Interpretacja 0112-KDIL1-1.4012.508.2025.2.EB

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 lipca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 14 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości. Uzupełniła go Pani pismem z 29 sierpnia 2025 r. (wpływ 29 sierpnia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Jest Pani osobą fizyczną. Obecnie nie prowadzi Pani działalności gospodarczej, jednak w przeszłości prowadziła Pani jednoosobową działalność gospodarczą i była Pani czynnym podatnikiem VAT. Działalność została zlikwidowana ponad 5 lat temu i od tego czasu nie wykonuje Pani żadnej działalności gospodarczej, ani nie jest Pani zarejestrowanym podatnikiem VAT.

Wraz z mężem jest Pani współwłaścicielką dwóch niezabudowanych działek gruntu nr (…) położonych w (...). Działki zostały zakupione z zamiarem budowy domu jednorodzinnego, lecz inwestycja ta nie została zrealizowana.

Na jednej z działek znajduje się drewniano-murowany budynek gospodarczy. Budynek ten już w chwili zakupu nadawał się wyłącznie do rozbiórki i do tej pory nie został rozebrany. Nie pełni żadnych funkcji użytkowych i nie był wykorzystywany w działalności gospodarczej.

W przeszłości zostało wydane pozwolenie na budowę ogrodzenia jednej z działek, jednak inwestycja nie została zrealizowana, a pozwolenie wygasło z mocy prawa. Działki nie są ogrodzone, uzbrojone ani przygotowywane do sprzedaży w sposób profesjonalny.

W przeszłości zawarła Pani z obecnym nabywcą działek umowę dzierżawy gruntu, przewidującą miesięczny czynsz w wysokości 30 zł. Dzierżawa ta służy wyłącznie umożliwieniu dzierżawcy poniesienia kosztów uzyskania dokumentów planistycznych i projektowych na własny koszt. Czynsz ma charakter symboliczny i nie stanowi istotnego źródła przychodu. Dzierżawa nie ma cech działalności inwestycyjnej z Pani strony – nie prowadziła Pani żadnych działań marketingowych, nie uzbrajała Pani działek, nie dzieliła Pani ich, nie korzystała Pani z pomocy pośredników. Działki nie były w ewidencji środków trwałych ani wykorzystywane w działalności gospodarczej.

Z wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że działki znajdują się w obszarze przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zagrodową, a w niewielkiej części także pod drogi publiczne. Działki nie są objęte obszarem rewitalizacji, ani zdegradowanym, a gmina nie korzysta z prawa pierwokupu.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu sprawy

1. Na działce nr (...) znajduje się budynek drewniano-murowany, który w chwili nabycia nadawał się do rozbiórki i do chwili obecnej nie został rozebrany. Na moment sprzedaży budynek ten nie będzie spełniał definicji budynku z art. 3 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Nie będzie przedmiotem sprzedaży.

2. Budynek nie był i nie będzie przedmiotem pierwszego zasiedlenia w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o VAT. Nie ponosiła Pani i nie będzie ponosiła Pani nakładów na ulepszenie budynku w wysokości co najmniej 30% jego wartości początkowej, nie było żadnego i nie będzie ulepszenia, budynek jest przeznaczony do rozbiórki. Budynek nie był wykorzystywany do działalności zwolnionej od VAT. Budynek nie był udostępniany osobom trzecim na podstawie umów cywilnoprawnych (najem, dzierżawa, użyczenie). Oprócz umowy, o której była mowa we wniosku osobą nabywającym nieruchomość na okres 3 miesięcy.

3. Przed sprzedażą zostanie wydana decyzja o pozwoleniu na rozbiórkę budynku – decyzja zostanie wydana na kupującego.

4. Działki będą w momencie sprzedaży niezabudowane – będą stanowić teren pod zabudowę powstanie sklep na obu działkach nr (...).

5. Działki nr (...) zostały nabyte dnia (...) r.

6. Nabycie działek nastąpiło w celu prywatnym (cele własne, mieszkaniowe). Na działce nr (...) miał powstać, dom działka nr (...) miała być niezabudowana.

7. Nabycie działek nie nastąpiło w ramach działalności gospodarczej. Zakup nie był czynnością opodatkowaną VAT. Działka nr (...) nie został naliczony VAT, ponieważ jest Pani osobą fizyczną nieprowadzącą działalności, czyli zwolnioną tak samo dla działki nr (...) nie był naliczony VAT, czynność była zwolniona.

8. Z tytułu nabycia działki nr (...) nie przysługiwało Pani prawo do odliczenia podatku VAT. Z tytułu nabycia działki nr (...) nie przysługiwało Pani prawo do odliczenia podatku VAT.

9. Działka nr (...) od momentu nabycia do chwili obecnej wykorzystywana była wyłącznie w celach prywatnych, nie były wykorzystywana gospodarczo. Działka nr (...) pod budowę domu mieszkalnego.

10. Działka nr (...) była wykorzystywana na cele prywatne, działka nr (...) również na cele prywatne osobiste.

11. Nie ponosiła Pani nakładów na uzbrojenie działek (media, droga, infrastruktura). Zostało wydane pozwolenie dla działki nr (…), jak i dla działki nr (...) na wykonanie ogrodzenia z Powiatu (…), jak i z Urzędu (...). Ogrodzenie nie powstało pozwolenie przedawniło się.

12. Nie jest Pani rolnikiem ryczałtowym w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy o VAT.

13. Z działek nie były dokonywane zbiory, ani sprzedaż produktów rolnych.

14. Dnia (…) r. zawarła Pani wraz z mężem umowę dzierżawy dotyczącą przedmiotowych działek.

· Umowa zawarta została na okres 3 miesięcy.

· Umowa została zawarta wspólnie przez Panią i męża.

· Czynsz z tytułu dzierżawy nie był dokumentowany fakturami VAT.

· Podatek z tytułu dzierżawy nie był rozliczany przez Panią ani męża, gdyż czynność miała charakter incydentalny i prywatny.

15. Nie oddawała Pani wcześniej działek będących przedmiotem sprzedaży w najem dzierżawę, ani do używania na podstawie innych umów

16. Nie dokonywała Pani wcześniej sprzedaży nieruchomości – działek budowlanych, rolnych lub leśnych.

17. Poza działkami będącymi przedmiotem wniosku, nie posiada Pani innych nieruchomości przeznaczonych na sprzedaż. Ani też nie zamierza Pani nabyć innych nieruchomości w celu dalszej odsprzedaży.

18. Nie posiada Pani innych nieruchomości na wynajem czy dzierżawę. Nie wynajmuje Pani.

19. Nie prowadzi Pani działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich ani podobnych.

Pytanie

Czy sprzedaż niezabudowanych działek gruntu nr (...) (z budynkiem gospodarczym nieużytkowym, przeznaczonym do rozbiórki) przez osobę fizyczną, która wcześniej prowadziła działalność gospodarczą (zlikwidowaną ponad 5 lat temu), podlega opodatkowaniu VAT, czy też korzysta ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 lub 10 ustawy o VAT?

Pani stanowisko w sprawie

W Pani ocenie, sprzedaż działek nie podlega opodatkowaniu VAT. Co prawda, w przeszłości prowadziła Pani działalność gospodarczą i była Pani podatnikiem VAT, jednak działalność ta została zakończona ponad 5 lat temu i nie była w żaden sposób związana z nabyciem czy zagospodarowaniem tych działek.

Działki stanowią część Pani majątku prywatnego, a planowana sprzedaż będzie miała charakter incydentalny i okazjonalny, bez cech działalności handlowej lub inwestycyjnej. Nie podejmowała Pani żadnych działań zmierzających do podniesienia wartości działek ani ich przygotowania do sprzedaży w sposób profesjonalny.

Budynek gospodarczy znajdujący się na jednej z działek jest budynkiem nienadającym się do użytkowania, przeznaczonym do rozbiórki, który nie wpływa na sposób klasyfikacji transakcji w świetle ustawy o VAT – sprzedaż dotyczy w praktyce gruntów niezabudowanych.

Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. C-180/10 i C-181/10 - Slaby), sprzedaż nieruchomości przez osobę fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej i działającą w ramach zwykłego zarządu majątkiem prywatnym nie skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego w VAT.

Nie prowadzi Pani zorganizowanej, stałej ani zawodowej działalności handlowej. Transakcja ma charakter incydentalny, a działki stanowią część Pani majątku prywatnego. Nigdy wcześniej nie występowała Pani jako podatnik VAT.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. sprawy C-180/10 i C-181/10 - Slaby), gdzie wskazano, że osoby fizyczne zbywające grunty w ramach zwykłego zarządzania majątkiem prywatnym nie działają jako podatnicy VAT. Jednakże, jak jednoznacznie wskazano w ww. orzeczeniach, oraz jak potwierdził NSA w wyroku z 10 lipca 2024 r., sygn. I FSK 20/22, sprzedaż działki przez osobę fizyczną w ramach zwykłego zarządu majątkiem prywatnym – bez podejmowania aktywności charakterystycznych dla działalności gospodarczej – nie czyni z tej osoby podatnika VAT. W szczególności nie stanowi działalności gospodarczej jednorazowa czy okazjonalna sprzedaż majątku prywatnego, który nie został nabyty w celu dalszej odsprzedaży ani przekształcony przez działania inwestycyjne czy marketingowe.

W Pani ocenie, sprzedaż działek ma charakter jednorazowy, incydentalny i dotyczy Pani prywatnego majątku, dlatego nie powinna Pani być uznana za podatnika VAT, a sama transakcja nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem.

W konsekwencji, w świetle przepisów prawa krajowego i wspólnotowego oraz zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądowym:

− nie działa Pani jako podatnik VAT,

− sprzedaż działek ma charakter incydentalny i dotyczy majątku prywatnego,

− brak jest działań typowych dla podmiotu gospodarczego (brak podziałów, uzbrojenia, ogrodzenia, reklamy),

− budynek gospodarczy nie wpływa na kwalifikację działki jako niezabudowanej w świetle przepisów VAT, ponieważ jest niefunkcjonalny i nadaje się wyłącznie do rozbiórki.

W konsekwencji planowana transakcja nie powinna podlegać opodatkowaniu VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) – zwanej dalej ustawą:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:

W świetle powołanych powyżej przepisów grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Tym samym, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług zbycie nieruchomości stanowi dostawę towarów.

Należy wskazać, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.), zwanej dalej „Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym”.

Na mocy art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).

Na podstawie art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Jak stanowi art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Jak wynika z art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

W myśl art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

W akcie notarialnym dokumentującym tego rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego.

Ustawa o podatku od towarów i usług nie wymienia małżonków jako odrębnej kategorii podatników. Stwarza to dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Żaden z przepisów ustawy nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa.

W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który dokona czynności podlegającej opodatkowaniu.

Jeżeli zatem przedmiotem dostawy jest majątek wspólny małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten małżonek, który dokonuje dostawy we własnym imieniu (który jest stroną czynności prawnej) – jako podatnik VAT.

Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości gruntowych (oraz udziałów we współwłasności nieruchomości), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006 r. str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady:

Jednocześnie w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że:

W myśl art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:

Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Zatem w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży działki istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego opisu sprawy, w celu dokonania sprzedaży ww. gruntu, podjął Pan aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania Pani za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług.

Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej.

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Co istotne – jak wskazał TSUE – dla uznania, że czynność sprzedaży działek następuje poza działalnością gospodarczą nie ma znaczenia fakt, że podmiot dokonujący dostawy jest „rolnikiem ryczałtowym”. Trybunał nie uznał za podatnika VAT w rozumieniu prawa UE osoby fizycznej dokonującej sprzedaży gruntu, która prowadziła działalność rolniczą na tym gruncie nabytym ze zwolnieniem od podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, jeżeli nie wykonywała ona dodatkowych czynności (oprócz podziału) w związku z tą sprzedażą.

Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku prywatnego.

Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.

Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

Z opisu sprawy wynika, że:

− Wraz z mężem jest Pani współwłaścicielką dwóch niezabudowanych działek gruntu nr (...) i (…).

− Działki nr (...) zostały nabyte dnia (...) r.

− Działki zostały zakupione z zamiarem budowy domu jednorodzinnego, lecz inwestycja ta nie została zrealizowana.

− W przeszłości zawarła Pani z obecnym nabywcą działek umowę dzierżawy gruntu, przewidującą miesięczny czynsz w wysokości (…) zł. Dzierżawa ta służy wyłącznie umożliwieniu dzierżawcy poniesienia kosztów uzyskania dokumentów planistycznych i projektowych na własny koszt. Czynsz miał charakter symboliczny i nie stanowi istotnego źródła przychodu.

− Nie prowadziła Pani żadnych działań marketingowych, nie uzbrajała Pani działek, nie dzieliła Pani ich, nie korzystała Pani z pomocy pośredników. Działki nie były w ewidencji środków trwałych ani wykorzystywane w działalności gospodarczej.

− Z wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że działki znajdują się w obszarze przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zagrodową, a w niewielkiej części także pod drogi publiczne.

− Na działce nr (...) znajduje się budynek drewniano-murowany, który w chwili nabycia nadawał się do rozbiórki i do chwili obecnej nie został rozebrany. Na moment sprzedaży budynek ten nie będzie spełniał definicji budynku. Nie będzie przedmiotem sprzedaży.

− Przed sprzedażą zostanie wydana decyzja o pozwoleniu na rozbiórkę budynku – decyzja zostanie wydana na kupującego.

− Działki będą w momencie sprzedaży niezabudowane – będą stanowić teren pod zabudowę powstanie sklep na obu działkach nr (...).

− Nabycie działek nie nastąpiło w ramach działalności gospodarczej nie był naliczony VAT, czynność była zwolniona.

− Z tytułu nabycia działek nie przysługiwało Pani prawo do odliczenia podatku VAT.

− Działki były wykorzystywane na cele prywatne, osobiste.

− Nie ponosiła Pani nakładów na uzbrojenie działek (media, droga, infrastruktura).

− Nie jest Pani rolnikiem ryczałtowym w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy o VAT.

− Z działek nie były dokonywane zbiory ani sprzedaż produktów rolnych.

− Nie oddawała Pani wcześniej działek będących przedmiotem sprzedaży w najem dzierżawę (oprócz dzierżawy zawartej z kupującym), ani do używania na podstawie innych umów

Wątpliwości Pani dotyczą ustalenia, czy sprzedaż działek nr (...) będących przedmiotem zbycia będzie podlegała opodatkowaniu i będzie zwolniona od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 lub pkt 10 ustawy.

Zatem należy przeanalizować całokształt działań, jakie podjęła/podejmie Pani w odniesieniu do działek nr (...), aby ustalić, czy w odniesieniu do opisanej czynności, będzie Pani spełniała przesłanki do uznania Pani za podatnika podatku od towarów i usług.

Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego nie wynika taka aktywność, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności w odniesieniu do działek nr (...), będących Pani współwłasnością. Nie prowadziła Pani żadnych działań marketingowych, nie uzbrajała Pani działek (media, droga, infrastruktura) nie dzieliła Pani ich, nie korzystała Pani z pomocy pośredników. Działki nie były w ewidencji środków trwałych ani wykorzystywane w działalności gospodarczej. Zatem nie podejmie Pani ciągu działań, które wskazywałyby na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami.

Ponadto z opisu sprawy wynika, że działki zostały udostępnione na rzecz obecnego nabywcy na mocy umowy dzierżawy gruntu. Jednakże dzierżawa ta służyła wyłącznie umożliwieniu dzierżawcy poniesienia kosztów uzyskania dokumentów planistycznych i projektowych na własny koszt. Czynsz miał charakter symboliczny.

W związku z powyższymi okolicznościami stwierdzić należy, że w odniesieniu do sprzedaży przez Pani działek nr (...) nie wystąpił ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż ta wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Nie podjęła Pani takich aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Całokształt powyższych okoliczności wskazuje, że Pani aktywność w pełni mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym, a stanowisko to pozostaje w zgodzie z przywołanym wyrokiem TSUE w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10.

Dokonując sprzedaży działek nr (...) będzie Pani korzystać z przysługującego Pani prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Panią cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie sprzedaży ww. działek, a ich dostawę – cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

W związku z tym, dokonując sprzedaży przedmiotowych działek będzie Pani korzystać z przysługującego Pani prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której nie mają zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.

W konsekwencji, sprzedaż przez Panią działek nr (...) będących we współwłasności małżeńskiej nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W związku z powyższym, nie znajduje uzasadnienia rozstrzygnięcie kwestii korzystania ze zwolnienia ww. czynności na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 lub pkt 10 ustawy.

W związku z powyższym Pani stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Podkreślam, że przedmiotowa interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Należy zauważyć, że stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zatem, należy zaznaczyć, że niniejsza interpretacja dotyczy tylko Pani i nie wywołuje skutków podatkowych dla Pani męża.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.