Interpretacja 0112-KDIL1-1.4012.945.2025.8.AB

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 grudnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 5 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług, który dotyczy prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z opłatami wniesionymi do firmy leasingowej nieudokumentowanymi fakturą. Uzupełnił go Pan pismem nadanym 4 marca 2026 r. (wpływ 9 marca 2026 r.) oraz pismem z 22 marca 2026 r. (wpływ 30 marca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Do firmy (...) NIP: (...) zostały dokonane wpłaty na łączną sumę (...) złotych.

Firma nie dostarczyła dokumentów do przytoczonych wpłat – faktur VAT.

Wpłaty zostały dokonane na podstawie umowy leasingowej, co zostało ujęte w tytule wpłat. Domniema Pan, że (...) zaliczyło wpłaty jako dochód i odprowadziło należne podatki od otrzymanych wpłat z firmy (...) NIP: (...).

Pan natomiast, nie księgując wpłat, nie zaliczając ich jako koszt, zmuszony był zapłacić podatek dochodowy oraz podatek VAT wyższy niż Pan powinien.

Uzupełnienie opisu sprawy

1.  Jest Pan czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT, od chwili założenia działalności, tj. kwietnia 2015 r.

2.  Na pytanie:

„Czy czynności, za które dokonał Pan wpłat, były opodatkowane podatkiem VAT; jeśli tak, z jakich dokumentów wynika opodatkowanie tych czynności przez leasingodawcę”,

odpowiedział Pan:

„Tak, były opodatkowane podatkiem VAT, kwota zakupu pojazdu na umowie leasingowej jest opodatkowana podatkiem VAT, jak również wcześniejsze faktury były również opodatkowane podatkiem VAT”.

3.  Przy zawarciu umowy z leasingodawcą został zawarty leasing operacyjny.

4.  Odpisów amortyzacyjnych po zawarciu umowy z leasingu dokonywało biuro księgowe.

5.  Leasingodawca jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług.

6.  Na pytanie:

„Czy towary będące przedmiotem ww. umowy są/będą wykorzystywane przez Pana w działalności gospodarczej, z tytułu której prowadzenia jest Pan czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT; jeśli nie, to od jakich czynności i w jaki sposób wykorzysta je/będzie Pan wykorzystywał ww. towary od dnia wydania przedmiotu leasingu”,

odpowiedział Pan:

„Towar 1 szt. pojazd specjalny (...) na podwoziu pojazdu ciężarowego powyżej 3,5 t. Wykorzystywany w prowadzeniu działalności gospodarczej”.

7.  Na pytanie:

„Do jakich czynności wykorzystuje/będzie pan wykorzystywał ww. towary objęte zakresem wniosku, tj. do czynności:

a. Opodatkowanych podatkiem od towarów i usług (jakich konkretnie)”,

odpowiedział Pan:

„Pojazd służy do (...). Za taką usługę wystawiam fakturę Vat firmom zlecającym usługę tj. (...)”.

8.  Wydatki poniesione przez Pana objęte zakresem wniosku, będą wykorzystywane wyłącznie do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług w ramach działalności gospodarczej, z tytułu której jest Pan czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT.

9.  Na pytanie:

„Kiedy dokładnie poniósł Pan wydatki będące przedmiotem wniosku; informacji proszę udzielić odrębnie dla każdego towaru oddzielnie”,

odpowiedział Pan:

„Wydatki poniosłem w dniach:

·      (...) 2024 r.;

·      (...) 2024 r.;

·      (…) 2024 r.”.

10.  Na pytanie:

„Czy są to (tj. towary wymienione we wniosku) środki trwałe i podlegają amortyzacji; informacji proszę udzielić odrębnie dla każdego towaru oddzielnie”,

odpowiedział Pan:

„Towar 1 szt. pojazd specjalny (...) na podwoziu pojazdu ciężarowego powyżej 3,5t. Tak, jest to środek trwały i podlega amortyzacji”.

11.  Zakres Pana działalności gospodarczej to (...).

12.  Przedmiotem leasingu jest „(...)” producenta (...) na podwoziu pojazdu ciężarowego marki (...). Pojazd specjalny.

13.  Umowa leasingu podpisana z dniem (...) 2020 r.

14.  Na pytanie:

„Od kiedy dokonywał Pan wpłat w związku z tą umową?”,

odpowiedział Pan:

„Wpłaty zostały dokonywane od czasu podpisania umowy”.

