Podatek od towarów i usług, który dotyczy uznania zawarcia umowy o ustanowieniu prawa użytkowania za dostawę towaru oraz możliwości korzystania ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9.
Podatnik, osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, zawarł w grudniu 2025 r. aktem notarialnym umowę o ustanowienie odpłatnego prawa użytkowania na czas nieokreślony części swojego gruntu rolnego z firmą telekomunikacyjną. Grunt jest zabudowany budynkiem mieszkalnym, ale użytkowanie dotyczy wydzielonej części, na której firma wcześniej…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 i 3 jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
22 stycznia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 16 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia:
· zawarcie umowy o ustanowieniu prawa użytkowania na czas nieokreślony, to dostawa towarów, w myśl przepisów art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy (pytanie oznaczone we wniosku nr 1);
· jeśli to dostawa, to czy dla tej transakcji można uznać, iż jest to dostawa gruntu niezabudowanego (pytanie oznaczonego we wniosku nr 2);
· możliwości korzystania ze zwolnienie od opodatkowania podatkiem VAT, według art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy dla ww. transakcji (pytanie oznaczone we wniosku nr 3).
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
W miesiącu grudniu 2025 r. zawarł Pan aktem notarialnym umowę o ustanowienie, na czas nieokreślony, odpłatnego prawa użytkowania gruntu stanowiącego Pana własność – z firmą telekomunikacyjną. Jest to grunt rolny zabudowany budynkiem mieszkalnym. Użytkowanie jest jednak ograniczone – dotyczy części gruntu wydzielonej z całej działki, na której firma ta wcześniej, jako dzierżawca (umowa dzierżawy) posadowiła dla potrzeb swojej działalności gospodarczej maszt telekomunikacyjny wraz z urządzeniami i infrastrukturą towarzyszącą. Z tytułu tej umowy otrzymał Pan jednorazowe wynagrodzenie w wysokości 300.000 zł. Nie prowadzi Pan działalności gospodarczej, w myśl przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców, nie jest Pan z żadnego tytułu czynnym podatnikiem VAT.
Pytania
1. Czy zawarcie umowy o ustanowieniu prawa użytkowania na czas nieokreślony jest dostawą towarów, w myśl przepisów art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług?
2. Jeśli jest to dostawa, to czy dla tej transakcji można uznać, iż jest to dostawa gruntu niezabudowanego?
3. Czy transakcja ta może korzystać ze zwolnienie od opodatkowania podatkiem VAT, według art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług?
Pana stanowisko w sprawie
Ad 1.
Zawarcie umowy o ustanowieniu prawa użytkowania na czas nieokreślony jest dostawą towarów, w myśl przepisów art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
Ad 2.
Uważa Pan, że jest to dostawa gruntu zabudowanego budowlą w postaci masztu telekomunikacyjnego.
Ad 3.
Uważa Pan, że transakcja ta nie może korzystać ze zwolnienia z opodatkowania przysługującego na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług, ponieważ dotyczy dostawy gruntu zabudowanego masztem, a maszt w świetle przepisów art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – jest budowlą.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Przy czym na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
W świetle art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 , rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie;
2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
Należy zauważyć, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, rozumiana jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług „dostawa” oznacza wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamiana, darowizna, oraz każdą inną transakcję, która w aspekcie ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego rezultatu).
Co należy rozumieć przez „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” określił Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-320/88. W orzeczeniu tym stwierdza się, że dla uznania danej czynności za opodatkowaną dostawę towarów, nie ma znaczenia to, czy dochodzi do przeniesienia własności według prawa właściwego dla danego kraju. Regulacja ta ma zastosowanie do każdego przeniesienia prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, które to przeniesienie skutkuje tym, że strona ta uzyskuje de facto możliwość korzystania z rzeczy tak jak właściciel, nawet jeżeli nie wiąże się to z przeniesieniem własności. W tym orzeczeniu, odnosząc się do dostawy towarów, Trybunał posłużył się terminem przeniesienia „własności w sensie ekonomicznym”, podkreślając tym samym uniezależnienie opodatkowania od przeniesienia własności towarów. Oznacza to więc, że na gruncie przedmiotowego przepisu kluczowym elementem jest przeniesienie, w istocie rzeczy, praktycznej kontroli nad rzeczą i możliwości dysponowania nią.
