Interpretacja 0112-KDIL1-2.4012.190.2026.2.DM

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 27 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia, czy Państwa Spółka komunalna, w zakresie realizacji wymienionego we wniosku zadania własnego jest wyłączona od opodatkowania podatkiem od towarów i usług oraz czy kwoty rekompensaty, za powierzenie realizacji zadania własnego gminy wskazanego we wniosku, stanowią usługę opodatkowaną podatkiem od towarów i usług.

Uzupełnili go Państwo pismem z 3 czerwca 2026 r. (wpływ 3 czerwca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Miasto i Gmina (…) jest czynnym podatnikiem podatku VAT.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy:

1) ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody oraz gospodarki wodnej;

2) gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego;

3) wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz;

3.a. działalności w zakresie telekomunikacji;

4)  lokalnego transportu zbiorowego;

5)  ochrony zdrowia;

6)  pomocy społecznej, w tym ośrodków i zakładów opiekuńczych;

6.a. wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej;

7) gminnego budownictwa mieszkaniowego;

8) edukacji publicznej;

9) kultury, w tym bibliotek gminnych i innych instytucji kultury oraz ochrony zabytków i opieki nad zabytkami;

10) kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych;

11) targowisk i hal targowych;

12) zieleni gminnej i zadrzewień;

13) cmentarzy gminnych;

14) porządku publicznego i bezpieczeństwa obywateli oraz ochrony przeciwpożarowej i przeciwpowodziowej, w tym wyposażenia i utrzymania gminnego magazynu przeciwpowodziowego;

15) utrzymania gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej oraz obiektów administracyjnych;

16) polityki prorodzinnej, w tym zapewnienia kobietom w ciąży opieki socjalnej, medycznej i prawnej;

17) wspierania i upowszechniania idei samorządowej, w tym tworzenia warunków do działania i rozwoju jednostek pomocniczych i wdrażania programów pobudzania aktywności obywatelskiej;

18) promocji gminy;

19) współpracy i działalności na rzecz organizacji pozarządowych oraz podmiotów wymienionych w art. 3: działalność pożytku publicznego, organizacje pozarządowe, wyłączenie stosowania przepisów ustawy ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie;

20) współpracy ze społecznościami lokalnymi i regionalnymi innych państw.

Wymienione zadania gminy realizowane są bądź to przez komórki Urzędu Miasta i Gminy w (…), bądź też przez podmioty zewnętrzne wybierane do ich realizacji z uwzględnieniem przepisów Prawa zamówień publicznych.

Część zadań własnych gminy przejęła do realizacji gminna spółka, pn.: Kanalizacja Gminy (…) „(…)” Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w (…).

Jedynym udziałowcem tej Spółki jest Gmina (…).

Chodzi o zadania w zakresie poboru, uzdatniania i dostarczania wody, odprowadzania i oczyszczania ścieków oraz zbierania odpadów (§ 4 ust. 1 statutu Spółki). Spółka ta – na podstawie uchwał Rady Miejskiej w (…) – może również zawierać umowy z gminą (…) także w innych zakresach użyteczności publicznej (§ 4 ust. 2 statutu). Na tej podstawie Rada Miejska w (…) uchwałą (…) r. powierzyła Spółce (…) obowiązki z zadania własnego gminy dotyczące utrzymania dróg.

Art. 1 ustawy o gospodarce komunalnej określa zasady i formy gospodarki komunalnej jednostek samorządu terytorialnego, polegające na wykonywaniu przez te jednostki zadań własnych, w celu zaspokojenia zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej. Finansowanie zadań własnych gminy realizowanych przez spółkę komunalną odbywać się ma między innymi poprzez finansowanie spółki komunalnej przez organ założycielski spółki, w tym przypadku Gminę (…).

W zakresie wymienionego wyżej zadania własnego Gmina (…) zawiera ze Spółką Kanalizacja Gminy (…) umowy dotyczące utrzymania w kolejnych latach dróg gminnych, jak również położonych na terenie gminy dróg powiatowych, w stosunku do których Gmina (…) przejęła od Powiatu (…) zadanie własne powiatu utrzymania dróg powiatowych.

We wskazanym wyżej przypadku realizacji przez spółkę komunalną zadania własnego gminy i zadania powiatu przejętego przez gminę Gmina (…) przekazuje Spółce rekompensaty w celu pokrycia kosztów niezbędnych do realizacji tego zadania i niezbędnych kosztów funkcjonowania spółki komunalnej. Szczegółowe zasady realizacji zadania oraz rozliczeń finansowych określają umowy zawarte przez Gminę i Spółkę.

Zgodnie z tymi umowami, Spółka przejęła do wykonania realizację zadania publicznego, w zakresie realizacji którego wykonuje wyłącznie zadania na rzecz gminy, w jej imieniu i na jej rzecz.

Tym samym, w obszarze objętym umowami Spółka nie uczestniczy w wolnym rynku, lecz wykonuje zadania użyteczności publicznej wyłącznie na rzecz jedynego udziałowca Spółki, jakim jest Gmina (…). W takiej sytuacji Spółka nie będzie działa w celu osiągnięcia zysku, lecz w celu realizacji wymienionych zadań publicznych. Nie ponosi zarazem ryzyka gospodarczego, gdyż koszty jej funkcjonowania są pokrywane z budżetu samorządu. W konsekwencji Spółkę można określić jako narzędzie realizacji polityki publicznej, nie zaś podmiotem konkurującym na zasadach rynkowych.

Z tytułu świadczonej usługi komunalnej Gmina zobowiązane jest do wypłacania Spółce rekompensaty w wysokości niezbędnej do pokrycia kosztów poniesionych w trakcie wywiązywania się ze zobowiązań. Wysokość rekompensaty Spółka określa na podstawie przepisów wspólnotowych, w tym decyzji KE C (2011)9380 z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie stosowania art. 106 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom obowiązanym do wykonywania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (2012/21/UE). Rekompensata nie przekracza kwoty odpowiadającej wynikowi finansowemu netto wyliczonemu następująco: koszty poniesione w związku z realizacją usługi minus wszystkie dodatnie wpływy minus jakiekolwiek inne przychody wygenerowane podczas wypełniania usługi plus tzw. rozsądny zysk.

Umowy zawierane przez Gminę i Spółkę nie będą miały w ocenie Wnioskodawcy charakteru odpłatnego, ponieważ na ich podstawie Gmina nie nabywa żadnych usług i dostaw. Umowa ta nie podlega Prawu zamówień publicznych, ponieważ źródłem świadczenia usług jest odpowiedni akt władczy.

Doprecyzowanie opisu stanu faktycznego z 3 czerwca 2026 r. (wpływ 3 czerwca 2026 r.)

1.  Na czym polegają czynności/usługi wykonywane/świadczone przez Państwa w ramach powierzonemu Państwu ww. zadania własnego Gminy, tj. dotyczącego utrzymania dróg? Proszę wyjaśnić.

Państwa odpowiedź:

W ramach zimowego utrzymania dróg nasze zadania obejmują:

a)  zakup i przygotowanie piasku na posypywanie dróg i chodników na terenie Gminy (…),

b)  znajomość stanu dróg,

c)  odśnieżanie dróg,

d)  zapobieganie powstawania i likwidacji śliskości drogowej.

W ramach letniego utrzymania czystości nasze zadania obejmują:

a)  usługa zamiatania ulic i chodników na terenie Gminy (…),

b)  utylizacja urobku zebranego podczas zamiatania.

2. Czy otrzymywane przez Państwa od Gminy (…) rekompensaty są ściśle powiązane z wykonywaniem przez Państwa powierzonym przez Gminę zadaniem, tj. dotyczącym utrzymania dróg? Proszę wyjaśnić.

Państwa odpowiedź:

Tak, rekompensaty są ściśle powiązane z wykonaniem powierzonych przez Gminę zadań.

3. Czy otrzymywana przez Państwa rekompensata jest przeznaczona na pokrycie kosztów ponoszonych przez Państwa w związku z wykonywaniem ww. zadania powierzonego przez Gminę, czy może być ona wykorzystana na inny cel? Proszę wyjaśnić.

Państwa odpowiedź:

Tak, rekompensata jest przeznaczona na pokrycie kosztów i nie jest wykorzystana na inne cele.

4. Czy z ekonomicznego punktu widzenia byliby Państwo w stanie wykonywać ww. zadanie dotyczące utrzymania dróg, do których zobowiązali się Państwo w umowie zawartej z Gminą, bez otrzymywanej rekompensaty? Jeśli tak, proszę wskazać w jaki sposób pokrywaliby Państwo powstałe koszty.

Państwa odpowiedź:

Nie, z ekonomicznego punktu widzenia, bez rekompensaty Spółka nie byłaby w stanie wykonać tych zadań.

5. Czy wykonywaliby Państwo ww. zadanie, bez otrzymywanej rekompensaty? Proszę wyjaśnić, czy realizacja usług w ramach powierzonego zadania jest uzależniona od otrzymania rekompensaty, tj. czy w sytuacji, gdyby Państwo nie otrzymali rekompensaty, usługi nie byłyby realizowane? Proszę wyjaśnić.

Państwa odpowiedź:

Nie, bez rekompensaty nie wykonywaliby Państwo tego zadania. Realizacja usług ściśle związana jest z otrzymaniem rekompensaty. Gdybyśmy nie otrzymali rekompensaty, usługa nie byłaby wykonywana.

6. Czy w ramach wykonywania powierzonego Państwu przez Gminę ww. zadania, świadczą Państwo odpłatnie usługi na rzecz ich odbiorców (np. mieszkańców) – proszę wskazać jakie to usługi? Jeśli w ramach ww. zadań świadczą Państwo odpłatnie usługi na rzecz ich odbiorców (np. mieszkańców), to proszę wskazać:

a) czy otrzymana rekompensata ma wpływ na cenę świadczonych przez Państwa usług, np. poprzez obniżenie ceny konkretnej usługi? Jeżeli tak, proszę wskazać których i na czyją rzecz (np. mieszkańców) świadczonych?

b) kto (Państwo czy Gmina) ustala wysokość odpłatności za świadczone usługi?

c) czy obrót uzyskiwany z tytułu świadczenia usług stanowi bezpośredni obrót Państwa czy Gminy?

d) jeśli świadczone usługi w ww. zakresie mają charakter usług nieodpłatnych, to czy otrzymana rekompensata ma na celu ich sfinansowanie?

 Proszę wyjaśnić.

Państwa odpowiedź:

W ramach powierzonych zadań przez Gminę wykonujemy tylko i wyłącznie usługę dla Gminy (…). Nigdy nie wykonywaliśmy w ramach powierzonych zadań usługi dla innych podmiotów, w tym dla mieszkańców Gminy (…).

7.  W jaki sposób otrzymywana przez Państwa rekompensata jest kalkulowana? Czy rekompensata kalkulowana jest w taki sposób, aby zrekompensować stratę finansową powstałą w związku z realizacją ww. zadania? Proszę wyjaśnić jakie są zasady kalkulacji i wypłacania Państwu rekompensaty?

Państwa odpowiedź:

Kalkulacja rekompensaty jest wyliczana na podstawie ponoszonych kosztów: pracownika, zastosowanego materiału i użytego sprzętu, pokrycie napraw sprzętu oraz rozsądnego zysku w wysokości 5%. Rekompensata kalkulowana jest w taki sposób, aby w związku z realizacją zadania utrzymania dróg nie powstała strata finansowa. Podstawą do wypłacenia Spółce rekompensaty stanowią wykazane przez Spółkę ww. koszty wraz ze wskazanym zyskiem, które zatwierdza wypłacająca rekompensatę Gmina.

8. Jakie warunki wynikające z umowy zawartej przez Państwa z Gminą, o której mowa we wniosku, muszą być spełnione, aby otrzymali Państwo rekompensatę? Proszę wyjaśnić.

Państwa odpowiedź:

Warunkiem wypłaty rekompensaty jest dokument potwierdzający wykonanie zadania.

9. Czy oprócz rekompensaty otrzymują/będą Państwo otrzymywali wynagrodzenie od Gminy za wykonywane na podstawie umowy zawartej z Gminą ww. zadania? Proszę wyjaśnić.

Państwa odpowiedź:

Nie uzyskujemy dodatkowego wynagrodzenia za wykonanie ww. zadań.

10. Czy umowa wykonawcza zawarta z Gminą reguluje zasady wypłaty przyznanej Państwu rekompensaty tytułem realizacji przez Państwa powierzonych zadań? Jeśli tak, to należy wskazać zasady regulujące wypłatę rekompensaty wynikające z umowy wykonawczej?

Państwa odpowiedź:

Tak, umowa reguluje zasady wypłaty rekompensaty. Za każdy miesiąc Spółka przygotowuje zbiorcze zestawienie wykonanych zadań pod względem rodzajowym i ilościowym, które są zatwierdzone przez Gminę. Po zatwierdzeniu Spółka otrzymuje rekompensatę.

Pytania

1. Czy Spółka komunalna w zakresie realizacji wymienionego wyżej zadania gminy jest wyłączona z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o VAT?

2. Czy kwoty rekompensaty za powierzenie realizacji zadania Gminy wskazanego we wniosku stanowią usługę opodatkowaną podatkiem od towarów i usług?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1.

W ocenie tut. Spółki spółka komunalna w zakresie realizacji zadań własnych gminy jest wyłączona z opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Ad 2.

W ocenie Wnioskodawcy rekompensata za powierzenie realizacji wymienionych we wniosku zadań własnych gminy nie stanowi usługi opodatkowanej podatkiem od towarów i usług.

Państwa uzasadnienie

W ocenie Wnioskodawcy przekazywane do spółki komunalnej środki finansowe nie będą podlegały ustawie o podatku od towarów i usług i będą korzystały z wyłączenia opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług w świetle art. 15 ust. 6 ustawy o VAT.