15.  Na pytanie:

„Między jakimi dokładnie podmiotami została zawarta umowa leasingu np. czy stroną tej umowy był Pan jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą (leasingobiorca) i (...) (leasingodawca)?”,

odpowiedział Pan:

„Jestem stroną leasingu jako osoba prowadzona działalność gospodarczą (leasingobiorcą)”.

16.  Na pytanie:

„Czy w umowie leasingu wskazał Pan, że nabędzie Pan przedmiot leasingu w celu wykorzystania go w prowadzonej działalności gospodarczej?”,

odpowiedział Pan:

„Pojazd był wykorzystany wyłącznie do celów w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, jest to również wskazane w umowie. Nie ma możliwości użytkować pojazd w inny sposób”.

17.  Umowa została zawarta na (…) miesięcy, podczas umowy został wprowadzony aneks wydłużając umowę o (…) miesięcy.

18.  Na pytanie:

„Jakie prawa i obowiązki wynikają z umowy leasingu po stronie Pana, a jakie po stronie leasingodawcy; proszę je wyszczególnić”,

odpowiedział Pan:

•      „Korzyści i ciężary związane z pojazdem leasingowym oraz niebezpieczeństwa jego przypadkowej utraty lub uszkodzenia przechodzą na kupującego;

•      Kupujący jest zobowiązany na własny koszt i ryzyko używać, zachować w stanie nie niepogorszonym, naprawiać, chronić i zabezpieczać pojazd leasingowy. Zgodnie z jego właściwościami, normami i instrukcjami producenta;

•      Finansujący nie może zakłócać posiadania pojazdu leasingowego przez kupującego, jednak ma prawo do inspekcji stanu, miejsca jego używania oraz sprawdzania jego zabezpieczenia przed utratą lub uszkodzeniem;

•      Kupujący ponosi wszelką odpowiedzialność wobec osób trzecich za szkody spowodowane przez pojazd leasingowy lub w związku z jego posiadaniem lub używaniem;

•      Kupujący zobowiązuje się, w tym po zakończeniu okresu obowiązywania umowy leasingowej do ponoszenia bezpośrednio wszelkich podatków, opłat i innych ciężarów związanych z własnością, posiadaniem, użytkowaniem (w szczególności: mandatów, opłat związanym z przejazdami płatnymi, płatnymi parkingami, wydaniem naklejek legalizacyjnych itp.);

•      Kupujący ma obowiązek wnosić okresową opłatę leasingową do podanego w umowie leasingowej dnia każdego okresu rozrachunkowego;

•      Z tytułu opóźnienia w realizacjach pieniężnych przez korzystającego, finansujący ma prawo do naliczać odsetki równe w stosunku rocznym, dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie;

•      Korzystający jest zobowiązany do wnoszenia okresowej opłaty leasingowej do dnia wygaśnięcia umowy leasingowej. Wszelkie wpłaty dokonane do tego dnia nie podlegają zwrotowi;

•      Finansujący może odstąpić od umowy leasingowej ze skutkiem natychmiastowym, jeżeli US nie zostanie zawarta lub nie wejdzie w życie w terminie 30 dni;

•      Finansujący może wypowiedzieć umowę leasingową ze skutkiem natychmiastowym jeżeli:

-     Korzystający pozostaje w zwłoce w zapłacie WOL lub co najmniej jednej OOL lub innych należności na łączną kwotę co najmniej jednej okresowej opłaty leasingowej i pomimo wyznaczenia przez finansującego na piśmie dodatkowego terminu siedmiu dni do zapłaty tych należności wraz z odsetkami nie uiścił ich lub

-     Korzystający naruszy postanowienia umowy leasingowej dotyczące PL w zakresie określonym w art. 709 Kodeksu Cywilnego i pomimo wyznaczenia przez finansującego na piśmie dodatkowego terminu siedmiodniowego do zaniechania tych naruszeń lub usunięcia zmian nie uczynił tego;

•      Korzystający zobowiązuje się do prowadzenia działalności ze szczególną dbałością o zgodność z przepisami prawa ochrony środowiska, prawa pracy oraz przepisami właściwymi dla rodzaju prowadzonej działalności oraz do informowania finansującego o przypadkach istotnego naruszenia przez siebie przepisów prawa;

•      Korzystający zobowiązuje się do uzyskania i przedstawienia finansującemu odpisu pozytywnej decyzji Urzędu Dozoru Technicznego dopuszczającej pojazd leasingowy do eksploatacji w terminie 14 dni od dnia zawarcia umowy sprzedaży pojazdu leasingowanego (dotyczy pojazdów leasingowych podlegających dozorowi technicznemu)”.

