Interpretacja 0112-KDIL1-1.4012.829.2025.2.WK

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 listopada 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 4 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy usług występów artystycznych. Uzupełnił go Pan pismem z 8 stycznia 2025 r. (wpływ 8 stycznia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca (dalej: „Wnioskodawca” lub „Artysta”) jest osobą fizyczną, prowadzącą działalność gospodarczą w Polsce.

Wnioskodawca podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terenie kraju, jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny.

Działalność Wnioskodawcy jest sklasyfikowana według PKD m.in. jako 90.03.Z (artystyczna i literacka działalność twórcza) oraz 90.01.Z (działalność związana z wystawianiem przedstawień artystycznych).

Artysta prowadzi występy artystyczne, a jego twórczość polega na tworzeniu i wykonywaniu autorskich monologów komediowych, w których łączy obserwacje życia codziennego z refleksją społeczną, inteligentną satyrą oraz improwizacją w interakcji z publicznością (stand-up). Przy świadczonej przez siebie usłudze występuje zarówno jako indywidualny twórca, jak i artysta wykonawca - samodzielnie tworzy scenariusze swoich monologów, które następnie wykonuje podczas występów. Wnioskodawca jest więc artystą wykonawcą.

Wystawiane przedstawienia są indywidualne i charakterystyczne dla jego stylu, a tworzenie scenariusza ma charakter twórczy. Artysta samodzielnie dobiera tematy, kolejność żartów i formę przekazu. Występując wykorzystuje szerokie spektrum ekspresji językowej, w tym elementy języka potocznego i ekspresyjnego, co pozwala w pełni oddać autentyczność doświadczeń i budować bliski kontakt z publicznością. Działania te mają charakter oryginalny i zindywidualizowany.

Przedstawienia obejmują zarówno autorskie treści, jak i interpretacje sytuacji zaczerpniętych z życia codziennego, literatury, muzyki, filmu, a także elementy improwizacji wprowadzane w reakcji na odbiór publiczności. Każdy występ stanowi unikalne doświadczenie artystyczne, w którym artysta łączy twórcze opracowanie treści, indywidualny warsztat wykonawczy oraz umiejętność dopasowania formy i tonu przekazu do konkretnej widowni.

Artysta współpracuje z podmiotami, które organizują lub sprzedają występy stand-up realizowane przez artystę. Podmioty te odpowiadają za organizację wydarzeń, w tym za zaplecze techniczne niezbędne do przeprowadzenia występu, nagłośnienie oraz zapewnienie odpowiedniej sali. Spektakle odbywają się przede wszystkim w salach koncertowych, teatrach, domach kultury, czy halach widowiskowych. Charakter występów Wnioskodawcy zapewnia publiczny dostęp do występów artystycznych oraz przyczynia się do upowszechniania kultury stand-up’u.

W zależności od indywidualnych ustaleń Artysta może rozporządzać swoimi prawami do artystycznego wykonania (albo poprzez udzielenie licencji albo zbycie praw autorskich – np. do nagrań występów).

Z tytułu występów artystycznych Wnioskodawca uzyskuje od organizatora lub sprzedających występy honorarium, kalkulowane zazwyczaj albo kwotowo albo jako procent przychodów uzyskanych przez Organizatora ze sprzedanych biletów (po ewentualnych potrąceniach niezbędnych kosztów organizacyjnych). Skalkulowane w ten sposób honorarium artysty jest dokumentowane fakturą wystawiona w terminie do 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym odbył się występ artysty.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu sprawy

Pytanie nr 1.

Czy przedmiotem pytania są wyłącznie usługi w zakresie występów stand-upowych?

Pana odpowiedź:

Przedmiotem rozpatrywanego wniosku są usługi świadczone przez Wnioskodawcę w zakresie działalności artystycznej, polegające na tworzeniu oraz wykonywaniu autorskich wystąpień scenicznych typu stand-up. Usługi te obejmują przygotowanie i prezentację autorskich monologów komediowych, opartych na indywidualnej twórczości Wnioskodawcy, zawierających elementy satyry, obserwacji życia codziennego, komentarza społecznego oraz improwizacji, w tym interakcji z publicznością podczas występu.

Zakres wniosku nie obejmuje innych rodzajów usług poza wskazanymi powyżej występami artystycznymi typu stand-up.

Wszystkie usługi objęte zakresem pytania wykonywane są na podstawie zawieranych przez Wnioskodawcę z kontrahentami umów cywilnoprawnych, z tytułu których Wnioskodawcy przysługuje ustalone honorarium. Wynagrodzenie to dokumentowane jest fakturami.

Wnioskodawca wykonuje wskazane usługi w ramach prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej, wpisanej do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG). Wnioskodawca samodzielnie organizuje swoją pracę, ponosi ryzyko gospodarcze związane z prowadzoną działalnością oraz występuje jako podmiot w pełni niezależny, działający we własnym imieniu i na własny rachunek. Kontrahenci nie sprawują nad Wnioskodawcą kierownictwa ani kontroli, co do sposobu wykonania usług, poza określeniem ogólnych warunków organizacyjnych wydarzenia.

Pytanie nr 2.

