Interpretacja 0112-KDIL1-1.4012.445.2026.4.DS

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 maja 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 23 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług dotyczący prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w wysokości 50% z tytułu zakupu pojazdu typu kamper oraz kosztów eksploatacyjnych. Uzupełnił go Pan pismem z 23 czerwca 2026 r. (wpływ 23 czerwca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą, opodatkowaną tzw. podatkiem liniowym (19%) zgodnie z art. 30c ustawy o PIT. Wnioskodawca posiada licencję doradcy restrukturyzacyjnego przyznaną na podstawie ustawy z dnia 15 czerwca 2007 r. o licencji doradcy restrukturyzacyjnego.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami, doradca restrukturyzacyjny pełni kluczowe role w obrocie prawnym i gospodarczym, działając jako:

-     syndyk – w postępowaniach upadłościowych,

-     nadzorca sądowy lub zarządca – w postępowaniach restrukturyzacyjnych,

-     nadzorca układu – w postępowaniach o zatwierdzenie układu,

-     tymczasowy nadzorca sądowy – w postępowaniach upadłościowych i postępowaniach restrukturyzacyjnych.

Działalność Wnioskodawcy nie jest ograniczona terytorialnie do siedziby kancelarii. Jako organ postępowania wyznaczany jest przez sądy w całej Polsce. Wnioskodawca jest zobligowany do podejmowania działań w miejscach położenia majątku dłużników, ich zakładów produkcyjnych, magazynów czy gospodarstw rolnych. Często są to lokalizacje oddalone o kilkaset kilometrów od siedziby, położone w miejscach o słabo rozwiniętej infrastrukturze biurowej i hotelowej.

Do obowiązków Wnioskodawcy należy m.in. fizyczne przejmowanie majątku, sporządzanie spisów inwentarza, zabezpieczanie mienia przed kradzieżą lub zniszczeniem, zarządzanie masą upadłości oraz prowadzenie jej likwidacji (sprzedaż majątku), nadzór nad procesami produkcyjnymi w toku sanacji oraz prowadzenie negocjacji z wierzycielami i pracownikami na miejscu w przedsiębiorstwie.

Wykonywanie tych zadań wiąże się z koniecznością częstych wyjazdów do siedzib upadłych/ restrukturyzowanych podmiotów oraz miejsc położenia ich majątku (często rozproszonego po całym kraju, np. hal produkcyjnych, placów budowy, nieruchomości rolnych). Prace terenowe, takie jak inwentaryzacje czy zabezpieczanie mienia, trwają niejednokrotnie wiele dni i wymagają stałej obecności Wnioskodawcy na miejscu. Poniżej znajduje się szczegółowy wykaz podejmowanych przez doradcę restrukturyzacyjnego czynności w zależności od wyznaczonej funkcji w postępowaniu.

1.  Syndyk (w postępowaniu upadłościowym).

Syndyk działa w sprawach, w których ogłoszono upadłość dłużnika w celu likwidacji jego majątku:

·      objęcie majątku i zarządzanie: syndyk ma obowiązek niezwłocznie objąć majątek upadłego, zarządzać nim i przystąpić do jego likwidacji – art. 173 p.u.;

·      zabezpieczenie majątku: syndyk podejmuje wszelkie czynności niezbędne do ochrony majątku przed zniszczeniem, uszkodzeniem lub kradzieżą – art. 173 p.u. w zw. z art. 160 ust. 1 p.u.;

·      sporządzenie spisu inwentarza: syndyk musi sporządzić spis inwentarza oraz plan likwidacyjny w terminie trzydziestu dni od dnia ogłoszenia upadłości – art. 275 ust. 1 p.u. (wymaga to często wielodniowej obecności w miejscach składowania majątku);

·      prowadzenie przedsiębiorstwa: jeżeli sędzia-komisarz wyda stosowne postanowienie, syndyk prowadzi dalej przedsiębiorstwo upadłego – art. 306 p.u. (wiąże się to z codziennym nadzorem operacyjnym);

·      likwidacja masy upadłości: sprzedaż nieruchomości i ruchomości, co wymaga organizowania oględzin dla potencjalnych kupców bezpośrednio w miejscu położenia rzeczy – art. 311 i nast. p.u.

2.  Tymczasowy Nadzorca Sądowy (w toku zabezpieczenia).

Powoływany w celu zabezpieczenia majątku dłużnika przed ogłoszeniem upadłości lub otwarciem restrukturyzacji:

·      Zabezpieczenie majątku: nadzorca kontroluje czynności dłużnika, aby zapobiec uszczupleniu majątku – art. 38 ust. 1 p.u.;

·      badanie stanu finansowego: nadzorca ma obowiązek zbadać stan finansowy dłużnika oraz ustalić, czy majątek wystarczy na pokrycie kosztów postępowania – art. 38 ust. 3 p.u. (wymaga to wizji lokalnych i audytu dokumentacji w siedzibie dłużnika).

3.  Nadzorca Sądowy (w postępowaniu układowym i przyspieszonym).

Nadzoruje dłużnika, który co do zasady zachowuje zarząd nad swoim majątkiem:

·      kontrola czynności dłużnika: nadzorca kontroluje czynności dłużnika dotyczące jego majątku oraz sprawdza, czy dłużnik wykonuje swoje obowiązki – art. 39 ust. 1 p.r.;

·      zgoda na czynności przekraczające zwykły zarząd: dłużnik musi uzyskać zgodę nadzorcy na wykonanie kluczowych transakcji pod rygorem nieważności – art. 39 ust. 1 p.r.;

·      sporządzenie planu restrukturyzacyjnego: nadzorca współtworzy lub opiniuje plan naprawy firmy – art. 10 p.r.;

·      ocena propozycji układowych: nadzorca bada, czy propozycje dłużnika są zgodne z prawem i możliwe do zrealizowania – art. 10 p.r.

4.  Nadzorca Układu (w postępowaniu o zatwierdzenie układu).

Działa na podstawie umowy z dłużnikiem w trybie najbardziej odformalizowanym:

·      przygotowanie planu i propozycji: pomoc dłużnikowi w sformułowaniu propozycji dla wierzycieli – art. 210 p.r.;

·      sporządzenie sprawozdania: przygotowanie dokumentu o możliwości wykonania układu, który jest niezbędny do zatwierdzenia go przez sąd – art. 222 ust. 1 pkt 2 p.r.;

·      weryfikacja rzetelności: nadzorca układu odpowiada za prawdziwość informacji o majątku dłużnika zawartych we wniosku do sądu – art. 211 p.r.

5.  Zarządca (w postępowaniu sanacyjnym).

Pełni najbardziej aktywną rolę, całkowicie przejmując działalność w przedsiębiorstwie dłużnika:

·      Przejęcie zarządu: z dniem otwarcia postępowania sanacyjnego dłużnik traci prawo zarządu, a przejmuje je zarządca – art. 51 ust. 1 pkt 3 p.r.;

·      sporządzenie i realizacja planu sanacyjnego: zarządca musi przygotować plan obejmujący m.in. redukcję zatrudnienia czy sprzedaż zbędnych składników majątku i wdrożyć go w życie – art. 313 i 314 p.r.;

·      czynności likwidacyjne: zarządca może sprzedawać składniki majątku dłużnika ze skutkiem sprzedaży egzekucyjnej – art. 323 p.r. (co wiąże się z koniecznością fizycznego wydawania towarów i maszyn nabywcom).

Niezależnie od powyższego Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie doradztwa restrukturyzacyjnego polegającego na poszukiwaniu podmiotów gospodarczych oraz osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, które znajdują się w trudnej sytuacji finansowej i oczekują na profesjonalne przeprowadzenie działań restrukturyzacyjnych w celu uzdrowienia ich sytuacji finansowej. W tym celu niezbędne są liczne podróże na terenie całego kraju w celu spotkań z przedstawicielami tych podmiotów oraz w celu zapoznania się z dokumentacją oraz majątkiem tych podmiotów.

W związku z powyższym, Wnioskodawca planuje nabyć do celów prowadzonej działalności pojazd specjalny typu kamper o dopuszczalnej masie całkowitej (DMC) do 3,5 tony. Pojazd zostanie w całości zarejestrowany na Wnioskodawcę.

Przedmiotowy pojazd, w myśl art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowi pojazd w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, lecz nie jest samochodem osobowym w rozumieniu ustawy – prawo o ruchu drogowym.

Pojazd w rozumieniu ustawy – prawo o ruchu drogowym jest samochodem specjalnym zgodnie z brzmieniem art. 2 pkt 36, który stanowi, że pojazd specjalny to pojazd samochodowy lub przyczepa przeznaczone do wykonywania specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia; w pojeździe tym mogą być przewożone osoby i rzeczy związane z wykonywaniem tej funkcji.

Przedmiotowy pojazd stanie się środkiem trwałym w działalności gospodarczej.

W prowadzonej działalności Wnioskodawca posiada jeden samochód osobowy, który jest leasingowany i wykorzystywany w sposób mieszany, zarówno w prowadzonej działalności, jak i prywatnie.

Nabywany pojazd będzie w momencie nabycia kompletny i zdatny do użytkowania, wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne pozwalające na jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, sprawny technicznie i zalegalizowany prawnie w formie ewentualnie wymaganych uprawnień, homologacji i pozwoleń na użytkowanie.

Okres używania przedmiotowego pojazdu będzie dłuższy niż jeden rok.

Pojazd ten będzie pojazdem w rozumieniu art. 5a ust. 19a podatku dochodowego od osób fizycznych, czyli oznaczać to będzie pojazd samochodowy w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, oraz w stosunku do niego nie będą miały zastosowania wyłączenia wynikające z pkt od a) do d), o których mowa w tymże artykule.

Przewidywana cena zakupu pojazdu używanego ma mieścić się w granicach (…) zł.

Pojazd będzie zakupiony ze środków własnych Wnioskodawcy i wprowadzony będzie do ewidencji jako środek trwały podlegający amortyzacji.

Wnioskodawca dokona zakupu pojazdu od osoby fizycznej lub też od innego przedsiębiorcy. W przypadku zakupu od osoby fizycznej dokumentem przeniesienia własności będzie umowa kupna, a w przypadku przedsiębiorcy dodatkowo rachunek lub faktura VAT.

Pojazd ten ma służyć jako:

1)  mobilne biuro: umożliwiające pracę z dokumentacją, obsługę systemów teleinformatycznych (np. Krajowy Rejestr Zadłużonych) oraz prowadzenie spotkań z pracownikami i wierzycielami bezpośrednio w miejscu położenia majątku;

2)  baza noclegowa: pozwalająca na eliminację kosztów hoteli i zapewnienie dyspozycyjności wnioskodawcy w miejscach, gdzie baza noclegowa jest ograniczona lub oddalona od zabezpieczanego mienia;

3)  środek transportu: do przemieszczania się między odległymi składnikami majątku oraz na potrzeby spotkań z potencjalnymi kontrahentami w różnych rejonach kraju;

4)  wykorzystanie całoroczne i zespołowe: pojazd będzie użytkowany przez cały rok (również zimą) przez Wnioskodawcę oraz Jego pracowników/współpracowników oddelegowanych do czynności terenowych;

5)  Użytkowanie mieszane: Wnioskodawca zakłada, że pojazd będzie wykorzystywany głównie do celów służbowych, jednak dopuszcza możliwość jego wykorzystywania do celów prywatnych (użytek mieszany).

Uzupełnienie i doprecyzowanie opis sprawy

1.  Jest Pan czynnym, zarejestrowanym podatnikiem od towarów i usług od listopada 2015 r. do nadal.

2.  Na pytanie dotyczące wskazania jakie konkretnie koszty eksploatacyjne będzie Pan ponosił, wskazał Pan, że będą to koszty związane z bieżący utrzymaniem, użytkowaniem oraz sprawnością techniczną pojazdu, tj. m.in.: wydatki na paliwo, zakup części zamiennych (np. klocki hamulcowe, filtry, tarcze, elementy zawieszenia), płyny eksploatacyjne (olej silnikowy, płyn chłodniczy, płyn hamulcowy, płyn do spryskiwaczy), usługi mechanika, elektromechanika czy blacharza, okresowe przeglądy techniczne i diagnostyka, ogumienie (zakup opon, wymiana opon, wyważenie kół, przechowywanie opon w serwisie), myjnia samochodowa (usługi mycia, czyszczenia wnętrza, zakup kosmetyków samochodowych), opłaty za przejazd autostradami, opłaty za parkowanie, koszty najmu krótkoterminowego (np. samochód zastępczy na czas naprawy).

3.  Zakup pojazdu typu kamper będzie udokumentowany fakturą wraz z wykazaną kwotą podatku VAT, w przypadku zakupu tego pojazdu od przedsiębiorcy uprawnionego do wystawienia faktury VAT; w przypadku zakupu od osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej zakup nastąpi na podstawie umowy kupna-sprzedaży.

4.  Faktury dokumentujące koszty eksploatacyjne oraz koszt nabycia pojazdu typu kamper będą wystawiane na Pana, jako prowadzącego działalność gospodarczą.

5.  Planowany do zakupu pojazd typu kamper będzie pojazdem samochodowym spełniającym definicję z art. 2 pkt 34 ustawy o VAT. Jest on pojazdem samochodowym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, a jego dopuszczalna masa całkowita (DMC) nie przekracza 3,5 tony.

5a) Przedmiotowy pojazd (kamper) nie będzie pojazdem konstrukcyjnie przeznaczonym do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą. Z dokumentów wydanych na podstawie przepisów o ruchu drogowym (dowód rejestracyjny, karta homologacji) będzie wynikało, że jest on przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu znacznie mniejszej liczby osób (najczęściej od 2 do 6 osób łącznie z kierowcą).

5b) Konstrukcja kampera nie wyklucza jego użycia do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą ani nie powoduje, że takie użycie jest nieistotne. Kamper, ze względu na swój mieszkalno-turystyczny charakter, może być z łatwością wykorzystywany do celów prywatnych. Przepisy art. 86a ust. 9 ustawy o VAT zawierają zamknięty katalog pojazdów o charakterystycznej konstrukcji (np. wielozadaniowe, vany, z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków), do których pojazd typu kamper się nie zalicza.

5c) Przedmiotowy pojazd nie będzie pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 86a ust. 9 pkt 1-3 ustawy o VAT. Kamper nie spełnia kryteriów:

·      pkt 1: pojazdu z jednym rzędem siedzeń i ścianą oddzielającą (typu van/wielozadaniowy),

·      pkt 2: pojazdu z otwartą częścią do przewozu ładunków (pick-up) lub z kabiną z jednym rzędem siedzeń i nadwoziem przeznaczonym do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy,

·      pkt 3: pojazdu specjalnego o przeznaczeniach wymienionych w ustawie (np. koparka, ładowarka, żuraw samochodowy – ustawodawca nie wymienił w tym katalogu samochodów kempingowych/kamperów).

5d) Skoro – jak wykazano w odpowiedzi na pytanie 5c) – przedmiotowy kamper nie jest pojazdem, o którym mowa w art. 86a ust. 9 ustawy o VAT, nie przeprowadza się dla niego dodatkowego badania technicznego na okręgowej stacji kontroli pojazdów w celu uzyskania zaświadczenia VAT-1 lub VAT-2, ani nie uzyskuje się w tym trybie adnotacji w dowodzie rejestracyjnym.

6.  Pojazd będzie wykorzystywany do czynności opodatkowanych podatkiem VAT – jako środek transportu do klientów, mobilne biuro w celu świadczenia usług syndyka i nadzorcy/zarządcy w postępowaniach restrukturyzacyjnych i upadłościowych.

Specyfika Pana działalności wymaga częstych, wielodniowych wyjazdów do siedzib upadłych podmiotów, magazynów oraz miejsc składowania majątku masy upadłości na terenie całego kraju w celu dokonania spisu inwentarza, zabezpieczenia majątku oraz spotkań z wierzycielami i dłużnikami. Pojazd (z uwagi na swoje wyposażenie) umożliwia mi pracę biurową (analiza dokumentacji dłużników, sporządzanie pism procesowych) bezpośrednio w terenie, często w miejscach, gdzie infrastruktura biurowa upadłego przedsiębiorstwa przestała funkcjonować. Wszystkie te czynności przekładają się bezpośrednio na osiąganie przychodów z tytułu wynagrodzenia syndyka/nadzorcy, które są opodatkowane podatkiem VAT.

Pojazd nie będzie wykorzystywany do czynności zwolnionych z opodatkowania podatkiem VAT

Dopuszcza Pan możliwość wykorzystywania pojazdu również do celów osobistych (niepodlegających opodatkowaniu VAT).

Pytanie

Czy Wnioskodawcy przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego VAT o kwotę podatku naliczonego w ograniczonej wysokości, tj. w wysokości 50% przy zakupie pojazdu, a później od kosztów jego eksploatacji?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem, Wnioskodawcy przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego VAT o kwotę podatku naliczonego w ograniczonej wysokości, tj. w wysokości 50% przy zakupie pojazdu w przypadku nabycia pojazdu na postawie faktury VAT, a później od kosztów jego eksploatacji.

Kwestie dotyczące prawa do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu pojazdów samochodowych zostały uregulowane w art. 86a ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 86a ust. 1 ustawy, w przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, stanowi 50% kwoty podatku:

1)  wynikającej z faktury otrzymanej przez podatnika;

2)  należnego z tytułu:

a)  świadczenia usług, dla którego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 podatnikiem jest ich usługobiorca,

b)  dostawy towarów, dla której zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 podatnikiem jest ich nabywca,

c)  wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów;

3)  należnego, w przypadku, o którym mowa w art. 33a;

4)  wynikającej z otrzymanego dokumentu celnego, deklaracji importowej w przypadku, o którym mowa w art. 33b, oraz z decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 3 oraz art. 34.

Artykuł 2 pkt 34 ustawy o VAT stanowi, że przez pojazdy samochodowe rozumie się pojazdy samochodowe w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony.

Natomiast z art. 2 pkt 33 ustawy prawo o ruchu drogowym wynika, że pojazd samochodowy – pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25 km/h; określenie to nie obejmuje ciągnika rolniczego.

Stosownie do treści art. 86a ust. 2 ustawy, do wydatków związanych z pojazdami samochodowymi, o których mowa w ust. 1, zalicza się wydatki dotyczące:

1)  nabycia, importu lub wytworzenia tych pojazdów oraz nabycia lub importu ich części składowych;

2)  używania tych pojazdów na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, związane z tą umową, inne niż wymienione w pkt 3;

3)  nabycia lub importu paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu, wykorzystywanych do napędu tych pojazdów, usług naprawy lub konserwacji tych pojazdów oraz innych towarów i usług związanych z eksploatacją lub używaniem tych pojazdów.

Zatem, zgodnie z powyższymi regulacjami podatnikowi przysługuje ograniczone do 50% prawo do odliczenia podatku w odniesieniu do wszystkich wydatków związanych z pojazdami samochodowymi przeznaczonymi do użytku „mieszanego”.

Dla celów stosowania tego ograniczenia za wykorzystywanie „mieszane” należy rozumieć, że w odniesieniu do pojazdu wykorzystywanego w działalności gospodarczej istnieje możliwość jego użycia również do celów niezwiązanych z tą działalnością np. do celów prywatnych. Wystarczy przy tym możliwość nawet tylko jednorazowego użycia pojazdu do celów prywatnych, aby uznać, że pojazd może być wykorzystywany w sposób „mieszany”.

Jednakże od wynikającej z art. 86a ust. 1 ustawy zasady przewidziano wyjątki.

W świetle art. 86a ust. 3 ustawy, przepis ust. 1 nie ma zastosowania:

1)  w przypadku gdy pojazdy samochodowe są:

a)  wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika lub

b)  konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą, jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie;

2)  do towarów montowanych w pojazdach samochodowych i do związanych z tymi towarami usług montażu, naprawy i konserwacji, jeżeli przeznaczenie tych towarów wskazuje obiektywnie na możliwość ich wykorzystywania wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika.

Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Obszar działalności obejmuje teren całej Polski. Zakupiony pojazd, o masie nieprzekraczającej 3,5 tony, ma służyć do przemieszczania się na terenie Polski oraz ma pełnić na miejscu wykonywania przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej funkcję biurową oraz w razie potrzeby także hotelową. Pojazd zostanie zakupiony ze środków własnych i będzie zarejestrowany na Wnioskodawcę oraz zostanie wprowadzony do ewidencji środków trwałych. Pojazd będzie wykorzystywany w sposób mieszany. Pojazd nie będzie pojazdem wskazanym w art. 86a ust. 9 ustawy o podatku od towarów i usług. Jednak zgodnie z art. 2 pkt 36 ustawy o ruchu drogowym będzie pojazdem specjalnym, ale nie pojazdem o przeznaczeniu, o którym mowa w art. 86a ust. 9 pkt 3.

W przedmiotowej sprawie pojazd samochodowy tzw. „kamper” spełnia definicję pojazdu samochodowego, o której mowa w art. 2 pkt 34 ustawy o VAT, zatem należy stosować przepisy art. 86a.

Jak wynika z uregulowań art. 86a ustawy o VAT, zasadą jest, że w przypadku pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w ograniczonej wysokości, tj. w wysokości 50%. Podatnik ma możliwość odliczenia 100% kwoty podatku naliczonego zawartego w fakturach dotyczących wydatków związanych z pojazdem samochodowym w sytuacji, gdy pojazd ten jest wykorzystywany wyłącznie do celów prowadzenia działalności gospodarczej, co w opisanej sprawie nie będzie miało miejsca.

W związku z powyższym, w przypadku zakupu pojazdu samochodowego tzw. „kampera”, Wnioskodawca będzie miał prawo do odliczenia 50% kwoty podatku naliczonego od wydatków związanych zakupem przedmiotowego pojazdu oraz prawo do odliczenia 50% kwoty podatku naliczonego od wydatków związanych z kosztami eksploatacji tego pojazdu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku w zakresie jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) zwanej dalej ustawą, zgodnie z którym:

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy:

Jak wynika z przepisu art. 86 ust. 1 ustawy, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających opodatkowaniu.

Ponadto, ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z którym:

Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

W świetle art. 88 ust. 4 ustawy:

Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.

Zatem, aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności winien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go – dla tej czynności – za podatnika podatku od towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:

Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:

Z uregulowań ustawy wyraźnie wynika, że dla realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego niezbędne jest istnienie związku między dokonywanymi zakupami towarów i usług a prowadzoną działalnością opodatkowaną. Przy czym związek dokonywanych zakupów z działalnością podatnika może mieć charakter bezpośredni lub pośredni.

O bezpośrednim związku dokonywanych zakupów z działalnością gospodarczą można mówić wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej odsprzedaży – towary handlowe lub też nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług, będących przedmiotem dostawy; bezpośrednio więc wiążą się z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika.

Natomiast o związku pośrednim można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania przedsiębiorstwa. Mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a tym samym z osiąganymi przez podatnika przychodami. Aby jednak można było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością, istnieć musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług, a powstaniem obrotu. O pośrednim związku dokonanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do uzyskania przychodu przez podatnika, np. poprzez ich odsprzedaż, lecz poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, przyczynia się do generowania przez dany podmiot obrotów.

Należy wskazać, że kwestie dotyczące prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z pojazdami samochodowymi zostały uregulowane w art. 86a ustawy.

Na mocy art. 86a ust. 1 ww. ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 34 ustawy:

Natomiast z art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 ze zm.) wynika, że:

W myśl art. 86a ust. 2 ustawy:

Zatem, zgodnie z powyższymi regulacjami podatnikowi przysługuje ograniczone do 50% prawo do odliczenia podatku w odniesieniu do wszystkich wydatków związanych z pojazdami samochodowymi przeznaczonymi do użytku „mieszanego”.

Dla celów stosowania tego ograniczenia za wykorzystywanie „mieszane” należy rozumieć, że w odniesieniu do pojazdu wykorzystywanego w działalności gospodarczej istnieje możliwość jego użycia również do celów niezwiązanych z tą działalnością, np. do celów prywatnych. Wystarczy przy tym możliwość nawet tylko jednorazowego użycia pojazdu do celów prywatnych, aby uznać, że pojazd może być wykorzystywany w sposób „mieszany”. Nie jest przy tym istotny moment, w którym użycie to ma miejsce podczas całego okresu użytkowania przez podatnika danego pojazdu, żeby uznać ten pojazd za wykorzystywany do celów „mieszanych”.

Jednakże, od zasady wynikającej z art. 86a ust. 1 ustawy przewidziano wyjątki.

W świetle art. 86a ust. 3 ustawy:

Na mocy art. 86a ust. 4 ustawy:

Zgodnie z art. 86a ust. 5 ww. ustawy:

Zgodnie z art. 86a ust. 12 ustawy:

Przepisy art. 86a ustawy regulują prawo do odliczenia podatku naliczonego ponoszonego z tytułu wydatków dotyczących nabycia i kosztów eksploatacji pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 2 pkt 34 ustawy.

Jak wynika z uregulowań art. 86a ustawy, zasadą jest, że w przypadku pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w ograniczonej wysokości, tj. w wysokości 50%.

Powtórzyć należy, że podatnikowi przysługuje ograniczone do 50% prawo do odliczenia podatku w odniesieniu do wszystkich wydatków związanych z pojazdami samochodowymi przeznaczonymi do użytku „mieszanego”, tj. gdy w odniesieniu do pojazdu wykorzystywanego w działalności gospodarczej istnieje możliwość jego użycia również do celów niezwiązanych z tą działalnością (np. do celów prywatnych). Wystarczy przy tym możliwość nawet tylko jednorazowego użycia pojazdu do celów prywatnych, aby uznać, że pojazd może być wykorzystywany w sposób „mieszany”.

Z opisu sprawy wynika, że:

-     jest Pan czynnym, zarejestrowanym podatnikiem od towarów i usług od listopada 2015 r.;

-     planuje Pan nabyć do celów prowadzonej działalności pojazd specjalny typu kamper, który będzie Panu służył jako mobilne biuro, baza noclegowa, środek transportu, wykorzystywania całorocznego i zespołowego przez Pana oraz Pana pracowników/współpracowników oddelegowanych do czynności terenowych;

-     zakłada Pan, że pojazd ten będzie wykorzystywany głównie do celów służbowych, jednak dopuszcza się możliwość jego wykorzystywania do celów prywatnych (użytek mieszany);

-     ww. kamper będzie stanowił pojazd w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony;

-     przedmiotowy pojazd stanie się środkiem trwałym w działalności gospodarczej, wprowadzonym będzie do ewidencji jako środek trwały podlegający amortyzacji;

-     z tytułu zakupu ww. kampera będzie Pan ponosił koszty eksploatacyjne;

-     faktury dokumentujące koszty eksploatacyjne oraz koszt nabycia pojazdu typu kamper będą wystawiane na Pana, jako prowadzącego działalność gospodarczą z wykazaną kwotą podatku VAT;

-     ww. kamper będzie pojazdem samochodowym spełniającym definicję z art. 2 pkt 34 ustawy;

-     ww. pojazd będzie wykorzystywany do czynności opodatkowanych podatkiem VAT, nie będzie wykorzystywany do czynności zwolnionych z opodatkowania podatkiem VAT, jednocześnie dopuszcza Pan możliwość wykorzystywania pojazdu do celów osobistych – niepodlegających opodatkowaniu VAT.

Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy przysługuje Panu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego VAT o kwotę podatku naliczonego w ograniczonej wysokości, tj. w wysokości 50% przy zakupie pojazdu, a później od kosztów jego eksploatacji.

Na tle przedstawionych ww. informacji oraz powołanych przepisów prawa należy stwierdzić, że skoro nabyty pojazd typu kamper będzie Pan wykorzystywał w prowadzonej działalności gospodarczej do czynności opodatkowanych i jednocześnie dopuszcza Pan możliwość jego wykorzystania do celów osobistych, to sposób jego wykorzystania potwierdza, że pojazd ten będzie służył Panu do celów „mieszanych”.

W konsekwencji, będzie Panu przysługiwało prawo do odliczenia kwoty podatku naliczonego w wysokości 50% od zakupu kampera oraz innych wydatków eksploatacyjnych na podstawie art. 86a ust. 1 pkt 1 ustawy.

Podsumowanie

Będzie Panu przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w wysokości 50% przy zakupie pojazdu typu kamper, a później od kosztów jego eksploatacji na podstawie art. 86a ust. 1 pkt 1 ustawy.

Tym samym, Pana stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Podkreślam, że interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie, które nie zostały objęte pytaniem wskazanym we wniosku – nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Zauważam, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku zdarzeniem przyszłym. Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Pana w złożonym wniosku. Należy zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie przedstawionego zdarzenia przyszłego. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Ta interpretacja stanowi ocenę Pana stanowiska wyłącznie w zakresie podatku od towarów i usług, natomiast w zakresie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.