Interpretacja 0112-KDIL1-1.4012.188.2026.2.JKU

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 lutego 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 26 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie uznania sprzedaży nieruchomości w drodze egzekucji komorniczej za podlegającą opodatkowaniu jako odpłatna dostawa towarów, a tym samym komornik będzie płatnikiem podatku zgodnie z art. 18 ustawy. Uzupełnił go Pan pismem z 7 kwietnia 2026 r. (wpływ 7 kwietnia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym (...) (dalej: „Wnioskodawca”, „Komornik”) jest polskim rezydentem podatkowym, nie jest czynnym podatnikiem VAT.

Komornik prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec Spółki X Sp. z o.o. (dalej: „Dłużnik”).

Wierzycielem jest Y Sp. z o.o. Polski rezydent podatkowy i czynny podatnik VAT.

Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym (...) zamierza sprzedać w postępowaniu egzekucyjnym nieruchomość należącą do Dłużnika.

Komornik działać będzie w roli płatnika na podstawie art. 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775, dalej: ustawa o VAT).

Ww. nieruchomość została nabyta przez Dłużnika na podstawie umowy sprzedaży z dnia 19 maja 2014 r. (Rep. A nr (...)). Wnioskodawca nie posiada informacji co do pierwotnego celu nabycia nieruchomości przez Dłużnika oraz jej ewentualnego wykorzystywania w przeszłości.

Zajęte nieruchomości, zgodnie z operatem szacunkowym znajdującym się w aktach sprawy egzekucyjnej, zabudowane są wspólnie jednym zespołem budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej. Budynki te są w stanie surowym (w trakcie budowy), nie zostały na ten moment ukończone. Teren budowy jest nieuzbrojony.

Budowa miała miejsce ponad 20 lat temu. Dłużnik w tym okresie nie podejmował działań marketingowych związanych ze sprzedażą nieruchomości.

Ponadto, z opisu technicznego do projektu wynika, że budynki stanowią obiekt czterokondygnacyjny na planie zbliżonym do długiego prostokąta. W budynkach zaprojektowano (...) mieszkań, a powierzchnia użytkowa pomieszczeń wynosi (...). Powierzchnia istniejącej zabudowy to około (...) m². Powierzchnia użytkowa mieszkalna wynosi (...) m².

Dłużnik nie jest czynnym podatnikiem VAT, został wykreślony z rejestru dnia 26 września 2018 r. Nie prowadzi działalności gospodarczej. Potwierdza to opinia biegłego ds. podatków znajdująca się w aktach sprawy egzekucyjnej.

Ponadto, z aktualnego odpisu z Rejestru Przedsiębiorców wynika, że Dłużnik nie posiada organu uprawnionego do reprezentacji. Sąd ustanowił dla Dłużnika kuratora.

Przeciwko Dłużnikowi wszczęto również z urzędu postępowanie na podstawie art. 25a ust. 1 pkt 3 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym o rozwiązanie podmiotu bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego w związku z nieskładaniem sprawozdań finansowych do Krajowego Rejestru Sądowego. Wynika to z akt sprawy dostępnych w Repozytorium Akt Rejestrowych Portalu Rejestrów Sądowych, sygn. sprawy (...). Postępowanie zostało jednak umorzone na podstawie art. 25d ust. 3 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, ponieważ Dłużnik posiada majątek zbywalny w postaci nieruchomości.

Tak jak już wspomniano, Wnioskodawca nie posiada informacji pozwalających na stwierdzenie w jakim celu Dłużnik nabył nieruchomość oraz czy były to cele inwestycyjne.

Wnioskodawca nie jest również w stanie określić, czy nieruchomość była przedmiotem dzierżawy, podnajmu, czy też była udostępniana osobom trzecim.

W związku z powyższym, Wnioskodawca posiada wątpliwości, co do posiadania przez Dłużnika statusu podatnika podatku VAT, a w konsekwencji co do tego, czy sprzedaż nieruchomości w ramach egzekucji komorniczej stanowić będzie dostawę towarów opodatkowaną podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2025 r. poz. 775 ze zm., dalej: ustawa o VAT), a komornik będzie pełnił funkcję płatnika zgodnie z art. 18 ustawy o VAT.

Pytanie

Czy sprzedaż nieruchomości w drodze egzekucji komorniczej stanowić będzie dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, a tym samym Wnioskodawca będzie zobowiązany do pełnienia roli płatnika zgodnie z art. 18 ustawy o VAT?

Pana stanowisko w sprawie

W Pana ocenie, planowana sprzedaż nieruchomości w drodze egzekucji komorniczej nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a tym samym Wnioskodawca nie będzie pełnił roli płatnika zgodnie z art. 18 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Natomiast art. 7 ust. 1 ustawy o VAT stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Ze słowniczka zawartego w art. 2 pkt 6 ww. ustawy wynika, że przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Co do zasady więc, nieruchomość opisana w zdarzeniu przyszłym stanowiłaby towar w rozumieniu ustawy o VAT, jednakże należy zwrócić uwagę, że o opodatkowaniu danej dostawy towarów decyduje również status podatnika posiadany przez dokonującego dostawy.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Art. 15 ust. 2 ww. ustawy stanowi natomiast, że działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Dodatkowo, art. 18 ustawy stanowi, że organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r. poz. 132 i 620) oraz komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji, towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem obowiązujących przepisów.

Mając na uwadze powyższe, należy przyjąć, że sama kwalifikacja czynności jako objętej zakresem podatku od towarów i usług nie jest wystarczająca do powstania obowiązku podatkowego. Niezbędne jest bowiem, aby dana czynność została dokonana przez podmiot występujący przy jej realizacji w charakterze podatnika VAT.

Z interpretacji indywidualnych oraz orzeczeń sądów administracyjnych wynika, że: „ze wskazanych regulacji należy wywnioskować, że w świetle definicji zawartej w art. 15 ustawy, dla uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem dostawa towarów (w tym gruntów) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Należy stwierdzić, że uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy” (zob. interpretacja indywidualna z dnia 30 grudnia 2024 r., sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.920.2024.1.AG).

Należy również wskazać, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej podkreślił, że samo wykonywanie prawa własności, a niewątpliwie sprzedaż majątku do takiego przypadku się zalicza, nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT (zob. wyrok TSUE z 20.6.1996 r. w sprawie C-155/94).

W zaprezentowanym zdarzeniu przyszłym zaznaczono, że Dłużnik nie prowadzi aktualnie działalności gospodarczej, a budowa przerwana została około dwudziestu lat temu. Budynki od tej pory niezmiennie pozostają w stanie surowym. Dodatkowo, Dłużnik od 2018 r. nie jest czynnym podatnikiem VAT.

Na brak aktywności gospodarczej wskazuje również brak organów uprawnionych do reprezentacji Dłużnika oraz prowadzone przez sąd postępowanie w sprawie rozwiązania przedsiębiorcy z urzędu, bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego.

Należy także podkreślić, że brak informacji po stronie Wnioskodawcy co do pierwotnego celu nabycia nieruchomości przez Dłużnika oraz ewentualnego jej wykorzystywania w przeszłości nie może prowadzić do domniemania prowadzenia działalności gospodarczej przez Dłużnika, w szczególności w sytuacji, gdy dostępne obiektywne okoliczności faktyczne jednoznacznie wskazują na brak jakiejkolwiek aktywności zarobkowej Dłużnika w okresie ostatnich kilkunastu lat.

Sprzedaż nieruchomości będzie więc mieć charakter incydentalny, polegający na zbyciu majątku Dłużnika w celu spłaty zadłużenia. Działań tych nie można porównywać do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnym obrotem nieruchomościami.

W związku z powyższym, skoro Dłużnik nie działa w charakterze podatnika podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 oraz 2 ustawy o VAT, należy uznać, że sprzedaż nieruchomości w drodze egzekucji komorniczej pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług, a tym samym nie będzie stanowić dostawy towarów w rozumieniu art. 5 ust. ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, a Wnioskodawca zaś nie będzie pełnił roli płatnika zgodnie z art. 18 ustawy o VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) – zwanej dalej „ustawą”:

Definicja płatnika została zawarta w art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), zgodnie z którym:

Przepis art. 18 ustawy wprowadza szczególną na gruncie przepisów ustawy regulację, kiedy to należny podatek pobierany jest i odprowadzany do urzędu skarbowego przez płatnika, a nie przez podatnika. Płatnik pełni w tym przypadku rolę pośrednika pomiędzy podatnikiem a organem podatkowym, przekazując organowi środki pieniężne podatnika. Uzasadnione jest to charakterem odpłatnej dostawy następującej w ramach wykonywania czynności egzekucyjnych. Jeżeli bowiem dłużnik niesolidnie spłaca swoje zobowiązania i w celu wyegzekwowania należności wszczęto przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne, to istnieją podstawy do uznania, że nie uiści również podatku należnego w związku z dostawą mającą miejsce w ramach egzekucji.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że komornik sądowy dokonuje transakcji w imieniu podatnika – dłużnika. Prowadzona przez niego sprzedaż towarów będących własnością dłużnika będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, gdy do rozliczenia tego podatku byłby zobowiązany dłużnik; w przypadku, gdy powyższa czynność nie podlegałaby opodatkowaniu tym podatkiem lub byłaby od niego zwolniona, komornik sądowy nie będzie obowiązany do odprowadzenia podatku.

Tym samym, komornik sądowy zobowiązany jest do przestrzegania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz do uwzględnienia w trakcie sprzedaży towarów okoliczności decydujących o jej opodatkowaniu podatkiem VAT.

Stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Z kolei przepis art. 2 pkt 6 ustawy:

Należy zaznaczyć, że sprzedaż nieruchomości w trybie egzekucji stanowi odpłatną dostawę towarów, co oznacza, że zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, objęta jest zakresem przedmiotowym opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Interpretując zawarty w tym artykule zwrot „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” należy utożsamiać z czynnością, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel. Należy przy tym uznać, że chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności. Zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo własności”. Istotny jest przede wszystkim aspekt ekonomiczny, a nie prawny transakcji, w ramach której podatnik przenosi na nabywcę prawo do rozporządzania towarami jak właściciel. Akcent sformułowanej definicji położony został głównie na podkreślenie przeniesienia ekonomicznego władztwa nad rzeczą w taki sposób, aby nabywca mógł nią dysponować podobnie jak właściciel.

Wskazać także należy, że pojęcie „dostawa towarów” w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, obejmuje wszelkie czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, np.: sprzedaż, zamianę, darowiznę, przeniesienie własności w formie wkładu niepieniężnego, czyli aportu.

Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:

Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem był podatnikiem podatku od towarów i usług.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy:

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

W świetle powyższych przepisów stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Odnosząc regulacje zawarte w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy do art. 18 ustawy wskazać należy, że w przypadku, gdy dłużnik – właściciel nieruchomości – jest podatnikiem podatku VAT, wówczas komornik jest płatnikiem podatku VAT z tytułu dostawy tej nieruchomości.

Należy zaznaczyć, że sprzedaż składników wykorzystywanych w działalności gospodarczej podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Z wniosku wynika, że:

·     prowadzi Pan postępowanie egzekucyjne wobec Spółki X Sp. z o.o., która jest Dłużnikiem. Zamierza Pan sprzedać w postępowaniu egzekucyjnym nieruchomość należącą do Dłużnika,

·     nieruchomość została nabyta przez Dłużnika na podstawie umowy sprzedaży z dnia 19 maja 2014 r.,

·     nie posiada Pan informacji co do pierwotnego celu nabycia nieruchomości przez Dłużnika oraz jej ewentualnego wykorzystywania w przeszłości,

·     zajęte nieruchomości, zgodnie z operatem szacunkowym znajdującym się w aktach sprawy egzekucyjnej, zabudowane są wspólnie jednym zespołem budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej. Budynki te są w stanie surowym (w trakcie budowy), nie zostały na ten moment ukończone. Teren budowy jest nieuzbrojony,

·     budowa miała miejsce ponad 20 lat temu. Dłużnik w tym okresie nie podejmował działań marketingowych związanych ze sprzedażą nieruchomości,

·     budynki stanowią obiekt czterokondygnacyjny na planie zbliżonym do długiego prostokąta, w budynkach zaprojektowano (...) mieszkań,

·     Dłużnik nie jest czynnym podatnikiem VAT, został wykreślony z rejestru dnia 26 września 2018 r. Nie prowadzi działalności gospodarczej. Potwierdza to opinia biegłego ds. podatków znajdująca się w aktach sprawy egzekucyjnej, z aktualnego odpisu z Rejestru Przedsiębiorców wynika, że Dłużnik nie posiada organu uprawnionego do reprezentacji. Sąd ustanowił dla Dłużnika kuratora,

·     nie posiada Pan informacji pozwalających na stwierdzenie w jakim celu Dłużnik nabył nieruchomość oraz czy były to cele inwestycyjne,

·     nie jest Pan również w stanie określić, czy nieruchomość była przedmiotem dzierżawy, podnajmu, czy też była udostępniana osobom trzecim.

Pana wątpliwości dotyczą uznania, czy sprzedaż nieruchomości w drodze egzekucji komorniczej stanowić będzie dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, a tym samym Wnioskodawca będzie zobowiązany do pełnienia roli płatnika zgodnie z art. 18 ustawy.

Aby ustalić czy Pan, jako komornik sądowy, będzie zobowiązany do pełnienia roli płatnika w związku ze sprzedażą przedmiotowej nieruchomości, należy dokonać analizy, czy Dłużnik w okolicznościach opisanych we wniosku będzie podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy.

Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Z okoliczności sprawy wynika jednak, że dłużnikiem jest Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, a więc podmiot powołany do prowadzenia działalności gospodarczej. Wskazał Pan, że nieruchomość została nabyta przez Dłużnika na podstawie umowy sprzedaży z dnia 19 maja 2014 r., natomiast Dłużnik został wykreślony z rejestru 26 września 2018 r. i Dłużnik nie jest czynnym podatnikiem VAT oraz nie prowadzi działalności gospodarczej, co nie oznacza, że przy nabyciu nieruchomości nie działał jako podatnik w ramach prowadzenia działalności gospodarczej. Zajęte nieruchomości, zgodnie z operatem szacunkowym znajdującym się w aktach sprawy egzekucyjnej, zabudowane są wspólnie jednym zespołem budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej. Budynki te są w stanie surowym (w trakcie budowy), nie zostały na ten moment ukończone.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie dojdzie do sprzedaży składników majątku przedsiębiorstwa Dłużnika.

Zatem w odniesieniu do sprzedaży w drodze egzekucji sądowej nieruchomości zabudowanej, Dłużnik będzie działał w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

W konsekwencji, dostawa przez Pana jako komornika sądowego nieruchomości zabudowanej będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, jako odpłatna dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy w związku.

Zatem, Pan jako komornik sądowy wykonujący czynności egzekucyjne będzie płatnikiem, o którym mowa w art. 18 ustawy, z tytułu dokonywanej sprzedaży opisanych we wniosku Nieruchomości.

Podsumowanie

Sprzedaż nieruchomości w drodze egzekucji komorniczej stanowić będzie dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy, a tym samym będzie Pan – jako komornik sądowy zobowiązany do pełnienia roli płatnika zgodnie z art. 18 ustawy.

Zatem, Pana stanowisko, zgodnie z którym planowana sprzedaż Nieruchomości w drodze egzekucji komorniczej nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a tym samym nie będzie Pan pełnił roli płatnika zgodnie z art. 18 ustawy jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku. Tym samym należy zaznaczyć, że odpowiedzi na pytanie zawarte we wniosku udzielono na podstawie przedstawionego zdarzenia przyszłego. Zatem, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Jednocześnie należy podkreślić, że przedmiotowa interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

W zakresie natomiast powołanego orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wskazuję, że bezpośrednie odniesienie do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który zapadł w konkretnej sprawie podatnika jest możliwe tylko w przypadku, gdy mamy do czynienia z identycznym lub tożsamym stanem faktycznym. Jednak powołane przez Pana orzeczenie Trybunału, tj. C-155/94, odbiega od sytuacji zaistniałej w analizowanej sprawie, zatem pozostaje ono bez wpływu na rozstrzygnięcie dokonane w tej interpretacji indywidualnej.

Natomiast w odniesieniu do powołanej we wniosku interpretacji indywidualnej, zwracam uwagę na to, że interpretacje indywidualne są wydawane w indywidualnych sprawach i nie wiążą innych organów wydających interpretacje indywidualne w sprawach innych podatników, co jest tym bardziej zrozumiałe zważywszy na różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw podlegających interpretacjom. Również interpretacja przez Pana powołana na poparcie własnego stanowiska rozstrzyga w odmiennym stanie faktycznym od sytuacji przedstawionej we wniosku.

Przede wszystkim we wskazanym wyroku i interpretacji zakres okoliczności faktycznych jest inny niż w przedmiotowej sprawie. Ponadto specyfika działalności podmiotów jest na tyle różnorodna, że niekiedy nawet podobne okoliczności faktyczne nie spowodują analogicznych konsekwencji prawnopodatkowych, a tym samym nie mogą być tożsamo traktowane.

Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Pana wniosku (pytania). Inne kwestie, które nie zostały objęte pytaniem oraz własnym stanowiskiem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – rozpatrzone. Dotyczy to w szczególności ewentualnego zwolnienia od podatku VAT sprzedaży Nieruchomości w drodze egzekucji komorniczej.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.