Czy usługi świadczone przez Pana będące przedmiotem wniosku stanowią usługi kulturalne? Proszę wskazać czynniki, które decydują o kulturalnym charakterze tych usług.

Pana odpowiedź:

Powyższe pytanie dotyczy kwalifikacji prawnej świadczonych przez Wnioskodawcę usług i jako takie nie stanowi elementu opisu stanu faktycznego ani zdarzenia przyszłego, lecz odnosi się do ich oceny prawnej. Organ podatkowy jest zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej dokonać samodzielnej oceny prawnej przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego. Pogląd jest utrwalony w orzecznictwie sądowym. Stanowisko Wnioskodawcy w tym zakresie zostało przedstawione we wniosku. Jednocześnie chcąc odpowiedzieć na pytanie zadane przez Organ podatkowy w Wezwaniu Wnioskodawca podtrzymuje i uszczegóławia kwalifikację prawną świadczonych usług poniżej.

Usługi będące przedmiotem wniosku stanowią usługi kulturalne w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o podatku od towarów i usług.

Ustawa o podatku od towarów i usług ani przepisy wykonawcze nie zawierają legalnej definicji pojęć „kultura” ani „usługi kulturalne”. W konsekwencji, przy interpretacji powyższego przepisu zasadne jest zastosowanie wykładni językowej, a pomocniczo również wykładni systemowej.

W językowym znaczeniu pojęcie „kultura” oznacza całokształt materialnych i niematerialnych wytworów działalności człowieka, w szczególności w sferze artystycznej, intelektualnej i społecznej. Zdaniem Wnioskodawcy, świadczone przez niego usługi w pełni wpisują się w to znaczenie, gdyż polegają na tworzeniu oraz prezentacji autorskich wystąpień scenicznych typu stand-up stanowiących formę działalności artystycznej.

Działalność Wnioskodawcy polega na samodzielnym tworzeniu i wykonywaniu autorskich monologów komediowych, w których łączone są obserwacje życia codziennego z refleksją społeczną, elementami satyry oraz improwizacją opartą na interakcji z publicznością. Wnioskodawca występuje jednocześnie w charakterze twórcy oraz artysty wykonawcy, samodzielnie opracowując scenariusze występów, koncepcję artystyczną, dobór treści oraz sposób ich prezentacji. Każdy występ ma indywidualny i niepowtarzalny charakter, wynikający z autorskiego materiału, osobistego warsztatu artystycznego oraz bieżącej reakcji na odbiór publiczności.

Tworzone i wykonywane monologi stanowią przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, co odpowiada definicji „utworu” zawartej w art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Niezależnie od wartości komercyjnej czy formy prezentacji, są one efektem indywidualnej kreacji artystycznej i podlegają ochronie.

Ponadto, jego działalność realizuje funkcję kulturotwórczą i upowszechniającą kulturę, o której mowa w art. 1 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, zgodnie z którym działalność kulturalna polega na tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury.

Występy stand-upowe dostarczają odbiorcom treści artystycznych, stanowiących formę ekspresji kulturowej, umożliwiają uczestnictwo w wydarzeniu artystycznym oraz pełnią rolę komentarza społecznego, przyczyniając się do kształtowania wrażliwości estetycznej i refleksji nad zjawiskami społecznymi.

W konsekwencji, mając na uwadze charakter świadczonych usług, ich twórczy, artystyczny i kulturotwórczy wymiar, jak również brak ustawowej definicji usług kulturalnych, usługi będące przedmiotem wniosku należy kwalifikować jako usługi kulturalne w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o podatku od towarów i usług.

Pytanie nr 3.

Czy świadcząc usługi, o których mowa we wniosku, działa Pan jako twórca, bądź artysta wykonawca w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm.)? Informacji należy udzielić oddzielnie dla każdej usługi będącej przedmiotem wniosku.

Pana odpowiedź:

Świadcząc wskazane usługi, Wnioskodawca działa zarówno w charakterze twórcy, jak i artysty wykonawcy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

W pierwszej kolejności Wnioskodawca występuje jako twórca, bowiem Wnioskodawca samodzielnie opracowuje autorskie scenariusze monologów komediowych, obejmujące dobór tematów, konstrukcję narracyjną, treść żartów oraz koncepcję artystyczną występów.

Jednocześnie Wnioskodawca występuje jako artysta wykonawca. Wnioskodawca osobiście wykonuje stworzone przez siebie monologi podczas występów scenicznych, nadając im indywidualny wyraz artystyczny poprzez sposób interpretacji, ekspresję sceniczną, intonację, mimikę, gestykulację oraz improwizację i interakcję z publicznością. Każde wykonanie ma niepowtarzalny charakter i stanowi odrębne artystyczne wykonanie w rozumieniu przepisów prawa autorskiego.

W konsekwencji, usługi świadczone przez Wnioskodawcę obejmują zarówno etap twórczy (stworzenie autorskiego utworu), jak i etap wykonawczy (artystyczne wykonanie utworu przed publicznością), a występy Wnioskodawcy podlegają ochronie przewidzianej przepisami ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Honorarium wykonawcy jest wypłacane za artystyczne wykonanie w postaci występu przed publicznością. Jest ono objęte ochrona prawnoautorską (art. 85 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych).

Pytanie nr 4

Czy w wyniku zrealizowania opisanych usług powstaje/powstanie „utwór” w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych? Jeżeli tak, to:

·      Czy tworząc ww. utwór przyczynia się Pan do upowszechniania dorobku kulturalnego;

·      Czy Pana nazwisko/pseudonim będą uwidocznione i podane do publicznej wiadomości na egzemplarzach utworu;

·      Czy zawierając umowy na świadczenie usług występów artystycznych udziela/zamierza Pan udzielić licencji na korzystanie z praw autorskich do ww. utworu.

Informacji należy udzielić oddzielnie dla każdej usługi będącej przedmiotem wniosku.

Pana odpowiedź:

Powyższe pytanie nie stanowi elementu zaistniałego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego, ale jest elementem oceny prawnej. Zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest zobowiązany dokonać samodzielnej oceny prawnej przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego. Pogląd jest utrwalony w orzecznictwie sądowym. Stanowisko Wnioskodawcy w tym zakresie zostało przedstawione we wniosku. Jednocześnie chcąc odpowiedzieć na pytanie zadane przez Organ podatkowy w Wezwaniu Wnioskodawca wskazuje co następuje.

Przedmiotem świadczenia Wnioskodawcy jest artystyczne wykonanie, za które otrzymuje on honorarium od organizatora lub sprzedających jego występy. Do artystycznego wykonania znajduje zastosowanie ochrona prawnoautorska właściwa dla utworów (art. 92 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych).

Jednocześnie Wnioskodawca samodzielnie opracowuje scenariusz oraz treść swoich występów, wskutek czego powstaje „utwór” w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Tworzone przez Wnioskodawcę autorskie monologi komediowe stanowią przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalonej zarówno w postaci scenariusza, jak i w formie wykonania scenicznego. Każdy występ jest efektem samodzielnej kreacji artystycznej Wnioskodawcy oraz jego indywidualnego warsztatu twórczego i wykonawczego. Występy artysty mogą być nagrywane i sprzedawane (nie dzieje się to w ramach honorarium za występy artystyczne – Wnioskodawca uzyskuje odrębne wynagrodzenie w tym zakresie – nie objęte przedmiotem wniosku).

Usługi przez Pana wykonywane spełniają również funkcję kulturotwórczą i upowszechniającą kulturę, zgodnie z definicją działalności kulturalnej w art. 1 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, polegającą na tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury. Występy stand-upowe dostarczają bowiem odbiorcom (widowni) treści artystycznych, umożliwiając uczestnictwo w doświadczeniu kultury, komentując normy społeczne, wartości i zachowania oraz przyczyniając się do rozwoju wrażliwości artystycznej widowni. Każdy występ stanowi wyjątkowe doświadczenie artystyczne będące wynikiem twórczego przygotowanie scenariusza i treści występu przez Wnioskodawcę oraz jego artystycznego wykonania.

Nazwisko lub pseudonim artystyczny Wnioskodawcy są i będą ujawniane oraz podawane do publicznej wiadomości w związku z realizacją występów, w szczególności poprzez zapowiedzi występów, materiały promocyjne, bilety, zapowiedzi sceniczne lub inne formy identyfikacji artysty, co odpowiada zasadom oznaczania autorstwa wynikającym z przepisów prawa autorskiego.

Zawierając umowy na świadczenie usług występów artystycznych. Wnioskodawca, co do zasady, nie przenosi autorskich praw majątkowych do utworów, artystycznego wykonania. W zależności od indywidualnych ustaleń umownych. Wnioskodawca może zbyć prawa lub udzielić licencji na korzystanie z praw autorskich lub praw pokrewnych, w szczególności w zakresie ewentualnego utrwalania i rozpowszechniania artystycznego wykonania (np. nagrania występu). Każdorazowo zakres licencji wynika z postanowień konkretnej umowy i nie stanowi elementu obligatoryjnego świadczonej usługi.

Pytanie nr 5

Czy świadcząc usługi opisane we wniosku będzie Pan wykonywał usługi, o których mowa w art. 43 ust. 19 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.)?

Pana odpowiedź:

Powyższe pytanie nie stanowi elementu zaistniałego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego, ale jest elementem oceny prawnej. Zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest zobowiązany dokonać samodzielnej oceny prawnej przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego. Pogląd jest utrwalony w orzecznictwie sądowym. Stanowisko Wnioskodawcy w tym zakresie zostało przedstawione we wniosku. Jednocześnie chcąc odpowiedzieć na pytanie zadane przez Organ podatkowy w Wezwaniu Wnioskodawca wskazuje co następuje.

Honorarium uzyskiwane przez Wnioskodawcę z tytułu usług przez niego świadczonych nie stanowi wynagrodzenia z tytułu art. 43 ust. 19 ustawy o podatku od towarów i usług.

Wnioskodawca świadczy usługi polegające na tworzeniu oraz artystycznym wykonaniu autorskich wystąpień scenicznych typu stand-up, działając jako twórca i artysta wykonawca. Wynagrodzenie przysługuje Wnioskodawcy za wykonanie artystyczne go wykonania.