Pojęcie świadczenia składającego się na usługę należy bowiem interpretować zgodnie Kodeksem cywilnym, tj. jako zachowanie się na rzecz innej osoby. Świadczenie usług podlega opodatkowaniu, gdy jest wykonywane w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może być uznana za bezpośredniego beneficjenta usługi. Opodatkowaniu podlegają tylko te czynności, które przyczyniają się bezpośrednio do uzyskania korzyści przez wypłacającego. Uznanie danej czynności za świadczenie usługi wymaga z jednej strony istnienia działania lub zaniechania, z drugiej zaś strony konsumenta tego świadczenia – podmiotu, który odnosi korzyści o charakterze majątkowym.

W ocenie Spółki beneficjentem usług realizowanych przez spółkę komunalną jest wspólnota samorządowa Gminy (…). Rekompensata, jaką otrzymuje Spółka nie jest wynagrodzeniem za zrealizowane usługi, a formą zrekompensowania poniesionych kosztów działalności. W ocenie Wnioskodawcy, dotacje typu kosztowego, do jakich należy zaliczyć rekompensaty, nie podlegają opodatkowaniu. Mają charakter ogólny, a ich celem jest dotowanie całej działalności spółki komunalnej – umożliwienie jej wykonywania czynności powierzonych do realizacji.

Odnosząc się do kwestii podmiotowości Kanalizacji Gminy (…) „(…)” Sp. z o.o. na gruncie podatku od towarów i usług należy zauważyć, że została ona powołana w celu realizacji zadań własnych gminy, tj. m.in. w zakresach wskazanych wyżej w opisie stanu faktycznego. Szczegółowe zasady dotyczące realizacji zadań własnych Gminy oraz zasad rozliczania finansowego określają mają umowy zawarte, dla każdego zadania odrębnie, pomiędzy Gminą a Spółką. Z tytułu świadczonych usług komunalnych Gmina zobowiązana jest do wypłaty rekompensaty w wysokości niezbędnej do pokrycia kosztów poniesionych w trakcie wywiązywania się ze zobowiązań. Wysokość rekompensaty Spółka zobowiązana jest obliczyć na podstawie przepisów wspólnotowych, w tym decyzji KE C (2011)9380 z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie stosowania art. 106 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom obowiązanym do wykonywania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (2012/21/UE). Na jej podstawie rekompensata nie może przekroczyć kwoty odpowiadającej wynikowi finansowemu netto wyliczonemu następująco: koszty poniesione w związku z realizacją usługi minus wszystkie dodatnie wpływy minus jakiekolwiek inne przychody wygenerowane podczas wypełniania usługi plus tzw. rozsądny zysk.

Rekompensata nie stanowi dopłaty do ceny świadczonych usług, a jej istotą jest pokrycie kosztów działalności z tytułu wykonywania zadania własnego powierzonego Spółce do realizacji w trybie władczym.

Powierzenie przedmiotowego zadania użyteczności publicznej nastąpiło w drodze aktu kreującego Spółkę komunalną (najpierw w uchwale Rady Miejskiej powołującej Spółkę, a następnie w umowie spółki), uszczegółowione w uchwale Rady Miejskiej w (…) precyzującej rodzaj zadania gminy przekazanego do realizacji (…). Zatem w sposób niebudzący wątpliwości został określony cel i przedmiot jej działania jako wykonywania zadania własnego Gminy. W celu doprecyzowania zasad współpracy pomiędzy Spółką a Miastem zostały zawarte poszczególne umowy. Umowy te nie mają charakteru odpłatnego. Umowy jedynie doprecyzowują wzajemne relacje między Gminą a Spółką i nie podlegają one ustawie – Prawo zamówień publicznych, ponieważ źródłem świadczenia usług jest w tym przypadku nie umowa, ale odpowiedni akt władczy.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynikają zatem następujące istotne okoliczności.

Po pierwsze, jedynym udziałowcem Spółki jest Gmina (…). Po drugie, Spółka na podstawie umowy realizuje zadania własne gminy. Spółka nie wzbogaca się, nie osiąga zysku, a jedynie pokrywa koszty powstałe wskutek realizacji nałożonych na nią zadań własnych Gminy. Spółka komunalna nie jest podmiotem biorącym udział w „wolnej grze rynkowej”, celem której jest maksymalizacja zysku z prowadzonej działalności.

Biorąc pod uwagę wyrok NSA z 16 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 390/15 i zgodnie z jego wskazaniami rozważając, czy niezależności organizacyjno-prawnej spółki komunalnej towarzyszy niezależność w świadczeniu usług, nie można pominąć faktu wysokiego stopnia zależności spółki od Miasta (które ją utworzyło i jest jej jedynym udziałowcem), wyrażającym się silnymi więzami o charakterze funkcjonalnym, organizacyjnym i majątkowym.

Podnieść przy tym należy, że NSA orzekał już w sprawach na gruncie zbliżonego stanu faktycznego.

Tytułem przykładu wskazać można wyrok NSA z 16 lipca 2019 r., sygn. akt I FSK 587/17 (CBOSA), dotyczący kwalifikacji rekompensaty w przypadku wykonywania przez spółkę zadań własnych województwa, będącego jedynym udziałowcem tej spółki, w którym to orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że spółka nie ma statusu podatnika VAT. Jak zauważył NSA w ww. wyroku, zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o VAT nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Powyższy przepis stanowi prawidłową implementację art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE.L Nr 347 z 11 grudnia 2006 s. 1 ze zm.), zgodnie z którym krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami. Jednakże jeżeli podejmują one taką działalność i dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tej działalności lub transakcji, w przypadku gdy wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziłoby do znaczącego zakłócenia konkurencji. W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych działań sprawia, że mogą być one pominięte.

Zagadnienie podmiotowości prawno-podatkowej spółek było przedmiotem analizy Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który w wyroku z dnia 29 października 2015 r. w sprawie C-174/14 stwierdził w szczególności, że artykuł 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że działalność, taka jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, polegająca na świadczeniu przez spółkę na rzecz regionu usług w dziedzinie planowania i zarządzania regionalną służbą zdrowia zgodnie z umowami programowymi zawartymi pomiędzy tą spółką a rzeczonym regionem, jest objęta zasadą nieopodatkowania podatkiem od wartości dodanej przewidzianą w tym przepisie, w sytuacji gdy owa działalność stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 tej dyrektywy, jeżeli, co podlega weryfikacji sądu odsyłającego, można uznać, że wspomnianą spółkę należy zaklasyfikować jako podmiot prawa publicznego oraz że wykonuje ona wspomnianą działalność jako podmiot władzy publicznej, o ile sąd odsyłający stwierdzi, że zwolnienie tej działalności nie spowoduje znaczących zakłóceń konkurencji. W tym wyroku wskazano, że – jak wynika z utrwalonego orzecznictwa Trybunału – ocena art. 13 ust. 1 dyrektywy 112 w świetle celów wspomnianej dyrektywy świadczy o tym, że dla zastosowania zasady nieopodatkowania muszą zostać spełnione łącznie dwa warunki, a mianowicie prowadzenie działalności przez podmiot publiczny, przy czym działalność ta powinna być wykonywana w charakterze organu władzy publicznej (zob. podobnie w szczególności postanowienie M., C-456/07, EU:C:2008:293, pkt 16 i przytoczone tam orzecznictwo, a także wyrok K., C-79/09, EU:C:2010:171, pkt 79) (pkt 51). Przepis art. 13 ust. 1 dyrektywy 112 nie zawiera żadnego odesłania do prawa państw członkowskich (pkt 53). Oznacza to, że pojęcia znajdujące się w tym przepisie, w tym pojęcie „innych podmiotów prawa Publicznego”, powinny otrzymać w całej Unii autonomiczną i jednolitą wykładnię (pkt 54). Ponadto należy uznać, że wyliczenie znajdujące się w tym przepisie jest wyczerpujące, a pojęcie „innych podmiotów prawa publicznego” stanowi pozostałą kategorię podmiotów należących do władzy publicznej, innych niż te, które zostały konkretnie wymienione w tym przepisie. Trybunał podkreślił, że o ile okoliczność, iż dany podmiot posiada na podstawie właściwego prawa krajowego prerogatywy władztwa publicznego, nie ma decydującego znaczenia dla celów wspomnianej klasyfikacji, to jednak okoliczność ta stanowi w zakresie, w jakim stanowi ona istotną cechę właściwą każdemu organowi publicznemu, wskazówkę o pewnym znaczeniu dla ustalenia, czy podmiot ten należy zaklasyfikować jako podmiot prawa publicznego (art. 58).