19.  Przedmiot leasingowy zgodnie z umową przejdzie na własność leasingobiorcy.

20.  Na pytanie:

„Czy własność przedmiotu leasingu będzie przechodzić na Pana, jako korzystającego z chwilą ostatniej raty?”,

odpowiedział Pan:

„Przedmiot leasingowy zgodnie z umową przejdzie na własność leasingobiorcy”.

21.  Na pytanie:

„W jaki sposób zostaną udokumentowane przez leasingodawcę świadczenia wykonywane przez ten podmiot w ramach zawartej umowy leasingu z Panem; czy kwestia ta została uregulowana w umowie leasingu; jeśli tak to w jaki sposób?”,

odpowiedział Pan:

•      „Zamówienie,

•      Podpisana umowa,

•      Wystawianie faktur Vat”.

22.  Na pytanie:

„Jaki jest związek przyczynowo-skutkowy między poniesionymi wydatkami, o których mowa we wniosku, a prowadzoną przez Pana działalnością gospodarczą?”,

odpowiedział Pan:

„Każdą wpłatę do firmy leasingowej traktuje jako koszt, wpłat których dotyczy wniosek nie mogłem w taki sposób zaliczyć ponieważ nie posiadam faktur, a leasingodawca odmawia ich przesłania. Stąd też podatek, który został odprowadzonego do Urzędu Skarbowego jest wyższy niż powinienem opłacić.

W moim przekonaniu zostały spełnione materialne przesłanki prawa do odliczenia w art. 86 ust. 1 Ustawa o podatku od towarów i usług. Pojazd za którego wniosłem opłatę to pojazd o DMC powyżej 3,5 tony wykorzystywany wyłącznie do działalności opodatkowanej.

Ponadto zgodnie z utrwalonym orzecznictwem TSUE.

•      C-516/14 Barlis 06

•      C-518/14 Senatex

Prawo do odliczenia nie może zostać odmówione wyłącznie z przyczyn formalnych, jeśli zostały spełnione przesłanki materialne (wpłacone środki pieniężne). Trybunał wielokrotnie podkreślał, że wymogi formalne (takie jak faktura) nie mogą prowadzić do naruszenia zasady neutralności podatku VAT.

Dlatego stoję na stanowisku, że możliwe jest dokonanie odliczenia poprzez korektę deklaracji podatkowej”.

23.  Na pytanie:

„O jakich wydatkach jest mowa we wniosku, np. czy są to opłaty leasingowe?”,

odpowiedział Pan:

„Wydatki wspomniane we wniosku są to opłaty (raty) leasingowe.”

24.  Na pytanie:

„Jaki jest powód braku otrzymania przez Pana faktur dokumentujących poniesione wydatki; czy prosił Pan leasingodawcę o wystawienie duplikatów tych faktur?”,

odpowiedział Pan:

„Nie wiem jaki jest powód nie przesłania faktur za wpłacone już środki na rachunek leasingodawcy”.

25.  Na pytanie:

„Jakie dokumenty potwierdzające poniesione wydatki Pan posiada (np. przelewy, korespondencja z leasingodawcą) i jakie dane poszczególne dokumenty zawierają?”,

odpowiedział Pan:

„Posiadam potwierdzenie przelewów w których w tytule wpłat widnieje numer umowy zawartej z leasingodawcą. Korespondencja również była prowadzona z prośbą o przesłanie faktur. Leasingodawca odmówił. Twierdząc, że nie są one potrzebne do zaksięgowania wpłat”.

26.  Na pytanie:

„O jakiej decyzji Sądu Administracyjnego mowa jest w Pana własnym stanowisku; czy w odniesieniu do opisanych we wniosku wydatków toczyło/toczy się jakiekolwiek postępowanie sądowe; jeżeli tak, proszę opisać tą sytuację i wskazać, jakie ustalenia zawiera ta decyzja (wyrok)?”,

odpowiedział Pan:

„Nie, nie toczy się postępowanie sądowe. Przywołałem decyzję Sądu Administracyjnego podanego przez leasingodawcę. Powołał się na wyrok Sądu Rejonowego w Gdyni z 17 grudnia 2015 r. (Sygn. Akt. 11 C 2035/15) stwierdził np., że brak doręczenia dokumentu księgowego, jakim jest faktura, nie zwalnia z obowiązku dokonania zapłaty”.

Następnie, w uzupełnieniu z 22 marca 2026 r. wskazał Pan:

1.  Na pytanie:

„Co dokładnie oznacza stwierdzenie w uzupełnieniu do wniosku, że „odpisów amortyzacyjnych dokonywało biuro księgowe”; proszę o wyjaśnienie, czy odpisów tych dokonywał finansujący (firma leasingowa), czy Pan jako korzystający z przedmiotu leasingu?”,

odpowiedział Pan:

„Wynajem pojazdu był Leasing Operacyjny, więc amortyzację dokonuje firma leasingowa ((...)). Ja jako wynajmujący zaliczam w koszta raty leasingowe.

O wpłaty których dotyczy wniosek zwracam się do państwa, ponieważ nie zaksięgowałem ich jako koszt”.

2.  Na pytanie z prośbą o doprecyzowanie:

„Powodu wskazanego przez leasingodawcę jako odmowy wystawienia faktur za opłaty, których dotyczy Pana wniosek, tj. wydatków poniesionych w dniach: (...) 2024 r., (...) 2024 r., (…) 2024 r.”,

odpowiedział Pan:

„Brak wytłumaczenia z jakiego powodu odmawia się wystawiania FV. W jednym z pism natomiast doprecyzują: „Obowiązek uiszczenia opłaty ciąży niezależnie od otrzymania przez korzystającego faktury”. Środki które wpłaciłem, są traktowane jako opłata za korzystanie z przedmiotu”.

3.  Na pytanie:

„Jakich dokładnie czynności opodatkowanych wykonywanych na Pana rzecz przez leasingodawcę dotyczyły wpłaty dokonywane przez Pana (…) 2024 r., (…) 2024 r., (…) 2024 r.; proszę o dokładne wyjaśnienie, za jakie dokładnie czynności wykonywane przez leasingodawcę na Pana rzecz dokonywał Pan ww. wpłat i z jakich dokładnie dokumentów wynika, że ww. czynności były opodatkowane podatkiem VAT u leasingodawcy; informacji proszę udzielić odrębnie dla każdej z ww. wpłat”,

odpowiedział Pan:

„Wpłaty dokonywałem za wynajęcie mi pojazdu przez Leasingodawcę firmę (...) Każda wpłata dotyczy opłaty (czynszu) wynajmu pojazdu, co również zostało opisane w tytule wpłat. Tak każda rata była opodatkowana podatkiem Vat 23%. Opłaty wynikały z przede wszystkim z harmonogramu spłat”.

4.  Na pytanie:

„Czy poniesione przez Pana wydatki w dniach: (…) 2024 r., (…) 2024 r., (…) 2024 r. dotyczyły wyłącznie rat leasingowych; jeśli nie, proszę o dokładne wyjaśnienie, czego dotyczyły te wydatki i dlaczego był Pan zobowiązany ponieść te wydatki; informacji proszę udzielić odrębnie dla każdej z ww. wpłat”,

odpowiedział Pan:

„Dotyczyły wyłącznie rat leasingowych. Byłem zobowiązany ponieść te wydatki ponieważ użytkowałem auto. Jest to kwota tylko i wyłącznie opłata za raty leasingowe”.

5.  Na pytanie:

„Czy poniesione przez Pana wydatki w dniach: (…) 2024 r., (…) 2024 r., (…) 2024 r. zostały udokumentowane przez leasingodawcę innymi dokumentami niż faktura, np. notą księgową; jeśli tak, to proszę o wskazanie, czego dokładnie dotyczyły te dokumenty; informacji proszę udzielić odrębnie dla każdej z ww. wpłat.”,

odpowiedział Pan:

„Nie otrzymałem żadnego dokumentu księgowego od (...) Nie otrzymałem również żadnego dokumentu świadczącym o zaksięgowaniu tej kwoty jako przychód przez (...)”.

Pytanie (ostatecznie sformułowane w piśmie nadanym dnia 4 marca 2026 r.)

Czy od środków za raty leasingowe zapłacone we wrześniu i grudniu roku 2024, Usługa leasingowa jest faktycznie wykonywana i służy działalności opodatkowanej, będzie Pan uprawniony do dokonania odliczenia podatku VAT poprzez korektę deklaracji za okres, w którym powstało prawo do odliczenia, ponieważ materialnie przesłanki zostały spełnione (raty leasingowe zostały opłacone)?

Pana stanowisko w sprawie (przedstawione w piśmie nadanym dnia 4 marca 2026 r.)

W Pana przekonaniu, zostały spełnione materialne przesłanki prawa do odliczenia w art. 86 ust. 1 Ustawa o podatku od towarów i usług. Pojazd, za którego wniósł Pan opłatę to pojazd o DMC powyżej 3,5 tony wykorzystywany wyłącznie do działalności opodatkowanej.

Ponadto zgodnie z utrwalonym orzecznictwem TSUE:

• C-516/14 „Barlis 06”

• C- 518/14 „Senatex”

• C-280/10 „Trawertyn”

prawo do odliczenia nie może zostać odmówione wyłącznie z przyczyn formalnych, jeśli zostały spełnione przesłanki materialne (wpłacone środki pieniężne). Trybunał wielokrotnie podkreślał, że wymogi formalne (takie jak faktura) nie mogą prowadzić do naruszenia zasady neutralności podatku VAT.

Dlatego stoi Pan na stanowisku, że możliwe jest dokonanie odliczenia poprzez korektę deklaracji podatkowej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwana dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:

Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:

Z powyższego przepisu wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Przedstawiona powyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

Co istotne, ustawodawca umożliwił podatnikom skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego w określonych terminach, pod warunkiem niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

W myśl art. 88 ust. 3a ustawy:

W oparciu o art. 88 ust. 4 ustawy:

Z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:

W świetle art. 15 ust. 2 ustawy:

Z przepisów art. 86 ust. 1 i art. 88 ust. 4 ustawy wynika, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje czynnym podatnikom podatku od towarów i usług jedynie w sytuacji, gdy dokonywane zakupy mają ścisły związek z czynnościami opodatkowanymi. Odliczyć zatem można podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego). Wskazana norma prawna wyraża zasadę neutralności podatku od towarów i usług, w następstwie której podatnicy realizujący czynności zwolnione, są w podobnej sytuacji, jak ostateczny nabywca (konsument) towaru lub usługi z wyjątkiem przypadków jednoznacznie wskazanych w ustawie o podatku od towarów i usług. Ustawa wyłącza zatem możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających opodatkowaniu.

Terminy odliczenia podatku VAT naliczonego z otrzymanych faktur zostały określone w art. 86 ust. 10-13 ustawy.

Zgodnie z art. 86 ust. 10 ustawy:

Przy czym, co również istotne, zgodnie z art. 86 ust. 10b pkt 1 ustawy:

Ponadto w świetle art. 86 ust. 11 ustawy:

Na mocy art. 86 ust. 13 ustawy:

W kontekście ww. przepisów należy stwierdzić, że prawo do odliczenia powstaje w związku z powstaniem obowiązku podatkowego z tytułu czynności będącej źródłem podatku naliczonego. Zatem jeżeli obowiązek podatkowy z tytułu danej czynności powstanie u dostawcy towarów czy usług, to u podatnika będącego odbiorcą tej czynności powstanie także prawo do odliczenia. O ile podstawą odliczenia podatku naliczonego będzie data powstania obowiązku podatkowego u dokonującego dostawy lub świadczącego usługi, dopiero w okresie otrzymania faktury (bądź dokumentu celnego) będzie możliwość zrealizowania prawa do odliczenia.

Z powołanych przepisów wynika, że nierozliczony w okresie otrzymania faktury lub w jednym z trzech następnych okresów rozliczeniowych podatek naliczony może zostać rozliczony w okresie 5 lat, licząc od początku roku, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego. Odliczenie podatku, zgodnie z art. 86 ust. 13 ustawy będzie możliwe poprzez korektę deklaracji za okres, w którym wystąpiło prawo do odliczenia podatku bądź za jeden z trzech następnych okresów rozliczeniowych.

W tym miejscu należy zauważyć, że formułując w art. 86 ust. 1 ustawy warunek związku ze sprzedażą opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupu z obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej.

W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, było wykonywanie czynności opodatkowanych.

Jednakże, aby podatnik nabył prawo do odliczenia VAT muszą zostać spełnione jeszcze dwie przesłanki, tj. transakcja faktycznie zaistniała i podatnik posiada fakturę dokumentującą tę transakcję. Oznacza to, że odliczenia podatku naliczonego, w odniesieniu do nabytych towarów lub wyświadczonych usług, co do zasady można dokonać dopiero w rozliczeniu za okres, w którym spełnione są łącznie następujące przesłanki:

•      powstał obowiązek podatkowy w odniesieniu do nabywanych towarów i usług,

•      doszło do faktycznego nabycia tych towarów i usług,

•      podatnik jest w posiadaniu faktury dokumentującej tę transakcję.

