Ustalenie czy Spółka była zobowiązana do poboru podatku u źródła (WHT) zgodnie z art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych od wynagrodzenia wypłaconego szwajcarskiemu podmiotowi z tytułu świadczenia usług prawnych związanych ze zgłoszeniem wzorów przemysłowych na terytorium USA.
Polska spółka, działająca jako kancelaria świadcząca usługi z zakresu własności przemysłowej, otrzymała fakturę od szwajcarskiej spółki za usługi prawne związane ze zgłoszeniem wzorów przemysłowych w USA. Faktura obejmowała opłaty za zgłoszenia, spóźnione złożenia oświadczeń wynalazców oraz koszty administracyjne i urzędowe. Szwajcarska spółka dostarczyła zaświadczenie o rezydencji podatkowej potwierdzające jej siedzibę w Szwajcarii…
Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
9 października 2025 r., wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 11 października 2025 r. (wpływ 13 października 2025 r.)
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Spółka działa jako kancelaria świadcząca usługi w zakresie własności przemysłowej, w tym obsługę (...).
W dniu (...) 2025 r. Spółka otrzymała od podmiotu zagranicznego – (...) Szwajcaria – fakturę nr (...) na kwotę (...) USD.
Przedmiotem faktury były następujące usługi prawne związane ze zgłoszeniem wzorów przemysłowych na terytorium Stanów Zjednoczonych Ameryki:
1. Usługi profesjonalne (...):
· Opłata za zgłoszenie amerykańskiego wzoru przemysłowego (...),
· Opłata za spóźnione złożenie oświadczenia wynalazców dla wzoru (...),
· Opłata za zgłoszenie amerykańskiego wzoru przemysłowego (...),
· Opłata za spóźnione złożenie oświadczenia wynalazców dla wzoru (...),
· Koszty administracyjne (...),
2. Koszty urzędowe (...):
· Refakturowanie kosztów urzędowych za zgłoszenie wzoru amerykańskiego (...),
· Refakturowanie kosztów urzędowych za spóźnione złożenie oświadczenia wynalazców dla wzoru (...),
· Refakturowanie kosztów urzędowych za zgłoszenie wzoru amerykańskiego (...),
· Refakturowanie kosztów urzędowych za spóźnione złożenie oświadczenia wynalazców dla wzoru (...).
Podmiot zagraniczny przedstawił zaświadczenie o rezydencji podatkowej wystawione przez (...) w dniu (...) 2025 r., potwierdzające, że (...) podlega szwajcarskim podatkom dochodowym na szczeblu kantonalnym, komunalnym i federalnym.
W dniu (...) 2025 r. Spółka dokonała przelewu walutowego na kwotę (...) USD na rachunek szwajcarskiego podmiotu w banku (...) z tytułem (...).
Istotne elementy opisu sprawy Wnioskodawca zawarł we własnym stanowisku wskazując, że zagraniczna osoba prawna nie posiada w Polsce stałego zakładu.
Uzupełnienie wniosku
Usługi prawne dotyczące zgłoszenia wzorów przemysłowych w USA świadczone są przez zagraniczną osobę prawną – spółkę kapitałową, tj. (...), będącą spółką z ograniczoną odpowiedzialnością (...) z siedzibą w (...), Szwajcaria.
Pytanie
Czy w opisanym stanie faktycznym Spółka była zobowiązana do poboru podatku u źródła (WHT) zgodnie z art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych od wynagrodzenia wypłaconego szwajcarskiemu podmiotowi z tytułu świadczenia usług prawnych związanych ze zgłoszeniem wzorów przemysłowych na terytorium USA?
Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
Wnioskodawca (...) nie był zobowiązany do poboru podatku u źródła (WHT) od wynagrodzenia wypłaconego zagranicznej osobie prawnej – (...) – z tytułu usług prawnych związanych z reprezentacją przed (...), na podstawie stosowania postanowień Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania z dnia 2 września 1991 r.
Podatnik prawidłowo nie pobierał WHT, ponieważ przychody zagranicznej osoby prawnej z świadczenia tych usług podlegają opodatkowaniu wyłącznie w państwie jej rezydencji (Szwajcarii) na podstawie postanowień Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania z dnia 2 września 1991 r.
Uzasadnienie.
Podstawy do stosowania Konwencji polsko-szwajcarskiej.
Artykuł 7 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską z dnia 2 września 1991 r. stanowi: „Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.”.
Przepis art. 5 Konwencji definiuje pojęcie „stałego zakładu” jako „stałą placówkę, przez którą całkowicie albo częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa”. Art. 5 ust. 4 Konwencji precyzuje, że nie stanowią stałego zakładu m.in. „stałe placówki utrzymywane wyłącznie w celu dostarczania informacji, prowadzenia badań naukowych albo wykonywania podobnej działalności mającej przygotowawczy lub pomocniczy charakter”.