Dla zastosowania zasady nieopodatkowania podatkiem VAT przewidzianej we wspomnianym przepisie spełniony musi być ponadto drugi warunek ustanowiony przez ten przepis, a mianowicie, że zwolnione z podatku VAT są czynności wykonywane przez podmiot prawa publicznego działający w charakterze organu władzy publicznej (pkt 69). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału takimi czynnościami są czynności wykonywane przez pomioty prawa publicznego w ramach właściwego dla nich reżimu prawnego, z wyłączeniem tej działalności, która jest wykonywana przez nich na tych samych warunkach prawnych, co przez prywatne podmioty gospodarcze.

Trybunał orzekł ponadto, że przedmiot lub cel takiej działalności nie ma w tym zakresie znaczenia oraz że okoliczność, iż wykonywanie czynności rozpatrywanych w sprawie głównej wiąże się ze stosowaniem prerogatyw władztwa publicznego, pozwala na ustalenie, że działalność ta podlega reżimowi prawa publicznego (zob. podobnie w szczególności wyrok F., C-446/98, EU:C:2000:691, pkt 17, 19 i 22) (pkt 70). W tym kontekście Trybunał wskazał, że zwolnienie przewidziane w art. 13 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 112 obejmuje zasadniczo czynności wykonywane przez podmioty publiczne działające jako organy władzy publicznej, które to czynności, pomimo że mają charakter gospodarczy, są ściśle związane z wykonywaniem prerogatyw władztwa publicznego (wyrok I., C-288/07, EU:C:2008:505, pkt 31) (pkt 71).

Z uwagi na ogół powyższych rozważań Trybunał Sprawiedliwości uznał, iż art. 13 ust. 1 dyrektywy 112 należy interpretować w ten sposób, że działalność taka jak omawiana w postępowaniu głównym, polegająca na świadczeniu przez spółkę na rzecz regionu usług w dziedzinie planowania i zarządzania regionalną służbą zdrowia zgodnie z umowami programowymi zawartymi pomiędzy tą spółką a rzeczonym regionem, jest objęta zasadą nieopodatkowania podatkiem VAT przewidzianą w tym przepisie, w sytuacji gdy owa działalność stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 tej dyrektywy, jeżeli, co podlega weryfikacji sądu odsyłającego, można uznać, że wspomnianą spółkę należy zaklasyfikować jako podmiot prawa publicznego oraz że wykonuje ona wspomnianą działalność jako podmiot władzy publicznej, o ile sąd odsyłający stwierdzi, że zwolnienie tej działalności nie spowoduje znaczących zakłóceń konkurencji (pkt 75).

W rezultacie, mając na uwadze tezy wynikające z przytoczonego wyroku TSUE, dla uznania spółki komunalnej za organ władzy publicznej w rozumieniu art. 15 ust. 6 ustawy o VAT niezbędne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność wykonywaną w charakterze organu władzy publicznej.

Ponadto należy ustalić, czy wyłączenie tej działalności z opodatkowania nie spowoduje znaczących zakłóceń konkurencji.

Odnosząc wskazane warunki do stanu faktycznego niniejszego wniosku stwierdzić należy, że nie ulega wątpliwości, że Kanalizacja Gminy (…) Sp. z o.o. na podstawie uchwały oraz umowy będzie realizować jedynie zadanie własne gminy. Spełniony został zatem warunek, zgodnie z którym działalność wykonywana będzie przez Spółkę w charakterze organu władzy publicznej. Ponadto wyłączenie tej działalności spod opodatkowania nie spowoduje znaczących zakłóceń konkurencji, ponieważ zadanie Spółki komunalnej będzie polegało na podejmowaniu decyzji i dokonywaniu czynności w ramach wskazanych w opisie stanu faktycznego zadania realizowanych wyłącznie na terenie Gminy (…). Należy także dodać, że spółka komunalna działa w zakresie powierzonych jej zadań własnych gminy, a więc w zakresie, w którym nie mogą funkcjonować inne podmioty i w zakresie tych zadań nie występuje rynek konkurencyjny.

Przeszkodą dla wyłączenia spółki komunalnej z kręgu podatników VAT nie jest także fakt, że spółka komunalna jest spółką prawa handlowego. Stanowisko takie zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 czerwca 2017 r., I FSK 1117/15, stwierdzając, że „spółka komunalna działająca w ramach powierzonych jej zadań organu władzy publicznej nie jest podatnikiem podatku VAT. Spółka prawa handlowego, w której jedynym udziałowcem jest gmina działa jako podmiot prawa publicznego w rozumieniu art. 13 ust. 1 dyrektywy 112, tak jak organ władzy publicznej. Możliwości uznania spółki prawa handlowego, której jedynym właścicielem jest jednostka samorządu terytorialnego za podmiot prawa publicznego w rozumieniu art. 13 ust. 1 dyrektywy 112 wynika także z powołanego wyroku TSUE”.

W ocenie Spółki dotacje przedmiotowe są wyłączone z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług. Tym samym w ślad za przekazywanymi środkami finansowymi spółka komunalna gminy nie powinna mieć obowiązku wystawiania faktur VAT na rzecz gminy, a dokumentem rozliczeniowym między Gminą a Spółką komunalną byłby jedynie przelew i wniosek Spółki o przekazanie dotacji.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, w celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi.

Natomiast w myśl art. 9 ust. 3 tej ustawy formy prowadzenia gospodarki gminnej, w tym wykonywania przez gminę zadań o charakterze użyteczności publicznej, określa odrębna ustawa.

Zadaniami użyteczności publicznej, w rozumieniu ustawy, są zadania własne gminy, określone w art. 7 ust. 1, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy.

W myśl art. 1 ustawy o gospodarce komunalnej określa ona zasady i formy gospodarki komunalnej jednostek samorządu terytorialnego, polegające na wykonywaniu przez te jednostki zadań własnych, w celu zaspokojenia zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej.

Gospodarka komunalna obejmuje w szczególności zadania o charakterze użyteczności publicznej, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych.

Stosownie do przepisu art. 2 cyt. ustawy o gospodarce komunalnej, gospodarka komunalna może być prowadzona przez jednostki samorządu terytorialnego w szczególności w formach samorządowego zakładu budżetowego lub spółek prawa handlowego.

W opisanym stanie faktycznym Gmina (…) nie występuje w roli konsumenta (nabywcy usług), ale chodzić ma o powierzone świadczenie wykonywane nie na rzecz, a w imieniu jednostki samorządowej, w związku z realizacją jej zadania własnego o charakterze użyteczności publicznej.

Wydatek nie jest ponoszony przez jednostkę samorządu terytorialnego, w szczególności w ramach prowadzonej działalności gospodarczej albo w związku z innym nabyciem usługi (zwłaszcza związanej z realizacją zadań o charakterze publicznoprawnym) od niezależnego wykonawcy. Nie jest zasadne w tym stanie rzeczy mówić o odpłatnym świadczeniu usług na rzecz tej jednostki w rozumieniu art. 8 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

Pomimo faktu posiadania osobowości prawnej spółka komunalna nie posiada swobody prowadzenia działalności, albowiem tryb działania i realizacji zadań własnych gminy określa jej organ stanowiący gminy. Spółka komunalna działa w zakresie powierzonych jej zadań własnych, a więc w zakresie, w którym nie mogą funkcjonować inne podmioty i w zakresie tych zadań nie występuje rynek konkurencyjny.

Jak wskazał w wyroku 6 września 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach – sygn. akt I SA/Gl 827/21: „(...) Przeszkodą dla wyłączenia skarżącej z kręgu podatników VAT nie jest, wbrew twierdzeniom organu, fakt, że skarżąca jest spółką prawa handlowego. Sąd podziela bowiem stanowisko NSA zaprezentowane w wyroku z dnia 8 czerwca 2017 r., I FSK 1117/15, zgodnie z którym, spółka komunalna działająca w ramach powierzonych jej zadań organu władzy publicznej nie jest podatnikiem podatku VAT. Spółka prawa handlowego, w której jedynym udziałowcem jest gmina, dokonując (...) czynności zmierzających do załatwienia indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej, działa jako podmiot prawa publicznego w rozumieniu art. 13 ust. 1 dyrektywy 112, tak jak organ władzy publicznej. Możliwość uznania spółki prawa handlowego, której jedynym właścicielem jest jednostka samorządu terytorialnego za podmiot prawa publicznego w rozumieniu art. 13 ust. 1 dyrektywy 112 wynika także z powołanego wyroku TSUE”.

Wskazać należy wyrok TSUE w sprawie C-520/14 (ECLI:EU:C:2016:334), gdzie z powołaniem się na dotychczasowe orzecznictwo stwierdzono, iż świadczenie usług jest „odpłatne” w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy 112, a zatem podlega opodatkowaniu, wyłącznie wtedy, gdy pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą istnieje stosunek prawny, w trakcie którego dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych, a wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi rzeczywistą równowartość usługi świadczonej na rzecz usługobiorcy. TSUE wyjaśnił, że istnienie odpłatnego świadczenia usługi nie wystarcza do stwierdzenia, że wykonywana jest działalność gospodarcza w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy 112. Odwołując się ponownie do dorobku orzeczniczego przypomniał, że w celu ustalenia, czy dane świadczenie usług jest wykonywane za wynagrodzeniem, tak że działalność taką należy uznać za działalność gospodarczą, należy zbadać wszystkie okoliczności, w jakich świadczenie to jest realizowane i porównać okoliczności, w jakich zainteresowany świadczy dane usługi, i tych okoliczności, w jakich tego rodzaju świadczenie jest zwykle realizowane. Trybunał podniósł, że asymetria pomiędzy kosztami poniesionymi na realizację określonej usługi a kwotami otrzymanymi za oferowane usługi, wskazuje na brak rzeczywistego związku między zapłaconą kwotą a świadczeniem usług, co w rozstrzyganej sprawie (C-520/14) pozwoliło mu uznać, że jednostka samorządu terytorialnego, która świadczy usługę dowozu uczniów do szkół w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym, nie prowadzi działalności gospodarczej, a więc nie działa jako podatnik.

Z powyższego wynika, że o świadczeniu usług (dostawie towarów) za wynagrodzeniem można mówić wtedy, gdy w ramach stosunku prawnego, zaistniałego na bazie określonej transakcji, występuje jednoznacznie identyfikowane świadczenie wzajemne pomiędzy stronami transakcji. Jak trafnie zauważył NSA w postanowieniu z dnia 2 lipca 2019 r. (sygn. akt I FSK 164/17), okoliczność ta nabiera znaczenia zwłaszcza w przypadku czynności takich podmiotów jak gminy, działające jako organy władzy publicznej, mając na względzie, że zgodnie z art. 13 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 112, krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.

Wskazać w końcu należy na przesądzającą w przekonaniu wnioskodawcy tezę wyroku 7 sędziów NSA z 22 września 2025 r. (I FSK 678/21), że działalność spółki kapitałowej, której jedynym udziałowcem jest jednostka samorządu terytorialnego, polegająca wyłącznie na wykonywaniu niektórych zadań publicznych tej jednostki na podstawie umowy zawartej między spółką a jednostką, finansowana jedynie w formie rekompensaty, o której mowa w art. 5 ust. 1 i 5 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie stosowania art. 106 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom zobowiązanym do wykonywania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (Dz. U. UE. Seria L. z 2012 r. Nr 7 str. 3) nie ma charakteru gospodarczego w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług i nie podlega tym samym opodatkowaniu tym podatkiem.

Orzeczenie to jest prawomocne i w pełni adekwatne w zakresie formy finansowania i jej podlegania opodatkowaniu VAT w odniesieniu do przedstawionego stanu objętego wnioskiem Spółki.

Za uzasadnione należy uznać stanowisko, że z środki finansowe przeznaczone na realizację zadania wskazanego w opisie stanu faktycznego nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT, albowiem w tym zakresie spółka komunalna realizuje jedynie zadanie własne gminy na zasadach wynikających z przepisów prawa o randze ustawy, a odbiorcami usług realizowanych przez spółkę komunalną są mieszkańcy gminy.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

Jak wynika z ww. art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, dla uznania, że dostawa towarów czy świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bezwzględnym warunkiem jest „odpłatność” za daną czynność.

Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy.

Co istotne usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Zatem aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.

Czynność może być albo odpłatna albo nieodpłatna. Na gruncie podatku od towarów i usług nie występują czynności częściowo odpłatne. Jeśli tylko czynność została wykonana za wynagrodzeniem, to jest ona odpłatna. Nie ma żadnego znaczenia, czy wynagrodzenie to pokrywa koszty świadczenia tej czynności poniesione przez podatnika, ewentualnie kreuje dla podatnika zysk. Także czynności wykonane „po kosztach” ich świadczenia, bądź poniżej tych kosztów, są czynnościami odpłatnymi, o ile tylko pobrano za nie wynagrodzenie.

Kwestia odpłatności była wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku z dnia 15 lipca 1982 r. w sprawie Hong-Kong Trade Development Council TSUE stwierdził, że czynności podlegają opodatkowaniu jedynie wtedy, gdy zostały wykonane odpłatnie. Analizując głębiej ten problem TSUE w wyroku z dnia 8 marca 1988 r. w sprawie Apple and Pear Development Council stwierdził, że czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem.

Pojęcie „odpłatności” pojawiło się również w orzeczeniu z dnia 5 lutego 1981 r. w sprawie C-154/80 Staatssecretaris van Financien przeciwko Coöperatieve Aardappelenbewaarplaats GA ETS, które zapadło na tle przepisów Dyrektywy VAT z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych (67/227/EWEC). Trybunał wskazał, że termin „zapłata” stanowi integralną część przepisów prawa wspólnotowego, które nie odwołuje się do prawa państw członkowskich dla ustalenia jego znaczenia i zakresu. Stąd też wykładnia tego wyrażenia nie może być pozostawiona dyskrecjonalnemu władztwu każdego państwa członkowskiego. Ponadto Trybunał przypomniał, że świadczenie podlega opodatkowaniu jedynie w wypadku, gdy podstawę opodatkowania stanowi świadczenie wzajemne otrzymane przez świadczącego usługę. Musi również istnieć możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego. W końcu – jak wskazał Trybunał – świadczenie wzajemne musi stanowić pewną wartość subiektywną, gdyż podstawą opodatkowania jest świadczenie wzajemne rzeczywiście otrzymane, nie zaś wartość otrzymana według kryteriów obiektywnych.

Na uwagę zasługuje także orzeczenie w sprawie C-16/93 pomiędzy R.J. Tolsma a Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden (Holandia), gdzie podkreślono, że dla wystąpienia opodatkowania podatkiem od towarów i usług konieczne staje się zaistnienie bezpośredniego związku płatności z konkretną czynnością oraz istnienie konsumenta tej czynności.

Zatem za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w których:

·   istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne,

·   wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,

·   istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem,

·   istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.

W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Ponadto, aby czynność podlegała opodatkowaniu musi być wykonana przez podmiot działający dla tej czynności w charakterze podatnika podatku VAT.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:

Przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług stanowią implementację art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady. Zgodnie z ww. regulacją:

Organy władzy publicznej mają na gruncie podatku od towarów i usług szczególny status, wynikający z art. 15 ust. 6 ustawy, zgodnie z którym:

Unormowanie to stanowi odzwierciedlenie art. 13 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady, który stanowi, że:

Organy władzy publicznej nie będą podatnikami podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty prawa publicznego, nawet jeśli pobierają należności, opłaty lub składki. Organy te będą natomiast podatnikami VAT w przypadku wykonywanych przez nie czynności na podstawie umów cywilnoprawnych. Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenia usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Pojęcie podatnika obejmuje swym zakresem podmioty, które dokonują czynności podlegającej opodatkowaniu. Ustawodawca określił wskazane pojęcie na tyle szeroko, by w każdym przypadku profesjonalnej aktywności zawodowej, dokonywania czynności opodatkowanych podmiot mógł zostać uznany za podatnika w zakresie tych czynności. Podkreślić przy tym należy, że działalność gospodarcza ma miejsce również wówczas, gdy nie przyniosła ona żadnych widocznych efektów (bez względu na cel i rezultat takiej działalności). Charakterystyka ta pozwala na uznanie, że pojęcie podatnika na gruncie podatku od towarów i usług ma wymiar autonomiczny – niezależny od uregulowań innych aktów normatywnych regulujących stosunki prawnopodatkowe.

W zakresie statusu podmiotu publicznego wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 29 października 2015 r. w sprawie C-174/14 Saudaçor – Sociedade Gestora de Recursos e Equipamentos da Saúde dos Açores SA przeciwko Fazenda Pública, w którym stwierdził:

Z kolei w wyroku z 22 lutego 2018 r. w sprawie C-182/17 Nagyszénás Településszolgáltatási Nonprofit Kft. przeciwko Nemzeti Adó-és Vámhivatal Fellebviteli Igazgatósága, TSUE wskazał, że:

Rolę gminy określa ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 662).

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:

Natomiast, zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:

Katalog zadań własnych gminy został określony w art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

W myśl z art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:

Zasady i formy gospodarki komunalnej jednostek samorządu terytorialnego, polegające na wykonywaniu przez te jednostki zadań własnych, w celu zaspokojenia zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej – uregulowano w ustawie z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 679).

Jak stanowi art. 1 ust. 2 ustawy o gospodarce komunalnej:

W oparciu o art. 2 ustawy o gospodarce komunalnej:

W myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o gospodarce komunalnej:

Zatem w przypadku, gdy są to jednostki prawnie niewyodrębnione, tzn. pozostające w strukturze gminy, dla celów podatkowych traktuje się je tak samo jak gminne jednostki pomocnicze. Wykonywane przez nie czynności winna rozliczać gmina. Jeśli jednak znajdą się one poza strukturą gminy, jako tzw. jednostki prawnie wyodrębnione (np. w formie spółki prawa cywilnego lub handlowego), będą miały odrębną od gminy zdolność prawnopodatkową.

Z powyższych konstrukcji prawnych jednoznacznie wynika, że zarówno gmina, jak i utworzona przez nią spółka prawa handlowego, wykonując we własnym imieniu i na własny rachunek czynności spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 ustawy, działają w charakterze podatników podatku VAT.

Podkreślić należy, że dla uzyskania statusu podatnika VAT nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności. Podatnikiem będzie podmiot prowadzący działalność gospodarczą bez względu na to, czy przynosi ona zyski. Podatnikami VAT są również podmioty, których cel działalności nie jest związany z prowadzeniem działalności komercyjnej nastawionej na osiąganie zysków lub też przeznaczające uzyskane zyski na cele społecznie użyteczne (charytatywne, kulturalne, naukowe, itd.).

Zatem, nawet gdyby podatnik nie osiągnął dochodu z tytułu prowadzonej działalności, to wystąpi w charakterze podatnika podatku VAT wykonując czynności będące przedmiotem działalności gospodarczej – bowiem będzie świadczył w tym zakresie usługi, które podlegają VAT. Oznacza to, że jeżeli podmiot uzyska za to świadczenie jakąkolwiek zapłatę w sensie ekonomicznym (nawet bilansując tylko poniesione w związku z nim wydatki), to otrzymane wynagrodzenie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT według właściwych reguł.

Z opisu sprawy wynika, że Miasto i Gmina (…), które jest czynnym podatnikiem podatku VAT, jest zobowiązane do zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty – zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Zadania gminy realizowane są bądź to przez komórki Urzędu Miasta i Gminy w (…), bądź też przez podmioty zewnętrzne wybierane do ich realizacji z uwzględnieniem przepisów Prawa zamówień publicznych. Część zadań własnych gminy przejęła do realizacji Państwa gminna spółka, pn.: Kanalizacja Gminy (…) „(…)” Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w (…)m. Jedynym udziałowcem Państwa Spółki jest Gmina (…). Wskazali Państwo, że chodzi m.in o zadania w zakresie poboru, uzdatniania i dostarczania wody, odprowadzania i oczyszczania ścieków oraz zbierania odpadów (§ 4 ust. 1 statutu Spółki). Spółka ta – na podstawie uchwał Rady Miejskiej w (…) – może również zawierać umowy z gminą (…) także w innych zakresach użyteczności publicznej (§ 4 ust. 2 statutu Spółki). Na tej podstawie Rada Miejska w (…) uchwałą (…) r. powierzyła Państwa Spółce obowiązki z zadania własnego gminy dotyczące utrzymania dróg. Ponadto, wskazali Państwo, że art. 1 ustawy o gospodarce komunalnej określa zasady i formy gospodarki komunalnej jednostek samorządu terytorialnego, polegające na wykonywaniu przez te jednostki zadań własnych, w celu zaspokojenia zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej. Finansowanie zadań własnych gminy realizowanych przez spółkę komunalną odbywać się ma między innymi poprzez finansowanie spółki komunalnej przez organ założycielski spółki, w tym przypadku Gminę (…). W zakresie wymienionego wyżej zadania własnego Gmina (…) zawiera z Państwa Spółką – Kanalizacja Gminy (…) – umowy dotyczące utrzymania w kolejnych latach dróg gminnych, jak również położonych na terenie gminy dróg powiatowych, w stosunku do których Gmina (…) przejęła od Powiatu (…) zadanie własne powiatu utrzymania dróg powiatowych. We wskazanym wyżej przypadku realizacji przez Państwa spółkę komunalną zadania własnego gminy i zadania powiatu przejętego przez gminę Gmina (…) przekazuje Państwa Spółce rekompensaty w celu pokrycia kosztów niezbędnych do realizacji tego zadania i niezbędnych kosztów funkcjonowania spółki komunalnej. Szczegółowe zasady realizacji zadania oraz rozliczeń finansowych określają umowy zawarte przez Gminę i Państwa Spółkę. Zgodnie z tymi umowami, Państwa Spółka przejęła do wykonania realizację zadania publicznego, w zakresie realizacji którego wykonuje wyłącznie to zadania tylko na rzecz gminy, w jej imieniu i na jej rzecz. Tym samym, w obszarze objętym umowami Państwa Spółka wykonuje zadania użyteczności publicznej wyłącznie na rzecz jedynego udziałowca Państwa Spółki, jakim jest Gmina (…). Państwa Spółka nie będzie działa w celu osiągnięcia zysku, lecz w celu realizacji wymienionych zadań publicznych. Nie ponoszą Państwo zarazem ryzyka gospodarczego, gdyż koszty jej funkcjonowania są pokrywane z budżetu samorządu. Z tytułu świadczonej usługi komunalnej Gmina zobowiązane jest do wypłacania Państwa Spółce rekompensaty w wysokości niezbędnej do pokrycia kosztów poniesionych w trakcie wywiązywania się ze zobowiązań. Wysokość rekompensaty Państwa Spółka określa na podstawie przepisów wspólnotowych, w tym decyzji KE C (2011)9380 z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie stosowania art. 106 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom obowiązanym do wykonywania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (2012/21/UE). Rekompensata nie przekracza kwoty odpowiadającej wynikowi finansowemu netto wyliczonemu następująco: koszty poniesione w związku z realizacją usługi minus wszystkie dodatnie wpływy minus jakiekolwiek inne przychody wygenerowane podczas wypełniania usługi plus tzw. rozsądny zysk.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy Państwa Spółka komunalna, w zakresie realizacji wymienionego we wniosku zadania własnego jest wyłączona od opodatkowania podatkiem od towarów i usług oraz czy kwoty rekompensaty, za powierzenie realizacji zadania własnego gminy wskazanego we wniosku, stanowią usługę opodatkowaną podatkiem od towarów i usług.

Jak zostało wskazane powyżej, aby czynność podlegała opodatkowaniu musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy jej wykonaniem a otrzymanym świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.

Na mocy art. 29a ust. 1 ustawy:

Powyższy przepis odnosi się do wszystkiego, co stanowi zapłatę obejmując swym zakresem każdą formę zapłaty otrzymaną przez sprzedawcę z tytułu dostawy towarów lub wykonania usługi.

Katalog elementów dodatkowych wchodzących w skład podstawy opodatkowania określony został w art. 29a ust. 6 ustawy, zgodnie z którym:

Na podstawie art. 29a ust. 7 ustawy:

Podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi wartość otrzymanego świadczenia, które dostawca lub świadczący usługę otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego. Przepis art. 29a ust. 6 i ust. 7 ustawy wymienia elementy, które powinny być wliczane bądź nie powinny być wliczane do podstawy opodatkowania.

Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja, subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą towaru lub świadczeniem usługi.

Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru, czy też konkretnego rodzaju usługi. Gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z dostawą lub świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych, płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Nie jest natomiast podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna dopłata o podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą towaru lub świadczeniem usługi. W przypadku natomiast, gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z dostawą lub świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych, płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Otrzymane dotacje i inne dopłaty podlegają więc opodatkowaniu jako składnik ceny czynności, z którą są związane. Jeżeli dotacja, subwencja lub inna dopłata o podobnym charakterze przekazywana jest w celu sfinansowania dostawy konkretnych towarów lub świadczenia konkretnych usług – istnieje bezpośredni związek między otrzymaną dopłatą a dostawą towarów lub świadczeniem usług i ich ceną – to stanowi ona podstawę opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Nie ma przy tym znaczenia, od kogo dostawca towaru lub świadczący usługę otrzymuje zapłatę – czy od nabywcy czy od osoby trzeciej, ważne jest, aby było to wynagrodzenie za daną konkretną usługę lub za daną konkretną dostawę.

Zatem, aby dotacje i inne środki o podobnym charakterze stanowiły podstawę opodatkowania, muszą być wypłacane jako należność z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług i być bezpośrednio związane z ceną tego świadczenia. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje, dofinansowanie ogólne – na pokrycie kosztów działalności – nie zwiększa podstawy opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu.

Definicji terminu „bezpośredniego wpływu na cenę” nie zawiera ani ustawa, ani Dyrektywa 2006/112/WE Rady, dlatego też w tym zakresie należy odwołać się do sposobu wykładni tego pojęcia wynikającego z orzecznictwa TSUE.

W wyroku z 15 lipca 2004 r. w sprawie C-144/02 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec TSUE wyjaśnił:

Aby stwierdzić, czy otrzymywane przez beneficjenta środki wchodzą do podstawy opodatkowania świadczonych usług, niezbędne jest stwierdzenie, czy występują konkretne usługi, z którymi związane jest to dofinansowanie, wykonywane przez odbiorcę dofinansowania. Tylko w takim przypadku dotacja może wchodzić do podstawy opodatkowania. Następnie należy zbadać, zgodnie z tezami wyroków TSUE, czy dofinansowanie stanowi element determinujący cenę tej usługi (świadczenia).

Analizując przedstawiony opis sprawy w kontekście powołanych przepisów prawa należy zauważyć, że pomiędzy płatnością, którą otrzymują Państwo w formie rekompensaty od Gminy (…) a świadczeniami na jej rzecz zachodzi związek bezpośredni, bowiem płatność następuje w zamian za te świadczenia.

