Interpretacja 0112-KDIL1-1.4012.194.2026.2.DS

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

16 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 12 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie niepodlegania opodatkowaniu planowanej sprzedaży 1/2 udziałów w 30 wydzielonych działkach budowlanych. Uzupełnili go Państwo pismem z 24 marca 2026 r. (wpływ 27 marca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1)  Zainteresowana będąca stroną postępowania:

(…)

2)  Zainteresowany niebędący stroną postępowania:

(…)

Opis stanu faktycznego (doprecyzowany w piśmie z 24 marca 2026 r.)

Wnioskodawcy (małżonkowie: (…)) są właścicielami nieruchomości nabytej w drodze spadkobrania. Nieruchomość została podzielona na 30 działek budowalnych oraz drogi publiczne (decyzją Burmistrza (…)).

Sprzedaż udziałów w działkach ma charakter sporadyczny, służy zarządowi majątkiem prywatnym i nie jest prowadzona w ramach działalności gospodarczej.

1.  Udział 1/2 w nieruchomości (dz. nr (…)) został nabyty przez (…) w drodze spadkobrania po zmarłym ojcu (…) (postanowienie z 18 kwietnia 2008 r., sygn. (…)). Udział ten stanowi majątek wspólny małżonków (…). Pozostała część 1/2 nieruchomości została nabyta przez (…) w drodze spadkobrania po matce, (…) (postanowienie Sądu Rejonowego w (…) z 6 kwietnia 2022 r., sygn. (…)).

2.  Nabyciu nieruchomości nie towarzyszył zamiar prowadzenia działalności gospodarczej ani handlowej.

3.  Nieruchomość od momentu nabycia nie była wykorzystywana w żaden sposób profesjonalny ani zarobkowy (leżała głównie odłogiem, użytkowana okazjonalnie na uprawy niewielkiej ilości warzyw na własny użytek gospodarstwa domowego). Nie była przedmiotem najmu ani dzierżawy. Na części nieruchomości w wyniku leżącego gruntu odłogiem powstały liczne samosiejki i naturalne zakrzewienie (tzw. borek).

4.  Podział gruntu (dz. nr (…)) został dokonany na podstawie Decyzji Burmistrza (…) o podziale nieruchomości i stała się ona ostateczna 19 grudnia 2025 r. Podział został dokonany w celu racjonalnego wydzielenia udziałów spadkowych oraz dostosowania kształtu działek do obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, który narzucił funkcję budowlaną na tym terenie. Przeznaczenie terenu w planie zagospodarowania przestrzennego (pod budownictwo) wynika z decyzji Gminy, a nie z inicjatywy komercyjnej Zainteresowanych. Nieruchomość podzielona została na 30 działek o przeznaczeniu budowlanym (o numerach: od (…) do (…)). Pozostałe działki o numerach: od (…) do (…) (drogi publiczne) przeszły na własność Gminy.

5.  Podział na działki został dokonany w celu racjonalnego zarządu majątkiem osobistym i przygotowania go do sukcesji rodzinnej. Część z wydzielonych działek (nieokreślona jeszcze co do numerów geodezyjnych) zostanie zachowana przez Zainteresowanych w celu przekazania ich w drodze darowizny zstępnym (dzieciom/wnukom) na zaspokojenie ich potrzeb mieszkaniowych.

6.  Zainteresowani nie dokonywali nakładów zwiększających wartość gruntu: nie doprowadzili mediów (prąd, woda, gaz) do poszczególnych działek, nie budowali dróg o twardej nawierzchni ani ogrodzeń.

7.  Zainteresowani nie podejmują aktywnych działań marketingowych typowych dla handlowców (brak biura sprzedaży, brak płatnych kampanii reklamowych, brak profesjonalnych pośredników).

8.  Żaden z Zainteresowanych nie jest zarejestrowanym podatnikiem VAT i nie prowadzi działalności w zakresie obrotu nieruchomościami. Ponadto, nie posiadają i nigdy nie posiadali statusu rolnika ryczałtowego w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy o VAT. Nie prowadzą działalności rolniczej, nie figurują w rejestrach jako producenci rolni i nie posiadają gospodarstwa rolnego, w ramach którego dokonywaliby dostaw produktów rolnych.

9.  Sprzedaż działek będzie miała charakter incydentalny i sukcesywny, wynikający jedynie z naturalnego zainteresowania osób trzecich, służący wyłącznie upłynnieniu majątku prywatnego. Zainteresowani dowiadują się o tym drogą zwyczajowych relacji sąsiedzkich (tzw. pocztą pantoflową).

Pytanie (ostatecznie sformułowane w piśmie z 24 marca 2026 r.)

Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego, planowana przez Zainteresowanych sukcesywna sprzedaż 1/2 udziałów w 30 wydzielonych działkach budowlanych – przy uwzględnieniu, że grunt nabyto w drodze spadku, nie dokonano na nim nakładów w postaci mediów, nie prowadzono profesjonalnego marketingu, a część działek zostanie przekazana rodzinie (zstępnym) – nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT) na podstawie art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, jako czynność mieszcząca się w granicach zarządu majątkiem prywatnym?

Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie wyrażone w piśmie z 24 marca 2026 r.)

Zdaniem Zainteresowanych, odpowiedź na zadane pytanie brzmi: TAK, sprzedaż ta nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Sprzedaż udziału w przedmiotowych nieruchomościach stanowi realizację prawa do dysponowania majątkiem osobistym i powinna pozostać poza zakresem opodatkowania podatkiem VAT.

Uzasadnienie

Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10), sama liczba wydzielonych działek nie czyni ze sprzedającego podatnika VAT, jeśli nie podejmuje on aktywnych działań marketingowych i inwestycyjnych typowych dla profesjonalnych handlowców nieruchomościami.

Ponadto:

1.  Sposób nabycia: Nieruchomość została nabyta w drodze spadkobrania (sukcesja uniwersalna), co jest typowym sposobem powiększenia majątku osobistego, a nie inwestycyjnym zakupem w celu odsprzedaży.

2.  Brak profesjonalnych działań: Zainteresowani nie podjęli żadnych kroków wkraczających poza zwykły zarząd majątkiem. Nie uzbroili terenu w media (woda, prąd, gaz), nie wybudowali dróg wewnętrznych, nie ogrodzili działek ani nie prowadzili zorganizowanej akcji marketingowej (brak reklam, brak strony internetowej, brak współpracy z profesjonalnymi pośrednikami).

3.  Brak cech działalności gospodarczej: Sprzedaż nie ma charakteru zorganizowanego ani ciągłego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Podział geodezyjny był jedynie czynnością techniczną, mającą na celu umożliwienie sprawiedliwego podziału majątku spadkowego pomiędzy spadkobierców oraz dostosowanie terenu do wymogów Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego.

4.  Brak statusu rolnika: Zainteresowani nie wykorzystywali gruntu do działalności rolniczej, nie dokonywali sprzedaży produktów rolnych i nie posiadają statusu rolnika ryczałtowego. Nieruchomość od momentu nabycia nie była wykorzystywana w żaden sposób profesjonalny ani zarobkowy (leżała głównie odłogiem, użytkowana okazjonalnie na uprawy niewielkiej ilości warzyw na własny użytek gospodarstwa domowego). Nie była przedmiotem najmu ani dzierżawy. Na części nieruchomości w wyniku leżącego gruntu odłogiem powstały liczne samosiejki i naturalne zakrzewienie (tzw. borek).

5.  Zmiana statusu z ziemi rolnej na budowlaną nastąpiła w skutek uchwalenia przez Radę Miejską w (…) Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego. Zainteresowani nie podejmowali żadnych kroków w celu przekształcenia gruntu, stał się on terenem budowlanym bez ich woli, a to wyklucza zarzut planowanego przygotowania do działalności gospodarczej.

6.  Zainteresowani zaznaczają, że podział nieruchomości miał na celu nie tylko ewentualną sprzedaż nadmiaru gruntu, ale przede wszystkim wydzielenie działek z przeznaczeniem dla zstępnych (dzieci/wnuków) w celu zaspokojenia ich potrzeb mieszkaniowych. Planowane darowizny części działek na rzecz członków najbliższej rodziny potwierdzają, że działania nie mają charakteru komercyjnego (handlowego), lecz służą racjonalnemu gospodarowaniu majątkiem prywatnym.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:

Zgodnie z przedstawionymi przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).

Według art. 195 ww. ustawy Kodeks cywilny:

Jak stanowi art. 196 § 1 ustawy Kodeks cywilny:

Na podstawie art. 196 § 2 ustawy Kodeks cywilny:

W świetle art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny:

Przepis art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:

Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.

Kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 236).

Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).

W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

W myśl art. 36 § 1 i § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego.

Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Zatem, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który dokona czynności podlegającej opodatkowaniu.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy czym, w świetle przytoczonych wyżej przepisów, status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.

Małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów wymienionych w art. 15 ust. 1 ustawy. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa.

Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Z orzeczenia TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy 2006/112/WE Rady, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 z późn. zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”.

Przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, co istotne w niniejszej sprawie, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z nich.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być, np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C- 25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że w związku z planowaną sprzedażą 1/2 udziałów w 30 wydzielonych działkach budowlanych podejmowali Państwo działania charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta powinna przy tym uwzględniać nie tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów kwalifikacji określonych działań jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale też brać pod uwagę całokształt tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu widzenia tego rodzaju działalności gospodarczej.

Z opisu sprawy wynika, że:

-  są Państwo właścicielami w udziale 1/2 w nieruchomości (dz. nr (…)) nabytej w drodze spadkobrania;

-  ww. udział stanowi majątek wspólny małżonków;

-  nie są Państwo zarejestrowanymi podatnikami VAT i nie prowadzą Państwo działalności w zakresie obrotu nieruchomościami;

-  nie posiadają i nigdy nie posiadali Państwo statusu rolnika ryczałtowego w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy;

-  nie prowadzą Państwo działalności rolniczej, nie figurują w rejestrach jako producenci rolni i nie posiadają gospodarstwa rolnego, w ramach którego dokonywaliby dostaw produktów rolnych;

-  Nieruchomość od momentu nabycia nie była wykorzystywana w żaden sposób profesjonalny ani zarobkowy (leżała głównie odłogiem, użytkowana okazjonalnie na uprawy niewielkiej ilości warzyw na własny użytek gospodarstwa domowego);

-  Nieruchomość nie była przedmiotem najmu ani dzierżawy;

-  nie dokonywali Państwo nakładów zwiększających wartość gruntu: nie doprowadzili mediów (prąd, woda, gaz) do poszczególnych działek, nie budowali dróg o twardej nawierzchni ani ogrodzeń;

-  nie podejmują Państwo aktywnych działań marketingowych typowych dla handlowców (brak biura sprzedaży, brak płatnych kampanii reklamowych, brak profesjonalnych pośredników);

-  Nieruchomość została podzielona na 30 działek budowalnych o numerach od (…) do (…) oraz drogi publiczne o nr od (…) do (…) (drogi przeszły na własność Gminy);

-  celem podziału było racjonalne wydzielenie udziałów spadkowych oraz dostosowanie kształtu działek do obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który narzucił funkcję budowlaną na tym terenie;

-  sprzedaż ww. działek będzie miała charakter incydentalny i sukcesywny, wynikający jedynie z naturalnego zainteresowania osób trzecich, służący wyłącznie upłynnieniu majątku prywatnego.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego, planowana przez Zainteresowanych sukcesywna sprzedaż 1/2 udziałów w 30 wydzielonych działkach budowlanych – przy uwzględnieniu, że grunt nabyto w drodze spadku, nie dokonano na nim nakładów w postaci mediów, nie prowadzono profesjonalnego marketingu, a część działek zostanie przekazana rodzinie (zstępnym) – nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT) na podstawie art. 15 ust. 1 i 2 ustawy, jako czynność mieszcząca się w granicach zarządu majątkiem prywatnym.

Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Jak wyjaśniono wyżej – odwołując się do treści przepisów ustawy – w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.

Analiza sprawy w kontekście powołanych przepisów oraz wyroku TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10 prowadzi do wniosku, że planowana sprzedaż 1/2 udziałów w 30 wydzielonych działkach (z działki nr 228/7) budowalnych, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż brak jest przesłanek, aby w związku z tą transakcją uznać Państwa za podatnika tego podatku. Z zawartego we wniosku opisu sprawy nie wynika bowiem taka Państwa aktywność, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Mimo, że podzielili Państwo działkę nr (…) – jak Państwo wskazali – w celu racjonalnego wydzielenia udziałów spadkowych oraz dostosowania kształtu działek do obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to nie wystąpił ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że planowana sprzedaż 1/2 udziałów w 30 działkach wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Nie podjęli Państwo aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Nie podjęli Państwo również żadnych czynności zmierzających do podniesienia wartości gruntu. Zatem, mając na uwadze opis sprawy, nie można uznać, że w odniesieniu do planowanej sprzedaży 1/2 udziałów w 30 działkach zachowają się Państwo jak handlowcy.

W związku z powyższym, skoro w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły przesłanki stanowiące podstawę uznania Państwa za podatników w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzących działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, to planowana sprzedaż 1/2 udziałów w 30 wydzielonych działkach (z działki nr (…)) budowalnych, nie będzie stanowiła czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Podsumowanie

W świetle przedstawionego stanu faktycznego, planowana przez Państwa ((…)) sukcesywna sprzedaż 1/2 udziałów w 30 wydzielonych działkach budowlanych – przy uwzględnieniu, że grunt nabyto w drodze spadku, nie dokonano na nim nakładów w postaci mediów, nie prowadzono profesjonalnego marketingu, a część działek zostanie przekazana rodzinie (zstępnym) – nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 15 ust. 1 i 2 ustawy, jako czynność mieszcząca się w granicach zarządu majątkiem prywatnym.

Tym samym, Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zauważam, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Informuję, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Należy zauważyć, że stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zatem, należy zaznaczyć, że interpretacja ta dotyczy tylko Państwa i nie wywołuje skutków podatkowych dla współwłaściciela Nieruchomości.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

·   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

Pani (…) (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·   w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·   w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.