Interpretacja 0112-KDIL1-1.4012.30.2026.2.AB

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku wliczania do limitu zwolnienia podmiotowego świadczonych przez Pana usług najmu lokali mieszkalnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 stycznia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 13 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku wliczania do limitu zwolnienia podmiotowego świadczonych przez Pana usług najmu lokali mieszkalnych oraz obowiązku rejestracji jako podatnika VAT. Uzupełnił go Pan pismem z 25 lutego 2026 r. (wpływ 3 marca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Zwrócił się Pan z prośbą o wydanie indywidualnej interpretacji w zakresie podatku od towarów i usług, która dotyczy określenia, czy usługa wynajmu mieszkania w A przy ul. b oraz mieszkania w A przy ul. c stanowi transakcję pomocniczą i z tego tytułu nie wlicza się jej do wartości sprzedaży z działalności gospodarczej, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.

Od (…) lipca 2009 r. prowadzi Pan działalność gospodarczą wg głównego PKD: 33.19.Z, tj. naprawa i konserwacja pozostałego sprzętu i wyposażenia. Nie jest Pan zarejestrowany jako czynny podatnik podatku VAT. W roku 2016 w drodze dziedziczenia nabył Pan po swojej matce (w drodze testamentu) nieruchomość przy ul. b w A, zaś w roku 1999 w drodze przydziału spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego nieruchomość przy ul. c w A, która wcześniej stanowiła własność Pana rodziców.

Najem na cele mieszkaniowe nieruchomości przy ul. b rozpoczął Pan (…) października 2017 r., trwał on do (…) grudnia 2017 r. Od (…) lutego 2018 r. zostało wynajęte ponownie i trwa do dnia dzisiejszego. Dnia (…) maja 2018 r. – wynajął Pan nieruchomość przy ul. c, trwa on do dnia dzisiejszego. Nadmienia Pan, że mieszkanie przy ul. c było Pana domem rodzinnym, w którym Pan się wychował i przez wiele lat mieszkał.

Przychody uzyskiwane z tytułu najmu nieruchomości były przeznaczone na wydatki dotyczące wyżej wymienionych lokali, między innymi na wymianę sprzętów znajdujących się w nieruchomościach.

Pozostałe, pozyskane środki z tytułu najmu przeznaczone są na pokrycie kosztów związanych z doprowadzeniem w przyszłości nieruchomości do stanu, który pozwoli na użytkowanie ich przez Pana dzieci.

Wynajem mieszkań nigdy nie miał nic wspólnego z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wyżej wymienione nieruchomości w przyszłości mają być przeznaczone dla Pana dzieci. Nieruchomość przy ul. c jak Pan wspomniał, była Pana domem rodzinnym i ma dla Pana wartość sentymentalną.

Nadmienia Pan, że koszty wynajmowanych mieszkań nigdy nie były wliczane w koszty prowadzonej działalności gospodarczej, a miesięczne wpływy z najmu od lat nie uległy zmianie, miesięczna kwota najmu mieszkania przy ul. c w A wynosi – (…) zł, a miesięczna kwota najmu za mieszkanie przy ul. b w A wynosi – (…) zł, co znacznie odbiegało i odbiega od rynkowych cen najmu.

Wynajem ma charakter uboczny, a działalność gospodarcza, którą Pan prowadzi od roku 2009 jest Pana głównym i jedynym zajęciem, z którego pozyskuje Pan środki na życie i utrzymanie rodziny wspólnie z żoną, która również prowadzi działalność gospodarczą wg głównego PKD 86.23.Z – praktyka lekarska dentystyczna. Dodaje Pan, że w okresie od (…) maja 2012 r. do czerwca 2023 r. prowadził Pan równolegle z jednoosobową działalnością spółkę cywilną opodatkowaną na zasadach ogólnych, której głównym zajęciem było, według PKD 42.22.Z – roboty związane z budową linii telekomunikacyjnych i elektroenergetycznych, która również przynosiła dochody.

Z uwagi na wspólność majątkową w równych częściach partycypuje Pan z żoną w kosztach związanych z utrzymaniem i funkcjonowaniem Państwa rodziny.

Przychód z najmu z powyższych nieruchomości w roku 2024 wyniósł (…) zł, natomiast Pana przychód z tytułu prowadzonej działalności za rok 2024 wyniósł – (…) zł, a przychód z tytułu prowadzonej działalności Pana żony za rok 2024 wyniósł (…) zł.

Przychody z wynajmu nigdy nie były wyższe od przychodów uzyskiwanych z zasadniczej działalności gospodarczej (ich wysokość stanowiła ułamek w ogólnych przychodach), co jest równoznaczne z Pana znikomym stopniem zaangażowania w najem.

Wynajem nie jest stałym i koniecznym zajęciem, co potwierdza Pana aktywność jako przedsiębiorcy w postaci prowadzenia spółki cywilnej równolegle z jednoosobową działalnością.

Brak przychodu z najmu powyższych nieruchomości w żadnym wypadku nie doprowadzi do trudnej sytuacji finansowej i zagrożenia funkcjonowania Pana działalności i życia rodziny.

Uzupełnienie opisu sprawy

1.  Od (…) lipca 2009 r. prowadzi Pan działalność gospodarczą wg głównego PKD: 33.19.Z, tj. naprawa i konserwacja pozostałego sprzętu i wyposażenia.

2.  Nie jest Pan zarejestrowany jako czynny podatnik podatku VAT.

3.  Stroną wynajmującą jest Pan jako osoba nieprowadząca działalności gospodarczej, najemcami obydwu nieruchomości są osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej.

4.  W umowach widnieją Pana dane – strona wynajmująca – Wnioskodawca.

5.  W obu umowach widnieje zapis, że wynajmowane lokale będą wykorzystywane tylko do celów mieszkaniowych tych najemców.

6.  Osoby wynajmujące obie nieruchomości realizują własne cele mieszkaniowe.

7.  Najem mieszkań nie wiąże się z przeniesieniem ośrodka życia osób wynajmujących poszczególne nieruchomości, są to osoby z okolic.

8.  Na pytanie:

„Jaki jest symbol Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług PKWiU 2015 (zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z 2015 r. poz. 1676 ze zm.) dla wynajmu lokali będących przedmiotem zapytania?”,

odpowiedział Pan:

„Symbol Polskiej Klasyfikacji – przy najmie prywatnym, który nie ma i nigdy nie miał związku z prowadzoną działalnością nie ma zastosowania PKWiU.”

9.  W ramach prowadzonej działalności nie świadczył Pan usług doradczych (PKD 33.19.Z).

10. Łączny przychód z działalności gospodarczej i wynajmu powyższych nieruchomości za 2024 rok wyniósł – (…) zł. Co łącznie spowodowało przekroczenie limitu w wysokości (…) zł. (Dane nie obejmują dochodu Spółki, gdyż ta została zamknięta w roku 2023)

11. Działalność jednoosobowa została przez Pana zamknięta (…) grudnia 2025 r.

12. Decyzję o ponownym otwarciu działalności podjął Pan – (…) stycznia 2026 r.

Pytania

1.  Czy przychód z najmu lokalu mieszkalnego przy ul. b i przy ul. c w A ma charakter pomocniczy i wobec tego nie należało go wliczyć do wysokości limitu 200 000 zł zwolnienia podmiotowego z podatku VAT w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej w roku 2024?

2.  Czy przychód z najmu lokalu mieszkalnego przy ul. b i przy ul. c w A należało wliczyć do wysokości limitu 200 000 zł zwolnienia podmiotowego z podatku VAT w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej w roku 2024 (…)? (część zadanego pytania nr 2)

Pana stanowisko w sprawie (wyrażone w uzupełnieniu do wniosku z 25 lutego 2026 r.)

Pana zdaniem, przychód z najmu prywatnego lokali mieszkalnych ma charakter pomocniczy i wobec tego nie należy go wliczać do wysokości limitu 200 000 zł zwolnienia podmiotowego z podatku VAT w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej. Oznacza to, że pomimo uzyskania z tytułu najmu prywatnego i działalności gospodarczej przychodu w łącznej wysokości (…) zł nie powoduje to obowiązku opodatkowania podatkiem od towarów i usług przychodów z tytułu działalności gospodarczej w roku 2024.

Prywatny wynajem mieszkań nigdy nie miał nic wspólnego z prowadzoną działalnością gospodarczą. Koszty wynajmowanych mieszkań nigdy nie były wliczane w koszty prowadzonej działalności gospodarczej, a miesięczne wpływy z najmu od lat nie uległy zmianie i znacząco odbiegały i odbiegają od rynkowych cen najmu. Prywatny wynajem ma charakter uboczny, a działalność gospodarcza, którą Pan prowadzi od roku 2009 jest Pana głównym i na dzień dzisiejszym jedynym zajęciem, z którego pozyskuje Pan środki na życie i utrzymanie rodziny wspólnie z żoną, która również prowadzi działalność gospodarczą wg głównego PKD 86.23.Z – praktyka lekarska dentystyczna. Dodał Pan, że w okresie od (…) maja 2012 r. do czerwca 2023 r. prowadził równolegle z jednoosobową działalnością Spółkę Cywilną, co świadczy o Pana aktywności jako przedsiębiorcy. Spółka była opodatkowana za zasadach ogólnych, której głównym zajęciem było według PKD 7112.Z – Działalność w zakresie inżynierii i związane z nią doradztwo techniczne, która również przynosiła dochody, natomiast w roku 2024, w którym został przekroczony obrót w wysokości 200 000,00 zł Spółka nie istniała. Została zamknięta w roku 2023.

Z uwagi na wspólność majątkową w równych częściach partycypuje Pan z żoną w kosztach związanych z utrzymaniem i funkcjonowaniem Państwa rodziny.

Przychód z prywatnego najmu z powyższych nieruchomości w roku 2024 wyniósł (…) zł, natomiast Pana przychód z tytułu prowadzonej działalności za rok 2024 wyniósł (…) zł, a przychód z tytułu prowadzonej działalności Pana żony za rok 2024 wyniósł (…) zł.

Powyższe dane świadczą o tym, że przychody z prywatnego najmu stanowią ułamek w ogólnych przychodach.

Wynajem prywatny nie jest stałym i koniecznym zajęciem. Brak przychodu z najmu powyższych nieruchomości w żadnym wypadku nie doprowadzi do trudnej sytuacji finansowej i zagrożenia funkcjonowania życia Pana rodziny.

Wyżej wymienione nieruchomości w przyszłości mają być przeznaczone dla Pana dzieci.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku w zakresie braku obowiązku wliczania do limitu zwolnienia podmiotowego świadczonych przez Pana usług najmu lokali mieszkalnych – jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie natomiast do postanowień art. 8 ust. 1 ustawy:

Z uwagi na powyższe unormowania, pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej osoby, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).

Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. Odbiorcą świadczenia musi być inny podmiot niż wykonujący usługę.

W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usługi w rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Zatem definicja działalności gospodarczej ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określaną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy tym, z art. 15 ust. 2 ustawy jednoznacznie wynika, iż pod pojęciem działalności gospodarczej należy rozumieć także czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W tym przypadku decydujące znaczenie ma ciągłość wykorzystywania majątku. Wykorzystywanie towarów lub wartości niematerialnych i prawnych ma miejsce przede wszystkim poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne, np. w najem, dzierżawę itp. Przy czym przez ciągłość wykorzystywania składników majątku rozumieć należy także wykorzystanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania.

Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę. Należy wskazać, że umowa najmu jest umową cywilnoprawną, nakładającą na strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.

Charakter usług najmu wyczerpuje znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług bez względu na to, czy najem jest prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Sam charakter stosunku prawnego, jaki kształtuje umowa najmu, wskazuje, że ma ona długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe.

W konsekwencji najem nieruchomości, należy uznać za świadczony w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, i stanowi on odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu tym podatkiem na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Wobec tego, podmiot świadczący usługę najmu będzie podatnikiem podatku od towarów i usług wówczas, gdy najem będzie wykonywał we własnym imieniu i na własny rachunek.

Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy:

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że ze zwolnienia od podatku od towarów i usług korzysta wyłącznie świadczenie usług wynajmu nieruchomości o charakterze mieszkalnym na cele mieszkaniowe. Zastosowanie zwolnienia jest więc uzależnione od spełnienia przesłanek obiektywnych, dotyczących charakteru wynajmowanego lokalu (lokal mieszkalny) oraz subiektywnych, dotyczących przeznaczenia wynajmowanego lokalu (cel mieszkaniowy). W związku z tym, zwolnieniu nie podlega wynajem nieruchomości o charakterze mieszkalnym na cel inny niż mieszkaniowy.

Powyższe wskazuje, że przesłanki do zastosowania zwolnienia są następujące:

·      świadczenie usługi na własny rachunek,

·      charakter mieszkalny nieruchomości,

·      mieszkaniowy cel najmu lub dzierżawy.

Zaistnienie wszystkich powyższych przesłanek skutkuje zastosowaniem zwolnienia od podatku. Brak któregokolwiek z powyższych elementów nie pozwala natomiast na zastosowanie zwolnienia i w konsekwencji następuje opodatkowanie świadczonej usługi.

Należy zauważyć, że ustawodawca przewidział zwolnienie od podatku dla pewnej grupy podatników. Regulacje w tym zakresie zawarte zostały w art. 113 ustawy.

Stosownie do treści art. 113 ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r.:

Jak wynika z art. 113 ust. 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 r. do 31 grudnia 2025 r.:

Natomiast według ww. art. 113 ust. 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2026 r.:

Zgodnie z art. 113 ust. 2 ustawy:

W myśl art. 113 ust. 4 ustawy:

Stosownie do art. 113 ust. 5 ustawy:

Zgodnie z art. 113 ust. 10 ustawy:

Jak stanowi art. 113 ust. 11 ustawy:

Tym samym, podatnik może korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie i według zasad określonych m.in. wyżej przytoczonymi przepisami pod warunkiem, że nie wykonuje czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy.

W myśl tego przepisu:

Z okoliczności sprawy wynika, że przedmiotem najmu są lokale mieszkalne: nieruchomość przy ul. b oraz nieruchomość przy ul. c. Lokale wynajmowane są na podstawie zawartych umów najmu, z osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej, które trwają od roku 2018 (w przypadku obu mieszkań). W ww. umowach Pan jest wskazany jako strona wynajmująca. Od 1 lipca 2009 r. prowadzi Pan działalność gospodarczą. Nie jest Pan zarejestrowany jako czynny podatnik podatku VAT. W ramach prowadzonej działalności nie świadczył Pan usług doradczych. Wynajem ww. mieszkań nigdy nie miał nic wspólnego z prowadzoną działalnością gospodarczą. Jak Pan wskazał, wynajem ma charakter uboczny, a działalność gospodarcza, którą Pan prowadzi od roku 2009 jest Pana głównym i jedynym zajęciem.

Pana wątpliwości dotyczą kwestii nieuwzględniania do wartości sprzedaży usług najmu prywatnego lokali mieszkalnych przy ustalaniu limitu wartości sprzedaży, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.

W świetle przytoczonych wyżej przepisów status podatnika podatku od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.

W analizowanej sprawie należy stwierdzić, że czynność udostępniania przez Pana od roku 2018 lokali mieszkalnych na cele mieszkaniowe, na gruncie ustawy, wypełnia definicję działalności gospodarczej określoną w art. 15 ust. 2 ustawy. W konsekwencji mieszkania stanowią majątek wykorzystywany w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej.

Bez znaczenia, dla uznania Pana za podatnika podatku od towarów i usług prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu podatku VAT z tytułu najmu mieszkań, pozostaje okoliczność jego wynajmu w ramach tzw. „najmu prywatnego”. We wniosku wskazał Pan, że wynajem ww. mieszkań nigdy nie miał nic wspólnego z prowadzoną przed Pana działalnością gospodarczą. Jednakże należy wskazać, że na gruncie przepisów ustawy, działalność gospodarcza obejmuje czynności polegające na wykorzystywaniu towarów (w tym przypadku nieruchomości prywatnej – mieszkań) w sposób regularny i ciągły dla celów zarobkowych. Tym samym, na gruncie ustawy świadcząc usługę najmu prowadzi Pan działalność gospodarczą w rozumieniu tej ustawy i ma Pan status podatnika podatku VAT.

Wobec tego, skoro świadczy Pan usługi najmu lokali mieszkalnych za wynagrodzeniem, to w kontekście powołanych przepisów ustawy, najem ten stanowi, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, odpłatne świadczenie usług w ramach prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. W konsekwencji jest Pan podatnikiem podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, z tytułu ww. najmu.

Odnosząc się natomiast do kwestii wliczania wartości sprzedaży usług najmu do limitu, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, należy stwierdzić co następuje:

Analiza powołanych wyżej przepisów prawa podatkowego wskazuje, że obliczając limit sprzedaży uprawniający podatnika do zwolnienia od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy, po przekroczeniu którego podatnik traci prawo do zwolnienia od podatku, zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy, nie bierze się pod uwagę odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem transakcji związanych z nieruchomościami, usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41 oraz usług ubezpieczeniowych – jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych.

Poza przywołanym wyżej art. 113 ust. 2 ustawy warto zwrócić uwagę również na przepisy Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006, str. 1, ze zm.), zwaną dalej Dyrektywą 2006/112/WE. Zgodnie z art. 288 Dyrektywy:

Zatem Dyrektywa 2006/112/WE w art. 288 pkt 1 lit. e stanowi, że kwota obrotu obejmuje wartość transakcji związanych z nieruchomościami.

Natomiast sformułowanie „transakcje związane z nieruchomościami” oznacza (stosownie do wyroku Trybunału w sprawie C-716/18) transakcje dotyczące nieruchomości objęte zwolnieniem przewidzianym w art. 135 ust. 1 lit. j i k (dot. obrotu nieruchomościami) oraz lit. l (dot. wynajmu nieruchomości) Dyrektywy 2006/112/WE.

Według internetowego wielkiego słownika języka polskiego, transakcja to czynność lub zespół czynności prowadzący lub mający doprowadzić do kupna albo sprzedaży jakichś towarów.

Ustawodawca zarówno w akcie zasadniczym, jak i w rozporządzeniach wykonawczych do ustawy nie zdefiniował pojęcia charakter „pomocniczy”. W takim przypadku w pierwszej kolejności stosuje się wykładnię językową, w taki bowiem sposób ustawodawca komunikuje się z podatnikiem jako adresatem normy. Dopiero gdy wykładnia językowa nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów dopuszczalne jest skorzystanie z pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych.

Według internetowego słownika synonimów (strona internetowa – http://synonim.net/synonim/pomocniczy), synonimami do słowa „pomocniczy” są pojęcia: „pomocny, wspierający, poboczny, akcesoryjny, dodatkowy, dopływowy, posiłkowy, subsydialny, subsydiarny, uzupełniający, wspomagający”.

Ponadto w art. 288 Dyrektywy 2006/112/WE, w wersji angielskiej posłużono się pojęciem „ancillary transactions”. Zbliżonym znaczeniowo do powyższego jest termin „incidental transactions”, który występuje w art. 19 VI Dyrektywy i art. 174 Dyrektywy 2006/112/WE, co na język polski może być tłumaczone jako „transakcje incydentalne/uboczne”. Termin „incydentalny” wg Słownika języka polskiego (Słownika Wydawnictwa Naukowego PWN) oznacza przy tym „mający małe znaczenie lub zdarzający się bardzo rzadko”, natomiast termin „uboczny” oznacza „dotyczący czegoś pośrednio, mniej istotny lub dodatkowy”. Transakcje o charakterze „incydentalnym” oznaczają zdarzenia występujące nie tyle rzadko, ile ubocznie, przy określonej okazji, nawet gdyby występowały w sposób powtarzalny. Pojęcie „incydentalności” odnosi się więc nie tyle do samej częstotliwości występowania danego zdarzenia, co raczej do jego poboczności względem zasadniczej działalności podatnika.

Także w wersji francuskiej VI Dyrektywy użyto określenia „accessoire”, a w wersji niemieckiej „Hilfsumsätze”, co wskazuje, że w analizowanym kontekście istotne jest, aby były to czynności poboczne, czy też pomocnicze do zasadniczej działalności podatnika (wspomniane powyżej trzy wersje językowe VI Dyrektywy są kompatybilne i wskazują na pomocniczy, poboczny charakter omawianych czynności). Podobnie, polska wersja językowa Dyrektywy 2006/112/WE, która zastąpiła VI Dyrektywę, odstępuje od sformułowania „transakcje sporadyczne” i określa omawiane czynności jako „transakcje pomocnicze”.

Transakcje pomocnicze zatem to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić, czy dana czynność może być uznana za pomocniczą, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. Jeżeli dana działalność stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie działalności podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze.

Zatem, aby ocenić, czy świadczona usługa ma charakter „pomocniczy”, należy wziąć pod uwagę to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika.

Za czynności związane z nieruchomościami należy uznać nie tylko usługi stricte dotyczące nieruchomości, ale wszelkie czynności, których wykonanie oparte jest na wykorzystaniu, używaniu i użytkowaniu nieruchomości. Transakcje pomocnicze natomiast to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności.

Na gruncie niniejszej sprawy należy zauważyć, że jak wcześniej wskazano, świadczenie usług najmu wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli jest wykonywane w sposób ciągły do celów zarobkowych.

Prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej w zakresie usługi najmu lokali mieszkalnych na cele mieszkaniowe, nie można uznać za działalność świadczoną pomocniczo. Był to – jak jednoznacznie wynika z przedstawionego opisu sprawy – w roku 2024, obok prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej w obszarze działalności związanej z naprawą i konserwacją pozostałego sprzętu i wyposażenia, drugi rodzaj wykonywanej przez Pana działalności gospodarczej.

Zatem najem lokali mieszkalnych za wynagrodzeniem nie ma charakteru transakcji pomocniczych do prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej w obszarze działalności związanej z naprawą i konserwacją pozostałego sprzętu i wyposażenia, lecz są to dwie różne transakcje podstawowe – w zakresie odrębnego rodzaju (przedmiotu) wykonywanej przez Pana działalności gospodarczej w roku 2024. Tym samym bez znaczenia jest w opisanej sytuacji fakt, że nieruchomości stanowiły wcześniej własność Pana rodziców, a mieszkanie przy ul. c było Pana domem rodzinnym, oraz że ww. nieruchomości mają być w przyszłości przeznaczone dla Pana dzieci i wynajem ww. mieszkań nie ma nic wspólnego z prowadzoną przez Pana działalnością.

Analiza przedstawionych przez Pana okoliczności sprawy w kontekście powołanych przepisów prawa prowadzi do wniosku, że wartość sprzedaży z tytułu świadczenia usług najmu lokali mieszkalnych z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe w roku 2024, jako transakcje związane z nieruchomościami, które nie mają charakteru czynności pomocniczych, powinny być wliczane do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.

Wskazania jednak wymaga, że w sytuacji, gdy w trakcie roku podatkowego 2024, wartość sprzedaży w ramach prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej przekroczyła kwotę limitu zwolnienia podmiotowego, zwolnienie straci moc z chwilą wykonania czynności, którą ww. kwota została przekroczona.

Podsumowując, stwierdzam, że wartość sprzedaży z najmu lokali mieszkalnych nie ma charakteru czynności pomocniczych, ponieważ świadczone przez Pana ww. usługi najmu są wykonywane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Zatem, ustalając limit wartości sprzedaży, w celu zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, powinien Pan wliczać do wysokości limitu w roku 2024, wartość sprzedaży usług najmu lokali mieszkalnych.

W konsekwencji, Pana stanowisko w ww. zakresie uznaję za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:

Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym. Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Pana w złożonym wniosku.

Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy oraz własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Ta interpretacja rozstrzyga wniosek w części dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku wliczania do limitu zwolnienia podmiotowego świadczonych przez Pana usług najmu lokali mieszkalnych. Natomiast wniosek w zakresie powstania obowiązku rejestracji jako podatnika VAT został załatwiony odrębnym rozstrzygnięciem.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.