Pytanie

Czy usługi świadczone przez Wnioskodawcę podlegają zwolnieniu z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o podatku od towarów i usług?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, świadczone przez niego usługi stanowią usługi kulturalne i tym samym podlegają zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy o podatku od towarów i usług, zwalnia się od podatku usługi kulturalne świadczone przez:

a)  podmioty prawa publicznego lub inne podmioty uznane na podstawie odrębnych przepisów za instytucje o charakterze kulturalnym lub wpisane do rejestru instytucji kultury, prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem tworzącym instytucje kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, oraz dostawę towarów ściśle z tymi usługami związaną,

b)  indywidualnych twórców i artystów wykonawców, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzane w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów.

Z kolei na mocy art. 43 ust. 19 ustawy o podatku od towarów i usług, zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 33, nie ma zastosowania do:

1)  usług związanych z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach,

2)  wstępu:

a)  na spektakle, koncerty, przedstawienia i imprezy w zakresie twórczości i wykonawstwa artystycznego i literackiego,

b)  do wesołych miasteczek, parków rozrywki, cyrków, dyskotek, sal balowych,

c)  do parków rekreacyjnych, na plaże i do innych miejsc o charakterze kulturalnym,

3)  wstępu oraz wypożyczania wydawnictw w zakresie usług świadczonych przez biblioteki, archiwa, muzea i innych usług związanych z kulturą,

4)  usług związanych z produkcją filmów i nagrań na wszelkich nośnikach,

5)  działalności agencji informacyjnych,

6)  usług wydawniczych,

7)  usług radia i telewizji, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 34,

8)  usług ochrony praw.

Żadne ze wskazanych włączeń nie znajdzie zastosowania w stanie faktycznym wskazanym przez Wnioskodawcę.

W ocenie Wnioskodawcy, w stanie faktycznym określonym we wniosku, zastosowanie znajdzie zwolnienia od VAT przewidziane art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT.

Warunkiem zastosowania zwolnienia jest spełnienie przesłanki o charakterze przedmiotowym dotyczącej rodzaju świadczonych usług (kulturalnych) oraz przesłanki podmiotowej odnoszącej się do usługodawcy (status twórcy lub artysty wykonawcy).

Ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze nie definiują pojęć „kultura” i „usługa kulturalna”. Zatem przy dokonywaniu interpretacji przepisu art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o podatku od towarów i usług posłużyć się należy wykładnią literalną, odwołując się do językowego znaczenia tych pojęć.

Kultura to „całokształt materialnego i duchowego dorobku ludzkości, a także ogół wartości, zasad i norm współżycia przyjętych przez dane zbiorowości; wszystko to, co powstaje dzięki pracy człowieka, co jest wytworem jego myśli i działalności. Kultura dzieli się na: materialną, której zakres pokrywa się z pojęciem cywilizacja i duchową – ogół wytworów i osiągnięć z dziedziny sztuki, nauki, moralności funkcjonujących w postaci dzieł artystycznych, wierzeń, obyczajów, a także uznanych wartości, takich jak: prawda, sprawiedliwość, wolność, równość, itp.” (Roman Smolski, Marek Smolski, Elżbieta Helena Stadtmüller „Słownik Encyklopedyczny Edukacja Obywatelska” Wydawnictwo Europa, Warszawa 1999).

Encyklopedia Popularna w haśle „kultura” podaje, że jest to „całokształt materialnego i duchowego dorobku ludzkości gromadzony, utrwalany i wzbogacany w ciągu jej dziejów, przekazywany z pokolenia na pokolenie; w skład tak pojętej kultury wchodzą nie tylko wytwory materialne i instytucje społeczne, ale także zasady współżycia społecznego, sposoby postępowania, wzory, kryteria ocen estetycznych i moralnych przyjęte w danej zbiorowości i wyznaczające obowiązujące zachowania” (Encyklopedia Popularna PWN, Wydanie XV, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1982).

Przez potoczne rozumienie pojęcia „kultura” możemy zatem uznać całokształt wytworów materialnych i umysłowych społeczności.

W wyroku z 11 czerwca 2015 r. sygn. I FSK 1988/13 w odniesieniu do zakresu przedmiotowego zwolnienia usług kulturalnych Naczelny Sąd Administracyjny wskazał:

„Z kolei co do przedmiotu usług kulturalnych świadczonych zarówno przez instytucje, jak i przez indywidualnych twórców i artystów wykonawców wskazano w dotychczasowym orzecznictwie m.in. na oprawę muzyczną prywatnych ceremonii pogrzebowych i ślubnych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 maja 2015 r., w sprawie I FSK 318/14, publ. CBOSA), prace konserwatorskie i restauracyjne przy zabytkach ruchomych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 grudnia 2013 r. w sprawie I FSK 1750/12, publ. CBOSA), renowację budynków i budowli (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 22 grudnia 2014 r. w sprawie I SA/Łd 1174/14, publ. CBOSA). Za istotne uznano, aby usługi mające charakter działalności twórczej, charakteryzowały się indywidualnością, a ich wykonywanie odbywało się w interesie publicznym, gdyż celem wprowadzenia zwolnienia usług kulturalnych było obniżenie kosztów dostępu do kultury i dziedzictwa narodowego. Należy, wobec tego zauważyć, że działalność twórcza polegająca na tworzeniu, pisaniu podręczników czy komentarzy z zakresu prawa spełnia powyższe warunki, co pozwala na zaliczenie jej do kategorii usług kulturalnych”.

Biorąc pod uwagę powyższe, usługi Wnioskodawcy stanowią usługi kulturalne w językowym rozumieniu tego pojęcia, tak jak występy artystyczne, oprawy uroczystości prywatnych lub inne usługi o podobnym charakterze.

Interpretując pojęcie kultury i usług kulturalnych można pomocniczo sięgnąć do wykładni systemowej, która pozwala na ustalenie znaczenia pojęcia, w jakim posługują się nim inne akty prawne należące do systemu prawa (wykładnia systemowa zewnętrzna). W tym celu należy sięgnąć do ustawy wprost lub pośrednio odnoszącej się do działalności prowadzonej w sferze kulturalnej, tj. ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Co prawda, definicja działalności kulturalnej w języku prawnym, skonstruowana w oparciu o powyższy akt prawny nie będzie pełna, jednak pozwoli na sprecyzowanie terminów „kultura” oraz „usługi kulturalne” na potrzeby niniejszego wniosku.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 87), działalność kulturalna w rozumieniu niniejszej ustawy polega na tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury.

Analizując możliwość zwolnienia świadczonych usług na gruncie przepisów art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy, należy wskazać, że art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2509), do której odwołuje się ustawodawca w treści art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy stanowi, że przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).

Stosownie do art. 85 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, każde artystyczne wykonanie utworu lub dzieła sztuki ludowej pozostaje pod ochroną niezależnie od jego wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia.

Zgodnie z art. 85 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, artystycznymi wykonaniami, są w szczególności: działania aktorów, recytatorów, dyrygentów, instrumentalistów, wokalistów, tancerzy i mimów oraz innych osób w sposób twórczy przyczyniających się do powstania wykonania.

Stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, artyście wykonawcy przysługuje, w granicach określonych przepisami ustawy, wyłączne prawo do:

1)  ochrony dóbr osobistych, w szczególności w zakresie:

a)  wskazywania go jako wykonawcy, z wyłączeniem przypadków, gdy pominięcie jest zwyczajowo przyjęte,

b)  decydowania o sposobie oznaczenia wykonawcy, w tym zachowania anonimowości albo posłużenia się pseudonimem,

c)  sprzeciwiania się jakimkolwiek wypaczeniom, przeinaczeniom i innym zmianom wykonania, które mogłyby naruszać jego dobre imię;

2)  korzystania z artystycznego wykonania i rozporządzania prawami do niego na następujących polach eksploatacji:

a)  w zakresie utrwalania i zwielokrotniania - wytwarzania określoną techniką egzemplarzy artystycznego wykonania, w tym zapisu magnetycznego oraz techniką cyfrową,

b)  w zakresie obrotu egzemplarzami, na których artystyczne wykonanie utrwalono – wprowadzania do obrotu, użyczania lub najmu egzemplarzy,

c)  w zakresie rozpowszechniania artystycznego wykonania w sposób inny niż określony w lit. b – nadawania, reemitowania oraz odtwarzania, chyba że są one dokonywane za pomocą wprowadzonego do obrotu egzemplarza, a także publicznego udostępniania utrwalenia artystycznego wykonania w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i w czasie przez siebie wybranym.

W myśl art. 86 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, artyście wykonawcy służy prawo do wynagrodzenia za korzystanie z artystycznego wykonania lub za rozporządzanie prawami do takiego wykonania określone w umowie albo przyznane w przepisach ustawy.

W ocenie artysty działalności przedstawione w opisie stanu faktycznego to działalność artystyczna wykonywana przez indywidualnego artystę wykonawcę, która w pełni wpisuje się w zakres usług kulturalnych, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT.

Zgodnie z tym przepisem, zwolnieniu z VAT podlegają usługi kulturalne świadczone przez indywidualnych twórców i artystów wykonawców, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzane w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów.

Wykonywana przez artystę stand-upowego działalność polega na tworzeniu i prezentacji autorskich monologów komediowych, w których łączone są obserwacje życia codziennego z refleksją społeczną, inteligentną satyrą oraz elementami improwizacji w interakcji z publicznością. Artysta działa w charakterze zarówno indywidualnego twórcy, jak i artysty wykonawcy, samodzielnie opracowując scenariusze, dobierając treści, układ żartów oraz formę przekazu, a następnie realizując je podczas występów.

Każdy występ stanowi unikalne doświadczenie artystyczne, będące wynikiem twórczego opracowania materiału, indywidualnego warsztatu wykonawczego oraz zdolności adaptacji do reakcji widowni. Tworzenie i wykonywanie autorskich monologów wymagają kreacyjności, oryginalności i indywidualnego charakteru, co odpowiada definicji utworu zawartej w art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, gdzie przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia.

Stand-up spełnia również funkcję kulturotwórczą i upowszechniającą kulturę, zgodnie z definicją działalności kulturalnej w art. 1 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, polegającą na tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury. Występy stand-upowe dostarczają bowiem odbiorcom treści artystycznych, społecznie wartościowych, umożliwiając uczestnictwo w doświadczeniu kultury, komentując normy społeczne, wartości i zachowania oraz przyczyniając się do rozwoju wrażliwości artystycznej i społecznej widowni.

Zatem, Wnioskodawca spełnia przesłankę podmiotową – jest artysta wykonawcą, jak i przesłankę przedmiotową świadczy usługi kulturalne. Uzasadnia to zastosowanie zwolnienia VAT do usług wykonywanych przez Wnioskodawcę.

Powyższe wnioski znajdują potwierdzenie w utrwalonej linii interpretacyjnej organów podatkowych.

Organy podatkowe jednolicie formułują tezę, iż zwolnienie od VAT dla usług kulturalnych na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy o podatku od towarów i usług nie ogranicza się wyłącznie do tzw. kultury wysokiej, lecz obejmuje również szereg innych usług mających na celu upowszechnianie kultury i umożliwienie odbiorcom dostępu do wartości artystycznych, twórczych i kulturalnych w różnych formach.

W praktyce interpretacyjnej organów podatkowych znajduje to potwierdzenie m.in. w interpretacjach indywidualnych dotyczących oprawy artystycznej uroczystości prywatnych (np. ślubów i pogrzebów) (interpretacja indywidualna z 17 września 2025 r., nr 0114-KDIP4-2.4012.529.2025.1.KS, czy interpretacji indywidualnej z 2 kwietnia 2024 r., nr 0114-KDIP4-2.4012.74.2024.2.SKJ), przestrzeni artystycznej (np. działalność twórczą związaną z współczesnym cyrkiem) (interpretacja indywidualna z 11 kwietnia 2025 r., nr 0114-KDIP4-2.4012.112.2025.2.WH), gdzie wskazano w szczególności, że usługi te, spełniają przesłanki usług kulturalnych w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy o VAT.

W interpretacja indywidualna z dnia 11 kwietnia 2025 r., nr 0114-KDIP4-2.4012.112.2025.2.WH dotyczącej działalności cyrkowej pokreślono, że:

„Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan działalność twórczą związaną z współczesnym cyrkiem, w szczególności ogniomistrzostwo, żonglerka i klaunada, czyli wesołe JDG. Wskazał Pan, że jest Pan twórcą i artystą w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Opracowuje Pan lub prezentuje spektakle, rozumiane jak utwór/utwory, który został stworzony przez Pana, miał premierę na terenie RP i ma Pan do nich prawa autorskie. Utwory, które Pan prezentuje są najczęściej zamawiane przez instytucje kultury, które przez zrealizowanie wydarzenia, w których partycypuje i prezentuje Pan swoją sztukę, realizują swoje działania statutowe, którymi jest m.in. organizowanie działalności kulturalnej. Jest Pan też jednym z niewielu artystów na polskiej scenie performatywnej, który rozwija teatr związany z ulicą i plenerem narzędziami współczesnego cyrku, żonglerki i klaunady. Pana działalność ma charakter twórczy, oparta jest na oryginalnych pomysłach popartych poszukiwaniami artystycznymi, kreacji artystycznej, innowacyjnymi formami artystycznymi i łączy różne obszary sztuki, a przy tym odwołuje się do określonych wartości kulturowych (np. tradycji cyrku w Polsce, idei rozwijania i poszukiwania oraz estetyki dell'arte), przez co jej realizacja przyczynia się do tworzenia dorobku kulturalnego. Pana spektakle, były i będą prezentowane szerokiej publiczności (czy to w salach widowiskowych w instytucjach kultury, czy też na festiwalach), przez co mają potencjał do upowszechniania kultury w różnych grupach społecznych i demograficznych. Jest Pan opłacany w formie honorarium. Zatem w świetle powyższego wskazać należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy, w ramach świadczonych usług opisanych we wniosku podejmuje Pan szereg czynności, które prowadzą do realizacji jednego celu, tj. wystawiania spektakli, które stanowią usługi kulturalne”.

Co więcej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził możliwość zastosowania zwolnienia od VAT do artysty weselnego, który w ramach prowadzonej działalności wykorzystuje elementy stand-up’u (interpretacja indywidualna z 2 kwietnia 2024 r., nr 0114-KDIP4-2.4012.74.2024.2.SKJ, z 9 lutego 2023 r., nr 0113-KDIPT1-2.4012.829.2022.2.SM).

Tym bardziej jest uzasadnione zastosowanie zwolnienia do artysty scenicznego, który uzyskuje honorarium za występy artystyczne o charakterze twórczym.

Podsumowując, należy zauważyć, że:

·      Wnioskodawca ma status twórcy (w zakresie scenariuszy tworzonych występów) artysty wykonawcy (w zakresie wykonania występów), a jego działania mają charakter oryginalny i niepowtarzalny,

·      występy Wnioskodawcy są objęte ochrona wynikającą z przepisów prawa autorskiego,

·      działalność Wnioskodawcy ma charakter twórczy i artystyczny,

·      Wnioskodawca uzyskuje wynagrodzenie w postaci honorarium,

·      swoim występami Wnioskodawca zapewnia publiczny dostęp do kultury oraz przyczynia się do jej upowszechniania,

co w pełni uzasadnia zakwalifikowanie jej jako usługi kulturalnej zwolnionej z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o podatku od towarów i usług.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, świadczone przez Niego usługi w zakresie występów stand-upowych stanowią usługi kulturalne i tym samym podlegają zwolnieniu z VAT, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o podatku od towarów i usług.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:

Jak stanowi art. 8 ust. 1 ustawy:

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług zwolnienie od podatku.

Zastosowanie zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej upoważnienia.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy:

Z kolei na podstawie art. 43 ust. 19 ustawy:

Warunkiem zastosowania ww. zwolnienia jest zatem spełnienie przesłanki o charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju świadczonych usług (kulturalnych), ale także przesłanki podmiotowej odnoszącej się do usługodawcy.

Powołany przepis art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy stanowi implementację do polskiego porządku prawnego art. 132 ust. 1 lit. n) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1, ze zm.), zgodnie z którym zwolnieniu od podatku przez państwa członkowskie podlega świadczenie niektórych usług kulturalnych, a także dostawa towarów ściśle z nimi związanych, przez podmioty prawa publicznego lub inne instytucje kulturalne uznane przez dane państwo członkowskie.

Ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji usług kulturalnych, jednak należy uznać, że usługą taką będzie usługa związana z kulturą, a z uwagi na brak definicji kultury w prawie podatkowym odnieść się trzeba do znaczenia słownikowego, mając na uwadze charakter, jaki ma spełniać ta definicja w tym przypadku. Tym samym wskazać należy, że kultura oznacza „materialną i umysłową działalność społeczeństw oraz jej wytwory”, zaś usługa to „pomoc okazana komuś”, „działalność gospodarcza służąca do zaspokajania potrzeb ludzi”. Natomiast określenie „kulturalny” oznacza „odnoszący się do tworzenia i upowszechniania kultury lub stanowiący jej składnik”. Właściwym więc wydaje się przyjęcie, że kultura to ogół wytworów i osiągnięć z dziedziny sztuki, funkcjonujących w postaci np. dzieł artystycznych, związanych z twórczością artystyczną (np. o charakterze literackim, naukowym, plastycznym, muzycznym).

W skład grupy podmiotów uprawnionych do zwolnienia weszli indywidualni twórcy i artyści wykonawcy, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzani w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów.

Ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze nie definiują pojęć „kultura” i „usługa kulturalna”. Zatem przy dokonywaniu interpretacji przepisu art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy, posłużyć się należy wykładnią literalną, odwołując się do językowego znaczenia tych pojęć.

Zgodnie z jej regułami, odnosząc się do znaczenia terminu „usługi kulturalne” w języku potocznym, możemy stwierdzić, że pod pojęciem tym kryją się usługi odnoszące się do kultury, w zakresie kultury, itp. Natomiast kultura to „całokształt materialnego i duchowego dorobku ludzkości, a także ogół wartości zasad i norm współżycia przyjętych przez dane zbiorowości; wszystko to, co powstaje dzięki pracy człowieka, co jest wytworem jego myśli i działalności. Kultura dzieli się na: materialną, której zakres pokrywa się z pojęciem cywilizacja, i duchową – ogół wytworów i osiągnięć z dziedziny sztuki, nauki, moralności funkcjonujących w postaci dzieł artystycznych, wierzeń, obyczajów, a także uznanych wartości, takich jak: prawda, sprawiedliwość, wolność, równość itp. (Roman Smolski, Marek Smolski, Elżbieta Helena Stadtműller „Słownik Encyklopedyczny Edukacja Obywatelska” Wydawnictwo Europa, Warszawa 1999). Encyklopedia Popularna w haśle „kultura” podaje, że jest to „całokształt materialnego i duchowego dorobku ludzkości gromadzony, utrwalany i wzbogacany w ciągu jej dziejów, przekazywany z pokolenia na pokolenie; w skład tak pojętej kultury wchodzą nie tylko wytwory materialne i instytucje społeczne, ale także zasady współżycia społecznego, sposoby postępowania, wzory, kryteria ocen estetycznych i moralnych przyjęte w danej zbiorowości i wyznaczające obowiązujące zachowania” (Encyklopedia Popularna PWN, Wydanie XV, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1982).

Przez potoczne rozumienie pojęcia „kultura” możemy zatem uznać całokształt wytworów materialnych i umysłowych społeczności.

W sytuacji, gdy wykładnia językowa nie przynosi oczekiwanych rezultatów, wskazanym jest sięgnięcie do wykładni systemowej oraz funkcjonalnej. W tym celu należy sięgnąć do ustaw wprost lub pośrednio odnoszących się do działalności prowadzonej w sferze kulturalnej, np. ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 87 ze zm.):

Przez potoczne rozumienie pojęcia „kultura” możemy zatem uznać całokształt wytworów materialnych i umysłowych społeczności.

Reasumując, za usługi kulturalne możemy uznać usługi polegające na upowszechnianiu i ochronie kultury, przez którą należy rozumieć naturalne i kulturalne dziedzictwo ludzkości o charakterze materialnym i niematerialnym, w szczególności w zakresie historii, nauki i sztuki.

Analizując możliwość zwolnienia świadczonych usług na gruncie przepisów art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy, należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm.), do której odwołuje się ustawodawca w treści art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy:

Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1, pkt 7-9 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Na podstawie art. 85 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Z treści ww. przepisów można zatem wywieść, że twórcą w rozumieniu ustawy jest każda osoba prowadząca faktycznie działalność twórczą, czyli działalność, której efektem jest powstanie utworu w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Użyte w tym przepisie określenie „przejaw działalności twórczej”, należy rozumieć jako uzewnętrzniony rezultat działalności człowieka o charakterze kreacyjnym.

Zgodnie z art. 85 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Aby określone dzieło mogło być przedmiotem prawa autorskiego musi posiadać następujące cechy:

·      mieć źródło w pracy człowieka (twórcy),

·      stanowić przejaw działalności twórczej,

·      posiadać indywidualny charakter.

Z treści ww. przepisów można zatem wywieść, że twórcą w rozumieniu ustawy jest każda osoba prowadząca faktycznie działalność twórczą, czyli działalność, której efektem jest powstanie utworu w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Użyte w tym przepisie określenie „przejaw działalności twórczej”, należy rozumieć jako uzewnętrzniony rezultat działalności człowieka o charakterze kreacyjnym.

Z opisu sprawy wynika, że Pana działalność polega na świadczeniu usług kulturalnych, ponieważ:

·      prowadzi Pan występy artystyczne, a Pana twórczość polega na tworzeniu i wykonywaniu autorskich monologów komediowych, w których łączy obserwacje życia codziennego z refleksją społeczną, inteligentną satyrą oraz improwizacją w interakcji z publicznością (stand-up);

·      występuje Pan zarówno jako indywidualny twórca, jak i artysta wykonawca – samodzielnie tworzy scenariusze swoich monologów, które następnie wykonuje podczas występów (jest Pan artystą wykonawcą);

·      wystawiane przez Pana przedstawienia są indywidualne i charakterystyczne dla stylu w jakim Pan tworzy, tworzone przez Pana scenariusze mają charakter twórczy;

·      samodzielnie dobiera Pan tematy, kolejność żartów i formę przekazu;

·      przedstawienia obejmują zarówno autorskie treści, jak i interpretacje sytuacji zaczerpniętych z życia codziennego, literatury, muzyki, filmu, a także elementy improwizacji wprowadzane w reakcji na odbiór publiczności. Każdy występ stanowi unikalne doświadczenie artystyczne, w którym łączy Pan twórcze opracowanie treści, indywidualny warsztat wykonawczy oraz umiejętność dopasowania formy i tonu przekazu do konkretnej widowni;

·      współpracuje Pan z podmiotami, które organizują lub sprzedają występy stand-up realizowane przez Pana. Podmioty te odpowiadają za organizację wydarzeń, w tym za zaplecze techniczne niezbędne do przeprowadzenia występu, nagłośnienie oraz zapewnienie odpowiedniej Sali;

·      spektakle odbywają się przede wszystkim w salach koncertowych, teatrach, domach kultury czy halach widowiskowych;

·      charakter Pana występów zapewnia publiczny dostęp do występów artystycznych oraz przyczynia się do upowszechniania kultury stand-up’u;

·      w zależności od indywidualnych ustaleń może Pan rozporządzać swoimi prawami do artystycznego wykonania (albo poprzez udzielenie licencji albo zbycie praw autorskich – np. do nagrań występów);

·      z tytułu występów artystycznych uzyskuje Pan od organizatora lub sprzedających występy honorarium, kalkulowane zazwyczaj albo kwotowo albo jako procent przychodów uzyskanych przez Organizatora ze sprzedanych biletów (po ewentualnych potrąceniach niezbędnych kosztów organizacyjnych). Skalkulowane w ten sposób Pana honorarium jest dokumentowane fakturą;

·      usługi będące przedmiotem wniosku należy kwalifikować jako usługi kulturalne w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy;

·      samodzielnie opracowuje Pan scenariusz oraz treść swoich występów, wskutek czego powstaje „utwór” w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych;

·      Pana nazwisko lub pseudonim artystyczny są i będą ujawniane oraz podawane do publicznej wiadomości w związku z realizacją występów, w szczególności poprzez zapowiedzi występów, materiały promocyjne, bilety, zapowiedzi sceniczne lub inne formy identyfikacji artysty, co odpowiada zasadom oznaczania autorstwa wynikającym z przepisów prawa autorskiego;

·      honorarium uzyskiwane przez Pana z tytułu usług przez niego świadczonych nie stanowi wynagrodzenia z tytułu art. 43 ust. 19 ustawy o podatku od towarów i usług.

Tym samym, skoro – jak wskazano we wniosku – świadczy Pan/będzie Pan świadczył usługi kulturalne w zakresie występów stand-upowych, jako indywidualny twórca lub artysta wykonawca w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz świadczone przez Pana usługi w zakresie występów stand-upowych są/będą wynagradzane w formie honorarium, to usługi te korzystają/będą korzystały ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy.

Podsumowanie

Usługi świadczone przez Pana w zakresie występów stand-upowych są/będą zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy.

Tym samym Pana stanowisko uznałem za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

-     stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia,

-     zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Ponadto, należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.