W rozpatrywanej sprawie, na podstawie zawartej z Gminą umowy, wykonują Państwo powierzone przez Gminę zadania o charakterze użyteczności publicznej, w szczególności w zakresie zimowego utrzymania dróg oraz letniego utrzymania czystości, a za ich realizację otrzymują Państwo wynagrodzenie w postaci rekompensaty.

W tym przypadku mamy zatem do czynienia z istnieniem dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu zlecającego wykonanie usługi, będącego jednocześnie odbiorcą usługi (Gminą (…)), jak również podmiotu wykonującego zlecenie – świadczącego usługę (podmiot gospodarczy posiadający odrębność prawno-podatkową od Gminy (…)) – w przedmiotowej sprawie Państwo.

W zakresie ww. czynności wykonywanych przez Państwa uznać należy, że rekompensata jest przyznawana w celu sfinansowania wykonywanych przez Państwa konkretnych usług zgodnie z umową, jest zatem istotnym elementem zaliczanym do podstawy opodatkowania świadczonych usług. Zatem otrzymują Państwo zindywidualizowaną korzyść (rekompensatę), która pozostaje w bezpośrednim związku z czynnościami, które wykonują Państwo na rzecz Gminy i które stanowią przedmiot Państwa działalności gospodarczej.

Zaznaczenia wymaga, że są Państwo spółką prawa handlowego, będącą odrębnym od Gminy podmiotem posiadającym osobowość prawną, zatem nie są Państwo adresatem normy prawnej zawartej w art. 15 ust. 6 ustawy. Tym samym nie mogą Państwo korzystać z wyłączenia od opodatkowania, które dotyczy ściśle określonych podmiotów, tj. organów władzy publicznej i urzędów obsługujących te organy. Wprawdzie zobowiązali się Państwo wykonywać czynności związane z realizacją zadań własnych Gminy, jednak czynią to Państwo jako odrębny podmiot posiadający status podatnika podatku VAT. Nie wchodzą Państwo w skład administracji samorządowej, lecz prowadzą Państwo niezależną działalność gospodarczą. Stopień Państwa zależności od Gminy nie może automatycznie przesądzać o wyłączeniu powierzonego Państwu zadania własnego Gminy z opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług świadczenie pieniężne otrzymywane z tytułu realizacji ww. usług, określane przez strony jako rekompensata, stanowi dla Państwa zapłatę za świadczone przez Państwa usługi. Jak Państwo wskazali, rekompensaty są ściśle powiązane z wykonaniem powierzonych przez Gminę zadań. Rekompensata jest przeznaczona na pokrycie kosztów i nie jest wykorzystana na inne cele. Z ekonomicznego punktu widzenia, bez rekompensaty Państwa Spółka nie byłaby w stanie wykonać tych zadań. Bez rekompensaty nie wykonywaliby Państwo tego zadania. Realizacja usług ściśle związana jest z otrzymaniem rekompensaty. Gdyby Państwo nie otrzymali rekompensaty, usługa nie byłaby wykonywana. Kalkulacja rekompensaty jest wyliczana na podstawie ponoszonych kosztów: pracownika, zastosowanego materiału i użytego sprzętu, pokrycie napraw sprzętu oraz rozsądnego zysku w wysokości 5%. Rekompensata kalkulowana jest w taki sposób, aby w związku z realizacją zadania utrzymania dróg nie powstała strata finansowa. Podstawą do wypłacenia Państwa Spółce rekompensaty, stanowią wykazane przez Państwa Spółkę ww. koszty wraz ze wskazanym zyskiem, które zatwierdza wypłacająca rekompensatę Gmina. Warunkiem wypłaty rekompensaty jest dokument potwierdzający wykonanie zadania.

W kontekście powyższego, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług otrzymywane z tytułu realizacji opisanych we wniosku usług świadczenie pieniężne – rekompensata, będzie stanowić dla Państwa zapłatę za świadczone przez Państwa usługi. Mimo że będą Państwo wykonywać czynności z katalogu zadań własnych Gminy, o których mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, w imieniu jednostki samorządu terytorialnego, to jednak nie wchodzą Państwo w skład administracji samorządowej, lecz prowadzą Państwo niezależną działalność gospodarczą. Zatem pomiędzy płatnością należną Państwu od Gminy określoną jako rekompensata, a świadczeniem na jego rzecz, będzie zachodził związek bezpośredni, ponieważ płatność nastąpi w zamian za to świadczenie.

Z tych też względów czynności, które zobowiązali się Państwo wykonywać na rzecz Gminy, realizując powierzone zadania własne Gminy w zamian za otrzymaną rekompensatę, stanowią określone w art. 8 ust. 1 ustawy odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zatem otrzymana w powyższym zakresie rekompensata stanowi element podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy.

Podsumowując, w zakresie wykonywania czynności związanych z realizacją zadań własnych Miasta i Gminy (…), finansowanych z otrzymywanych od Miasta i Gminy (…) środków finansowych, działają Państwo w charakterze podatnika podatku od towarów i usług prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a wykonywane czynności spełniają definicję świadczenia usług, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, dlatego też podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług otrzymana rekompensata w formie pieniężnej stanowi zapłatę (wynagrodzenie) za świadczone przez Państwa na rzecz Gminy usługi.

Wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług może albo być opodatkowana właściwą stawką podatku VAT, albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku.

Przepisy ustawy oraz rozporządzeń wykonawczych do ustawy nie przewidują zwolnienia od podatku dla ww. czynności. W związku z tym, usługi te opodatkowane będą według właściwej stawki podatku i nie będą korzystały ze zwolnienia z tego podatku.

W konsekwencji należy stwierdzić, że wykonując czynności związane z realizacją wskazanego we wniosku zadania własnego Miasta i Gminy (…), finansowanego z otrzymywanych od Miasta i Gminy (…) środków finansowych, prowadzą Państwo działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy i nie działają Państwo w charakterze organu władzy publicznej w rozumieniu art. 15 ust. 6 ustawy, a co za tym idzie są Państwo podatnikiem podatku od towarów i usług. Tym samym są Państwo zobowiązani do naliczania podatku należnego od wykonywanych czynności realizowanych na rzecz Miasta i Gminy (…), za które otrzymują Państwo rekompensatę. Natomiast otrzymana przez Państwa rekompensata za wykonywanie wskazanego we wniosku zadania własnego Miasta i Gminy (…), stanowi wynagrodzenie z tytułu świadczenia przez Państwa usług podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, a w konsekwencji stanowi podstawę opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy.

Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytań nr 1 i nr 2 jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia;

Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Jednocześnie należy podkreślić, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

W zakresie wskazanych przez Państwa wyroków sądów należy zauważyć, że wyroki sądów to rozstrzygnięcia w konkretnej sprawie, osadzonej w określonym stanie faktycznym. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) w swoim rozdziale III określa zamknięty katalog źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Nie przewiduje on takiej mocy dla orzecznictwa sądowego, w tym orzecznictwa sądów administracyjnych (w Polsce nie obowiązuje system precedensów sądowych). W związku z powyższym, nie negując orzecznictwa, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, należy zauważyć, że moc obowiązująca wyroku zamyka się w obrębie sprawy, w której została wydana.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·   w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·   w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.