Powołane powyżej przepisy stanowią odzwierciedlenie przepisów unijnych. Zgodnie bowiem z treścią art. 168 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r., s. 1, ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”:

Trzeba również mieć na względzie przepisy regulujące korzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego, tj. art. 178 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady, z którego wynika, że:

Zatem na gruncie podatku od towarów i usług istotne jest posiadanie faktur dokumentujących nabycie towarów i usług. Faktury te są bowiem dokumentami źródłowymi potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze, na podstawie których podatnik podatku VAT odlicza podatek naliczony.

Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:

Zgodnie z art. 2 pkt 31 w brzmieniu obowiązującym do 31 stycznia 2026 r.:

Na podstawie art. 2 pkt 31 w brzmieniu obowiązującym od 1 lutego 2026 r.:

W świetle art. 2 pkt 32 ustawy w brzmieniu obowiązującym do 31 stycznia 2026 r.:

Stosownie do art. 2 pkt 32 ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1 lutego 2026 r.:

Na podstawie art. 2 pkt 32a ustawy:

Stosownie do art. 106b ust. 1 ustawy:

W świetle przepisów dotyczących podatku od towarów i usług, faktury są dokumentami potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze dokonywane przez podatnika. Faktura pełni szczególną rolę dowodową w prawidłowym wymiarze podatku VAT, dlatego też niezwykle istotne jest prawidłowe oznaczenie wszystkich elementów faktury.

Faktura jest dokumentem potwierdzającym zaistnienie zdarzenia gospodarczego (potwierdzeniem nabycia określonych towarów i usług lub też otrzymania zaliczki). Wystawienie faktury należy rozumieć jako sporządzenie ww. dokumentu oraz jego przekazanie innemu podmiotowi (nabywcy), a przez to wprowadzenie faktury do obrotu prawnego.

Elementy, jakie powinna zawierać faktura, zostały wymienione w art. 106e ustawy.

Zgodnie z brzmieniem art. 106e ust. 1 ustawy:

Jednocześnie trzeba mieć na względzie, że obowiązujące przepisy prawa nie dopuszczają możliwości zastąpienia faktury innym dokumentem. Krajowe przepisy ustawy o VAT nie wskazują bowiem na inny dokument, który mógłby pełnić rolę faktury.

Faktura jest dokumentem, którego wystawienie wywołuje określone skutki w sferze materialnoprawnych uprawnień i obowiązków podatnika podatku VAT. Dlatego też podatnicy podatku VAT są obowiązani dokumentować sprzedaż towarów lub usług na rzecz innych podatników poprzez wystawienie faktury. Podatnik nie może wybrać sposobu, w jaki na potrzeby podatku VAT, będzie dokumentował sprzedaż w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy. Wystawienie faktury dokumentującej czynność opodatkowaną VAT jest jednym z podstawowych obowiązków podatnika VAT. Natomiast poprzez wystawienie faktury należy rozumieć sporządzenie odpowiedniego, zgodnego z ww. przepisami, dokumentu oraz jego przekazanie innemu podmiotowi (nabywcy), a przez to wprowadzenie faktury do obrotu prawnego.

Trzeba również mieć na uwadze, że faktura dokumentująca dokonanie dostawy towarów/świadczenia usług pełni funkcję kontrolną (umożliwia bowiem administracji podatkowej realizację czynności kontrolnych i weryfikację poprawności zadeklarowanej przez podatnika sprzedaży), ale z perspektywy podatnika najistotniejszą funkcją faktury jest zapewnienie neutralności opodatkowania poprzez umożliwienie odliczenia podatku naliczonego na poprzednim etapie obrotu od podatku należnego. Faktura jest niejako „nośnikiem” podatku naliczonego, w związku z czym zasadniczo realizacja prawa do odliczenia podatku naliczonego nie może obyć się bez faktury. Wynika to wprost z treści art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy.

W konsekwencji podatnik może dokonać odliczenia podatku naliczonego w oparciu o posiadane faktury. Prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związane jest z otrzymaniem przez podatnika faktury, w której określana jest kwota podatku naliczonego. Podatnik jest zobowiązany posiadać fakturę jako warunek niezbędny do realizacji przysługującego prawa do odliczenia podatku naliczonego. O ile bowiem prawo to powstaje w związku z dokonaniem określonych czynności wywołujących skutek w zakresie podatku od towarów i usług, to realizacja tego prawa następuje tylko w wyniku dysponowania przez podatnika fakturą potwierdzającą zakup towarów lub usług.

Na uwarunkowanie prawa do odliczenia podatku naliczonego od posiadania faktury wskazuje w orzeczeniach Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku z 14 lipca 1988 r. w sprawach połączonych 123/87 i 330/87 TSUE stwierdził, że aby być uprawnionym do odliczenia podatku od wartości dodanej podatnik musi posiadać fakturę sporządzoną zgodnie z art. 22(3) VI Dyrektywy. Zgodnie z tym przepisem faktura musi wyraźnie określać kwotę bez VAT oraz odpowiadający jej podatek VAT w podziale na poszczególne stawki, a także wszelkie zwolnienia, zaś Państwa Członkowskie ustalą kryteria ustalenia, czy dany dokument stanowi fakturę. Podobnie w wyroku z 13 grudnia 1989 r. w sprawie C-342/87 Trybunał uznał, że w celu skorzystania z prawa do odliczeń podatnik musi posiadać fakturę. Wskazanie kwoty podatku od towarów i usług jest elementem faktury, od którego zależy skorzystanie z prawa do odliczenia.

Natomiast w wyroku C-152/02 Trybunał wskazał, że z art. 18 ust. 1 lit. a) czytanego w związku z art. 22 ust. 3 VI Dyrektywy jasno wynika, że skorzystanie z prawa do odliczenia, o którym mowa w art. 17 ust. 2 lit. a) uzależnione jest zwykle od posiadania oryginału faktury lub dokumentu, który na podstawie kryteriów ustalonych przez dane Państwo Członkowskie, może pełnić rolę faktury. Co się tyczy zasady proporcjonalności, nie jest ona naruszona poprzez wymaganie od podatnika, aby skorzystał z prawa do odliczenia podatku naliczonego w stosunku do okresu rozliczeniowego, w którym warunek posiadania faktury lub dokumentu uważanego za fakturę oraz warunek wymagalności podatku podlegającego odliczeniu są spełnione. Po pierwsze, wymóg ten jest zgodny z jednym z celów VI Dyrektywy, tj. zapewnienia, aby VAT był nakładany i inkasowany pod nadzorem organów podatkowych, a po drugie zapłata za dostawę towarów lub wyświadczenie usługi, a tym samym zapłata podatku naliczonego nie jest zwykle dokonywana w chwili otrzymania faktury.

Mając na uwadze zacytowany stan prawny należy wyjaśnić, że zgodnie z przepisami ustawy o VAT podatnicy zobowiązani są do wystawiania faktur dokumentujących dokonane transakcje.

Podstawowym dokumentem wystawianym, zgodnie z art. 106b ustawy, przez podatników podatku od towarów i usług są faktury. Są one dokumentami, którymi czynni podatnicy tego podatku dokumentują swoją sprzedaż.

Z opisu sprawy wynika, że:

-     Jest Pan czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT.

-     Zawarł Pan umowę leasingu operacyjnego z Leasingodawcą, który jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług.

-     Umowa została podpisana z dniem (...) 2020 r.

-     Przedmiotem leasingu jest „(...)” producenta (...) na podwoziu pojazdu ciężarowego marki (...). Pojazd specjalny.

-     Ww. pojazd wykorzystywany jest w prowadzeniu przez Pana działalności gospodarczej.

-     Przedmiot leasingowy zgodnie z umową przejdzie na własność leasingobiorcy.

-     Na podstawie umowy leasingowej dokonał Pan wpłat 3 wpłat w roku 2024, jednak nie otrzymał Pan dokumentów do przytoczonych wpłat, tj. faktur.

-     Nie wie Pan, jaki jest powód braku przesłania faktur za wpłacone już środki na rachunek leasingodawcy.

-     Posiada Pan potwierdzenie przelewów, w których w tytule wpłat widnieje numer umowy zawartej z leasingodawcą. Korespondencja również była prowadzona z prośbą o przesłanie faktur. Leasingodawca odmówił, twierdząc, że nie są one potrzebne do zaksięgowania wpłat.

Pana wątpliwości dotyczą kwestii, czy będzie Pan uprawniony do dokonania odliczenia podatku VAT poprzez korektę deklaracji za okres, w którym powstało prawo do odliczenia, w stosunku do środków za raty leasingowe zapłacone we wrześniu i grudniu roku 2024.

Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz zacytowany stan prawny należy wyjaśnić, że zgodnie z przepisami ustawy o VAT podatnicy zobowiązani są do wystawiania faktur dokumentujących dokonane transakcje. Przepisy ustawy o VAT ani dyrektywy 2006/112/WE, nie zawierają szczególnych postanowień pozwalających na brak faktury dokumentujących nabycie towarów/usług.