Innymi słowy pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania jak właściciel” dotyczy tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel. Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawa własności”.
W myśl art. 8 ust. 1 ustawy stanowi, że:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatników w ramach ich działalności gospodarczej.
Z treści art. 8 ust. 1 ustawy, wynika, że przez usługę należy rozumieć każde świadczenie na rzecz danego podmiotu. Słownik języka polskiego definiuje czasownik „świadczyć” jako „wykonywać coś na czyjąś rzecz”, „świadczenie” zaś, to obowiązek wykonywania, przekazania czegoś.
Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej osoby. Na zachowanie to składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Spod pojęcia usługi będzie natomiast wyłączone takie świadczenie, którego treścią jest przeniesienie na inny podmiot prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Stanowi ono bowiem dostawę towarów. Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do usług każde świadczenie niebędące dostawą towarów. Jeśli tylko mamy do czynienia ze świadczeniem, to na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług stanowi ono albo usługę, albo dostawę towarów.
Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.
Należy zaznaczyć, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, bądź świadczenie usług, w rozumieniu art. 8 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.
Z opisu sprawy wynika, że:
· W miesiącu grudniu 2025 r. zawarł Pan aktem notarialnym umowę o ustanowienie, na czas nieokreślony, odpłatnego prawa użytkowania gruntu stanowiącego Pana własność – z firmą telekomunikacyjną.
· Jest to grunt rolny zabudowany budynkiem mieszkalnym.
· Użytkowanie jest jednak ograniczone – dotyczy części gruntu wydzielonej z całej działki, na której firma ta wcześniej, jako dzierżawca (umowa dzierżawy) posadowiła dla potrzeb swojej działalności gospodarczej maszt telekomunikacyjny wraz z urządzeniami i infrastrukturą towarzyszącą.
· Z tytułu tej umowy otrzymał Pan jednorazowe wynagrodzenie w wysokości 300.000 zł.
· Nie prowadzi Pan działalności gospodarczej, w myśl przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców, nie jest Pan z żadnego tytułu czynnym podatnikiem VAT.
Pana wątpliwości dotyczą m.in. ustalenia, czy zawarcie umowy o ustanowieniu prawa użytkowania na czas nieokreślony jest dostawą towarów, w myśl art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług (pytanie oznaczone we wniosku nr 1).
Zaznaczyć należy, że użytkowanie jest ograniczonym prawem rzeczowym unormowanym w art. 252-270 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej „Kodeksem cywilnym”. Prawo to polega na możności obciążenia rzeczy (ruchomej albo nieruchomości) prawem do jej używania i do pobierania jej pożytków. Jest prawem niezbywalnym i wygasa wskutek niewykonywania go przez określony czas. Zakres użytkowania, wysokość czynszu (opłat) oraz terminy płatności ustalają strony w umowie.
Zgodnie art. 252 Kodeksu cywilnego:
Rzecz można obciążyć prawem do jej używania i do pobierania jej pożytków (użytkowanie).
Na podstawie art. 253 Kodeksu cywilnego:
§ 1. Zakres użytkowania można ograniczyć przez wyłączenie oznaczonych pożytków rzeczy.
§ 2. Wykonywanie użytkowania nieruchomości można ograniczyć do jej oznaczonej części.
Według art. 254 Kodeksu cywilnego:
Użytkowanie jest niezbywalne.
Wskazać należy, że użytkowanie jest ograniczonym prawem rzeczowym o najszerszej treści uprawnień, zatem stanowi największe obciążenie prawa własności. Ustanawia się je w sytuacji, gdy występuje potrzeba korzystania przez osobę trzecią z cudzej rzeczy w szerokim zakresie. Użytkowanie występuje pod dwoma postaciami: użytkowanie odpłatne i użytkowanie nieodpłatne.
Skoro zatem użytkowanie nie jest zbywalne, nie można uznać, iż oddanie w odpłatne użytkowanie gruntu stanowi przeniesienie prawa do rozporządzania tym gruntem jak właściciel, nie daje również użytkownikowi uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do właściciela.
Podstawowym sposobem powstania użytkowania jest zawarcie umowy pomiędzy właścicielem rzeczy a użytkownikiem. Jeżeli użytkowanie dotyczy nieruchomości umowa powinna być zawarta w formie aktu notarialnego.
W świetle art. 245 Kodeksu cywilnego:
§ 1. Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do ustanowienia ograniczonego prawa rzeczowego stosuje się odpowiednio przepisy o przeniesieniu własności.
§ 2. Jednakże do ustanowienia ograniczonego prawa rzeczowego na nieruchomości nie stosuje się przepisów o niedopuszczalności warunku lub terminu. Forma aktu notarialnego jest potrzebna tylko dla oświadczenia właściciela, który prawo ustanawia.
Natomiast, zasady realizowania prawa użytkowania powinna w pierwszej kolejności określać umowa ustanawiająca użytkowanie. Jeżeli umowa nie zawiera żadnych postanowień w tym zakresie, zasady realizowania prawa będą określane przez Kodeks cywilny.
I tak, stosownie do art. 256 Kodeksu cywilnego:
Użytkownik powinien wykonywać swoje prawo zgodnie z wymaganiami prawidłowej gospodarki.
Na mocy art. 258 Kodeksu cywilnego:
W stosunkach wzajemnych między użytkownikiem a właścicielem użytkownik ponosi ciężary, które zgodnie z wymaganiami prawidłowej gospodarki powinny być pokrywane z pożytków rzeczy.
Według art. 259 Kodeksu cywilnego:
Właściciel nie ma obowiązku czynić nakładów na rzecz obciążoną użytkowaniem. Jeżeli takie nakłady poczynił, może od użytkownika żądać ich zwrotu według przepisów o prowadzeniu cudzych spraw bez zlecenia.
W myśl art. 260 Kodeksu cywilnego:
§ 1. Użytkownik obowiązany jest dokonywać napraw i innych nakładów związanych ze zwykłym korzystaniem z rzeczy. O potrzebie innych napraw i nakładów powinien niezwłocznie zawiadomić właściciela i zezwolić mu na dokonanie potrzebnych robót.
§ 2. Jeżeli użytkownik poczynił nakłady, do których nie był obowiązany, stosuje się odpowiednio przepisy o prowadzeniu cudzych spraw bez zlecenia.
Na podstawie art. 262 Kodeksu cywilnego:
Po wygaśnięciu użytkowania użytkownik obowiązany jest zwrócić rzecz właścicielowi w takim stanie, w jakim powinna się znajdować stosownie do przepisów o wykonywaniu użytkowania.
Mając na uwadze powołane przepisy prawa wskazać należy, że ustanawiając odpłatne prawo użytkowania gruntu, zobowiązał się Pan do wykorzystania towaru (przez który rozumie się również grunt w świetle art. 2 pkt 6 ustawy) do celów zarobkowych, a otrzymane z tego tytułu wynagrodzenie należy traktować jako wynagrodzenie za świadczoną usługę w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 8 ust. 1 ustawy, czynność ta zyskuje więc charakter odpłatnej usługi.
Uwzględniając powyższe, jak również przedstawiony opis sprawy wskazać należy, że ustanawiając prawo użytkowania gruntu na rzecz podmiotu trzeciego świadczy Pan w ramach działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy (definicja działalności gospodarczej nie odnosi się do sposobu regulowania należności, a zatem bez względu czy wynagrodzenie za ustanowienie odpłatnego prawa użytkowania wypłacane jest jednorazowo, czy okresowo, spełnia przesłankę świadczenia usług w ramach działalności gospodarczej) usługi, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy.
Czynność ta ze względu na jej odpłatny charakter, podlega więc opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na zasadach ogólnych w oparciu o art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Jednorazowo otrzymane świadczenie pieniężne, stanowi wynagrodzenie za świadczoną przez Pana usługę. Z tych właśnie względów, z tytułu wykonywanych czynności jest Pan podatnikiem podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy.
Ponownie należy podkreślić, że przez świadczenie usług na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy należy rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej osoby. Na zachowanie to składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).
W tym miejscu zaznaczyć należy, że chociaż ustawa o podatku od towarów i usług wyraźnie stanowi o zobowiązaniu się do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji należy uznać, że świadczenie usługi polegającej na zaniechaniu (np. ograniczeniu w użytkowaniu) odbywa się nie tylko w ramach stosunku obligacyjnego (czyli zobowiązania łączącego np. właściciela i użytkownika), ale również (a nawet przede wszystkim) na płaszczyźnie prawa rzeczowego. Zatem, świadczeniem usługi jest więc również ustanowienie niektórych ograniczonych praw rzeczowych np. użytkowania etc. W potocznym rozumieniu przez ustanowienie tego prawa podmiot zobowiązuje się do przestrzegania uszczupleń swojej własności nad rzeczą (tolerowania działań podmiotu, na rzecz którego ustanowione zostało prawo użytkowania oraz niepodejmowania działań w zakresie wyłączonym przez ustanowienie prawa użytkowania).
Jak wynika z opisu sprawy przedmiotem Pana wniosku jest umowa o ustanowieniu, na czas nieokreślony, odpłatnego prawa użytkowania gruntu stanowiącego Pana własność – z firmą telekomunikacyjną, którą w miesiącu grudniu 2025 r. zawarł Pan aktem notarialnym. Ponadto, użytkowanie to jest ograniczone – dotyczy części gruntu wydzielonej z całej działki, na której firma wcześniej, jako dzierżawca (umowa dzierżawy) posadowiła dla potrzeb swojej działalności gospodarczej maszt telekomunikacyjny wraz z urządzeniami i infrastrukturą towarzyszącą. Z tytułu tej umowy otrzymał Pan jednorazowe wynagrodzenie w wysokości 300.000 zł.
Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz opis sprawy wskazać należy, że oddanie przez Pana części gruntu wydzielonej z całej działki na podstawie zawartej aktem notarialnym umowy o ustanowienie, na czas nieokreślony, odpłatnego prawa użytkowania gruntu stanowiącego Pana własność nie stanowi dostawy towaru zdefiniowanej w art. 7 ust. 1 ustawy, bowiem oddanie w odpłatne użytkowanie gruntu nie stanowi przeniesienia prawa do rozporządzania tym gruntem jak właściciel, nie daje również użytkownikowi uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do właściciela. W szczególności należy wskazać, że w rozpatrywanej sprawie nie znajdzie zastosowanie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy, gdyż umowa została zawarta na czas nieokreślony oraz z opisu sprawy nie wynika, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych ta umową zostanie przeniesione prawo własności. Tym samym, należy stwierdzić, że oddanie przez Pana części gruntu wydzielonej z całej działki na podstawie zawartej aktem notarialnym umowy o ustanowienie, na czas nieokreślony, odpłatnego prawa użytkowania gruntu stanowiącego Pana własność stanowi świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.
Podsumowanie
Zawarcie przez Pana umowy o ustanowieniu prawa użytkowania na czas nieokreślony, nie jest dostawą towarów, w myśl przepisów art. 7 ust. 1 ustawy, w tym art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy.
Tym samym, Pana stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest nieprawidłowe.
Wskazać należy, że interpretacja nie rozstrzyga kwestii, czy „jeśli jest to dostawa, to czy dla tej transakcji można uznać, iż jest to dostawa gruntu niezabudowanego” (pytanie oznaczone we wniosku nr 2), bowiem uzależnił Pan rozstrzygnięcie ww. kwestii od rozstrzygnięcia organu, że zawarcie umowy o ustanowieniu prawa użytkowania na czas nieokreślony jest dostawą towarów, w myśl przepisów art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy. W konsekwencji, odpowiedź na pytanie oznaczone we wniosku nr 2 stała się bezzasadna.
Ponadto, Pana pytanie oznaczone we wniosku nr 3 dotyczy ustalenia, czy transakcja ta może korzystać ze zwolnienie od opodatkowania podatkiem VAT, według art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.
W odniesieniu do powyższego, zaznaczyć należy, że jak wyżej rozstrzygnięto oddanie przez Pana części gruntu wydzielonej z całej działki na podstawie zawartej aktem notarialnym umowy o ustanowienie, na czas nieokreślony, odpłatnego prawa użytkowania gruntu stanowiącego Pana własność jest świadczeniem usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy. Zatem, transakcja ta nie może korzystać ze zwolnienia od podatku VAT, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, gdyż przepis ten dotyczy wyłącznie dostawy.
Tym samym, Pana stanowisko w zakresie pytania nr 3 jest nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Zauważam, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
Podkreślam, że ta interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo