowiem wskazał Wnioskodawca, wszystkie czynności wykonywane w ramach świadczenia z punktu widzenia nabywcy tworzą jedną całość. Każdy z elementów świadczenia jest niezbędny do prawidłowego wykonania systemu sterowania ogrzewaniem. Brak któregokolwiek z elementów spowodowałby, że świadczenie nie mogłoby być zrealizowane.

Same komponenty systemu (...) nie stanowią pod względem użytkowym działającego systemu. Taki przymiot uzyskają one dopiero po zamontowaniu. Cel całego świadczenia tj. wykonanie działającego systemu, nie zostanie również zrealizowany poprzez samo (...).

Jak wskazał Wnioskodawca wynagrodzenie (...).

Z uwagi na cel realizowanego przez Wnioskodawcę świadczenia kompleksowego - elementem dominującym jest usługa montażu, która „oczami klienta” ma największe znaczenie, gdyż bez niej usługa jako całość nie może zostać uznana za wykonaną. Klient jest zainteresowany przede wszystkim usługą montażu systemu, wykonanego pod jego indywidualne i niepowtarzalne zamówienie, a nie samym (...). Niedokonanie montażu skutkowałoby bezcelowością całej usługi. Natomiast pozostałe czynności wykonywane w ramach przedmiotu wniosku tj. (...) będą miały charakter pomocniczy.

W odniesieniu do powyższego należy uznać, że przedstawione przez Wnioskodawcę świadczenie stanowi usługę kompleksową.

W związku z powyższym w dalszej części decyzji tutejszy Organ określi stawkę podatku klasyfikację dla usługi montażu (elementu dominującego).

Uzasadnienie klasyfikacji usługi

Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987 str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.

Zgodnie z art. 42a ustawy, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:

1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;

2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do:

a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,

b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;

3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4.

Do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług w zakresie świadczonych usług należy stosować Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z 2015 r. poz. 1676 ze zm.).

Podstawowe cele, konstrukcje i sposób posługiwania się Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług oraz jej interpretacje wskazują zasady metodyczne Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) zawarte w ww. rozporządzeniu.

Zasady metodyczne stanowią integralną część klasyfikacji. Zawarte w nich postanowienia obowiązują przy jej interpretacji i stosowaniu (pkt 1.3).

Zgodnie z pkt 1.2 zasad metodycznych, Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) składa się z:

-  niniejszych zasad metodycznych,

-  uwag do poszczególnych sekcji,

-  schematu klasyfikacji.

Natomiast schemat klasyfikacji – jak wskazano w pkt 1.4 zasad metodycznych – stanowi wykaz grupowań i obejmuje:

-  symbole grupowań,

-  nazwy grupowań.

Stosownie do pkt 5.3.2 zasad metodycznych, każdą usługę należy zaliczać do odpowiedniego grupowania zgodnie z jej charakterem, niezależnie od symbolu PKD, pod którym został zaklasyfikowany w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej REGON podmiot gospodarczy wykonujący usługę.

W pkt 7.6 zasad metodycznych zawarto ogólne reguły klasyfikowania usług. I tak, na podstawie pkt 7.6.2, gdy przeprowadzona analiza opisu wykonywanych czynności wskazuje na możliwość zaliczenia usługi do dwóch lub kilku grupowań, należy przyjąć następujące reguły klasyfikowania, z tym jednak, że porównywać można jedynie grupowania tego samego poziomu hierarchicznego:

-  grupowanie, które zawiera bardziej dokładny opis czynności, powinno być uprzywilejowane (wybrane) w stosunku do grupowania zawierającego opis ogólny,

-  usługa złożona, składająca się z kombinacji różnych czynności, której nie można zaklasyfikować zgodnie ze wskazanym sposobem, powinna być zaklasyfikowana jak usługa, która nadaje całości zasadniczy charakter,

-  usługę, której nie można zaklasyfikować zgodnie z (tiret 1, 2) należy zaklasyfikować w grupowaniu odpowiednim dla usługi o najbardziej zbliżonym charakterze.

Zgodnie z tytułem, Sekcja F Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług obejmuje OBIEKTY BUDOWLANE I ROBOTY BUDOWLANE.

W świetle wyjaśnień do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), sekcja F obejmuje:

-  budynki i pozostałe obiekty inżynierii lądowej oraz wodnej,

-  roboty ogólnobudowlane i specjalistyczne w zakresie budownictwa i prac inżynierii lądowej i wodnej, takie jak: prace związane z budową nowych budynków, przebudową lub remontem istniejących budynków, włączając montaż budowli z elementów prefabrykowanych oraz konstrukcji o charakterze stałym lub tymczasowym,

-  opracowywanie kosztorysów stanowiących integralną część robót budowlanych,

-  realizację projektów budowlanych do sprzedaży.

Sekcja ta nie obejmuje:

-  zarządzania projektami budowlanymi w zakresie obiektów inżynierii lądowej i wodnej, sklasyfikowanego w 71.1,

-  wynajmu maszyn i urządzeń budowlanych bez operatora, sklasyfikowanego w 77.32,

-  usług instalowania mechanicznych lub elektrycznych urządzeń do zamykania sejfów i skarbców, powiązane z późniejszym ich monitorowaniem, sklasyfikowanych w 80.20.10.0.

W sekcji F zawarty jest m.in. dział 43 ROBOTY BUDOWLANE SPECJALISTYCZNE, który obejmuje:

-  specjalistyczne roboty budowlane związane z budową budynków oraz obiektów inżynierii lądowej i wodnej, prowadzone przez wykonawców posiadających specjalistyczne umiejętności i specjalny sprzęt, tj.: wbijanie pali, budowanie fundamentów, roboty betoniarskie, murarskie, kamieniarskie, montowanie i demontowanie rusztowań, wykonywanie pokryć dachowych itp.,

-  wynajem sprzętu z operatorem sklasyfikowany w odpowiednich grupowaniach obejmujących roboty budowlane wykonywane przy jego użyciu,

-  roboty wykończeniowe i wykonywanie instalacji budowlanych.

Roboty montażowe/instalacyjne mogą być przeprowadzone na terenie budowy lub w warsztatach. Zalicza się tu wykonywanie:

-  instalacji gazowych, wodnych, kanalizacyjnych, centralnego ogrzewania i wentylacyjnych, instalowanie anten, wykonywanie instalacji alarmowych i pozostałych instalacji elektrycznych, instalowanie przeciwpożarowego systemu zraszającego, instalowanie dźwigów osobowych i towarowych oraz schodów ruchomych itp.,

-  zakładanie izolacji cieplnych, wodnych, dźwiękochłonnych, roboty blacharskie, zakładanie przemysłowych instalacji chłodniczych, systemów oświetleniowych i systemów sygnalizacyjnych dróg, szlaków kolejowych, portów lotniczych i wodnych itp.

Instalacje te obejmują także związane z nimi prace remontowe.

Do pozostałych usług związanych z wykańczaniem obiektów budowlanych zalicza się m.in.:

-  szklenie, tynkowanie, malowanie, układanie ceramicznych, betonowych lub kamiennych płytek podłogowych i ściennych, układanie pokryć dywanowych i parkietów, tapetowanie ścian itp., cyklinowanie podłóg, zakładanie stolarki budowlanej, zewnętrzne mycie budynków itp. Zalicza się tu również związane z tymi robotami prace remontowe.

W dziale PKWiU 43 mieści się klasa 43.22 ROBOTY ZWIĄZANE Z WYKONYWANIEM INSTALACJI WODNO-KANALIZACYJNYCH, CIEPLNYCH, GAZOWYCH I KLIMATYZACYJNYCH, a w niej grupowanie 43.22.12.0 Roboty związane z wykonywaniem instalacji cieplnych, wentylacyjnych i klimatyzacyjnych, które zgodnie z wyjaśnieniami do PKWiU 2015 obejmuje:

‒ roboty związane z instalowaniem sprzętu grzewczego (elektrycznego, gazowego, olejowego, nieelektrycznych kolektorów energii słonecznej), włączając roboty związane z zakładaniem rur, przewodów i elementów blaszanych, stanowiących integralną część tego rodzaju robót,

‒ roboty związane z instalowaniem i konserwacją systemów ogrzewania,

‒ roboty związane z wykonywaniem podłączenia do lokalnego systemu grzewczego,

‒ roboty związane z konserwacją i naprawą pieców i innego sprzętu grzewczego domowego użytku,

‒ roboty budowlane związane z wykonywaniem instalacji wentylacyjnych, chłodniczych i klimatyzacyjnych w budynkach mieszkalnych, centrach komputerowych, biurach i sklepach, włączając roboty związane z zakładaniem rur, przewodów i elementów blaszanych, stanowiących integralną część tego rodzaju robót.

Grupowanie to nie obejmuje:

‒ usług naprawy i konserwacji pieców, palenisk i palników piecowych, sklasyfikowanych w 33.11.14.0,

‒ usług związanych z instalowaniem, naprawą i konserwacją przemysłowych urządzeń klimatyzacyjnych oraz

‒ przemysłowego sprzętu chłodniczego, sklasyfikowanych w 33.12.18.0, 33.20.29.0,

‒ robót związanych z wykonywaniem instalacji elektrycznych dla kolektorów energii słonecznej i ogrzewania

‒ podłogowego, sklasyfikowanych w 43.21.10.2,

‒ usług związanych z czyszczeniem kominów, sklasyfikowanego w 81.22.13.0.

Uwzględniając powyższe, usługa będąca przedmiotem analizy spełnia kryteria i posiada właściwości dla usług objętych działem PKWiU 43 ROBOTY BUDOWLANE SPECJALISTYCZNE.

Klasyfikacja została dokonana zgodnie z zasadami metodycznymi Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), zwłaszcza z uwzględnieniem pkt 5.3.2 tych zasad.

Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług

W myśl art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Na mocy art. 41 ust. 2 ustawy dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4.

Natomiast zgodnie z art. 146ef ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz.U. z 2024 r. poz. 248, z późn. zm) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy:

1) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110 i art. 138i ust. 4, wynosi 23%;

2) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%.

Art. 41 ust. 12 ustawy stanowi, że stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się do:

1) dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji, przebudowy lub robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym;

2) robót konserwacyjnych dotyczących:

a) obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych,

b) lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12

– w zakresie w jakim wymienione roboty nie są objęte tą stawką na podstawie pkt 1.

Zgodnie z art. 41 ust. 12 pkt 1 ustawy, stawkę podatku o której mowa w ust. 2 stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji, przebudowy lub robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

W myśl art. 41 ust. 12a ustawy, przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, oraz obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, a także mikroinstalację, o której mowa w art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2023 r. poz. 1436, 1597, 1681 i 1762), funkcjonalnie z nimi związaną, z zastrzeżeniem ust. 12b.

Dokonana analiza powołanego przepisu wskazała, że warunkiem zastosowania 8% stawki podatku, na podstawie art. 41 ust. 12 ustawy, jest spełnienie dwóch przesłanek. Po pierwsze - zakres wykonywanych czynności musi dotyczyć dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji, przebudowy lub robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budowlanych lub ich części. Po drugie - obiekty budowlane lub ich części, których dotyczą ww. czynności, muszą być zaliczane do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Niespełnienie chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że transakcja nie może korzystać z preferencyjnej, 8% stawki podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2 ustawy.

Rodzaje usług wymienionych w art. 41 ust. 12 pkt 1 ustawy, których wykonanie w obiektach budowlanych lub ich częściach zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym daje podstawę do stosowania preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług, nie zostały zdefiniowane w ustawie. Ustawodawca nie odesłał również w tej materii do stosowania definicji zawartych w innych ustawach, w szczególności w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418). Dlatego należy przyjąć, że czynności wymienione w art. 41 ust. 12 ustawy zostały wprowadzone do ustawy w rozumieniu przyjętym w języku powszechnym.

Pojęcie „modernizacja” oznacza unowocześnienie i usprawnienie czegoś – według internetowego słownika języka polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN S.A.).

Z opisu sprawy wynika, że świadczenie obejmuje (...).

Cały system współpracuje z istniejącą instalacją grzewczą pozwalając na optymalizację zużycia energii i wygenerowanie oszczędności. Dzięki możliwości zdalnego sterowania temperaturą system zwiększa wygodę mieszkańców i ich komfort co przyczynia się również do podniesienia wartości budynku.

Z opisu sprawy wynika zatem, że Wnioskodawca w ramach przedmiotowego świadczenia kompleksowego wykonuje szereg czynności niezbędnych do zrealizowania celu kompleksowej usługi, jakim jest modernizacja, ulepszenie i unowocześnienie budynku.

Tym samym, czynności wykonywane przez Wnioskodawcę prowadzą do realizacji określonego celu – jakim jest modernizacja budynku.

Z kolei, w odniesieniu do drugiego warunku wynikającego z art. 41 ust. 12 ustawy, należy ustalić czy budynek bądź jego część, w którym przedmiot wniosku będzie realizowany jest zaliczany do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

Stosownie do art. 41 ust. 12b ustawy, do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym określonego w ust. 12a nie zalicza się:

1) budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m²;

2) lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m².

W myśl art. 2 pkt 12 ustawy, przez obiekty budownictwa mieszkaniowego rozumie się budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11.

W celu zastosowania prawidłowej stawki niezbędne jest określenie, czy dany obiekt jest obiektem wymienionym w art. 2 pkt 12 ustawy i jakie spełnia funkcje - mieszkalne czy użytkowe.

Należy zauważyć, że ustawa, poprzez podanie klasyfikacji, na potrzeby art. 41 ust. 12, odwołuje się do Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, która stanowi usystematyzowany wykaz obiektów budowlanych. Zatem, dla celów podatku od towarów i usług stosuje się przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112 poz. 1316 ze zm.).

W sekcji 1 Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) Budynki w dziale 11 Budynki mieszkalne w grupie 111 Budynki mieszkalne jednorodzinne mieści się klasa 1110 Budynki mieszkalne jednorodzinne.

Zgodnie z zasadami metodycznymi PKOB – przez obiekty budowlane rozumie się konstrukcje połączone z gruntem w sposób trwały, wykonane z materiałów budowlanych i elementów składowych, będące wynikiem prac budowlanych.

Budynki dzielą się na mieszkalne i niemieszkalne. Budynki mieszkalne są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. W przypadkach, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny, zgodnie z jego przeznaczeniem.

Całkowita powierzchnia użytkowa budynku obejmuje całą powierzchnię budynku z wyjątkiem:

- powierzchni elementów budowlanych m.in. podpór, kolumn, filarów, szybów, kominów;

- powierzchni zajmowanych przez pomieszczenia techniczne instalacji ogólnobudowlanych;

- powierzchni komunikacji, np. klatki schodowe, dźwigi, przenośniki.

Część „mieszkaniowa” budynku mieszkalnego obejmuje pomieszczenia mieszkalne (kuchnie, pokoje wypoczynkowe, sypialnie), pomieszczenia pomocnicze, piwnice oraz pomieszczenia ogólnego użytkowania (np. wózkarnie, suszarnie).

Z przedstawionych przez Wnioskodawcę informacji wynika, że przedmiotowe świadczenie wykonywane jest w (...).

Analiza (...).

Ponadto, (...).

W związku z powyższym, stwierdzić należy, że (...).

Biorąc pod uwagę powyższe wykonanie inteligentnego systemu sterowania ogrzewaniem grzejnikowym (...), stanowi usługę modernizacji budynku zaliczanego do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, o której mowa w art. 41 ust. 12 ustawy i podlega opodatkowaniu stawką podatku od towarów i usług w wysokości 8% na podstawie art. 41 ust. 2 w związku z art. 41 ust. 12 pkt 1 oraz art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy.

Informacje dodatkowe

Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług. W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała.

Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do świadczeń kompleksowych tożsamych pod każdym względem ze świadczeniem będącym przedmiotem niniejszej decyzji.

Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do świadczenia kompleksowego będącego jej przedmiotem, które zostanie wykonane w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 3 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków:

‒   podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy),

‒   świadczenie kompleksowe będące przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).

Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy).

WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem:

1) następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo

2) wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1

-  w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy).

WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do świadczenia kompleksowego będącego przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że:

-  klasyfikacja usługi/świadczenia kompleksowego, lub

-  stawka podatku właściwa dla usługi/świadczenia kompleksowego, lub

-  podstawa prawna stawki podatku

staje się niezgodna z tymi przepisami.

Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).

Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 Ordynacji podatkowej.

POUCZENIE

Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłączne za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym.

Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).