Zgodnie z art. 167 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:

Z analizy zarówno przywołanych regulacji prawnych, jak i całokształtu przepisów ustawy wynika, że podatek od towarów i usług ze względu na jego konstrukcję, tzn. opodatkowanie wartości dodanej na poszczególnych etapach obrotu gospodarczego, jest podatkiem sformalizowanym i prawo do odliczenia podatku naliczonego jest ograniczone. Podstawę do odliczenia podatku naliczonego mogą stanowić bowiem wyłącznie dokumenty wymienione w ustawie, przy czym dokumenty te muszą spełniać wymogi określone w ustawie i rozporządzeniu wykonawczym do niej.

Podstawowym dokumentem wystawianym, zgodnie z art. 106b ustawy, przez podatników podatku od towarów i usług są faktury. Są one dokumentami, którymi czynni podatnicy tego podatku dokumentują swoją sprzedaż, przez którą stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony nie jest jednak związane tylko z otrzymaniem faktury, choćby od strony formalnej poprawnej, bowiem przysługuje ono w związku z nabyciem towarów i usług. Uprawnienie to może dotyczyć wyłącznie tych czynności, które faktycznie zostały dokonane. Przysługuje ono wyłącznie wówczas, gdy doszło do rzeczywistego nabycia towaru/wyświadczenia usługi oraz gdy podatek naliczony związany jest z faktycznie dokonanymi czynnościami opodatkowanymi.

W analizowanej sprawie nie został spełniony jeden z wymogów umożliwiający odliczenie podatku naliczonego. Nie jest Pan bowiem w posiadaniu faktury, która dokumentuje czynności wykonane na Pana rzecz przez Leasingodawcę, za które dokonał Pan określonych wpłat wynikających z umowy leasingu, zawartego z Leasingodawcą, tj. rat leasingu.

Sam fakt, że w sprawie została zawarta umowa leasingu operacyjnego oraz że dokonał Pan wpłat na poczet rat leasingu, nie uprawnia Pana do odliczenia podatku naliczonego z tego tytułu. Przepisy ustawy o VAT nie zawierają bowiem szczególnych postanowień pozwalających na zastępowanie „Faktur” w rozumieniu art. 2 pkt 31, 32 i 32a ustawy innymi dokumentami, nawet jeżeli zawierają one określone przepisami dane i informacje.

Postanowienia umowy zawartej z Leasingodawcą z uwagi na zakres elementów na niej się znajdujących nie stanowią faktury w rozumieniu art. 2 pkt 31, 32 i 32a ustawy ani nie są fakturą uproszczoną w rozumieniu przepisów rozporządzenia w sprawie wystawiania faktur.

Natomiast jak już wcześniej wskazałem jednym z warunków formalnych uprawniających do skorzystania z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest dysponowanie przez podatnika fakturą. Aby dany dokument stanowił fakturę, musi on zawierać dane wymagane ustawą i przepisami wykonawczymi, w szczególności odpowiadać treści art. 106e ustawy. Spełnienie tych przesłanek decyduje o tym, czy dany dokument może zostać uznany za fakturę.

Mając na uwadze przedstawiony stan prawny i opis sprawy należy stwierdzić, że nie przysługuje Panu prawo do odliczenie podatku VAT, ponieważ nie otrzymał Pan faktury, która dokumentowałyby wykonanie określonych czynności przez Leasingodawcę na Pana rzecz. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa „Faktura” stanowi dla nabywcy usługi/towaru podstawę do odliczenia podatku naliczonego, zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy, gdyż podatkiem naliczonym jest kwota podatku wynikająca z tej faktury.

Zatem, odpowiadając na zadane przez Pana pytanie, wskazać należy, że nie będzie Pan uprawniony do dokonania odliczenia podatku VAT poprzez korektę deklaracji, ponieważ nie został spełniony jeden z wymogów umożliwiający odliczenie podatku naliczonego – nie otrzymał Pan faktur dokumentujących wykonanie określonych czynności przez Leasingodawcę na Pana rzecz.

Tym samym Pana stanowisko jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym. Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Pana w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego.

W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnośnie do powołanych przez Pana wyroków Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej tut. Organ zauważa, że bezpośrednie odniesienie do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który zapadł w konkretnej sprawie podatnika, jest możliwe tylko w przypadku, gdy mamy do czynienia z identycznym lub podobnym stanem faktycznym. Natomiast wyroki powołane przez Pana na poparcie własnego stanowiska rozstrzygają w odmiennym stanie faktycznym od sytuacji przedstawionej we wniosku.

Ta interpretacja rozstrzyga wniosek w części dotyczącej podatku od towarów i usług. Natomiast wniosek w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych został załatwiony odrębnym rozstrzygnięciem.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.