Brak stałego zakładu w Polsce.
(...):
1. Ma siedzibę i faktyczne zarządzanie w Szwajcarii – (...) potwierdziła, że spółka ma „head office” w (...) i jest zarejestrowana dla celów podatkowych w Szwajcarii.
2. Nie prowadzi działalności w Polsce przez żaden stały zakład – świadczone usługi:
a) polegają na czynnościach proceduralnych przed zagranicznym urzędem (...),
b) są świadczone ze Szwajcarii na rzecz polskiego klienta,
c) nie wiążą się z utrzymywaniem w Polsce stałej placówki służącej do świadczenia tych usług.
3. Nie spełnia kryteriów stałego zakładu – brak w Polsce:
a) stałej placówki fizycznej,
b) przedstawiciela mającego pełnomocnictwo do zawierania umów,
c) operacyjnych zespołów lokalnych.
W konsekwencji, na podstawie art. 7 ust. 1 Konwencji, dochody (zyski) (...) z tych usług podlegają opodatkowaniu wyłącznie w Szwajcarii, a nie w Polsce.
Wyłączenie stosowania art. 21 ustawy o CIT.
Chociaż art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przewiduje pobór podatku u źródła w wysokości 20% od przychodów zagranicznych osób prawnych z tytułu świadczenia usług prawnych, przepis ten podlega ograniczeniom wynikającym z umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
Zgodnie z art. 3 ust. 2 Konwencji: „Przy stosowaniu niniejszej konwencji przez Umawiające się Państwo, jeżeli z treści przepisu nie wynika inaczej, każde określenie nie zdefiniowane będzie miało takie znaczenie, jakie przyjmuje się według prawa danego Państwa w zakresie podatków, do których ma zastosowanie niniejsza konwencja.”.
Konwencja, jako zobowiązanie międzynarodowe, ma pierwszeństwo przed przepisami prawa krajowego w zakresie, w jakim przepisy krajowe byłyby w sprzeczności z jej postanowieniami.
Art. 7 Konwencji wyraźnie stanowi, że zyski przedsiębiorstwa zagranicznego podlegają opodatkowaniu tylko w jego państwie rezydencji, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w Polsce przez stały zakład. Nie ma takiego zakładu w niniejszej sprawie.
Znaczenie zaświadczenia o rezydencji podatkowej.
Zaświadczenie o rezydencji podatkowej wydane przez (...) z dnia (...) 2025 r. potwierdza, że:
a) (...) ma siedzibę (head office) w (...),
b) jest zarejestrowana pod numerem podatkowym (...),
c) podlega szwajcarskim podatkom dochodowym na szczeblu kantonalnym, komunalnym i federalnym.
Dokument ten stanowi potwierdzenie rezydencji podatkowej w rozumieniu art. 4 Konwencji, co uprawniająco excepts podatnika od opodatkowania u źródła w Polsce.
Brak obowiązku poboru WHT w świetle przepisów krajowych.
Nawet przy założeniu, że art. 21 ustawy o CIT miałby potencjalnie zastosowanie, jego stosowanie jest ograniczone przez:
1. Konwencję międzynarodową – w myśl art. 7 Konwencji, przychody zagranicznej osoby prawnej nie podlegają opodatkowaniu u źródła w Polsce, jeżeli nie prowadzi ona tam stałego zakładu.
2. Ordynację podatkową – art. 14b Ordynacji podatkowej stanowi, że przepisy umów o unikaniu podwójnego opodatkowania mają pierwszeństwo przed przepisami prawa krajowego.
3. Praktykę organów podatkowych – Krajowa Informacja Skarbowa nieraz potwierdza, że opodatkowanie u źródła wykluczone jest, gdy ma zastosowanie preferencja wynikająca z umowy międzynarodowej.
Wnioski.
1. Wnioskodawca prawidłowo nie pobierał podatku u źródła od wynagrodzenia wypłaconego (...), ponieważ zagraniczna osoba prawna nie prowadziła działalności w Polsce przez stały zakład.
2. Art. 7 Konwencji wyłącza opodatkowanie u źródła w Polsce, upatrując podstawy opodatkowania wyłącznie w Szwajcarii – państwie siedziby przedsiębiorstwa.
3. Zaświadczenie o rezydencji podatkowej potwierdza status rezydenta szwajcarskiego i stanowi dokumentacyjne poparcie stanowiska wnioskodawcy.
4. Przepisy art. 21 ustawy o CIT nie znajdują zastosowania w zakresie, w jakim byłyby w sprzeczności z postanowieniami Konwencji polsko-szwajcarskiej.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji. W tym nie jest przedmiotem interpretacji kwestia kwalifikacji nabytych usług jako usług prawnych, powyższe przyjęto jako element opisu sprawy niepodlegający ocenie.
Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”).:
Podatnicy, jeżeli mają siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.
W myśl art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT:
Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody (przychody) z tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia.
Zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy o CIT:
Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
W stosunku do niektórych przychodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podmioty zagraniczne, obowiązek potrącenia podatku spoczywa na podmiocie polskim dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego przychodu. Takie rodzaje przychodów zostały określone w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.
Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT:
Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze - ustala się w wysokości 20% przychodów.
Stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy o CIT:
Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
W myśl natomiast art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:
Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e . Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.
Powyższe regulacje prawne wskazują na fakt, że w przypadku podmiotu, który nie ma na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, a uzyskuje przychody na tym terytorium, w kwestii sposobu opodatkowania pierwszeństwo mają postanowienia właściwej umowy w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu. Przy czym, zastosowanie stawki podatku wynikającej z takiej umowy lub niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby podatnika do celów podatkowych, uzyskanym od niego zaświadczeniem (certyfikatem rezydencji), wydanym przez właściwy organ administracji podatkowej.
Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Spółka otrzymała od szwajcarskiej osoby prawnej fakturę na usługi prawne związane ze zgłoszeniem wzorów przemysłowych. Podmiot zagraniczny przedstawił zaświadczenie o rezydencji podatkowej potwierdzające, że ma siedzibę w (...) i podlega szwajcarskim podatkom dochodowym na szczeblu kantonalnym, komunalnym i federalnym.
Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy Spółka była zobowiązana do poboru podatku u źródła zgodnie z art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych od wynagrodzenia wypłaconego szwajcarskiemu podmiotowi z tytułu świadczenia usług prawnych.
Analizując obowiązek pobrania podatku u źródła z tytułu dokonywanych przez Państwa płatności na rzecz szwajcarskiego podmiotu, należy odnieść się do przepisów Konwencji zawartej między Rzecząpospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku sporządzoną w Bernie dnia 2 września 1991 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 22 poz. 92, dalej: „umowa polsko-szwajcarska”).
Zgodnie z art. 1 ust. 1-3 umowy polsko-szwajcarskiej:
1. Niniejsza konwencja dotyczy, bez względu na sposób poboru, podatków od dochodu i majątku, które pobiera się na rzecz Umawiającego się Państwa, jego jednostek terytorialnych lub władz lokalnych.
2. Za podatki od dochodu i od majątku uważa się wszystkie podatki, które pobiera się od całego dochodu, od całego majątku albo od części dochodu lub majątku, włączając podatki od zysku z przeniesienia tytułu własności majątku ruchomego lub nieruchomego, podatki od ogólnych kwot wynagrodzeń wypłacanych przez przedsiębiorstwa, jak również podatki od przyrostu majątku.
3. Do aktualnie istniejących podatków, których dotyczy konwencja, należą w szczególności:
a) w Polsce
1) podatek dochodowy od osób prawnych,
2) podatek dochodowy od osób fizycznych
(zwane dalej „podatkami polskimi”);
b) w Szwajcarii:
podatki federalne, kantonalne i komunalne
1) od dochodu (cały dochód, przychód, dochód z majątku, zyski przemysłowe i handlowe, zyski z majątku i inne rodzaje dochodu) i
2) od dochodu z majątku (całego majątku, majątku ruchomego i nieruchomego, aktywa handlowe, kapitał wypłacony i rezerwy oraz inne rodzaje majątku)
(zwane dalej „podatkami szwajcarskimi”).
Jak stanowi art. 3 ust. 1 pkt e umowy polsko-szwajcarskiej:
W rozumieniu niniejszej konwencji, jeżeli z jej treści nie wynika inaczej określenia „przedsiębiorstwo jednego Umawiającego się Państwa” i „przedsiębiorstwo drugiego Umawiającego się Państwa” oznaczają, odpowiednio, przedsiębiorstwo prowadzone przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie i przedsiębiorstwo prowadzone przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie;
W myśl art. 5 ust 1-3 umowy polsko-szwajcarskiej:
1. W rozumieniu niniejszej konwencji określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, przez którą całkowicie albo częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa.
2. Określenie "zakład" obejmuje w szczególności:
a) miejsce zarządu,
b) filię,
c) biuro,
d) zakład fabryczny,
e) warsztat oraz
f) kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu, kamieniołom albo inne miejsce wydobywania zasobów naturalnych.
3. Budowa, montaż lub instalacja stanowi zakład tylko wtedy, gdy okres ich prowadzenia trwa dłużej niż dwanaście miesięcy.
Zgodnie z art. 7 umowy polsko-szwajcarskiej:
Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.
Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że należności płacone na rzecz szwajcarskiego kontrahenta stanowią zyski przedsiębiorstwa w myśl art. 7 umowy polsko-szwajcarskiej, które podlegają opodatkowaniu w Szwajcarii. Oznacza to, że Spółka posiadając certyfikat rezydencji podmiotu szwajcarskiego nie była zobowiązana do poboru podatku u źródła od dokonanych płatności.
Zatem, Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo