Wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie zwolnienia z podatku od spadków i darowizn w związku ze spłatą zadłużenia Wnioskodawcy przez jego rodziców m.in. bezpośrednio na rachunki bankowe wierzycieli.
Wnioskodawca, osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, zaciągnął wiele pożyczek i kredytów, co doprowadziło do znacznego zadłużenia. Jego rodzice zaoferowali pomoc finansową, spłacając długi w dwóch formach: przelewając środki bezpośrednio na konto Wnioskodawcy, który następnie sam regulował zobowiązania, lub spłacając długi bezpośrednio na rachunki wierzycieli. W obu przypadkach rodzice działali nieodpłatnie, nie oczekując zwrotu, a strony traktowały to jako darowizny. Wnioskodawca złożył…
Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe, a w części nieprawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od spadków i darowizn:
- w części dotyczącej zwolnienia z opodatkowania darowizny przekazanej bezpośrednio na Pana rachunek bankowy – jest prawidłowe,
- w części dotyczącej zwolnienia z opodatkowania darowizny przekazanej bezpośrednio na rachunki bankowe wierzycieli – jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
24 czerwca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 15 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych otrzymania darowizny od rodziców.
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Wnioskodawca jest osobą fizyczną zatrudnioną na podstawie umowy o pracę. Wnioskodawca nie prowadził i nie prowadzi działalności gospodarczej.
Wnioskodawca, korzystając z ofert różnych pożyczkodawców, w tym podmiotów określanych potocznie jako „parabanki”, zaciągnął szereg pożyczek i kredytów, co doprowadziło do powstania znacznego zadłużenia po stronie Wnioskodawcy wobec wielu wierzycieli.
Wnioskodawca nie był i nie jest w stanie samodzielnie regulować powstałych wierzytelności. W związku z tym rodzice Wnioskodawcy zaoferowali mu pomoc finansową polegającą na spłacie jego zadłużenia. Spłata zadłużenia Wnioskodawcy przez rodziców odbywała się w dwóch formach:
1. część środków pieniężnych rodzice przekazywali bezpośrednio na rachunek bankowy Wnioskodawcy, a następnie Wnioskodawca z tych środków spłacał swoje zobowiązania na rachunki bankowe wierzycieli;
2. część zadłużenia rodzice spłacali bezpośrednio na rachunki bankowe wierzycieli Wnioskodawcy, dokonując przelewów ze swoich rachunków bankowych na rachunki wierzycieli.
Środki finansowe przekazywane przez rodziców na rzecz Wnioskodawcy pochodziły częściowo z ich oszczędności, a częściowo z zaciągniętych przez nich pożyczek. Sposób finansowania tych darowizn po stronie rodziców nie miał wpływu na treść stosunku prawnego pomiędzy rodzicami a Wnioskodawcą. Wnioskodawca nie jest zobowiązany do zwrotu tych kwot na rzecz rodziców.
Powodem, dla którego rodzice Wnioskodawcy w części przypadków spłacali zadłużenie bezpośrednio na rachunki wierzycieli, był brak pewności co do ewentualnych zajęć komorniczych rachunku bankowego Wnioskodawcy. Rodzice obawiali się, że przelewy kierowane na rachunek Wnioskodawcy mogłyby zostać zajęte przez komornika, zamiast służyć spłacie konkretnych zobowiązań.
Wnioskodawca i jego rodzice traktowali wskazane wyżej świadczenia rodziców jako darowizny na rzecz Wnioskodawcy. Rodzice, dokonując spłaty zadłużenia Wnioskodawcy, działali nieodpłatnie, nie uzyskując od Wnioskodawcy żadnego świadczenia wzajemnego. Skutkiem ekonomicznym czynności rodziców było zmniejszenie lub wygaśnięcie zobowiązań (długów) Wnioskodawcy wobec jego wierzycieli.
Rodzice Wnioskodawcy zwolnili Wnioskodawcę z długu w stosunku do wszystkich kwot przekazywanych na rzecz Wnioskodawcy (zarówno środków wpływających na jego rachunek bankowy, jak i kwot spłaconych bezpośrednio na rachunki wierzycieli), tj. Wnioskodawca nie ma obowiązku zwrotu tych kwot na rzecz rodziców. Z punktu widzenia Wnioskodawcy nastąpiło zatem nieodpłatne przysporzenie majątkowe w wyniku:
- otrzymania środków pieniężnych od rodziców na własny rachunek bankowy oraz
- spłaty jego zobowiązań przez rodziców bezpośrednio na rzecz wierzycieli.
Wnioskodawca wskazał, że w związku z uzyskaniem pomocy finansowej od rodziców zostały złożone stosowne deklaracje do urzędu skarbowego w należytych terminach, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn. Celem Wnioskodawcy jest obecnie skorzystanie ze zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn w odniesieniu do otrzymanych darowizn.
Wnioskodawca pragnie potwierdzić, że:
1. przekazanie środków pieniężnych przez rodziców na jego rachunek bankowy oraz następnie spłata z tych środków zadłużenia na rachunki wierzycieli stanowi darowiznę korzystającą ze zwolnienia z art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn oraz
2. spłata zadłużenia Wnioskodawcy bezpośrednio na rachunki bankowe wierzycieli przez rodziców również stanowi darowiznę na rzecz Wnioskodawcy, która - przy spełnieniu pozostałych warunków z art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn (w szczególności zgłoszenia nabycia do urzędu skarbowego) – powinna korzystać ze zwolnienia od podatku od spadków i darowizn.
Pytanie
Czy w opisanym stanie faktycznym Wnioskodawca ma prawo skorzystać ze zwolnienia wynikającego z art. 4a ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn w stosunku do wierzytelności (zadłużenia) spłacanych przez rodziców Wnioskodawcy bezpośrednio na rachunki bankowe wierzycieli Wnioskodawcy i czy należy to zwolnienie traktować jako zwolnienie nabycia praw majątkowych, czy też środków pieniężnych?
Pana stanowisko w sprawie
Zarówno przekazanie środków pieniężnych przez rodziców na rachunek bankowy Wnioskodawcy (a następnie spłata przez Wnioskodawcę długów wobec wierzycieli), jak i spłata zadłużenia Wnioskodawcy bezpośrednio na rachunki wierzycieli przez rodziców, prowadzą do nieodpłatnego przysporzenia majątkowego po stronie Wnioskodawcy.
W pierwszym wariancie (przelew na rachunek Wnioskodawcy), Wnioskodawca nabywa środki pieniężne (wzrost aktywów), które następnie przeznacza na spłatę swoich zobowiązań. W drugim wariancie (przelewy bezpośrednio na rachunki wierzycieli), Wnioskodawca nie otrzymuje środków na rachunek bankowy, ale jego pasywa ulegają zmniejszeniu (jego dług wobec wierzycieli maleje lub wygasa).
W obu przypadkach rodzice działają nieodpłatnie, nie mają roszczenia o zwrot przekazanych środków, a celem jest definitywne przysporzenie majątkowe po stronie Wnioskodawcy. Tego rodzaju czynności - bądź jako darowizna środków pieniężnych, bądź jako darowizna prawa majątkowego w postaci zwolnienia z długu - mieszczą się w zakresie przedmiotowym podatku od spadków i darowizn oraz są objęte hipotezą art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn (darowizny pomiędzy rodzicami a dziećmi).
Wnioskodawca stoi na stanowisku, że spłata jego zobowiązań przez rodziców bezpośrednio na rachunki wierzycieli stanowi nabycie przez Wnioskodawcę korzyści majątkowej tytułem darowizny od rodziców - w postaci zmniejszenia jego zobowiązań (długów).
Skoro darczyńcami są rodzice Wnioskodawcy (wstępni), a obdarowanym jest Wnioskodawca (zstępny), to przedmiotowe nabycie korzyści majątkowej mieści się w zakresie osobowym zwolnienia z art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn.
Fakt, że środki pieniężne nie przepływały w każdym przypadku przez rachunek bankowy Wnioskodawcy, lecz były kierowane bezpośrednio na rachunki wierzycieli, nie zmienia istoty przysporzenia po stronie Wnioskodawcy. Ekonomicznym beneficjentem świadczeń rodziców jest Wnioskodawca ponieważ to jego zobowiązania są spłacane.
Wnioskodawca wskazuje, że dochował obowiązków zgłoszeniowych wynikających z ustawy o podatku od spadków i darowizn (złożono stosowne deklaracje w ustawowych terminach). Tym samym zostały spełnione formalne przesłanki zastosowania zwolnienia z art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn.
W opinii Wnioskodawcy, różnica w technicznym sposobie przekazania środków (na rachunek Wnioskodawcy lub bezpośrednio na rachunki wierzycieli) nie powinna wpływać na prawo do zwolnienia, skoro:
- w obu wariantach dochodzi do nabycia przez Wnioskodawcę korzyści majątkowej tytułem darowizny od rodziców oraz
- pozostałe warunki z art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn (krąg osób, zgłoszenie w terminie) są spełnione.
Stanowisko Wnioskodawcy potwierdzone jest przez szereg interpretacji podatkowych, m.in.:
1. Interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 2 kwietnia 2026 r. znak: 0111-KDIB2-3.4015.60.2026.2.ASZ, zgodnie z którą Dyrektor KIS uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe, tj. że nabycie prawa majątkowego (zwolnienie z długu) jako darowizna od rodziców korzysta ze zwolnienia z art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn, przy zgłoszeniu SD-Z2, a obowiązek dokumentowania przelewem dotyczy jedynie darowizn pieniężnych, nie zaś nabycia prawa majątkowego w postaci zwolnienia z długu;
2. Interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 12 sierpnia 2013 r. znak: IBPBII/1/436-135/13/ASz, w której organ potwierdził, że nieodpłatne zwolnienie z długu dziecka przez matkę stanowi darowiznę (nabycie prawa majątkowego) podlegającą podatkowi od spadków i darowizn i że może korzystać ze zwolnienia z art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn przy spełnieniu warunku zgłoszenia w terminie 6 miesięcy;
3. Interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 23 czerwca 2015 r. znak: IBPBII/1/4515-47/15/BJ, w której organ zgodził się z tym stanowiskiem: nieodpłatne zwolnienie z długu jest traktowane jako darowizna prawa majątkowego, a zwolnienie z art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn ma zastosowanie, jeśli obdarowany (syn) zgłosi nabycie we właściwym terminie.
Powyższe interpretacje nie dotyczą spłaty długu na rachunek wierzyciela, lecz kwalifikują nieodpłatne zwolnienie z długu dziecka przez rodzica jako darowiznę prawa majątkowego korzystającą ze zwolnienia z art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn, natomiast m.in. w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 27 marca 2024 r. znak: 0111-KDIB2-3.4015.28.2024.2.MD, 0114-KDIP3-2.4011.74.2024.2.MJ organ wyraźnie stwierdził, że zwolnienie z długu dokonane w formie darowizny przez darczyńcę (matkę) na rzecz obdarowanego (syna), będzie stanowiło nabycie obdarowanego prawa majątkowego (zwolnienia z długu) tytułem darowizny. Jednocześnie nabycie to będzie korzystało ze zwolnienia z podatku od spadków i darowizn na podstawie art. 4a ust. 1 ww. ustawy.
Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w opisanym stanie faktycznym ma prawo skorzystać ze zwolnienia wynikającego z art. 4a ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn w stosunku do wierzytelności (zadłużenia) spłacanych przez jego rodziców bezpośrednio na rachunki bankowe jego wierzycieli, pod warunkiem spełnienia wszystkich formalnych przesłanek określonych w tym przepisie (w szczególności prawidłowego i terminowego zgłoszenia nabycia do właściwego naczelnika urzędu skarbowego).
Spłata przez rodziców zadłużenia Wnioskodawcy bezpośrednio na rachunki wierzycieli powinna być traktowana jako darowizna na rzecz Wnioskodawcy (nabycie korzyści majątkowej polegającej na zmniejszeniu pasywów), a nie jako samodzielne świadczenie rodziców bez przysporzenia po stronie Wnioskodawcy. W konsekwencji takie przysporzenie może korzystać ze zwolnienia z tytułu nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych przewidzianego w art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn. W związku z powyższym Wnioskodawca wniósł o potwierdzenie, że jego stanowisko jest prawidłowe.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe, a w części nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 478 ze zm.):
Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem darowizny, polecenia darczyńcy.
Jako, że przepisy tej ustawy nie definiują pojęcia „darowizna” należy odwołać się do odpowiednich przepisów Kodeksu cywilnego.
Na podstawie art. 888 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795):
Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
Świadczenie ma charakter nieodpłatny, gdy druga strona umowy nie zobowiązuje się do jakiegokolwiek świadczenia w zamian za uczynioną darowiznę. Darowizna jest więc czynnością, której celem jest dokonanie aktu przysporzenia majątkowego (świadczenie musi wzbogacić obdarowanego), a zobowiązanie darczyńcy musi być zamierzone jako nieodpłatne. W wyniku zawarcia umowy darowizny może dochodzić do określonych zmian w położeniu prawno-majątkowym darczyńcy i obdarowanego. Przedmiotem darowizny mogą bowiem strony uczynić wszelkie postacie zwolnienia obdarowanego od określonych zobowiązań. Może to nastąpić w drodze zrzeczenia się przez darczyńcę wierzytelności, jaka służyła mu w stosunku do obdarowanego lub poprzez przejęcie długu obdarowanego względem osoby trzeciej, będącej jego wierzycielem. Darczyńca może wreszcie wypełnić zobowiązanie ciążące na obdarowanym względem osoby trzeciej.
Wobec powyższego darowizna ma miejsce tylko wówczas, gdy jej dokonanie powoduje bezpośrednio ubytek w istniejących już składnikach majątku darczyńcy. Przy czym darczyńca przekazuje pieniądze czy określone świadczenia na rzecz obdarowanego, nie oczekując nic w zamian. Jest to zobowiązanie jednostronne, gdzie korzyści występują po jednej stronie.
Do zawarcia umowy darowizny, podobnie jak każdej innej umowy, niezbędne jest zgodne oświadczenie woli złożone przez obie strony umowy. Umowa darowizny dochodzi do skutku dopiero z chwilą złożenia oświadczenia woli przez obdarowanego o przyjęciu darowizny. Należy zaznaczyć, że ustawodawca nie wymaga żadnej szczególnej formy oświadczenia obdarowanego o przyjęciu darowizny.
Stosownie do treści art. 890 § 1 Kodeksu cywilnego:
Oświadczenie darczyńcy powinno być złożone w formie aktu notarialnego. Jednakże umowa darowizny zawarta bez zachowania tej formy staje się ważna, jeżeli przyrzeczone świadczenie zostało spełnione.
Daną czynność można zatem uznać za darowiznę, jeśli posiada cechy tegoż zobowiązania, tzn. gdy zostanie złożone oświadczenie darczyńcy o przekazaniu darowizny oraz oświadczenie obdarowanego o jej przyjęciu, a ponadto czynność ta musi polegać na nieodpłatnym świadczeniu darczyńcy (kosztem jego majątku) na rzecz obdarowanego.
Stąd decydujące znaczenie dla dokonania oceny prawnopodatkowej w każdym indywidualnym przypadku ma treść umowy wiążącej jej strony, w szczególności zaś ustalenie:
• czy czynność prawna ma charakter nieodpłatny,
• czy występuje obdarowany oraz darczyńca,
• jaki jest charakter przekazanych środków.
Jednoznaczne określenie powyższych elementów jest niezwykle istotne, ponieważ nie każde bezpłatne przysporzenie mieści się w definicji umowy darowizny w rozumieniu Kodeksu cywilnego. Nieodpłatne przekazanie majątku może bowiem wynikać także z innego tytułu prawnego (art. 889 Kodeksu cywilnego). Natomiast skutki prawnopodatkowe danego nabycia środków pieniężnych przez osoby fizyczne można oceniać na podstawie przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn tylko pod warunkiem, że stanowi ono nabycie tytułem ujętym w ww. art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, a więc m.in. tytułem darowizny.
Zgodnie z art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn:
Obowiązek podatkowy ciąży na nabywcy własności rzeczy i praw majątkowych.
Jak wynika z treści art. 6 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy:
Obowiązek podatkowy powstaje, przy nabyciu w drodze darowizny - z chwilą złożenia przez darczyńcę oświadczenia w formie aktu notarialnego, a w razie zawarcia umowy bez zachowania przewidzianej formy - z chwilą spełnienia przyrzeczonego świadczenia; jeżeli ze względu na przedmiot darowizny przepisy wymagają szczególnej formy dla oświadczeń obu stron, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą złożenia takich oświadczeń.
W myśl art. 9 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy:
Opodatkowaniu podlega nabycie, od jednego zbywcy, własności rzeczy i praw majątkowych o czystej wartości przekraczającej 36 120 zł – jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do I grupy podatkowej.
Zgodnie z art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
Jeżeli nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych od tego samego zbywcy następuje więcej niż jeden raz, do czystej wartości rzeczy i praw majątkowych ostatnio nabytych dolicza się czystą wartość rzeczy i praw majątkowych nabytych dotychczas od tego samego zbywcy w roku, w którym nastąpiło ostatnie nabycie, i w okresie 5 lat poprzedzających ten rok. Od podatku obliczonego od łącznej wartości nabytych rzeczy i praw majątkowych potrąca się podatek przypadający od opodatkowanych poprzednio nabytych rzeczy i praw majątkowych. Wynikająca z obliczenia nadwyżka podatku nie podlega ani zaliczeniu na poczet innych podatków, ani zwrotowi. Nabywcy obowiązani są w zeznaniu podatkowym wymienić rzeczy i prawa majątkowe nabyte w podanym wyżej okresie.
Jak stanowi art. 14 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy:
Do I grupy podatkowej zalicza się: małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową, rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów.
Należy zauważyć, że – co do zasady – darowizna podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn. Podatek ustala się z uwzględnieniem tzw. kwoty wolnej od podatku. Na wysokość podatku ma wpływ przynależność do grupy podatkowej, do której zaliczany jest nabywca.
Niezależnie od powyższego, ustawa o podatku od spadków i darowizn przewiduje w swojej treści zwolnienie podmiotowo-przedmiotowe dla członków najbliższej rodziny.
W myśl art. 4a ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn:
Zwalnia się od podatku nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych przez małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo, ojczyma i macochę, jeżeli:
1) zgłoszą nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie 6 miesięcy od dnia powstania obowiązku podatkowego powstałego na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 2–5, 7 i 8 oraz ust. 1a–2 , a w przypadku nabycia w drodze dziedziczenia - w terminie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu stwierdzającego nabycie spadku, z zastrzeżeniem ust. 2 i 4, oraz
2) w przypadku gdy przedmiotem nabycia tytułem darowizny lub polecenia darczyńcy są środki pieniężne, a ich wartość doliczona do wartości majątku nabytego dotychczas od tej samej osoby w roku, w którym nastąpiło ostatnie nabycie, i w okresie 5 lat poprzedzających ten rok przekracza kwotę określoną w art. 9 ust. 1 pkt 1 - udokumentują ich otrzymanie dowodem przekazania na rachunek płatniczy nabywcy, na jego rachunek, inny niż płatniczy, w banku lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej lub przekazem pocztowym.
Zgłoszenie o nabyciu rzeczy i praw majątkowych powinno być dokonane na formularzu SD-Z2 określonym przez Ministra Finansów w rozporządzeniu z dnia 20 listopada 2015 r. w sprawie wzoru zgłoszenia o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2060).
Należy podkreślić, że w przypadku darowizny środków pieniężnych oba warunki wskazane w art. 4a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy muszą być spełnione łącznie, aby można było zastosować zwolnienie.
Zgodnie z art. 4a ust. 3 cytowanej ustawy:
W przypadku niespełnienia warunków, o których mowa w ust. 1-2, nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych podlega opodatkowaniu na zasadach określonych dla nabywców zaliczonych do I grupy podatkowej.
Przy czym, w myśl art. 4a ust. 4 ww. ustawy:
Obowiązek zgłoszenia nie obejmuje przypadków, gdy:
1) wartość majątku ostatnio nabytego doliczona do wartości majątku nabytego dotychczas od tej samej osoby lub po tej samej osobie w roku, w którym nastąpiło ostatnie nabycie, i w okresie 5 lat poprzedzających ten rok nie przekracza kwoty określonej w art. 9 ust. 1 pkt 1 lub
2) nabycie następuje na podstawie umowy zawartej w formie aktu notarialnego albo w tej formie zostało złożone oświadczenie woli jednej ze stron.
Z zacytowanego powyżej art. 4a ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn wynika, że podstawowym kryterium uprawniającym do skorzystania ze zwolnienia, jeżeli przedmiotem darowizny są środki pieniężne, poza zgłoszeniem nabytych środków pieniężnych naczelnikowi urzędu skarbowego na formularzu SD-Z2 (za wyjątkiem sytuacji określonych w art. 4a ust. 4 ustawy) jest udokumentowanie ich otrzymania dowodem przekazania na rachunek płatniczy nabywcy, na jego rachunek, inny niż płatniczy, w banku lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej lub przekazem pocztowym.
Z treści wniosku wynika, że korzystając z ofert różnych pożyczkodawców, zaciągnął Pan szereg pożyczek i kredytów, co doprowadziło do powstania znacznego zadłużenia po Pana stronie wobec wielu wierzycieli. Nie był i nie jest Pan w stanie samodzielnie regulować powstałych wierzytelności. W związku z tym Pana rodzice zaoferowali pomoc finansową polegającą na spłacie Pana zadłużenia. Spłata Pana zadłużenia przez rodziców odbywała się w dwóch formach:
1. część środków pieniężnych rodzice przekazywali bezpośrednio na Pana rachunek bankowy, a następnie z tych środków spłacał Pan swoje zobowiązania na rachunki bankowe wierzycieli;
2. część zadłużenia rodzice spłacali bezpośrednio na rachunki bankowe Pana wierzycieli, dokonując przelewów ze swoich rachunków bankowych na rachunki wierzycieli.
Wskazane wyżej świadczenia od rodziców na Pana rzecz, traktował Pan razem z rodzicami jako darowizny. Nie jest Pan zobowiązany do zwrotu tych kwot na rzecz rodziców. Rodzice, dokonując spłaty Pana zadłużenia działali nieodpłatnie, nie uzyskując od Pana żadnego świadczenia wzajemnego. Skutkiem ekonomicznym czynności rodziców było zmniejszenie lub wygaśnięcie Pana zobowiązań (długów) wobec Pana wierzycieli. W związku z uzyskaniem pomocy finansowej od rodziców złożył Pan stosowne deklaracje do urzędu skarbowego w należytych terminach.
Instytucja zwolnienia z długu została uregulowana w części ogólnej zobowiązań – art. 508 Kodeksu cywilnego; nie stanowi ona typu umowy. Jej kwalifikacja prawna zależy od przyczyny, dla której wierzyciel decyduje się umniejszyć swój majątek na korzyść dłużnika.
Zgodnie z art. 508 Kodeksu cywilnego:
Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje.
Oznacza to, iż zwolnienie z długu jest czynnością dwustronną o charakterze rozporządzającym, zawartą między wierzycielem a dłużnikiem.
Z prawnego punktu widzenia, przysporzenia dokonywane są w celu zwolnienia się z istniejącego zobowiązania (causa solvendi), dążenia do uzyskania świadczenia od drugiej strony (causa obligandi vel acquirendi) albo obdarowania (causa donandi). W zależności od przyczyny oraz woli stron umowy, zwolnienie z długu może być nieodpłatne albo odpłatne.
Najczęstszą przyczyną nieodpłatnego zwolnienia z długu jest causa donandi. W tych przypadkach zwolnienie z długu zostaje dokonane przez zawarcie umowy darowizny uregulowanej w przepisach art. 888 i następne Kodeksu cywilnego.
W przedmiotowej sprawie nie posiadał Pan zobowiązania (długu) wobec rodziców. Nie doszło zatem do zwolnienia z długu, co oznacza, że przedmiotem darowizny nie jest prawo majątkowe w postaci zwolnienia z długu. W omawianej sprawie doszło natomiast do darowizny środków pieniężnych.
Z treści wniosku wynika, że środki pieniężne zostały przez Pana rodziców przekazane na dwa sposoby:
1. część środków pieniężnych rodzice przekazywali bezpośrednio na Pana rachunek bankowy, a następnie z tych środków spłacał Pan swoje zobowiązania na rachunki bankowe wierzycieli;
2. część zadłużenia rodzice spłacali bezpośrednio na rachunki bankowe Pana wierzycieli, dokonując przelewów ze swoich rachunków bankowych na rachunki wierzycieli.
Odnosząc się do darowizny środków pieniężnych w części, w jakiej została przekazana bezpośrednio na Pana rachunek bankowy, stwierdzić należy, że skoro, jak wynika z wniosku, darowizna ta została zgłoszona właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie określonym w odpowiednich przepisach, to w tej części spełnia ona warunki do skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 4a ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn.
W związku z powyższym, w odniesieniu do darowizny środków pieniężnych, w części przekazanej przez Pana rodziców bezpośrednio na Pana rachunek bankowy, Pana stanowisko jest prawidłowe.
W odniesieniu do tej części darowizny środków pieniężnych, która została przekazana przez Pana rodziców bezpośrednio na rachunki bankowe wierzycieli, stwierdzić należy, że nie został spełniony warunek do zwolnienia, o którym mowa w art. 4a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn.
Co prawda, zgodnie z utartą linią interpretacyjną i orzeczniczą, warunek określony we wskazanym przepisie uważa się za spełniony również wtedy, gdy wpłata dokonywana jest na rachunek bankowy osoby trzeciej, ale na subkonto wyodrębnione w ramach tego rachunku dla osoby obdarowanej. W analizowanym przypadku taka sytuacja jednak nie występuje.
Literalne brzmienie przepisu art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn nie pozwala skorzystać ze zwolnienia podatkowego w przypadku wpłaty środków pieniężnych przez darującego na rzecz podmiotów (osób) trzecich – ich rachunek, gdyż nabycie nie jest udokumentowane tak, jak wskazuje przepis art. 4a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Jeżeli więc przedmiot darowizny został przekazany bezpośrednio przez darczyńcę na rachunek osoby trzeciej, zwolnienie określone w art. 4a ustawy od spadków i darowizn nie będzie miało zastosowania.
Nie można bowiem odstąpić od jednoznacznego brzmienia ww. przepisu i stosować go z pominięciem warunków wprost w nim wyrażonych, czyli z pominięciem fragmentu przepisu (określającego wprost jak darowane środki mają być przekazane), który musiałby zostać uznany nie tyle za zbędny, co za niedopuszczalny, rażąco naruszający Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej.
Użyte w art. 4a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn wyrażenie „udokumentowanie – w przypadku gdy przedmiotem nabycia tytułem darowizny lub polecenia darczyńcy są środki pieniężne (…) – ich otrzymanie dowodem przekazania na rachunek płatniczy nabywcy, na jego rachunek, inny niż płatniczy, w banku lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej lub przekazem pocztowym” należy rozumieć w ten sposób, że dowód ten dokumentuje dokonanie wpłaty lub przelewu środków pieniężnych, będących przedmiotem czynności prawnej darowizny (art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego), przez darczyńcę na konto obdarowanego, a nie wpłatę lub przelew na konto innego podmiotu. Zatem warunkiem do skorzystania ze zwolnienia podatkowego uregulowanego w ww. przepisie jest udokumentowanie dokonania przekazania środków pieniężnych we wskazany w tym przepisie sposób przez darczyńcę na rzecz obdarowanego.
Podsumowując, mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny oraz powołane przepisy prawa należy stwierdzić, że przekazanie przez Pana rodziców środków pieniężnych bezpośrednio na rachunki Pana wierzycieli nie zostało udokumentowane zgodnie z zasadami określonymi w art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn.
W konsekwencji, otrzymane przez Pana środki pieniężne tytułem darowizny, przekazane przez Pana rodziców z ich rachunków bankowych bezpośrednio na rachunki bankowe Pana wierzycieli, w części w jakiej przekraczają kwotę wolną od opodatkowania (wskazaną w cyt. wyżej art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn), przy uwzględnieniu zasady kumulacji zawartej w ww. art. 9 ust. 2 tejże ustawy, podlegają opodatkowaniu na ogólnych zasadach określonych dla nabywców zaliczonych do I grupy podatkowej. Wobec powyższego Pana stanowisko w tej części jest nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych stwierdzić należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo