Interpretacja 0111-KDWB.4010.157.2025.2.KP

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 października 2025 r., wpłynął Państwa wniosek z 7 października 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwania – pismem z 12 listopada 2025 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

A Polska Sp. z o.o. (dalej: „Spółka”) jest polskim rezydentem podatkowym oraz czynnym podatnikiem podatku od towar w i usług. Spółka należy do międzynarodowej grupy kapitałowej B, będącej (...) liderów w zakresie (…) oraz innych rozwiązań dla przemysłu (…) i (…). Spółka prowadzi działalność gospodarczą, której główny zakres obejmuje hurtową sprzedaż (...). W ofercie Spółki znajduje się szeroki asortyment produktów, w szczególności: (…), (…), (…), (…), (…) oraz (…). Produkty te są sprzedawane głównie kontrahentom (klientom) zlokalizowanym na terenie Europy Środkowej i Wschodniej.

W ramach prowadzonej działalności, Spółka zawiera z kontrahentami długoterminowe umowy, w których kontrahenci zobowiązują się do nabywania od Spółki określonych ilości (wolumenów) wskazanego asortymentu przez ustalony okres czasu. W celu zdobycia klienta i umożliwienia prawidłowego korzystania z oferowanego asortymentu, Spółka jako warunek zawarcia umowy dostarcza klientowi odpowiedni sprzęt. Sprzęt ten obejmuje w szczególności: (…), (…), (…), (…), (…) oraz (…). Bez spełnienia tego warunku umowa nie zostałaby zawarta. Spółka wspiera klientów w konfiguracji dostarczonego sprzętu, tak aby zapewnić efektywne i zgodne z przeznaczeniem użycie asortymentu. Spółka nie pobiera dodatkowego wynagrodzenia za udostępnienie sprzętu kontrahentom. W okresie obowiązywania umowy Spółka pozostaje właścicielem sprzętu, który został dostarczony klientowi. Sprzęt stanowi majątek trwały Spółki. Po wygaśnięciu umowy klient może, zgodnie z postanowieniami umowy, nabyć od Spółki sprzęt będący przedmiotem transakcji. Klient może również mieć możliwość nabycia sprzętu w przypadku wcześniejszego rozwiązania umowy. W przypadku, gdy kontrahent nie zdecyduje się na nabycie sprzętu, zostaje on zwrócony Spółce.

Uzupełnienie

Sprzęt udostępniany jest w na podstawie długoterminowych umów zawieranych z kontrahentami, w których kontrahenci zobowiązują się do nabywania od Spółki określonych ilości (wolumenów) wskazanego asortymentu przez ustalony okres czasu. Umowy te regulują zasady udostępnienia sprzętu kontrahentowi.

Sprzęt udostępniany jest kontrahentom jedynie do efektywnego użycia asortymentu Spółki.

Spółka nie przenosi na kontrahenta prawa do rozporządzania sprzętem jak właściciel tj. kontrahent nie może dokonać jego zbycia czy oddać do korzystania osobom trzecim bez zgody Spółki do momentu opcjonalnego skorzystania przez kontrahenta z możliwości nabycia sprzętu, po wygaśnięciu umowy.

Cena sprzedawanego przez Spółkę asortymentu nie zawiera wliczonej bezpośrednio w siebie wartości wynagrodzenia za udostępnienie sprzętu jako odrębnej składowej kalkulacji ceny asortymentu. Udostępnienie sprzętu jest jednak warunkiem koniecznym do zawarcia umowy, a także argumentem negocjacyjnym w ustalaniu warunków umowy, w tym ceny sprzedawanego asortymentu.

Pytanie

Czy w opisanej sytuacji Spółka ma prawo zaliczać do koszt w uzyskania przychodów w odpisy amortyzacyjne od sprzętu przekazywanego klientom w ramach zawieranych umów?

Państwa stanowisko w sprawie

Spółka stoi na stanowisku, że ma prawo zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od sprzętu przekazywanego klientom w ramach zawieranych umów.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT.

Art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.

W analizowanej sytuacji przekazanie sprzętu klientom następuje w ramach umów, których celem jest zwiększenie sprzedaży asortymentu Spółki oraz zapewnienie jego efektywnego i prawidłowego wykorzystania. Działanie to jest zatem bezpośrednio ukierunkowane na osiąganie przychodów i zabezpieczenie ich źródła.

Przekazywany sprzęt stanowi integralny element strategii sprzedażowej Spółki, mającej na celu budowanie trwałych relacji z kontrahentami, zwiększanie wolumenu zamówień oraz zapewnienie odpowiednich warunków technicznych dla użytkowania oferowanych produktów. Można uznać, że przekazanie sprzętu stanowi formę wynagrodzenia niepieniężnego (ekwiwalentu), którego celem jest uzyskanie określonego zachowania kontrahenta, zgodnego z interesem gospodarczym Spółki.

Przez zabezpieczenie źródła przychodów należy rozumieć działania, które zapewniają ciągłość oraz właściwe warunki funkcjonowania działalności gospodarczej, w tym również prawidłowe i zgodne z przeznaczeniem użycie produktów oferowanych przez Spółkę. Przekazanie specjalistycznego sprzętu umożliwiającego prawidłowe wykorzystanie produktów Spółki minimalizuje ryzyko niewłaściwego zastosowania asortymentu, co mogłoby prowadzić do reklamacji, utraty klientów lub obniżenia reputacji Spółki. Tym samym działanie to zmierza do utrzymania zaufania kontrahentów oraz zapewnienia powtarzalności zamówień, co ma bezpośredni wpływ na stabilność przychodów.

Ograniczenia przewidziane w art. 15 ust. 6 ustawy o CIT dotyczące spółek nieruchomościowych oraz wynikające z art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT nie mają zastosowania w opisanej sytuacji.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

W myśl tego przepisu, podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

·      został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

·      jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·      pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·      poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·      został właściwie udokumentowany,

·      nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, które nie są wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku musi mieć wpływ na powstanie, zwiększenie lub zabezpieczenie tego przychodu. Jednocześnie, wydatki te nie mogą znajdować się w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Określona grupa wydatków, w tym związana z finansowaniem środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych może być zaliczana do kosztów uzyskania przychodów tylko poprzez odpisy amortyzacyjne. Wynika to z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, który stanowi, że:

Z kolei w myśl art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:

Zgodnie z powyższym, wymienione w pkt 1-3 środki trwałe podlegają amortyzacji po spełnieniu następujących warunków:

-     zostały nabyte lub wytworzone we własnym zakresie,

-     stanowią własność lub współwłasność podatnika,

-     są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania,

-     przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,

-     są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu,

-     nie są wymienione w katalogu środków trwałych wymienionych w art. 16c ustawy o CIT.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy w opisanej sytuacji Spółka ma prawo zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od sprzętu przekazywanego klientom w ramach zawieranych umów.

Analizując przedstawiony we wniosku opis sprawy należy mieć na uwadze brzmienie art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. c ustawy o CIT, zgodnie z którym:

Pojęcie „nieodpłatny” w znaczeniu słownikowym oznacza „niewymagający opłaty” (Słownik języka polskiego PWN).

Natomiast znaczenie w języku prawniczym pojęcia (nieodpłatnego) użyczenia określone jest w art. 710 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.), zgodnie z którym:

Zatem istotą umowy użyczenia jest oddanie rzeczy do bezpłatnego używania, gdzie „bezpłatność” musi dotyczyć wszystkich elementów umowy.

Zarówno wykładnia językowa, jak i systemowa art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. c) ustawy o CIT wskazuje jednoznacznie, że poza zakresem hipotezy tej normy prawnej znajdują się prawnopodatkowe stany faktyczne, w których użyczenie środków trwałych związane jest z obowiązkiem jakiegokolwiek wzajemnego świadczenia.

Art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. c) ustawy o CIT wprowadza wyjątek od ogólnej zasady zaliczania odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 6 i art. 16a ust. 1 ustawy o CIT. Niemniej, w analizowanym przypadku w ocenie organu nie ma podstaw do stwierdzenia, że środki trwałe udostępnione przez Spółkę klientom na podstawie umów będą oddane do nieodpłatnego używania.

Jak już wskazano z nieodpłatnym użyczeniem mamy bowiem do czynienia wówczas, gdy oddający nie czerpie z tego żadnych korzyści, odbywa się to kosztem jego majątku. W sytuacji zaś, gdy przekazanie sprzętu związane jest z dokonywaniem zakupów innych towarów, stanowi warunek konieczny zawarcia umowy a także jest argumentem negocjacyjnym w ustalaniu warunków umowy, w tym ceny sprzedawanego asortymentu, wówczas trudno mówić o braku odpłatności. Nawet, jeśli opłata za przekazanie nie jest ustalona jako odrębna pozycja w umowie, to ma niewątpliwie charakter cenotwórczy. Przekazanie sprzętu w ramach handlowej umowy współpracy zawsze jest związane z pewną formą „odpłatności”, przybiera ona jednak formę żądanego zachowania kontrahenta.

Z opisu sprawy wynika, że w celu zdobycia klienta i umożliwienia prawidłowego korzystania z oferowanego asortymentu, jako warunek zawarcia umowy dostarczają Państwo klientowi odpowiedni sprzęt ((…), (…), (…), (…), (…) oraz (…), bez spełnienia tego warunku umowa z klientem nie zostałaby zawarta. Sprzęt udostępniany jest w na podstawie długoterminowych umów zawieranych z kontrahentami, w których kontrahenci zobowiązują się do nabywania od Spółki określonych ilości (wolumenów) wskazanego asortymentu przez ustalony okres czasu. Sprzęt udostępniany jest kontrahentom jedynie do efektywnego użycia asortymentu Spółki. W okresie obowiązywania umowy pozostają Państwo właścicielem sprzętu, który został dostarczony klientowi. Sprzęt stanowi Państwa majątek trwały. Nie przenoszą Państwo na kontrahenta prawa do rozporządzania sprzętem jak właściciel. Po wygaśnięciu umowy klient może, zgodnie z postanowieniami umowy, nabyć od Państwa sprzęt będący przedmiotem transakcji. Klient może również mieć możliwość nabycia sprzętu w przypadku wcześniejszego rozwiązania umowy. W przypadku, gdy kontrahent nie zdecyduje się na nabycie sprzętu, zostanie on Państwu zwrócony.

W związku z powyższym w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym nie można mówić o nieodpłatnym udostępnianiu przedmiotowego sprzętu.

Wobec powyższego, skoro w danej sprawie nie mamy do czynienia z nieodpłatnym udostępnieniem Państwa środków trwałych do używania w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. c ww. ustawy, a koszty związane z amortyzacją przedmiotowego sprzętu przekazanego kontrahentom spełniają przesłanki określone w art. 15 ust. 1 ustawy (tj. powyższe działania polegające na udostępnieniu sprzętu klientom mają na celu zdobycie klienta i umożliwienie prawidłowego korzystania z oferowanego asortymentu), uznać należy, że w świetle przedstawionego opisu sprawy i powołanych przepisów prawa, mają Państwo prawo zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od sprzętu przekazywanego klientom w ramach zawieranych umów.

W konsekwencji, Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym/z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.