Podleganie opodatkowaniu rekompensaty oraz prawo do odliczenia.
Spółka kapitałowa świadczy usługi publicznego transportu zbiorowego jako Operator na zlecenie jednostek samorządu terytorialnego (JST). JST ustalają ceny biletów, które są niższe od kosztów, co powoduje deficyt. Aby go pokryć, JST wypłacają Spółce rekompensaty finansowe obliczane na podstawie wozokilometrów, niezależnie od liczby pasażerów czy dochodów ze sprzedaży biletów. Rekompensaty…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
14 stycznia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 14 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia, czy otrzymywane przez Państwa Spółkę środki finansowe (rekompensaty), z tytułu realizacji usług publicznego transportu zbiorowego, stanowią wynagrodzenie za świadczenie usług i tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy (pytanie oznaczone we wniosku nr 1) oraz, czy w świetle art. 86 ustawy Państwa Spółce przysługuje prawo pełnego odliczenia naliczonego podatku VAT od zakupów związanych ze świadczeniem usług publicznego transportu zbiorowego (pytanie oznaczone we wniosku nr 2).
Uzupełnili go Państwo pismem z 12 marca 2026 r. (wpływ 17 marca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Pytanie nr 1
Wnioskodawca świadczy usługi publicznego transportu zbiorowego jako Operator na zlecenie jednostek samorządu terytorialnego (JST), będących Organizatorami, w oparciu o zawarte z nimi umowy.
Poszczególne jednostki samorządu terytorialnego, będące organizatorami transportu, ustalają wysokość cen biletów dla pasażerów korzystających z komunikacji. Z uwagi na przyjętą politykę taryfową, wpływy ze sprzedaży biletów nie pokrywają w pełni kosztów działalności przewozowej prowadzonej przez Wnioskodawcę.
W związku z powyższym, zgodnie z umowami, Wnioskodawca otrzymuje od jednostek samorządu terytorialnego rekompensaty finansowe mające na celu pokrycie powstałego deficytu. Wysokość rekompensaty nie może przekroczyć kwoty odpowiadającej wynikowi finansowemu netto, który równoważny jest sumie wpływów obejmujących koszty i przychody powstałe z tytułu świadczenia usług publicznych, z uwzględnieniem rozsądnego zysku, o ile zostanie przyznany przez Organizatora, którym jest JST.
Rozliczenia rekompensaty dokonuje się zgodnie z zasadami określonymi w § 6 Umowy o świadczenie usług publicznego transportu zbiorowego. Stanowi on że Spółka (Operator) ustala na podstawie prowadzonych ksiąg rachunkowych wartość kosztów świadczenia usług publicznego transportu zbiorowego, który jest pomniejszony o wartość przychodu. Wysokość tych rekompensat jest ustalana jednostkowo na jeden wozokilometr dla danej JST i po przeliczeniu przez liczbę wozokilometrów zrealizowanych przez wnioskodawcę. Nie zależy ona zaś od liczby przewiezionych pasażerów ani od dochodów ze sprzedaży biletów. Rekompensata jest wypłacana jako określona kwota za każdy przejechany kilometr realizacji usługi, bez bezpośredniego powiązania z ceną pojedynczego biletu czy liczbą sprzedanych biletów.
Na rekompensatę należną Spółce (Operatorowi) składają się określone koszty związane ze świadczeniem usług publicznego transportu zbiorowego (m.in. amortyzacji, koszty osobowe, koszty materiałów i energii, korzystania i utrzymania niezbędnej infrastruktury technicznej) oraz przychody je pomniejszające. Przychody pomniejszające rekompensatę to wszelkie przychody, których Operator świadcząc usługi publiczne uzyskał, które obejmują w szczególności przychody z biletów i innych opłat przewozowych, dopłat do ulg ustawowych oraz przychody z reklam świadczone z wykorzystaniem składników środków trwałych związanych ze świadczeniem usług publicznego transportu zbiorowego.
Ponadto, wskazać należy, że do zobowiązań i uprawnień Organizatora (JST) zalicza się określenie obowiązującej ceny, a w szczególności ceny za przewozy (przygotowanie planu cen, tj. planu taryfowego.
Opisane powyżej rekompensaty wypłacane są na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 285).
Zadaniem Spółki nie jest maksymalizacja zysku, lecz rzetelne i gospodarne realizowanie zadań z zakresu publicznego transportu zbiorowego w celu zaspokojenia potrzeb wspólnoty samorządowej.
Spółka wykonuje także inną działalność gospodarczą jednakże nie powoduje ona możliwości wyrównania kosztów zadania powierzonego, w związku z tym nie mogłaby zapewnić swojego funkcjonowania bez stosownej rekompensaty. Taka forma realizacji zadań własnych Gminy jest prawnie możliwa oraz konieczna ze względu na interes publiczny.
Pytanie nr 2
Spółka świadczy usługi opodatkowane (prowadzi działalność gospodarczą), gdyż jest uprawniona i zobowiązana do sprzedaży biletów, (opodatkowanych stawką VAT 8%), a wpływy z ich sprzedaży stanowią jej przychód. Okoliczność natomiast, że JST wypłaca Spółce rekompensatę, niepodlegającą opodatkowaniu VAT (jak uważa Spółka w ramach pytania nr 1) nie stanowiącą wynagrodzenia z tytułu usług na rzecz JST, a które ma charakter pokrycia kosztów działalności gospodarczej – nie ma wpływu na możliwość odliczenia tegoż podatku.
Podstawowym przychodem Spółki są przychody z prowadzonej działalności gospodarczej – przychody taryfowe ze sprzedaży biletów. Spółka prowadzi także działalność poboczną opodatkowaną podatkiem VAT, jednak wszystkie powyższe przychody nie są w stanie pokryć kosztów podstawowej działalności Spółki.
Z kolei stosownie do brzmienia art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
Wykonywane, powierzone Spółce, zadania własne JST, którego odbiorcami są pasażerowie, czyli usługa przewozu jest świadczona na rzecz pasażerów, a nie na rzecz JST, jest usługą opodatkowaną (wynagrodzeniem za te usługi jest bowiem przychód ze sprzedaży biletów opodatkowany podatkiem VAT – wynagrodzeniem za przejazd pasażera jest opłata za bilet). Rekompensata służy wyrównaniu strat z tytułu działalności Spółki, gdyż jest ona związana ceną biletu ustaloną przez JST, która to cena wiąże Spółkę i nie podlega żadnym zmianom ze strony podatnika.
Ustawodawca stworzył zatem podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, tj. odnoszących się do zakupów, które muszą być wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, jak i niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy o podatku od towarów i usług a także przesłanek zmniejszających wysokość odliczenia podatku naliczonego określonych w art. 86 ust. 2a-2h ustawy o VAT.
Ponadto powołane wyżej przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie wiążą prawa do odliczenia podatku ze źródłem pochodzenia środków finansowych przeznaczonych na zakup towarów i usług, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, przy nabyciu których podatek został naliczony.
W przedmiotowej sprawie, zdaniem Spółki – ponoszone wydatki mają związek z całą działalnością Spółki, tj. sprzedażą biletów, reklamą, przewozami okolicznościowymi, tj. z opodatkowaną działalnością gospodarczą. Ponoszone wydatki nie są związane z otrzymywaną rekompensatą, która nie podlega opodatkowaniu wg Spółki, albowiem stanowi ona pokrycie strat, a nie wynagrodzenie za świadczone, usługi w pełnym tego słowa znaczeniu oraz w sensie prawnym.
Doprecyzowanie opisu stanu faktycznego z 12 marca 2026 r. (wpływ 17 marca 2026 r.)
1. Czy są Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT?
Państwa odpowiedź:
Tak. Przedsiębiorstwo (…) jest czynnym podatnikiem VAT, zarejestrowanym pod nr NIP (…).
2. Czy otrzymywane przez Państwa rekompensaty są wypłacane wyłącznie w celu realizacji zadań w zakresie publicznego transportu zbiorowego? Proszę wyjaśnić.
Państwa odpowiedź:
Tak, otrzymywane rekompensaty są wyłącznie w celu realizacji zdań w zakresie publicznego transportu zbiorowego. Przedsiębiorstwo (…) ma zawarte umowy z jednostkami samorządu terytorialnego, będącymi Organizatorami publicznego transportu zbiorowego na swoim terenie w rozumienie ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 285). Na podstawie tych umów Przedsiębiorstwo (…) jako Operator w rozumieniu ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 285) świadczy usługi publicznego transportu zbiorowego i z tego tytułu otrzymuje rekompensaty.
3. Czy rekompensaty mogą być wykorzystane na inny cel niż realizowany przez Państwa publiczny transport zbiorowy, np. mogą zostać przeznaczone na ogólną działalność Spółki? Proszę wyjaśnić.
Państwa odpowiedź:
Nie. Rekompensaty nie mogą być wykorzystane na inny cel niż realizacja publicznego transportu zbiorowego. Realizacja tego transportu na terenie danej jednostki samorządu terytorialnego odbywa się na podstawie zawartej umowy. Z tej umowy wynika, że jednostka samorządu terytorialnego koordynuje politykę taryfową, tj. ceny biletów, jakie pasażerowie płacą za przejazd. Polityka ta określa ceny biletów na poziomie niższym, niż ten, który powodowałby pokrycie Spółce wszystkich kosztów świadczonych usług publicznego transportu zbiorowego.
Z uwagi na fakt, że uzyskane przychody ze sprzedaży biletów po cenach zaproponowanych przez jednostkę samorządu terytorialnego, nie pokrywają wszystkich poniesionych kosztów świadczonych usług publicznego transportu zbiorowego, Spółka otrzymuje rekompensatę, która ma jej zrekompensować nie pokryte koszty. Model ten jest uregulowany w ustawie z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 285).
4. Czy rekompensaty są kalkulowane w taki sposób, aby zrekompensować stratę finansową powstałą w związku z realizacją umowy (świadczenie usług publicznego transportu zbiorowego)? Proszę wyjaśnić.
Państwa odpowiedź:
Tak. Rekompensaty są kalkulowane w taki sposób, aby zrekompensować stratę finansową – deficyt, powstałą w związku z realizacją umowy. Spółka prowadzi ewidencję księgową przychodów dla danej jednostki samorządu terytorialnego, uzyskiwanych ze sprzedaży biletów z tytułu świadczenia usług publicznego transportu zbiorowego. Ceny biletów są koordynowane przez jednostkę samorządu terytorialnego, które są ustalane na poziomie niższym, niż te, które zapewniałyby Spółce pokrycie wszystkich kosztów związanych ze świadczeniem usług publicznego transportu zbiorowego. Taka polityka cenowa ma na celu zapewnienie dostępności usług publicznego transportu zbiorowego dla ogółu mieszkańców danej jednostki samorządu terytorialnego. Na wyodrębnionych kontach księgowych Spółka rejestruje i kalkuluje koszty związane ze świadczeniem usług publicznego transportu zbiorowego dla danej jednostki samorządu terytorialnego. Mając ustalone przychody i koszty świadczenia usług publicznego transportu zbiorowego dla danej jednostki samorządu terytorialnego Spółka ustala wartość rekompensaty – deficytu, która nie może być wyższa od wartości nie pokrytych kosztów uzyskanymi przychodami ze sprzedaży biletów.
5. Czy z ekonomicznego punktu widzenia są Państwo w stanie świadczyć usługi w zakresie publicznego transportu zbiorowego bez otrzymywanych rekompensat, a jeśli tak, to w jaki sposób pokrywaliby Państwo powstałą stratę finansową? Proszę wyjaśnić.
Państwa odpowiedź:
Przedsiębiorstwo (…) nie jest w stanie świadczyć usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego bez otrzymywania rekompensat.
Podmiot jest spółką kapitałową i samodzielną, która prowadząc działalność musi dążyć, aby co najmniej poniesione koszty zostały pokryte uzyskanymi przychodami. Nie otrzymanie rekompensat byłoby równoznaczne z zaprzestaniem świadczenia usług publicznego transportu zbiorowego. Zapewnienie dostępności zbiorowego transportu publicznego mieszkańcom danej jednostki samorządu terytorialnego jest zadaniem własnym tej jednostki samorządu terytorialnego (gminy, powiatu), a nie Spółki.
6. Czy świadczyliby Państwo ww. usługi, gdyby nie otrzymywali rekompensat? Proszę wyjaśnić.
Państwa odpowiedź:
Nie. Nie świadczyliby Państwo usług publicznego transportu zbiorowego, gdyby nie otrzymywaliby Państwo rekompensat. Celem i zdaniem Spółki nie jest zapewnienie transportu publicznego mieszkańcom danej jednostki samorządu terytorialnego. Jest to zadanie tej jednostki (gminy, powiatu, województwa). Spółka świadczyłaby wtedy inne usługi przewozu osób, takie, które nie byłyby dla niej deficytowe.
7. Czy odpłatność pasażerów jest niższa w związku z otrzymywaniem rekompensat? Proszę wyjaśnić.
Państwa odpowiedź:
Tak. Odpłatność pasażerów jest niższa, od tej, która zapewniałaby Spółce pokrycie wszystkich kosztów świadczenia usług publicznego transportu zbiorowego. Dana jednostka samorządu terytorialnego prowadzi politykę cenową biletów stosowanych przez Operatora (Spółkę) podczas świadczenia usług publicznego transportu zbiorowego na terenie danej jednostki samorządowej (gminy, powiatu). Umowa o świadczenie usług publicznego transportu zbiorowego zawiera zastrzeżenia, że zmiana cen biletów przez Operatora wymaga akceptacji jednostki samorządu terytorialnego. Stosowanie niższych cen biletów ma na celu zapewnienie dostępności usług publicznego transportu zbiorowego mieszkańcom danej jednostki samorządowej. Otrzymywane rekompensaty mają na celu pokrycie powstałego deficytu – straty finansowej, powstałej z niepokrytych przychodami kosztów związanych z realizacją usług publicznego transportu zbiorowego.
8. Czy – gdyby Państwo nie otrzymywali rekompensat – cena wykonywanych świadczeń byłaby wyższa, tj. kalkulowana w taki sposób, aby zrekompensować stratę finansową? Proszę wyjaśnić.
Państwa odpowiedź:
Brak otrzymywania rekompensat spowodowałby zaprzestanie wykonywania usług publicznego transportu zbiorowego. Spółka mogłaby świadczyć usługi regularnego przewozu osób, jednakże ceny biletów miałyby wartości wyższe, zapewniające pokrycie wszystkich kosztów świadczonych usług.
9. Od czego jest uzależniona wysokość rekompensat (np. wyłącznie wozokilometrów czy również ilości wykonanych kursów w zakresie publicznego transportu zbiorowego, ilości pasażerów, itp.)? Proszę wyjaśnić.
Państwa odpowiedź:
Wartość rekompensaty uzależniona jest od wartości straty finansowej – deficytu powstałego na skutek świadczenia usług publicznego transportu zbiorowego. Spółka prowadzi ewidencję księgową przychodów dla danej jednostki samorządu terytorialnego (danej umowy), uzyskiwanych ze sprzedaży biletów z tytułu świadczenia usług publicznego transportu zbiorowego. Wartości te są uzależnione od ilości przewiezionych pasażerów, na którą Spółka nie ma wpływu. Im większa liczba pasażerów tym wyższa wartość przychodów. Drugim elementem niezależnym od Spółki, mającym wpływ na wartość przychodów to ceny biletów, które są niższe od rynkowych ze względu na politykę cenową danej jednostki samorządu terytorialnego, mającą na celu zapewnienie dostępności mieszkańcom danej jednostki samorządu terytorialnego. Również na wyodrębnionych kontach księgowych Spółka rejestruje i kalkuluje koszty związane ze świadczeniem usług publicznego transportu zbiorowego dla danej jednostki samorządu terytorialnego (umowy). Mając ustalone przychody i koszty świadczenia usług publicznego transportu zbiorowego dla danej jednostki samorządu terytorialnego, Spółka ustala wartość rekompensaty – deficytu, która nie może być wyższa od wartości nie pokrytych kosztów uzyskanymi przychodami ze sprzedaży biletów.
10. We wniosku zadali Państwo pytanie o treści:
Czy w świetle art. 86 ustawy o VAT Spółce przysługuje prawo pełnego odliczenia naliczonego podatku VAT od zakupów związanych ze świadczeniem usług publicznego transportu zbiorowego?
Państwa odpowiedź:
Faktury dokumentujące zakupy związane ze świadczeniem usług publicznego transportu zbiorowego będą wystawiane na Przedsiębiorstwo (…). Nie na JST. Zakupy te są dokonywane przez Spółkę i na nią będą wystawione faktury VAT.
11. Do wykonywania jakich czynności będą przez Państwa wykorzystywane zakupione towary i usługi związane ze świadczeniem usług publicznego transportu zbiorowego, tj. np. do czynności wyłącznie opodatkowanych podatkiem VAT? Proszę wyjaśnić.
Państwa odpowiedź:
Spółka do świadczenia usług publicznego transportu zbiorowego wykorzystuje zakupione materiały i usługi. Nie wykorzystuje towarów. Zakupione materiały i usługi Spółka wykorzystuje do świadczenia usług publicznego transportu zbiorowego, które stanowią sprzedaż opodatkowaną. Spółka nie uzyskuje z tytułu świadczenia usług publicznego transportu zbiorowego sprzedaży zwolnionej. Uzyskane przychody stanowią przychody ze sprzedaży biletów i otrzymanych dopłat do ulg ustawowych, które stanowią sprzedaż opodatkowaną oraz rekompensaty, które zdaniem Spółki nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.
Pytanie
1. Czy otrzymywane przez Wnioskodawcę środki finansowe od JST (rekompensaty) z tytułu realizacji usług publicznego transportu zbiorowego stanowią wynagrodzenie za świadczenie usług i tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT), zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT?
2. Czy w świetle art. 86 ustawy o VAT Spółce przysługuje prawo pełnego odliczenia naliczonego podatku VAT od zakupów związanych ze świadczeniem usług publicznego transportu zbiorowego?
Państwa stanowisko w sprawie
Dotyczące pytania nr 1
Zdaniem Wnioskodawcy rekompensata strat wynikających ze świadczenia usług publicznego transportu zbiorowego, którą otrzymuje Wnioskodawca od jednostek samorządu terytorialnego nie stanowi obrotu podlegającego opodatkowaniu podatkiem VAT.
W niniejszej sprawie zastosowanie znajduje wyrok TSUE z 8 maja 2025 r., sygn. C-615/23, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przeciwko P. S.A., (LEX nr 3858486).
W myśl wyżej przywołanego orzeczenia art. 73 Dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: Dyrektywa VAT) należy interpretować w ten sposób, że zryczałtowana rekompensata wypłacana przez jednostkę samorządu terytorialnego przedsiębiorstwu świadczącemu usługi publicznego transportu zbiorowego i mająca na celu pokrycie strat poniesionych w ramach świadczenia tych usług nie wchodzi w zakres podstawy opodatkowania tego przedsiębiorstwa.
Z punktu widzenia przepisów unijnych, kluczowe znaczenie ma art. 73 Dyrektywy VAT. Przepis ten stanowi, że podstawą opodatkowania przy dostawie towarów lub świadczeniu usług jest wszystko, co stanowi wartość otrzymywanego lub należnego wynagrodzenia (zapłaty) za tę dostawę lub usługę, otrzymanego od nabywcy lub osoby trzeciej.
W interpretacji tego przepisu utrwaliło się stanowisko, że do podstawy opodatkowania należy wliczać także dotacje, subwencje i dopłaty, które mają bezpośredni wpływ na cenę danej usługi lub towaru. Innymi słowy, jeżeli określone dofinansowanie ze środków publicznych pozostaje w bezpośrednim związku z ceną świadczonej usługi (przykładowo obniża cenę jednostkową usługi dla odbiorcy), powinno ono zwiększać podstawę opodatkowania VAT u świadczącego tę usługę.
Natomiast dofinansowania nienoszące cech takiego bezpośredniego wpływu na cenę nie powinny być traktowane jako element podstawy opodatkowania.
Wskazany powyżej wyrok w sprawie C-615/23 stwierdza, że zryczałtowana rekompensata wypłacana przez jednostkę samorządu terytorialnego przedsiębiorstwu świadczącemu usługi publicznego transportu zbiorowego, mająca na celu pokrycie strat z tytułu tych usług, nie wchodzi w zakres podstawy opodatkowania VAT tego przedsiębiorstwa. Zatem otrzymywane przez wnioskodawcę dofinansowanie nie stanowi wynagrodzenia za usługę podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, o ile spełnione są analogiczne warunki jak w sprawie rozpatrzonej przez TSUE (brak bezpośredniego powiązania z ceną biletu, ryczałtowy charakter rekompensaty itp.).
W omawianej sprawie TSUE uznał, że taka rekompensata nie jest „subwencją bezpośrednio związaną z ceną” w rozumieniu art. 73 Dyrektywy VAT, ponieważ nie wpływa ona na cenę biletów i nie jest powiązana z konkretnymi usługami świadczonymi na rzecz pasażerów. Kluczowe jest, iż wysokość rekompensaty zależy od ogólnych kosztów działania operatora (przykładowo liczby wozokilometrów), a nie od liczby pasażerów ani wartości sprzedanych biletów.
Najważniejszą kwestią podkreśloną przez TSUE był brak bezpośredniego wpływu rekompensaty na cenę usługi. Rekompensata wypłacana operatorowi nie jest bezpośrednio powiązana z ceną biletu lub innej konkretnej usługi transportowej. Nie stanowi ona dopłaty do ceny konkretnego przejazdu, lecz służy pokryciu ogólnych strat finansowych, które ponosi przedsiębiorstwo świadczące usługi publicznego transportu zbiorowego. Cena biletu dla pasażera jest ustalana administracyjnie przez jednostkę samorządu terytorialnego i nie zmienia się proporcjonalnie w zależności od wysokości otrzymanej rekompensaty.
Powyższe jest dowodem na brak bezpośredniego związku przyczynowego między kwotą rekompensaty a ceną usługi dla pasażera.
Dodatkowo TSUE podkreślił brak świadczenia wzajemnego na rzecz jednostek samorządu terytorialnego. Rekompensata nie jest traktowana jako wynagrodzenie za konkretną usługę świadczoną na rzecz płatnika rekompensaty, którym jest jednostka samorządu terytorialnego.
Jednostka samorządu terytorialnego nie jest bezpośrednim beneficjentem usługi przewozowej – usługi te są świadczone w interesie publicznym na rzecz pasażerów, a rola jednostki samorządu terytorialnego polega na organizowaniu i dofinansowaniu transportu, nie zaś na nabyciu usługi transportu na własne potrzeby.
Tym samym wypłata rekompensaty nie oznacza zakupu usługi przez jednostkę samorządu terytorialnego, lecz wsparcie przedsiębiorstwa świadczącego usługi publicznego transportu zbiorowego w realizacji zadań publicznych.
Następnie należy wskazać, że rekompensata nie stanowi elementu ceny biletu. Fakt, że dotacja ze strony jednostki samorządu terytorialnego pośrednio umożliwia utrzymanie ceny biletu na niższym poziomie, nie wystarcza do uznania jej za część podstawy opodatkowania. TSUE podkreślił, że samo finansowanie, które pozwala obniżyć cenę usługi dla odbiorców, nie jest automatycznie traktowane jako subwencja bezpośrednio związana z ceną. Zatem nawet jeśli bez takiej rekompensaty cena biletów musiałaby być wyższa, to subsydiowanie działalności przewoźnika nie jest tożsame z dopłatą do konkretnej ceny jednostkowej, a zatem nie rodzi obowiązku naliczania VAT.
Podsumowując, w świetle wyroku C-615/23 rekompensaty wypłacane przez jednostkę samorządu terytorialnego przedsiębiorstwu świadczącemu usługi publicznego transportu zbiorowego, ustalane ryczałtowo na podstawie wozokilometrów i niepowiązane bezpośrednio z ceną biletów, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT. Oznacza to brak obowiązku doliczania podatku VAT do takich płatności oraz brak obowiązku wykazywania ich w deklaracji jako obrotu opodatkowanego po stronie operatora.
Mając na uwadze powyższe rozważania należy stwierdzić, że charakter otrzymywanych przez Wnioskodawcę rekompensat odpowiada warunkom opisanym w wyroku TSUE C-615/23. Są to środki niezależne od ceny biletu, wypłacane w celu pokrycia ogólnego deficytu z tytułu usług świadczonych w interesie publicznym.
Podobne stanowisko zajął Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 20 października 2025 r., sygn. 0111-KDIB3-1.4012.724.2025.2.ICZ.
Na podobnym stanowisko stanął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 listopada 2024 r., sygn. akt I FSK 1881/22.
Dotyczące pytania nr 2
Mając powyższe na uwadze w opinii Spółki przysługuje jej w świetle przepisów art. 86 ust. 1-2h ustawy o VAT pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikające z faktur dokumentujących zakupy towarów i usług służących wykonywaniu usług w zakresie komunikacji miejskiej.
Przedmiotowe rozważania potwierdzają stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym prawidłowo udokumentowane zakupy związane z działalnością opodatkowaną, w tym szczególności od zakupów związanych z planowaną realizacją projektu finansowanego z UE będą uprawniały Spółkę do pełnego odliczania podatku naliczonego od zakupu towarów i usług służących wykonaniu usługi publicznego transportu zbiorowego.
Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu, a) nabycia towarów i usług, b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wyłącznie podatnikowi tego podatku i dotyczy podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących zakupy towarów i usług, wykorzystywanych do wykonywania czynności opodatkowanych. Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku.
W świetle opisanego stanu faktycznego Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż nie ma znaczenia z punktu widzenia ww. przepisów, iż Spółka otrzymuje od jednostki samorządu terytorialnego rekompensatę (nie podlegającą opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług).
Spółka prowadząc działalności określone w stanie faktycznym do niniejszego wniosku wykonuje wyłącznie działalność gospodarczą, w tym w szczególności jako działalność podstawową – działalność z zakresu świadczenia usług publicznego transportu zbiorowego.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w kwestiach objętych pytaniami oznaczonymi we wniosku nr 1 i 2 jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Jak wynika z treści art. 2 pkt 6 ustawy:
Przez towary należy rozumieć rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Definicja świadczenia usług ma charakter dopełniający definicję dostawy towarów i jest wyrazem realizacji powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatnika w ramach działalności gospodarczej.
Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do „grona” usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w rozumieniu art. 7 ustawy.
Zatem każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy jej wykonaniem, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną czynność w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.
Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
Zatem pod pojęciem odpłatności rozumieć należy prawo podmiotu sprzedającego towar lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).
Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy podatku od towarów i usług, podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Taka konstrukcja definicji świadczenia usług jest wyrazem zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych w ramach profesjonalnego obrotu gospodarczego.
Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem działa jako podatnik VAT.
W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług stanowią implementację art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, str. 1, ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady.
Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
„Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.
„Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
Powyższe przepisy wskazują, że czynność podlega opodatkowaniu, jeśli podmiot wykorzystuje w sposób ciągły w celach zarobkowych swój majątek.
Z powyższych konstrukcji prawnych jednoznacznie wynika, że wykonując opisane we wniosku czynności spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 ustawy, działają Państwo w charakterze podatnika podatku VAT.
Dla uzyskania statusu podatnika VAT nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności. Podatnikiem będzie podmiot prowadzący działalność gospodarczą bez względu na to, czy przynosi ona zyski. Podatnikami VAT są również podmioty, których cel działalności nie jest związany z prowadzeniem działalności komercyjnej nastawionej na osiąganie zysków lub też przeznaczające uzyskane zyski na cele społecznie użyteczne (charytatywne, kulturalne, naukowe, itd.).
Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzenia wymaga, że gdyby nawet podatnik nie osiągnął z tytułu prowadzonej działalności dochodu, to nie zmienia to faktu, że wykonując czynności będące przedmiotem działalności gospodarczej wystąpi w charakterze podatnika podatku VAT – bowiem będzie świadczył w tym zakresie usługi, które podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT. W konsekwencji, oznacza to, że jeżeli podmiot uzyska jakąkolwiek zapłatę za te usługi w sensie ekonomicznym (nawet bilansując tylko poniesione w związku z nim wydatki), to owe wynagrodzenie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT według właściwych reguł.
Zasady finansowania przewozów o charakterze publicznym zostały uregulowane w ustawie z 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 258 ze zm.), dalej „ustawa o publicznym transporcie zbiorowym”.
Art. 4 ust. 1 pkt 15 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym stanowi, że:
Rekompensata – środki pieniężne lub inne korzyści majątkowe przyznane operatorowi publicznego transportu zbiorowego w związku ze świadczeniem usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
Organizatorem publicznego transportu zbiorowego, zwanym dalej „organizatorem”, właściwym ze względu na obszar działania lub zasięg przewozów, jest:
1) gmina:
a) na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w gminnych przewozach pasażerskich,
b) której powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego na mocy porozumienia między gminami – na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w gminnych przewozach pasażerskich, na obszarze gmin, które zawarły porozumienie;
2) związek międzygminny – na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w gminnych przewozach pasażerskich, na obszarze gmin tworzących związek międzygminny;
3) powiat:
a) na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w powiatowych przewozach pasażerskich,
b) któremu powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego na mocy porozumienia między powiatami – na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w powiatowych przewozach pasażerskich, na obszarze powiatów, które zawarły porozumienie;
4) związek powiatów – na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w powiatowych przewozach pasażerskich, na obszarze powiatów tworzących związek powiatów;
4a) związek powiatowo-gminny na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w powiatowo-gminnych przewozach pasażerskich na obszarze gmin lub powiatów tworzących związek powiatowo-gminny;
4b) związek metropolitalny:
a) na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w metropolitalnych przewozach pasażerskich,
b) któremu powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego na mocy porozumienia z jednostką samorządu terytorialnego;
5) województwo:
a) na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w wojewódzkich przewozach pasażerskich oraz w transporcie morskim,
b) właściwe ze względu na najdłuższy odcinek planowanego przebiegu linii komunikacyjnej, w uzgodnieniu z województwami właściwymi ze względu na przebieg tej linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej – na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w międzywojewódzkich przewozach pasażerskich,
c) któremu powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego na mocy porozumienia między województwami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej – na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w wojewódzkich przewozach pasażerskich, na obszarze województw, które zawarły porozumienie;
6) minister właściwy do spraw transportu – na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w międzywojewódzkich i międzynarodowych przewozach pasażerskich w transporcie kolejowym.
W myśl art. 50 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
Finansowanie przewozów o charakterze użyteczności publicznej może polegać w szczególności na:
1) pobieraniu przez operatora lub organizatora opłat w związku z realizacją usług świadczonych w zakresie publicznego transportu zbiorowego, lub
2) przekazaniu operatorowi rekompensaty z tytułu:
a) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem ustawowych uprawnień do ulgowych przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym, lub
b) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem uprawnień do ulgowych przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym ustanowionych na obszarze właściwości danego organizatora, o ile zostały ustanowione, lub
c) poniesionych kosztów w związku ze świadczeniem przez operatora usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego, lub
3) udostępnianiu operatorowi przez organizatora środków transportu na realizację przewozów w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
Stosownie do art. 51 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
Źródłem finansowania przewozów o charakterze użyteczności publicznej mogą być w szczególności:
1) środki własne jednostki samorządu terytorialnego będącej organizatorem;
2) środki z budżetu państwa.
Zgodnie z art. 51 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
Do źródeł finansowania, o których mowa w ust. 1, należą również wpływy ze sprzedaży biletów oraz wpływy z opłat dodatkowych pobieranych od pasażerów, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe.
W myśl art. 52 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
Operatorowi przysługuje rekompensata, jeżeli wykaże, że podstawą poniesionej straty z tytułu realizacji usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego są utracone przychody i poniesione koszty, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2, proporcjonalnie do poniesionej straty.
Jak stanowi art. 52 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
W ramach rekompensaty, w części, o której mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c, operatorowi przysługuje rozsądny zysk, o którym mowa w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1370/2007.
Z kolei na mocy art. 29a ust. 1 ustawy:
Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
Jednocześnie, zgodnie z art. 29a ust. 6 ustawy:
Podstawa opodatkowania obejmuje:
1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku;
2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.
Art. 29a ust. 7 ustawy:
Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w momencie sprzedaży;
3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby podatku.
Z powyższych przepisów wynika, że, co do zasady, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi wartość otrzymanego świadczenia, które dostawca lub świadczący usługę otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego. Przepis art. 29a ust. 6 i ust. 7 ustawy wymienia elementy, które powinny być wliczane bądź nie powinny być wliczane do podstawy opodatkowania.
Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja, subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru, czy też konkretnego rodzaju usługi. Gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z dostawą lub świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych, płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Nie jest natomiast podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna dopłata o podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą towaru lub świadczeniem usługi.
Z treści powołanych przepisów wynika, że podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług stanowi wynagrodzenie, które dostawca lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu dostawy towarów albo świadczenia usług. Wynagrodzenie to oznacza wartość rzeczywiście otrzymaną (lub która ma być otrzymana) w konkretnym przypadku.
Dla określenia, czy dane dotacje (subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze) są czy też nie są opodatkowane istotne są szczegółowe warunki ich przyznawania, określające cele realizowanego w określonej formie dofinansowania.
Kryterium uznania dotacji za stanowiącą podstawę opodatkowania jest zatem stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast dotacje niedające się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisu art. 29a ust. 1 ustawy.
Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja, subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru czy też konkretnego rodzaju usługi. Nie jest więc podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna dopłata o podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą towaru lub świadczeniem usługi.
W przypadku natomiast, gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z dostawą lub świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych, płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
Zatem, podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą towarów lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje, dofinansowanie ogólne – na pokrycie kosztów działalności nie zwiększa podstawy opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu.
Przepis art. 29a ust. 1 ustawy jest odpowiednikiem art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady, zgodnie z którym:
Podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.
Opodatkowanie subwencji (dotacji) stanowi wyjątek od zasad ogólnych wspólnego systemu VAT. Nie wszystkie subwencje (dotacje) stanowią element podstawy opodatkowania VAT. Jedynie takie, które są subwencjami (dotacjami) związanymi bezpośrednio z ceną dostawy towarów czy ceną świadczenia usług. Wyjątek ten należy interpretować w sposób ścisły. Wykładnia ścisła prowadzi do wniosku, że tylko subwencje bezpośrednio wpływające na cenę transakcji podlegają opodatkowaniu. Natomiast inne subwencje (dotacje) nie wchodzą tym samym do podstawy opodatkowania, a w konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu VAT.
Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą ustalenia, czy otrzymywane przez Państwa Spółkę środki finansowe (rekompensaty), z tytułu realizacji usług publicznego transportu zbiorowego, stanowią wynagrodzenie za świadczenie usług i tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy (pytanie oznaczone we wniosku nr 1).
Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że Państwa Spółka świadczy usługi publicznego transportu zbiorowego jako Operator na zlecenie jednostek samorządu terytorialnego (JST), będących Organizatorami, w oparciu o zawarte z nimi umowy. Poszczególne jednostki samorządu terytorialnego, będące organizatorami transportu, ustalają wysokość cen biletów dla pasażerów korzystających z komunikacji. Z uwagi na przyjętą politykę taryfową, wpływy ze sprzedaży biletów nie pokrywają w pełni kosztów działalności przewozowej prowadzonej przez Państwa Spółkę. W związku z powyższym, zgodnie z umowami, Państwa Spółka otrzymuje od jednostek samorządu terytorialnego rekompensaty finansowe mające na celu pokrycie powstałego deficytu. Wysokość rekompensaty nie może przekroczyć kwoty odpowiadającej wynikowi finansowemu netto, który równoważny jest sumie wpływów obejmujących koszty i przychody powstałe z tytułu świadczenia usług publicznych, z uwzględnieniem rozsądnego zysku, o ile zostanie przyznany przez Organizatora, którym jest JST. Rozliczenia rekompensaty dokonuje się zgodnie z zasadami określonymi w § 6 Umowy o świadczenie usług publicznego transportu zbiorowego. Stanowi on że Spółka (Operator) ustala na podstawie prowadzonych ksiąg rachunkowych wartość kosztów świadczenia usług publicznego transportu zbiorowego, który jest pomniejszony o wartość przychodu. Wysokość tych rekompensat jest ustalana jednostkowo na jeden wozokilometr dla danej JST i po przeliczeniu przez liczbę wozokilometrów zrealizowanych przez Państwa Spółkę. Nie zależy ona zaś od liczby przewiezionych pasażerów ani od dochodów ze sprzedaży biletów. Rekompensata jest wypłacana jako określona kwota za każdy przejechany kilometr realizacji usługi, bez bezpośredniego powiązania z ceną pojedynczego biletu czy liczbą sprzedanych biletów.
Odnosząc się do okoliczności sprawy zasadnym jest odwołanie się do wyroku TSUE z 8 maja 2025 r. w sprawie C‑615/23 (Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przeciwko P. S.A.). Przedmiotem tego wyroku jest bowiem sytuacja, w której Spółka realizująca (na podstawie umowy zawartej z jednostką samorządu terytorialnego) publiczny transport zbiorowy, pokrywa część kosztów z wpływów z biletów, a pozostałą część uzyskuje w formie rekompensaty od tej jednostki działającej jako organizator.
W wyroku tym TSUE wskazał, że:
Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z informacjami zawartymi w postanowieniu odsyłającym i w uwagach na piśmie organu podatkowego bezpośrednimi odbiorcami usług publicznego transportu zbiorowego, które operator tych usług zamierza świadczyć, są użytkownicy rzeczonych usług, którzy zakupują bilety w zamian za te usługi, podczas gdy organizator wypłacający rekompensatę temu operatorowi nie jest uważany za odbiorcę tej usługi. Tak więc w niniejszej sprawie organizator ten posiada status „osoby trzeciej” w rozumieniu tego art. 73 (pkt 22)
Co się tyczy kwestii, czy rekompensata ta stanowi subwencję związaną bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT, z orzecznictwa Trybunału wynika, że przewidując, że do podstawy opodatkowania VAT zalicza się, w określonych w tym przepisie przypadkach, niektóre subwencje przyznane podatnikom, ów art. 73 zmierza do obciążenia VAT całej wartości towarów lub usług, a przez to do uniknięcia zmniejszenia przychodu z podatku na skutek przyznania subwencji [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i dotacje rolne), C‑573/18 i C‑574/18, EU:C:2019:847, pkt 30 i przytoczone tam orzecznictwo] (pkt 23)
Zgodnie z brzmieniem tego przepisu stosuje się on, gdy subwencja jest bezpośrednio związana z ceną danej transakcji. Aby miała miejsce taka sytuacja, subwencja powinna być przyznawana konkretnie podmiotowi subwencjonowanemu po to, by dostarczał on określony towar lub wykonywał określoną usługę. Jedynie w takim przypadku subwencję można uznać za świadczenie wzajemne względem dostawy towaru lub świadczonej usługi, a w związku z tym może ona podlegać opodatkowaniu [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i dotacje rolne), C‑573/18 i C‑574/18, EU:C:2019:847, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo] (pkt 24)
Ponadto należy zbadać, czy nabywcy towarów lub usługobiorcy czerpią zysk z subwencji przyznanej jej beneficjentowi. Niezbędne jest bowiem, by cena, którą ma zapłacić nabywca lub usługobiorca, była ustalona w taki sposób, by zmniejszała się w stosunku odpowiadającym subwencji przyznanej sprzedawcy towarów lub świadczącemu usługi, która stanowiłaby zatem element determinujący ceny, jakiej ten ostatni żąda. Należy zatem zbadać, czy okoliczność, że subwencja jest przyznawana sprzedawcy lub świadczącemu usługi, pozwala mu obiektywnie na sprzedaż towarów lub świadczenie usług po cenie niższej od tej, której by żądał, gdyby nie otrzymał subwencji [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i dotacje rolne), C‑573/18 i C‑574/18, EU:C:2019:847, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo]. (pkt 25)
Ponadto możliwe powinno być zidentyfikowanie świadczenia wzajemnego, które stanowi subwencja [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i dotacje rolne), C‑573/18 i C‑574/18, EU:C:2019:847, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo]. (pkt 26)
W pojęciu „subwencje związane bezpośrednio z ceną” w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT mieszczą się zatem jedynie te subwencje, które stanowią całkowicie lub częściowo świadczenie uzyskiwane w zamian za określone dostawy towarów lub świadczenia usług oraz są przyznawane przez osobę trzecią sprzedawcy lub świadczącemu usługi [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i dotacje rolne), C‑573/18 i C‑574/18, EU:C:2019:847, pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo]. (pkt 27)
W niniejszej sprawie z postanowienia odsyłającego wynika, że rozpatrywane w postępowaniu głównym usługi publicznego transportu zbiorowego są świadczone na podstawie umowy zawartej między jednostką samorządu terytorialnego, działającą jako organizator, który ustala cenę biletów, a spółką P., działającą w charakterze operatora. Ponieważ przychody uzyskane w szczególności ze sprzedaży biletów są niewystarczające do pokrycia kosztów tych usług, jednostka samorządu terytorialnego wypłaca spółce P. zryczałtowaną rekompensatę, której kwota nie może przekraczać kwoty odpowiadającej ujemnemu wynikowi finansowemu wynikającemu ze wspomnianych usług, a w każdym razie maksymalnej kwoty ustalonej na dany okres. (pkt 28)
Jak stwierdził sąd odsyłający, taka rekompensata nie ma bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych usług transportowych, ustaloną przez organizatora tych usług, ponieważ celem tej rekompensaty jest przede wszystkim pokrycie strat związanych z tą działalnością. (pkt 29)
W tych okolicznościach należy stwierdzić, że rekompensata taka jak rozpatrywana w postępowaniu głównym nie jest wypłacana operatorowi konkretnie w celu świadczenia przez niego usługi transportowej na rzecz określonego usługobiorcy i nie ma wpływu na cenę, jaką ma zapłacić ten usługobiorca, ponieważ cena ta nie jest ustalana w taki sposób, że zmniejsza się proporcjonalnie do rekompensaty wypłacanej podmiotowi świadczącemu tę usługę. Natomiast, jak zauważyła w istocie rzecznik generalna w pkt 54 opinii, wspomniana rekompensata jest przyznawana a posteriori i jest niezależna od konkretnego korzystania z usług transportowych, lecz zależy od liczby oferowanych wozokilometrów. Taka rekompensata nie wchodzi zatem w zakres pojęcia „subwencji bezpośrednio związanych z ceną” w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT. (pkt 30)
Wniosku tego nie podważa fakt, że bez takiej rekompensaty, która pozwala na wyraźne obniżenie ceny świadczonej usługi, cena biletów dla odbiorców tej usługi musiałaby być wyższa. (pkt 31)
Jak zauważyła rzecznik generalna w pkt 58 opinii, należy bowiem uznać, że każda dotacja siłą rzeczy może mieć wpływ na kalkulację cen, niezależnie od tego, czy jest ona dokonywana przez beneficjenta dotacji, czy też, jak w niniejszym przypadku, przez organizatora wypłacającego rzeczoną dotację. Tymczasem, jak wynika z orzecznictwa Trybunału, sam fakt, że finansowanie może mieć wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podmiot otrzymujący to finansowanie, nie wystarcza, aby objąć to finansowanie opodatkowaniem jako subwencji bezpośrednio związanej z ceną w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT (zob. podobnie wyrok z dnia 22 listopada 2001 r., Office des produits wallons, C-184/00, EU:C:2001:629, pkt 12). (pkt 32)
(…). w niniejszej sprawie z usług publicznego transportu zbiorowego nie korzystają osoby, które można wyraźnie zidentyfikować, lecz wszyscy potencjalni pasażerowie. Ponadto rekompensata jest obliczana bez uwzględniania tożsamości i liczby użytkowników świadczonej usługi. (pkt 39)
W świetle całości powyższych rozważań odpowiedź na przedłożone Trybunałowi pytanie powinna brzmieć tak, iż art. 73 dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że zryczałtowana rekompensata wypłacana przez jednostkę samorządu terytorialnego przedsiębiorstwu świadczącemu usługi publicznego transportu zbiorowego i mająca na celu pokrycie strat poniesionych w ramach świadczenia tych usług nie wchodzi w zakres podstawy opodatkowania tego przedsiębiorstwa. (pkt 40)
Jak wynika z wniosku, wartość rekompensaty uzależniona jest od wartości straty finansowej – deficytu powstałego na skutek świadczenia usług publicznego transportu zbiorowego. Państwa Spółka prowadzi ewidencję księgową przychodów dla danej jednostki samorządu terytorialnego (danej umowy), uzyskiwanych ze sprzedaży biletów z tytułu świadczenia usług publicznego transportu zbiorowego. Wartości te są uzależnione od ilości przewiezionych pasażerów, na którą Państwa Spółka nie ma wpływu. Im większa liczba pasażerów tym wyższa wartość przychodów. Drugim elementem niezależnym od Państwa Spółki, mającym wpływ na wartość przychodów to ceny biletów, które są niższe od rynkowych ze względu na politykę cenową danej jednostki samorządu terytorialnego, mającą na celu zapewnienie dostępności mieszkańcom danej jednostki samorządu terytorialnego. Również na wyodrębnionych kontach księgowych Państwa Spółka rejestruje i kalkuluje koszty związane ze świadczeniem usług publicznego transportu zbiorowego dla danej jednostki samorządu terytorialnego (umowy). Mając ustalone przychody i koszty świadczenia usług publicznego transportu zbiorowego dla danej jednostki samorządu terytorialnego, Państwa Spółka ustala wartość rekompensaty – deficytu, która nie może być wyższa od wartości nie pokrytych kosztów uzyskanymi przychodami ze sprzedaży biletów. Opisane rekompensaty wypłacane są na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym.
Zatem otrzymane przez Państwa rekompensaty nie stanowią wynagrodzenia za konkretne świadczenie realizowane przez Państwa na rzecz konkretnego pasażera, lecz służy zbilansowaniu kosztów realizowanej przez Państwa działalności w zakresie publicznego transportu zbiorowego. W analizowanym przypadku nie zachodzi bezpośredni związek między otrzymaną rekompensatą a ceną biletu czy konkretnym świadczeniem na rzecz pasażera. Organizator transportu – jednostka samorządu terytorialnego – nie nabywa od Państwa odpłatnej usługi, lecz za pomocą rekompensaty wspiera Państwa działalność i umożliwia realizację celu publicznego, jakim jest dostępność usług transportowych.
Zatem otrzymana przez Państwa rekompensata nie stanowi indywidualnej korzyści ani na rzecz Organizatora ani na rzecz Państwa. Umożliwia jedynie Organizatorowi realizację celu publicznego, jakim jest dostępność usług transportowych, a Państwu pokrycie straty finansowej, w związku z realizacją tych usług.
Z uwagi na powyższe, otrzymywana przez Państwa od Organizatora – jednostki samorządu terytorialnego – rekompensata strat wynikających ze świadczenia usług publicznego transportu zbiorowego, przyznana na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o publicznym transporcie zbiorowym, nie stanowi podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Podsumowując, mając na uwadze przepisy art. 29a ust. 1 ustawy oraz orzeczenie TSUE w sprawie C-615/23 stwierdzić należy, że otrzymywane przez Państwa Spółkę środki finansowe (rekompensaty), z tytułu realizacji usług publicznego transportu zbiorowego, nie stanowią obrotu w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy, a tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż nie stanowią czynności wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 jest prawidłowe.
Odnosząc się do Państwa wątpliwości dotyczących kwestii ustalenia, czy w świetle art. 86 ustawy Państwa Spółce przysługuje prawo pełnego odliczenia naliczonego podatku VAT od zakupów związanych ze świadczeniem usług publicznego transportu zbiorowego (pytanie oznaczone we wniosku nr 2), wyjaśniam co następuje:
Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:
W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
a) nabycia towarów i usług,
b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
Jak wynika z zacytowanych wyżej przepisów, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest niewątpliwy i bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego.
Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku i niepodlegających temu podatkowi.
Ponadto, podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 cyt. ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
Z wniosku wynika, że są Państwo czynnym podatnikiem podatku VAT. Państwa Spółka świadczy usługi opodatkowane (prowadzi działalność gospodarczą), gdyż jest uprawniona i zobowiązana do sprzedaży biletów, a wpływy z ich sprzedaży stanowią przychód Państwa Spółki. Podstawowym przychodem Państwa Spółki są przychody z prowadzonej działalności gospodarczej – przychody taryfowe ze sprzedaży biletów. Państwa Spółka prowadzi także działalność poboczną opodatkowaną podatkiem VAT, jednak wszystkie powyższe przychody nie są w stanie pokryć kosztów podstawowej działalności Państwa Spółki. W przedmiotowej sprawie, Państwa zdaniem – ponoszone wydatki mają związek z całą działalnością Spółki, tj. sprzedażą biletów, reklamą, przewozami okolicznościowymi, tj. z opodatkowaną działalnością gospodarczą. Faktury dokumentujące zakupy związane ze świadczeniem usług publicznego transportu zbiorowego będą wystawiane na Przedsiębiorstwo (…). Nie na JST. Zakupy te są dokonywane przez Państwa Spółkę i na nią będą wystawione faktury VAT. Państwa Spółka do świadczenia usług publicznego transportu zbiorowego wykorzystuje zakupione materiały i usługi. Zakupione materiały i usługi Spółka wykorzystuje do świadczenia usług publicznego transportu zbiorowego, które stanowią sprzedaż opodatkowaną. Spółka nie uzyskuje z tytułu świadczenia usług publicznego transportu zbiorowego sprzedaży zwolnionej. Uzyskane przychody stanowią przychody ze sprzedaży biletów i otrzymanych dopłat do ulg ustawowych, które stanowią sprzedaż opodatkowaną.
Biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy prawa oraz przedstawione wyżej okoliczności sprawy stwierdzić należy, że skoro nabywane towary i usługi związane z realizacją przez Państwa usług publicznego transportu zbiorowego, będą wykorzystywane do czynności opodatkowanych, bowiem z wniosku nie wynika, aby nabywane towary i usługi służyły do innych celów, to mają Państwo – na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy – prawo do odliczenia w pełnej wysokości podatku naliczonego od zakupu towarów i usług służących prowadzeniu działalności gospodarczej w zakresie publicznego transportu zbiorowego, bez obowiązku stosowania proporcji. Przy czym prawo to przysługuje przy założeniu, że nie zachodzą wyłączenia, o których mowa w art. 88 ustawy.
Tym samym, Państwa stanowisko, w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2, że Państwa Spółce przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikające z faktur dokumentujących zakupy towarów i usług służących wykonywaniu usług w zakresie komunikacji miejskiej, jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym, Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo