DECYZJA
Na podstawie art. 42g ust. 3 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 775, ze zm.), zwanej dalej ustawą, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej – odmawia wydania wiążącej informacji stawkowej w sprawie wniosku z 31 marca 2026 r. (ta sama data wpływu), uzupełnionego pismem z 7 maja 2026 r. (ta sama data wpływu) o wydanie wiążącej informacji stawkowej dotyczącej „wynajmu prywatnego lokalu niemieszkalnego na cele mieszkalne osobie fizycznej”.
UZASADNIENIE:
31 marca 2026 r. wpłynął do tutejszego organu wniosek o wydanie wiążącej informacji stawkowej w ww. zakresie. Wniosek uzupełniono 7 maja 2026 r. poprzez doprecyzowanie opisu sprawy oraz stosowne dokumenty.
We wniosku przedstawiono następujący opis.
"Zwracam się z prośbą o wydanie Wiążącej Informacji Stawkowej w związku z wynajmem prywatnego lokalu niemieszkalnego na cele mieszkalne osobie fizycznej na okres od 13.03.2026 do 01.04.2027 na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług. Prowadzę Jednoosobową Działalność Gospodarczą. Jestem czynnym podatnikiem podatku VAT oraz liniowego podatku dochodowego. W dniu 04.03.2026 nabyłem do majątku prywatnego lokal niemieszkalny znajdujący się (...) aktem notarialnym Repetytorium A numer (...) z myślą o wynajmie średnio i długookresowym. W dniu 13.03.2026 w moim imieniu podpisana została umowa najmu okazjonalnego w/o lokalu na okres do 01.04.2027 dwóm młodym osobom narodowości ukraińskiej. Cena najmu 2600 zł/m-c plus opłaty na rzecz wspólnoty mieszkaniowej oraz licznikowe energii i media. Została również pobrana kaucja zwrotna w wysokości 3500 zł. W związku z tym, że lokal jest niemieszkalny to wybudowany został i wyposażony we wszystkie urządzenia i funkcjonalności na potrzeby świadczenia usług pod wynajem. (…)"
Do wniosku Wnioskodawca załączył umowę najmu okazjonalnego, z której m.in. wynika:
„§3
1. Z tytułu użytkowania Lokalu Najemca będzie płacił Wynajmującemu czynsz w wysokości 2600 miesięcznie. Czynsz płatny jest do ostatniego dnia miesiąca poprzedzającego miesiąc najmu. Najemca jest zobowiązany płacić czynsz przelewem na rachunek bankowy Wynajmującego o numerze: (…).
2. Czynsz najmu nie obejmuje miesięcznych opłat eksploatacyjnych za Lokal, które zawierają: zaliczkę na utrzymanie części wspólnej, zaliczkę na wodę i ścieki, wywóz nieczystości, zaliczkę na podgrzewanie wody i centralne ogrzewanie -koszty stałe, zaliczka na centralne ogrzewanie w wysokości 560 złotych (słownie pięćset sześćdziesiąt). Najemca będzie płacił ww. opłaty w wysokości wynikającej z faktur przesłanych przez dostawców tych usług do ostatniego dnia miesiąca poprzedzającego miesiąc najmu.
3. Najemca odpowiada wobec Wynajmującego za wszelkie szkody powstałe w wyniku niezapłacenia przez Najemcę w odpowiedniej wysokości lub terminie opłat eksploatacyjnych określonych w ust. 2.
4. Opłata za użytkowanie lokalu wnoszona będzie na konto wynajmującego (…), 560 PLN + rozliczenia zaliczek wg. Faktury.
Opłata za okres 13.03-31.03. w kwocie 1580 - proporcjonalna część wynajmu oraz proporcjonalna cześć czynszu płatna gotówką wraz z kaucją 3500 zł w chwili przekazania kluczy lub na w/w konto (wydanie kluczy nastąpi po wpływie kwoty na konto).
Opłaty w/w na rzecz zarządcy nieruchomości będą w oparciu o rzeczywiste zużycie mediów okresowo rozliczane. Ewentualne nadpłaty będą zmniejszały, a niedopłaty podwyższały kolejne wpłaty regulowane przez Najemcę i płatne będą podobnie jak czynsz do ostatniego dnia miesiąca poprzedzającego miesiąc najmu na w/w konto wynajmującego.
W przypadku dokonanych przez zarządcę nieruchomości zmian w wysokości w/w opłat, Najemca zostanie bezzwłocznie poinformowany przez Wynajmującego i zobowiązuje się regulować opłaty w wyżej opisany sposób w nowej wysokości ustalonej przez zarządcę.
Opłata za energię elektryczną nastąpi zgodnie z Fakturą VAT - kwota zgodnie z fakturą zostanie przelana na konto wynajmującego w ciągu 7 dni roboczych od daty otrzymania faktury na adres e-mail najemcy: (…)
Jakiekolwiek dodatkowe koszty związane z opóźnieniem w ww. opłatach obciążają Najemcę.
(…)
§5
(…)
3. W przypadku sytuacji nagłych Najemca ma prawo rozwiązać umowę ze skutkiem natychmiastowym - w takiej sytuacji Wynajmujący zatrzymuje wpłaconą kaucję w wysokości 3500 zł, a Najemca zobowiązuje się do pokrycia kosztów eksploatacyjnych przedstawionych przez Wynajmującego za okres 1 miesiąca od rozwiązania umowy.
(…)
6. Po ustaniu umowy, Wynajmujący ma prawo przesłać Najemcy ewentualne rozliczenie dodatkowe mediów za okres najmu. Najemca zobowiązuje się je uregulować.
(…)
§7
1. Po ustaniu stosunku najmu Najemca jest zobowiązany zwrócić Lokal Wynajmującemu w terminie wskazanym w żądaniu wynajmującego do opróżnienia i wydania lokalu nie krótszym jednak niż 7 dni od dnia doręczenia żądania najemcy sporządzonym na piśmie z poświadczonym urzędowo podpisem.
(…).”
W uzupełnieniu z 7 maja 2026 r. – będącym odpowiedzią na wezwanie nr 0111-KDSB2-1.440.167.2026.1.MW z 30 kwietnia 2026 r., Wnioskodawca udzielił następujących odpowiedzi poprzez wskazanie:
1. Czasu trwania umowy najmu okazjonalnego.
Odp. Czas trwania umowy najmu okazjonalnego - nastąpiła oczywista pomyłka daty trwania okresu najmu w paragrafie 5 mylnie podano datę 13 marzec 2025 r. Powinno być 13 marzec 2026 r. Dokonaliśmy korekty zapisu odręcznie.
2. Jednoznaczne wskazanie, czy przedmiotem złożonego wniosku jest:
a) usługa udostępniania lokalu niemieszkalnego znajdującego się pod adresem (...) za którą Najemca będzie płacił czynsz, czy
b) świadczenie udostępniania lokalu niemieszkalnego znajdującego się pod adresem (...) za które klient będzie płacił czynsz wraz z takimi elementami jak
opłaty:
- eksploatacyjne (zgodnie z § 3 pkt 2 umowy najmu okazjonalnego);
- licznikowe energii i media.
Odp. Przedmiotem złożonego wniosku jest udostępnianie lokalu niemieszkalnego (...) na cele mieszkaniowe najemcy, za które Klient będzie płacił czynsz dla Właściciela lokalu, czyli dla mnie w kwocie 2600 miesięcznie oraz dodatkowo opłaty eksploatacyjne na rzecz administratora budynku zgodnie z zapisem umowy wynajmu okazjonalnego par. 3 ust. 2 oraz za energię elektryczną zgodnie z zużyciem. Opłaty te wpłacane są na moje konto, z którego dokonuję opłat na rzecz wspólnoty i dostawców energii, ponieważ ja jestem stroną w umowach z dostawcami.
3. W jaki sposób, na jakiej podstawie następuje wyliczenie (ustalanie) kosztów zużycia mediów? Czy np. według liczników, powierzchni, ilości osób itp.? Należy szczegółowo opisać.
Odp. Wyliczenie kosztów zużycia mediów następuje na podstawie rzeczywistego zużycia według liczników; wody, ciepła i energii elektrycznej.
4. W przypadku, gdy koszt zużycia mediów będzie wyliczany na podstawie liczników, należy wskazać:
a) czy liczniki umieszczone będą w udostępnianym lokalu?
b) czy przed zawarciem umowy z klientem strony będą spisywać stan liczników w udostępnianym lokalu?
Odp. Liczniki zlokalizowane są w bliskim sąsiedztwie lokalu w części wspólnej z dostępem do nich przez najemców. Strony przy przekazywaniu/wydaniu lokalu spisały stan liczników w protokole zdawczo-odbiorczym.
5. Kto będzie stroną umów o dostawę poszczególnych mediów – Wnioskodawca, czy klient korzystający z lokalu? Należy wskazać odrębnie w odniesieniu do każdego z mediów.
Odp. Ja jestem stroną w umowach z dostawcą:
- Energii elektrycznej (...),
- Kosztów eksploatacyjnych zużycia mediów (woda, ciepło ogrzewania) (...).
6. Czy w przedmiotowej sprawie (zgodnie z doprecyzowaniem w pkt 1) występują inne świadczenia dodatkowo odpłatne (np. ubezpieczenie ryzyka odpowiedzialności cywilnej, sprzątanie lokalu, pralnia, dostęp do siłowni)? - jeśli tak należy wskazać jakie to świadczenia oraz wskazać czy są one przedmiotem wniosku.
Odp. W przedmiotowej sprawie nie występują dodatkowe świadczenia wobec najemcy. W budynku zlokalizowana jest siłownia, do której najemcy mają wolny (bezpłatny) dostęp i fakt ten nie jest przedmiotem wniosku.
7. Jaka jest klasyfikacja budynku, w którym znajduje się lokal, udostępniany przez Wnioskodawcę w ramach świadczenia będącego przedmiotem wniosku, zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) – (Dz. U. z 1999 r. Nr 112, poz. 1316, z późn. zm.)? Należy wskazać klasę PKOB budynku – symbol PKOB czterocyfrowy.
Odp. (…) W trakcie rozmowy z wydziałem Geodezji (...) uzyskałem informacje, że budynek (...) zapisany według KŚT jako 109 co odpowiada najczęściej jako 1274 według PKOB. Oświadczam, ze podjąłem starania o zweryfikowanie tej informacji, ale ze względu na czas nie posiadam żadnego dokumentu o nadaniu numeru PKOB.
8. Co konkretnie wchodzi w skład wyposażenia lokalu niemieszkalnego?
Odp. Wyposażenie lokalu to:
- Cześć dzienna: kanapa nierozkładana stolik i dwa krzesła, telewizor;
- Aneks sypialniany: łózko 140/200;
- Aneks kuchenny: szafka ze zlewozmywakiem, płyta grzewcza, pralka, lodówka i mini wyspa kuchenna z blatem;
- Hol: z szafami wnękowymi oraz panel z uchwytami do wieszania;
- Łazienka: kabina prysznicowa, umywalka, sedes, szafki.
Dokładne wyposażenie zawarte jest w załączniku do umowy.
9. Czy w udostępnionym lokalu klient (nabywca świadczenia) będzie mógł wstawić swoje meble i inne wyposażenie?
Odp. Zgodnie z zapisami umowy i ustaleniami z Najemcą wszystkie zmiany w lokalu wymagają uzgodnień z wynajmującym. Wszelkie nowe elementy wyposażenia i meble nie należą do zmian trwałych i mogą być, na wniosek Najemcy, wprowadzane do lokalu na okres najmu.
10. Czy jest sporządzany protokół zdawczo – odbiorczy?
Odp. Został sporządzony protokół zdawczo-odbiorczy. Zostaje przesłany skan łącznie z umową.
11. W jaki sposób następuje wydanie i odbiór lokalu?
Odp. Wydanie lokalu i jego odbiór nastąpił w trakcie spotkania zdawczo odbiorczego spisania protokołu i wydania kluczy.
Do uzupełnienia Wnioskodawca ponownie przesłał „Umowę najmu okazjonalnego” wraz z kompletnym załącznikiem „Protokół zdawczo-odbiorczy”, z którego wynika w jakiej ilości i do jakich pomieszczeń zostały wydane klucze, jaki jest stan liczników (woda zimna, woda ciepła, energia elektryczna oraz ogrzewanie) w momencie podpisywania umowy oraz szczegółowe wyposażenie pokoju z balkonem i łazienki.
W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, postanowieniem z 26 maja 2026 r., znak 0111-KDSB2-1.440.167.2026.2.MW, tutejszy organ wyznaczył Wnioskodawcy siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postanowienie zostało doręczone Wnioskodawcy 26 maja 2026 r. Do dnia wydania niniejszej decyzji z prawa tego Wnioskodawca nie skorzystał.
Biorąc pod uwagę powyższe oraz obowiązujące przepisy, stwierdza się co następuje.
Jak stanowi art. 42a ustawy, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:
1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;
2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do:
a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,
b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;
3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4.
Stosownie do treści art. 42b ust. 2 pkt 3 ustawy, wniosek o wydanie WIS zawiera określenie przedmiotu wniosku, w tym:
a) szczegółowy opis towaru lub usługi, pozwalający na taką ich identyfikację, aby dokonać ich klasyfikacji zgodnej z Nomenklaturą scaloną (CN), Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług lub Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych,
b) (uchylona)
c) wskazanie przepisów ustawy lub przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie
– w przypadku, o którym mowa w ust. 4.
Na mocy art. 42b ust. 5 ustawy, przedmiotem wniosku o wydanie WIS mogą być:
1) towar albo usługa, albo
2) towary lub usługi, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.
Na mocy art. 42g ust. 2 ustawy, w sprawach dotyczących WIS stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, z wyłączeniem rozdziałów 17, 18, 19 i 20.
Z powołanych przepisów wynika, że ustawodawca wprowadził wiążącą informację stawkową (WIS), która zawiera opis towaru lub usługi, albo kilku towarów lub usług, które razem składają się na jedno świadczenie, ich zidentyfikowanie według odpowiedniej klasyfikacji i właściwą stawkę podatku VAT.
Zestawiając ze sobą przepisy art. 42b ust. 2 pkt 3 lit. a oraz art. 42b ust. 5 ustawy ustawodawca zatem jednoznacznie określił, że wniosek o wydanie WIS powinien zawierać szczegółowy opis jednego towaru lub jednej usługi lub jednego świadczenia kompleksowego, pozwalający na dokonanie klasyfikacji świadczenia na potrzeby ustalenia stawki podatku, bądź samej klasyfikacji, jeżeli takie żądanie we wniosku złoży wnioskodawca.
Ponadto wskazać należy, że jak wynika z powołanych przepisów, wniosek o wydanie WIS winien zawierać tak szczegółowo opisany towar, aby organ był w stanie dokonać jego identyfikacji, a następnie klasyfikacji. Każda indywidualna cecha produktu wpływa bowiem na jego przyporządkowanie do danego działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) lub odpowiednio działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, lub też pozwala stwierdzić czy produkt spełnia definicję (opis) w przypadku braku odnoszenia się do konkretnej klasyfikacji.
Ocena ta podlega następnie weryfikacji dokonywanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w toku postępowania podatkowego prowadzonego w sprawie wydania wiążącej informacji stawkowej.
31 marca 2026 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął „Wniosek WIS” Pana (...). Wnioskodawca w formularzu jako „przedmiot wniosku” wskazał „usługa”.
W odpowiedzi na wezwanie Wnioskodawca doprecyzował, że przedmiotem wniosku jest świadczenie obejmujące udostępnienie lokalu niemieszkalnego (...) na cele mieszkaniowe najemcy, za które Klient będzie płacił czynsz dla Właściciela lokalu (...) oraz dodatkowo opłaty eksploatacyjne na rzecz administratora budynku zgodnie z zapisem umowy wynajmu okazjonalnego § 3 ust. 2 oraz za energię elektryczną zgodnie z zużyciem.
W treści wniosku oraz uzupełnienia Wnioskodawca wskazał, że przedmiotem wniosku jest „wynajem prywatnego lokalu niemieszkalnego na cele mieszkalne osobie fizycznej” świadczonego na podstawie „umowy najmu okazjonalnego”, który został podpisany przez dwie osoby pracujące. Wskazany powyżej lokal niemieszkalny składa się z salonu z aneksem kuchennym, sypialni, korytarza oraz łazienki i został w pełni wyposażony (na co wskazuje protokół zdawczo-odbiorczy będący załącznikiem do umowy najmu okazjonalnego) i wynajęty został z przeznaczeniem na zapewnienie czasowego miejsca pobytu. Podkreślić należy, że czas trwania umowy przekracza okres 12 miesięcy i przez ten okres Najemcy zobowiązują się płacić Wnioskodawcy (Właścicielowi) ustalony miesięczny czynsz. W praktyce - prócz udostępnienia ww. lokalu Wnioskodawca w ramach świadczonej Usługi zapewnia dostęp do mediów w postaci wody, energii elektrycznej, ogrzewania. Jednocześnie Wnioskodawca wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie występują dodatkowe świadczenia wobec Najemcy - w budynku zlokalizowana jest siłownia, do której Najemcy mają wolny (bezpłatny) dostęp i fakt ten nie jest przedmiotem wniosku.
W przedmiotowej sprawie, w pierwszej kolejności ustalić należy, czy w analizowanej sprawie mamy do czynienia z usługą najmu, czy z usługą związaną z zakwaterowaniem.
W obu przypadkach przedmiotem tych usług jest nieruchomość, przy czym różnica pomiędzy tymi pojęciami odnosi się do celu, na jaki nieruchomość jest przekazywana innej osobie/podmiotowi do użytkowania przez właściciela oraz okoliczności realizacji tej usługi.
Zgodnie z tytułem, Sekcja I Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług obejmuje „USŁUGI ZWIĄZANE Z ZAKWATEROWANIEM I USŁUGI GASTRONOMICZNE”. W ramach tej sekcji mieszczą się:
- usługi w zakresie noclegów i usługi towarzyszące świadczone przez hotele, motele, pensjonaty, centra odnowy biologicznej i inne obiekty hotelowe,
- usługi świadczone przez schroniska młodzieżowe oraz chaty lub domki,
- usługi świadczone przez domy letniskowe, do których goście posiadają prawo wspólnego użytkowania przez określony okres każdego roku,
- usługi świadczone przez pola namiotowe i pola kempingowe, włączając pola dla pojazdów kempingowych,
- tymczasowe lub długoterminowe zakwaterowanie w domach studenckich, internatach i bursach szkolnych, hotelach pracowniczych, blokach mieszkalnych,
- usługi sypialne i restauracyjne w wagonach kolejowych oraz pozostałych środkach transportu,
- usługi gastronomiczne,
- usługi przygotowywania żywności dla odbiorców zewnętrznych (katering),
- usługi stołówkowe,
- usługi przygotowywania i podawania napojów.
Sekcja ta nie obejmuje:
- gotowej żywności łatwo psującej się, takiej jak: kanapki, sklasyfikowanej w 10.89.16.0,
- sprzedaży detalicznej żywności, sklasyfikowanej w dziale 47,
- wynajmu nieruchomości mieszkalnych w celu dłuższego pobytu, zazwyczaj w cyklu miesięcznym lub rocznym, sklasyfikowanego w 68.20.1,
- usług dyskotek i sal tanecznych (z wyłączeniem serwujących napoje), sklasyfikowanych w 93.29.19.0.
Należy zauważyć, że mieszczący się w Sekcji I dział 55 „USŁUGI ZWIĄZANE Z ZAKWATEROWANIEM”, zgodnie z wyjaśnieniami do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), obejmuje:
- usługi w zakresie zapewnienia krótkotrwałego pobytu turystom i pozostałym podróżnym,
- usługi w zakresie zakwaterowania na dłuższy okres studentów, osób pracujących i pozostałych osób.
Dział ten nie obejmuje usługi w zakresie zapewnienia długotrwałego zakwaterowania, jako głównego miejsca pobytu w obiektach takich jak: apartamenty, zazwyczaj w cyklu miesięcznym lub rocznym, sklasyfikowanego w odpowiednich grupowaniach Sekcji L.
Natomiast ww. dział obejmuje zapewnienie wyłącznie zakwaterowania i/lub zakwaterowania z wyżywieniem i/lub możliwością korzystania z obiektów rekreacyjnych (uwaga do działu 55 PKWiU 2015).
Z kolei zgodnie z tytułem, Sekcja L Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług obejmuje „USŁUGI ZWIĄZANE Z OBSŁUGĄ RYNKU NIERUCHOMOŚCI”. W ramach tej sekcji mieści się:
- kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek,
- wynajem i obsługa nieruchomości własnych lub dzierżawionych,
- usługi agencji nieruchomości,
- usługi zarządzania nieruchomościami świadczone na zlecenie (włączając usługi w zakresie wyceny).
Sekcja ta nie obejmuje:
- realizacji projektów budowlanych do sprzedaży, sklasyfikowanej w 41.00,
- podziału i ulepszenia gruntów w celu np. przygotowania dojazdu do dróg, autostrad lub podobnej infrastruktury użyteczności publicznej, sklasyfikowanego w 42.99.29.0,
- usług w zakresie zakwaterowania w hotelach, domach letnich, wynajmu pokoi gościnnych, pól namiotowych, kempingów i pozostałych obiektów i miejsc zakwaterowania na krótkie pobyty, sklasyfikowanych w dziale 55,
- usług prawnych, sklasyfikowanych w 69.10.1,
- usług związanych z utrzymaniem porządku w budynkach klienta, włączając sprzątanie wnętrz, konserwacje i drobne naprawy, usuwanie śmieci, usługi ochrony, sklasyfikowanych w 81.10.10.0,
- zarządzania wyposażeniem technicznym obiektów takich jak: bazy wojskowe, więzienia i inne obiekty, sklasyfikowanego w 81.10.10.0.
W sekcji tej zawarty jest m.in. dział 68 „USŁUGI ZWIĄZANE Z OBSŁUGĄ RYNKU NIERUCHOMOŚCI”. Zgodnie z wyjaśnieniami do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), dział ten obejmuje:
- usługi wynajmujących, agentów i/lub maklerów w zakresie: kupna lub sprzedaży nieruchomości, wynajmowania nieruchomości oraz pozostałe usługi związane z nieruchomościami, takie jak: wycena nieruchomości; usługi te mogą być prowadzone na własnej lub dzierżawionej nieruchomości lub na zlecenie,
- realizację projektów budowlanych, na użytek własny lub na wynajem,
- zarządzanie nieruchomościami.
Dział ten nie obejmuje:
- realizacji projektów budowlanych do sprzedaży, sklasyfikowanej w 41.00,
- usług związanych z podziałem ziemi w celu jej ulepszenia, sklasyfikowanych w 42.99.29.0,
- usług hoteli, letnich domów, wynajmu pokoi gościnnych, pól namiotowych, kempingów i pozostałych obiektów i miejsc zakwaterowania na krótkie pobyty, sklasyfikowanych w odpowiednich grupowaniach działu 55.
Ponadto podkreślić należy, że jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r., poz. 1071), przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.
Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę.
Z kolei odnosząc się do pojęcia „zakwaterowanie”, z uwagi, że nie zostało ono zdefiniowane w ustawie, przy ustalaniu jego zakresu znaczeniowego należy odwołać się do wykładni językowej. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego PWN „zakwaterować” znaczy „przydzielić komuś miejsce czasowego zamieszkania”. Natomiast, „zakwaterować się” znaczy „zamieszkać gdzieś tymczasowo”.
W związku z powyższym wskazać należy, że pomiędzy usługą zakwaterowania a usługą najmu zachodzą znaczące różnice, każda z ww. usług posiada swoje własne, charakterystyczne cechy.
W przypadku zakwaterowania, czas trwania usługi jest znacznie krótszy w porównaniu do usługi najmu. Podobna zależność zachodzi w kwestii sposobu rozliczania ww. usług – okres rozliczenia jest co do zasady dłuższy w przypadku usługi najmu (najczęściej miesięczny), a krótszy – czasami nawet kilkudniowy – przy usłudze zakwaterowania.
Różne są także formy dokumentacji, na podstawie której świadczone są usługi. W przypadku zakwaterowania dokumentacja ta – jeśli już występuje – jest mniej złożona i sformalizowana. Natomiast usługa najmu świadczona jest na podstawie umowy, najczęściej jej strony zobowiązane są do zawarcia protokołu zdawczo-odbiorczego oraz uiszczenia kaucji zabezpieczającej. Co ważne, odmienny jest również sposób oraz cel na jaki udostępniana zostaje nieruchomość. Zakwaterowanie odbywa się zwłaszcza w związku z podróżą, chęcią odpoczynku, zmianą otoczenia, a osoba zakwaterowana nie może w pełni rozporządzać nieruchomością, w której przebywa. Usługę zakwaterowania charakteryzują również usługi dodatkowe, które są jej nieodzownym elementem. Natomiast w przypadku najmu właściciel nieruchomości (wynajmujący) oddaje nieruchomość najemcy do używania na czas oznaczony lub nieoznaczony w zamian za czynsz.
Podsumowując, w zakresie prawa podatkowego nie można utożsamiać najmu z zakwaterowaniem. Są to dwie odrębne usługi, które w różny sposób odnoszą się do celu, na jaki dana nieruchomość zostanie przeznaczona i w jaki będzie użytkowana. W związku z tym trzeba mieć na uwadze, że konsekwencje podatkowe są odmienne w zależności od tego, czy mamy do czynienia z najmem, czy też z zakwaterowaniem.
W przedmiotowej sprawie, aby określić z jaką usługą mamy do czynienia, tutejszy organ przeanalizował nie tylko przedstawiony przez Wnioskodawcę opis sprawy, ale przede wszystkim treść przesłanego do sprawy dokumentu.
Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że będąca przedmiotem wniosku usługa posiadać będzie cechy charakterystyczne dla usługi najmu, ponieważ:
• na udostępnienie lokalu będzie zawierana umowa najmu okazjonalnego,
• okres udostępnienia lokalu będzie wynosił 12 miesięcy i 18 dni,
• lokal jest udostępniony dwóm osobom, w celu zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych,
• warunkiem wydania lokalu Najemcy będzie zapłata pierwszej opłaty oraz kaucji (§ 3.4 umowy),
• Najemca odpowiada wobec wynajmującego za wszelkie szkody powstałe w wyniku niezapłacenia przez Najemcę w odpowiedniej wysokości lub terminie opłat eksploatacyjnych określonych w ust. 2 (§ 3.3. umowy). W przypadku sytuacji nagłych Najemca ma prawo rozwiązać umowę ze skutkiem natychmiastowym – w takiej sytuacji Wynajmujący zatrzymuje wpłaconą kaucję (…) (§ 5.3. umowy).
• w związku z wydaniem lokalu została sporządzona lista jego wyposażenia (protokół zdawczo-odbiorczy),
• Najemca zobowiązany będzie płacić Wnioskodawcy opłatę za każdy miesiąc udostępnienia lokalu do ostatniego dnia każdego miesiąca (§ 3.1 umowy),
• opłaty za media będą obliczane na podstawie faktur przesyłanych przez dostawców tych usług, ponadto czynsz najmu nie obejmuje miesięcznych opłat eksploatacyjnych (zaliczkę na utrzymanie części wspólnej, zaliczkę na wodę i ścieki, wywóz nieczystości, zaliczkę na podgrzewanie wody i centralne ogrzewanie (…) (§ 3.2 umowy),
• należność wymagane do zapłaty na podstawie umowy są płatne na podstawie faktur VAT (§ 3.4 umowy),
• po ustaniu umowy, Wynajmujący ma prawo przesłać Najemcy ewentualne rozliczenie dodatkowe mediów za okres najmu. Najemca zobowiązuje się je uregulować (§ 5.6 umowy),
• po ustaniu najmu najemca jest zobowiązany zwrócić lokal Wynajmującemu w terminie wskazanym w żądaniu wynajmującego (…) (§ 7.1 umowy).
Powyższe jednoznacznie wskazuje, że stosunek zobowiązaniowy pomiędzy Wynajmującym (Wnioskodawcą) a Najemcą jest ściśle sformalizowany. Zawarta jest bowiem umowa, w której określone są ściśle sprecyzowane informacje dotyczące stron umowy, przedmiotu umowy, praw i obowiązków stron umowy, która zabezpieczy w znacznej mierze interesy Wnioskodawcy.
W analizowanej sprawie należy wskazać, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 23 października 2024 r., sygn. akt I SA/Op 562/24, „dla usługi najmu charakterystyczny jest również okres, na jaki następuje udostępnienie lokali, z reguły najem odbywa się w cyklach miesięcznych, rocznych, a nawet na czas nieokreślony”.
Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z 11 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 648/24, wskazał „(…) celem umowy najmu, dzierżawy czy leasingu jest nabycie prawa do korzystania z określonej ruchomości, nieruchomości lub jej określonej części”.
W ocenie tutejszego organu, taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie – Wnioskodawca udostępnia lokal Najemcy – a w zamian za to Najemca zobowiązuje się płacić określone, miesięczne wynagrodzenie.
Jak wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 23 października 2024 r., sygn. akt I SA/Op 562/24, „(...) na gruncie cywilno-prawnym najem to czynność, która charakteryzuje się stosunkowo dużym sformalizowaniem, odbywa się bowiem na podstawie umowy w formie pisemnej, w której określane są prawa i obowiązki najemcy oraz wynajmującego” oraz „Umowa najmu powinna zawierać ściśle sprecyzowane informacje, takie jak: określenie kto jest stroną umowy (czyli dane wynajmującego oraz najemcy), przedmiot najmu, czas trwania umowy, wysokość czynszu oraz innych opłat, terminy wpłat, szczegóły dotyczące wypowiedzenia”.
Podsumowując lokal znajdujący się (...) jest udostępniony dwóm osobom, w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych. Elementy takie jak czas, na jaki zawarta będzie umowa (powyżej 12 miesięcy), protokół zdawczo-odbiorczy, opłata miesięczna płatna przez Najemcę do ostatniego dnia każdego miesiąca, konieczność uiszczenia przez Najemcę kaucji, obowiązek zapłaty przez Najemcę ewentualnych kar umownych czy odsetek, termin ewentualnego rozwiązania umowy - są elementami charakterystycznymi dla usługi najmu. W związku z powyższym w opinii tutejszego organu, wskazana przez Wnioskodawcę usługa, której celem jest udostępnianie lokalu niemieszkalnego, w okolicznościach nakreślonych postanowieniami przesłanych dokumentów ma znamiona usługi najmu.
Wobec powyższego, w opinii tutejszego organu, świadczona przez Wnioskodawcę usługa polegająca na udostępnianiu lokalu niemieszkalnego (...) na cele mieszkaniowe najemcy, za które Klient będzie płacił czynsz dla Właściciela lokalu (…) - jest usługą najmu. Dodatkowo klient będzie ponosił opłaty eksploatacyjne na rzecz administratora budynku (…) oraz za energię elektryczną zgodnie z zużyciem.
W następnej kolejności należy odnieść się do zagadnienia „świadczenia złożonego”. Należy w pierwszej kolejności ustalić, czy świadczona usługa udostępnienia lokalu najemcom oraz towarzyszące jej dostawy mediów stanowią jedno świadczenie złożone, czy też Wnioskodawca realizuje kilka odrębnych i niezależnych od usługi najmu świadczeń.
Należy zauważyć, że ani Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, z 11.12.2006, str. 1, z późn. zm.), ani też przepisy krajowe nie zawierają definicji świadczenia złożonego. Brak jest również szczególnych uregulowań dotyczących przesłanek uznawania danego świadczenia za świadczenie złożone. Ocena, w jakich okolicznościach świadczenia powiązane należy traktować jako świadczenia jednolite, kształtowana jest na bazie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako „TSUE”). Przy czym zastrzec należy, że wprawdzie TSUE w wielu orzeczeniach w sposób pomocny przy interpretacji przepisów wypowiadał się w kwestii świadczeń złożonych, to i tak każdorazowo rozstrzygnięcie w tym przedmiocie musi uwzględniać specyfikę konkretnego stanu faktycznego w danej sprawie. W szczególności wskazać należy wyrok TSUE z dnia 6 lipca 2006 r. w sprawie C-251/05 Talacre Beach Caravan Sales Ltd v Commissioners of Customs & Excise, ECLI:EU:C:2006:451, w którym TSUE stwierdził, że należy dać prymat ochronie zasady nierozszerzania zwolnienia podatkowego nad traktowaniem kilku dostaw jako świadczenia złożonego, opodatkowanego wedle zasad dotyczących świadczenia głównego. Każde odstępstwo od zasadniczej stawki podatku od towarów i usług winno być zatem interpretowane ściśle i ta ogólna zasada musi być brana bezwzględnie pod uwagę przy ocenie okoliczności konkretnej sprawy.
Zatem dla określenia skutków podatkowych transakcji złożonych należy badać, czy mamy do czynienia ze świadczeniem głównym i towarzyszącym mu świadczeniem pomocniczym, czy też dany dostawca realizuje kilka odrębnych i niezależnych świadczeń.
Podkreślić należy, że co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedna usługa obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń, usługa ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych.
Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej.
Natomiast, aby móc wskazać, że dana usługa jest usługą złożoną (kompleksową), powinna składać się ona z różnych świadczeń, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na usługę złożoną składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne świadczenia pomocnicze. Natomiast usługę należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania usługi zasadniczej. Pojedyncza usługa traktowana jest zatem jak element usługi kompleksowej wówczas, jeżeli cel świadczenia usługi pomocniczej jest zdeterminowany przez usługę główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać usługi głównej bez usługi pomocniczej.
Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia usługi nie powinny być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną usługę kompleksową, obejmującą kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład świadczonej usługi wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu usługi kompleksowej.
Stanowisko takie przedstawił również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r., w sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd (CPP) a Commissioners of Customs and Excise, ECLI:EU:C:1999:93, stwierdzając, że: „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.
Istotnym kryterium wpływającym na ocenę tego czy w konkretnej sytuacji występuje świadczenie złożone, jest kryterium odrębności. Kryterium to opiera się na weryfikacji, czy poszczególne świadczenia mogą występować w obrocie gospodarczym niezależnie i czy mogą być wykonane przez dowolny inny podmiot. W przypadku odpowiedzi twierdzącej, nie następuje świadczenie złożone, lecz kilka odrębnych świadczeń, które powinny być dla celów opodatkowania VAT traktowane niezależnie od siebie. Takie stanowisko wywieść można z orzeczenia TSUE z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro, ECLI:EU:C:2009:365, w którym istotnie TSUE stanął na stanowisku, że w przypadku usług najmu oraz usług sprzątania części wspólnych budynków następują dwa odrębne świadczenia dla celów VAT. Swoje stanowisko TSUE oparł na tym, że usługi sprzątania części wspólnych budynku mogą być świadczone na różnych zasadach, to znaczy na przykład przez osoby trzecie wystawiające faktury obejmujące koszt tych usług bezpośrednio lokatorom lub przez wynajmującego zatrudniającego w tym celu własnych pracowników lub posługującego się przedsiębiorstwem zajmującym się sprzątaniem.
Podsumowując zatem powyższe, świadczenie złożone ma miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy dzieli je na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze – tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić, tak że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy – wówczas świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa (lub więcej), niezależnie opodatkowane świadczenia.
W związku z tym, że w przedmiotowej sprawie jednymi z wykonywanych w ramach usługi elementów jest dostawa różnych mediów (tj. dostawy wody, energii elektrycznej, ogrzewania), należy zwrócić uwagę na orzeczenie TSUE z dnia 16 kwietnia 2015 r. w sprawie C-42/14 Minister Finansów v Wojskowa Agencja Mieszkaniowa w Warszawie, ECLI:EU:C:2015:229, dotyczący interpretacji przepisów Dyrektywy 2006/112/WE, w kontekście uregulowań ustawy o podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług dostawy towarów i świadczenia usług w ramach umowy najmu nieruchomości. W ww. wyroku TSUE kierując się ogólną zasadą wynikającą z art. 1 ust. 2 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE, zgodnie z którą każde świadczenie należy traktować jako odrębne, rozstrzygnął, że najem nieruchomości i związane z nim: dostawa wody, energii elektrycznej, energii cieplnej oraz wywóz nieczystości, co do zasady należy uważać za odrębne i niezależne świadczenia, które winno się oceniać oddzielnie z punktu widzenia podatku od wartości dodanej, chyba że elementy transakcji, które obejmują również ekonomiczne przesłanki zawarcia umowy, są ze sobą tak ściśle związane, iż tworzą obiektywnie tylko jedno niepodzielne świadczenie ekonomiczne, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny.
W związku z tym, co do zasady, towarzyszące najmowi nieruchomości dostawy ww. mediów powinny być uważane za odrębne świadczenia od usługi najmu, jeżeli najemca ma możliwość wyboru sposobu korzystania z nich poprzez decydowanie o wielkości ich zużycia. Sytuacja taka występuje w szczególności w przypadku odrębnego rozliczania zużycia tych mediów w oparciu o wskazania liczników. Taką samą zasadę należy również przyjąć w przypadku, gdy umowa przewiduje odrębne rozliczanie mediów, a wysokość opłaty z tego tytułu ustalana jest w umowie na podstawie kryteriów innych niż opomiarowanie wg liczników, uwzględniających zużycie tych mediów przez najemcę. Takimi innymi kryteriami mogą być przykładowo liczba osób korzystających z nieruchomości, czy też powierzchnia nieruchomości. Ponadto, jeżeli przesłanki ekonomiczne zawarcia umowy będą wskazywały, że faktyczne wydzielenie i oddzielne rozliczenie mediów obiektywnie odzwierciedla zużycie mediów, to świadczenia te powinny być traktowane odrębnie (przykładowo rozdzielenie kosztów mediów na poszczególnych najemców na podstawie wskazań jednego licznika według przyjętych
w umowie obiektywnych kryteriów podziału).
Natomiast w przypadku, gdy wyodrębnienie wskazanych powyżej mediów miałoby charakter sztuczny, świadczenia takie należy traktować jako jedną usługę najmu. Sytuacja taka będzie miała miejsce przykładowo w przypadku wynajmu lokali biurowych pod klucz gotowych do użytku wraz z dostawą mediów lub w przypadku krótkotrwałego najmu nieruchomości w celach wakacyjnych lub zawodowych, jeżeli świadczenia takie są wykonywane na rzecz najemcy bez możliwości oddzielenia mediów. W takiej bowiem sytuacji na płaszczyźnie ekonomicznej świadczenia te stanowią jedną całość. Wówczas też pobierana jest stała kwota wynagrodzenia za najem bez względu na ilość zużycia mediów (innymi słowy bez uwzględnienia kryterium zużycia mediów). Okoliczności te wskazują, że celem zawarcia takiej umowy było wynajęcie lokalu gotowego do użytku wraz z odpowiednimi mediami.
Zatem, przy podatkowej kwalifikacji świadczeń polegających na dostawie towarów i świadczeniu usług związanych z usługą najmu nieruchomości, w każdym przypadku należy uwzględniać rzeczywisty przebieg transakcji.
Analiza przedstawionego w opisie sprawy świadczenia, dołączonych dokumentów oraz treści powołanych przepisów prawa, przy uwzględnieniu ww. orzeczenia prowadzi do wniosku, że świadczona usługa najmu lokalu oraz towarzyszące jej świadczenia związane z dostawą mediów (wody, energii elektrycznej, ogrzewania), nie stanowią jednego świadczenia złożonego lecz odrębne, samodzielne świadczenia (usługi i dostawy towarów), podlegające odrębnie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika bowiem, że Wnioskodawca będzie stroną umów w zakresie mediów, które będą rozliczane w wynajętym lokalu na podstawie faktycznego zużycia (liczniki zlokalizowane są w bliskim sąsiedztwie lokalu w części wspólnej z dostępem do nich przez najemców). Najemcy nie są stroną umów w zakresie mediów, jak również nie będą mieć możliwości zawarcia umowy z innymi dostawcami/świadczeniodawcami mediów. Wyliczenie kosztów zużycia mediów następuje na podstawie rzeczywistego zużycia według liczników: wody, ciepła i energii elektrycznej. Wnioskodawca będzie przenosił koszty tych świadczeń na Najemcę 1:1, zgodnie z ich faktycznym indywidualnym zużyciem przez Najemcę.
W orzecznictwie TSUE oraz krajowych sądów administracyjnych wykształciło się stanowisko, zgodnie z którym o odrębności dostawy mediów od usługi udostępnienia lokalu może świadczyć:
- opomiarowanie zużycia mediów za pomocą liczników;
- odrębne rozliczanie mediów od usługi udostępnienia lokalu;
- możliwość wyboru dostawcy mediów, przez podmiot, któremu udostępniany jest lokal;
- rozliczanie mediów w oparciu o powierzchnię udostępnianej nieruchomości.
W analizowanej sprawie – jak Wnioskodawca sam wskazał, będzie istniała możliwość określenia wielkości zużycia mediów na podstawie wskazań urządzeń rozliczeniowych (liczników). Wnioskodawca będzie wyliczał wielkość zużycia ww. mediów przez Najemcę zgodnie z faktycznym, indywidualnym zużyciem. Korzystający będzie miał zatem możliwość wyboru sposobu korzystania z mediów poprzez decydowanie o wielkości ich zużycia.
Mając na uwadze powołane przepisy prawa, orzecznictwo TSUE oraz opis analizowanej sprawy należy stwierdzić, że skoro jest możliwość określenia zużycia poszczególnych mediów na podstawie liczników, to udostępnienie lokalu najemcom i związana z nim dostawa ww. mediów, stanowią odrębne i niezależne świadczenia, które to świadczenia podlegają opodatkowaniu wg stawek właściwych dla danej czynności.
W świetle powyższego brak jest podstaw, aby uznać, że w rozpatrywanej sprawie dostawa mediów jest nierozerwalnie związana z udostępnianiem lokalu najemcom do korzystania z przeznaczeniem na zapewnienie czasowego miejsca pobytu, a ich rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Nie tworzy bowiem obiektywnie tylko jednego niepodzielnego świadczenia, tj. nie stanowi kompleksowej usługi najmu lokalu najemcom. Wobec powyższego, w analizowanej sprawie brak jest podstaw do traktowania ww. mediów jako świadczeń pomocniczych do usługi najmu lokalu najemcom.
Przy czym jak wynika z art. 42b ust. 5 ustawy – WIS może dotyczyć wyłącznie jednego towaru albo jednej usługi, albo jednego świadczenia złożonego (składającego się z kilku towarów i/lub usług, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność kompleksową podlegającą opodatkowaniu).
Tym samym w sytuacji, gdy przedmiotem wątpliwości Wnioskodawcy są w istocie różne towary, różne usługi albo towary i/lub usługi nieskładające się na jedno świadczenie kompleksowe, powinny zostać złożone odrębne wnioski, tj.:
- odrębny wniosek dla każdego jednego towaru,
- odrębny wniosek dla każdej jednej usługi,
- odrębny wniosek dla każdego jednego świadczenia kompleksowego.
Wobec powyższego, w analizowanym przypadku czynności będące przedmiotem wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej razem nie składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu, a tym samym świadczenia opisanego we wniosku nie można uznać za świadczenie kompleksowe.
Zatem skoro zakres żądania, z którym wystąpił Wnioskodawca dotyczy klasyfikacji świadczeń, które łącznie nie składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu, to przedmiotowy wniosek o wydanie WIS wykracza poza zakres wskazany w treści art. 42b ust. 5 pkt 2 ustawy, tym samym nie spełnia warunków do uzyskania WIS.
W związku z powyższym, stosownie do art. 42g ust. 3 ustawy, postanowiono jak w sentencji.
Informuje się, że w sytuacji gdy przedmiotem wątpliwości Wnioskodawcy nie jest jedna usługa, tylko w istocie różne odrębne świadczenia (towary/usługi), Wnioskodawca powinien złożyć wnioski o wydanie wiążącej informacji stawkowej dla każdego z tych świadczeń odrębnie.
POUCZENIE:
Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.
Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłącznie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym korzystając z formularza Pismo WIS. Następnie należy wybrać rodzaj pisma Odwołanie w sprawie WIS.
Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres zadania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to zadanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).