Interpretacja 0112-KDIL1-1.4012.77.2026.1.EB

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 stycznia 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 23 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia czy planowana sprzedaż lokali mieszkalnych wraz z komórką lokatorską i garażami podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

1.  Nabycie nieruchomości gruntowej

W dniu 20 września 1999 r. Wnioskodawczyni nabyła nieruchomość gruntową w ramach ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej.

Zakup został sfinansowany z majątku prywatnego.

Przy nabyciu gruntu nie wystąpił podatek VAT i nie był on w żadnym zakresie odliczany.

2.  Budowa budynku

Na przedmiotowym gruncie zrealizowano inwestycję polegającą na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na podstawie decyzji Burmistrza Gminy (…) nr (…).

Budowa nie była prowadzona w ramach działalności gospodarczej.

Przeznaczenie budynku od początku: prywatny wynajem lokali mieszkalnych (poza działalnością gospodarczą).

W budynku znajduje się: 5 lokali mieszkalnych, 1 komórka lokatorska, 2 garaże.

W trakcie budowy nie odliczano podatku VAT od materiałów ani usług budowlanych.

1.  Rozwód i podział majątku

W dniu (...)2012 r. nastąpił rozwód.

Postanowieniem Sądu Rejonowego w (...) z dnia (...)2020 r. dokonano podziału majątku wspólnego, w wyniku którego Wnioskodawczyni stała się jedyną właścicielką całej nieruchomości.

Podział majątku nastąpił bez jakichkolwiek spłat lub dopłat pieniężnych.

2.  Status prawny lokali

budynek został fizycznie podzielony na lokale mieszkalne,

nie ustanowiono odrębnej własności lokali,

dla całej nieruchomości prowadzona jest jedna księga wieczysta.

3.  Wykorzystanie nieruchomości

Od roku 2004 lokale były wykorzystywane do odpłatnego prywatnego najmu:

początkowo w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej,

po rozwodzie – wyłącznie przez Wnioskodawczynię.

Najem miał charakter prywatny, poza działalnością gospodarczą.

Od najmu nie był rozliczany podatek VAT.

Dokumentacja najmu dostępna jest od roku 2010; brak wcześniejszych dokumentów wynika wyłącznie z upływu czasu.

4.  Planowana sprzedaż

Wnioskodawczyni nie dokonywała wcześniej sprzedaży lokali z tej nieruchomości.

Planowana jest sprzedaż:

5 lokali mieszkalnych,

1 komórki lokatorskiej,

2 garaży.

Sprzedaż ma nastąpić stopniowo.

Przed sprzedażą nie będą ponoszone żadne nakłady inwestycyjne, remontowe ani podziałowe.

Pytanie

Czy planowana sprzedaż lokali mieszkalnych wraz z komórką lokatorską i garażami, stanowiących majątek prywatny Wnioskodawczyni, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT), czy tez pozostaje poza zakresem opodatkowania VAT, jako sprzedaż majątku prywatnego?

Pani stanowisko w sprawie

W Pani ocenie, planowana sprzedaż lokali mieszkalnych ma charakter sprzedaży majątku prywatnego, a nie czynności wykonywanej w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.

Wnioskodawczyni nie prowadziła i nie prowadzi działalności gospodarczej, w zakresie obrotu nieruchomościami, oraz nie podejmowała działań charakterystycznych dla podmiotów profesjonalnie zajmujących się sprzedażą lokali, takich jak nabywanie nieruchomości z zamiarem odsprzedaży, aktywne działania marketingowe czy inwestycyjne zwiększające wartość nieruchomości przed sprzedażą.

Nieruchomość została nabyta w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej i zabudowana wyłącznie z przeznaczeniem na prywatny najem lokali mieszkalnych. Budowa budynku nie miała charakteru handlowego i nie była ukierunkowana na sprzedaż lokali. Zarówno przy nabyciu gruntu, jak i przy budowie budynku, Wnioskodawczyni nie korzystała z prawa do odliczenia podatku VAT

W wyniku rozwodu oraz sądowego podziału majątku Wnioskodawczyni stała się jedyną właścicielką nieruchomości, która od tego momentu stanowi jej majątek osobisty.

Planowana sprzedaż lokali następuje po wielu latach prywatnego wykorzystywania nieruchomości na cele najmu i jest podyktowana przyczynami osobistymi oraz zdrowotnymi, które uniemożliwiają dalsze zajmowanie się prywatnym wynajmem oraz obsługą najemców.

Sprzedaż nie ma charakteru zorganizowanego, ciągłego ani zawodowego i stanowi zwykłe wykonywanie prawa własności oraz racjonalny zarząd majątkiem prywatnym.

W konsekwencji Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że planowana sprzedaż nie powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT.

VI. Uzasadnienie prawne – orzecznictwo TSUE i interpretacje KIS

Uzasadnienie prawne – orzecznictwo TSUE i praktyka interpretacyjna KIS (VAT)

1)  Orzecznictwo TSUE – kiedy sprzedaż nieruchomości jest „zarządem majątkiem prywatnym"

a)  Wyrok TSUE z 15 września 2011 r., C-180/10 i C-181 /10 (Słaby i Kuć) TSUE wskazał, że sama liczba transakcji ani sama okoliczność, że sprzedaż może przynieść znaczący przychód, nie przesądza o prowadzeniu działalności gospodarczej. Kluczowe jest to, czy sprzedający podejmował aktywne działania typowe dla profesjonalnych handlowców/deweloperów, tj. angażował środki i działania podobne do wykorzystywanych w obrocie gospodarczym (np. uzbrojenie terenu, podziały „pod sprzedaż”, profesjonalna kampania marketingowa, organizacja procesu sprzedażowego jak przedsiębiorca).

Zastosowanie do sprawy Wnioskodawczyni:

Wnioskodawczyni nie podejmowała działań charakterystycznych dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami: brak inwestycji „pod sprzedaż”, brak remontów/ulepszeń, brak podziałów prawnych lokali (brak ustanowienia odrębnej własności lokali), brak działań marketingowych wykraczających poza zwykłe ogłoszenie, sprzedaż ma mieć charakter stopniowy i incydentalny — co wpisuje się w ramy zwykłego wykonywania prawa własności.

b)  Wyrok TSUE z 4 października 1995 r., C-291/92 (Armbrecht) TSUE wprowadził i utrwalił w praktyce pojęcie „majątku prywatnego” w VAT: sprzedaż składnika majątku, który nie został włączony do sfery działalności gospodarczej podatnika, może pozostawać poza zakresem VAT jako rozporządzanie majątkiem prywatnym.

Zastosowanie do sprawy Wnioskodawczyni:

Nieruchomość została nabyta i zabudowana w celu prywatnym (długotrwały najem prywatny), bez zamiaru handlowego oraz bez odliczeń VAT, a planowana sprzedaż jest konsekwencją przyczyn osobistych/zdrowotnych i stanowi formę racjonalnego zarządu majątkiem prywatnym.

Wniosek z TSUE (dla potrzeb pytania we wniosku): opodatkowanie VAT nie wynika automatycznie z samego faktu sprzedaży kilku lokali; decyduje „profesjonalizacja” działań sprzedażowych (aktywny obrót), której w stanie faktycznym nie ma.

2)  Interpretacje indywidualne KIS – linia argumentacyjna wzmacniająca stanowisko Wnioskodawczyni

a) KIS: sprzedaż majątku prywatnego bez cech profesjonalnego obrotu – poza VAT. W interpretacjach Dyrektor KIS wskazuje, że sprzedaż nieruchomości należących do majątku prywatnego może stanowić zwykłe wykonywanie prawa własności zarząd majątkiem prywatny, nie działalność gospodarcza – zwłaszcza gdy ma charakter incydentalny i sprzedający nie podejmuje działań jak profesjonalny podmiot rynkowy.

b) KIS: jednorazowa/okazjonalna sprzedaż majątku prywatnego – brak VAT. Dyrektor KIS potwierdza, ze sprzedaż nieruchomości z majątku prywatnego, przy braku przesłanek działalności gospodarczej (braku „aktywności handlowej”), nie podlega VAT.

c) KIS: odwołanie do TSUE (Armbrecht /Słaby i Kuć) przy kwalifikacji sprzedaży. W praktyce interpretacyjnej KIS powszechnie odwołuje się do tez TSUE, w tym do sprawy C-291/92 (Armbrecht) jako podstawy rozróżnienia majątku prywatnego oraz do C-180/10 i C-181/10 (Słaby i Kuć) jako testu „aktywności handlowej”.

KONKLUZJA WNIOSKU – PUENTA UZASADNIENIA

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE oraz utrwaloną linię interpretacyjną Dyrektora KIS, Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że planowana sprzedaż lokali (5 lokali mieszkalnych, komórki lokatorskiej i 2 garaży) nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT, ponieważ jest czynnością z zakresu zwykłego wykonywania prawa własności i zarządu majątkiem prywatnym, a Wnioskodawczyni nie podejmuje aktywnych działań charakterystycznych dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) – zwanej dalej „ustawą”:

Według art. 2 pkt 6 ustawy:

Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:

W świetle przedstawionych powyżej przepisów, nieruchomość (w tym lokal mieszkalny) spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jej sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:

Definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatników w ramach ich działalności gospodarczej.

Z treści art. 8 ust. 1 ustawy, wynika, że przez usługę należy rozumieć każde świadczenie na rzecz danego podmiotu. Słownik języka polskiego definiuje czasownik „świadczyć” jako „wykonywać coś na czyjąś rzecz”, „świadczenie” zaś, to obowiązek wykonywania, przekazania czegoś.

Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej osoby. Na zachowanie to składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Spod pojęcia usługi będzie natomiast wyłączone takie świadczenie, którego treścią jest przeniesienie na inny podmiot prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Stanowi ono bowiem dostawę towarów. Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do usług każde świadczenie niebędące dostawą towarów. Jeśli tylko mamy do czynienia ze świadczeniem, to na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług stanowi ono albo usługę, albo dostawę towarów.

Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.

W tym miejscu należy wskazać, że z uwagi na fakt, że ustawa oraz przepisy wykonawcze do ustawy nie zawierają definicji lokalu, należy posiłkować się w tym zakresie przepisami ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 232).

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o własności lokali:

W myśl art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali:

Należy zaznaczyć, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy lub świadczenie usług w rozmienieniu art. 8 ustawy, podlega jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Według art. 15 ust. 1 ustawy:

Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:

W kontekście powyższego, uwzględniając definicję działalności gospodarczej należy stwierdzić, że dostawa towarów będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług tylko w sytuacji, gdy dokonana zostanie przez podmiot o statusie podatnika, który działa w takim charakterze w odniesieniu do tej konkretnie czynności. Natomiast dla stwierdzenia, że dla danej transakcji podmiot jest podatnikiem podatku od towarów i usług, konieczne jest prowadzenie przez niego działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy.

Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

W związku z powyższym zaznacza się, że każdy kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Tym samym, wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku nieruchomości, jest ustalenie m.in. czy majątek został nabyty i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.

W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.

Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być, np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Z opisu sprawy wynika, że:

−     W dniu 20 września 1999 r. nabyła Pani nieruchomość gruntową w ramach ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej.

−     Zakup został sfinansowany z majątku prywatnego.

−     Przy nabyciu gruntu nie wystąpił podatek VAT i nie był on w żadnym zakresie odliczany.

−     Na przedmiotowym gruncie zrealizowano inwestycję polegającą na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na podstawie decyzji Burmistrza Gminy.

−     Budowa nie była prowadzona w ramach działalności gospodarczej.

−     Przeznaczenie budynku od początku: prywatny wynajem lokali mieszkalnych (poza działalnością gospodarczą).

−     W budynku znajduje się: 5 lokali mieszkalnych, 1 komórka lokatorska, 2 garaże.

−     W trakcie budowy nie odliczano podatku VAT od materiałów ani usług budowlanych.

−     W dniu 22 sierpnia 2012 r. nastąpił rozwód.

−     Postanowieniem Sądu Rejonowego dokonano podziału majątku wspólnego, w wyniku którego stała się Pani jedyną właścicielką całej nieruchomości.

−     Podział majątku nastąpił bez jakichkolwiek spłat lub dopłat pieniężnych.

−     Budynek został fizycznie podzielony na lokale mieszkalne, nie ustanowiono odrębnej własności lokali, dla całej nieruchomości prowadzona jest jedna księga wieczysta.

−     Od 2004 r. lokale były wykorzystywane do odpłatnego prywatnego najmu początkowo w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej, po rozwodzie – wyłącznie przez Panią.

−     Najem miał charakter prywatny, poza działalnością gospodarczą.

−     Od najmu nie był rozliczany podatek VAT.

−     Przed sprzedażą nie będą ponoszone żadne nakłady inwestycyjne, remontowe ani podziałowe.

Pani wątpliwości dotyczą ustalenia, czy planowana sprzedaż lokali mieszkalnych wraz z komórką lokatorską i garażami, stanowiących majątek prywatny Pani, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, czy też pozostaje poza zakresem opodatkowania VAT, jako sprzedaż majątku prywatnego.

W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika podatku VAT, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy podmiot dokonujący transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą.

W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę.

W kontekście niniejszej sprawy, należy zwrócić uwagę na treść zdania drugiego definicji pojęcia „działalność gospodarcza”, w której mówi się o wykorzystywaniu m.in. towarów w sposób ciągły do celów zarobkowych. Takie wykorzystywanie towarów ma miejsce poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne (najem, dzierżawa, leasing, itp.). Istota umowy najmu wskazuje, że na jej podstawie dochodzi do odpłatnego świadczenia usług przez właściciela na rzecz najemcy. Najemca za oddaną mu w najem rzecz płaci umówiony czynsz. Istnieje zatem bezpośredni związek między świadczoną usługą, a przekazanym za nią wynagrodzeniem.

Z treści przywołanego wyżej art. 8 ust. 1 ustawy i przedstawionych w tym zakresie objaśnień wynika, że ustawodawca przyjął generalną zasadę, że usługami są wszelkie odpłatne świadczenia niebędące dostawą towarów. Stąd też stwierdzić należy, że definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów”. Jest ona wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem VAT transakcji wykonywanych przez podatników w ramach prowadzonej przez nich działalności gospodarczej.

Mając na uwadze powołane przepisy prawa należy zatem stwierdzić, że świadczenie usług najmu wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej. W konsekwencji najem nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Jak wskazała Pani we wniosku, lokale od roku 2004 były wykorzystywane do odpłatnego prywatnego najmu początkowo w ramach wspólności małżeńskiej, po rozwodzie wyłącznie przez Panią.

Zatem najem znajdujących się w budynku 5 lokali mieszkalnych, 1 komórki lokatorskiej i 2 garaży stanowi odpłatne świadczenie usług, a zawarcie umowy najmu powoduje wyłączenie nieruchomości z majątku osobistego. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że 5 lokali mieszkalnych, 1 komórka lokatorska i 2 garaże nie były wykorzystywane wyłącznie w ramach majątku osobistego. Jak Pani wskazała w opisie sprawy – od roku 2004 lokale były wykorzystywane do odpłatnego prywatnego najmu początkowo w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej, po rozwodzie – wyłącznie przez Panią.

Taki sposób wykorzystania przez Panią przedmiotowych nieruchomości sprawił, że są one wykorzystywane w prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej, a nie wyłącznie w ramach majątku osobistego. Tym samym, dokonując dostawy ww. nieruchomości, nie dokonuje Pani zbycia majątku osobistego, ale majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej.

Tym samym z tytułu opisanej we wniosku transakcji będzie Pani podatnikiem podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, dokonującym dostawy składnika majątku wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. W konsekwencji sprzedaż przez Panią ww. nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa towarów, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy.

Podsumowując,

Planowana przez Panią sprzedaż lokali mieszkalnych z komórką lokatorską i garażami będzie odpłatną dostawą towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, tj. podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.

Tym samym, Pani stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowana ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Podkreślam, że przedmiotowa interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Pani wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione w opisywanym stanie sprawy lub własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem – nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone. W szczególności nie analizowano kwestii możliwości ewentualnego zwolnienia od podatku dostawy lokali mieszkalnych z komórką lokatorską i garażami na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10, 10a i 2 ustawy.

W zakresie natomiast powołanych przez Stronę orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, tut. Organ wskazuje, że bezpośrednie odniesienie do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który zapadł w konkretnej sprawie podatnika jest możliwe tylko w przypadku, gdy mamy do czynienia z identycznym lub tożsamym stanem faktycznym. Jednak powołane przez Panią orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, tj. C-180/10 i C-181/10 odbiegają od sytuacji zaistniałej w analizowanej sprawie, zatem pozostają ono bez wpływu na rozstrzygnięcie dokonane w interpretacji indywidualnej. Z kolei orzeczenie C-291/92 było przedmiotem analizy w wydanej interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·     w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·     w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.