Zwolnienie przedmiotowe z art. 43 ust. 1 pkt. 33 lit. b świadczonych przez Wnioskodawcę usług.
Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie wystawiania przedstawień artystycznych, świadcząc usługi jako DJ, wodzirej i konferansjer na imprezach okolicznościowych takich jak wesela. Usługi te obejmują tworzenie autorskich scenariuszy muzyczno-artystycznych, animację imprez, odtwarzanie i miksowanie muzyki na żywo, a także zapewnienie sprzętu. Wnioskodawca…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
4 lutego 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 28 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy zwolnienia przedmiotowego z art. 43 ust. 1 pkt. 33 lit. b świadczonych przez Wnioskodawcę usług.
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Wnioskodawca (dalej również jako: Podatnik) prowadzi pozarolniczą jednoosobową działalność gospodarczą od 3 czerwca 2019 r.
Kod PKD, odnoszący się do wykonywanej działalności gospodarczej opisanej we wniosku to 90.20.C – Pozostała działalność związana z wystawianiem przedstawień artystycznych.
Wnioskodawca wykonuje usługi, które polegają na zapewnieniu oprawy muzycznej i artystycznej imprez okolicznościowych/wesel. W ramach świadczonych usług Wnioskodawca zapewnia animację imprezy jako wodzirej i konferansjer oraz oprawę muzyczną jako DJ. Na imprezie Wnioskodawca zapewnia klientom cały sprzęt muzyczny wraz z oświetleniem i innymi akcesoriami niezbędnymi do prawidłowego wykonania usługi. Animacja uroczystości przez Wnioskodawcę polega na stworzeniu autorskiego scenariusza, powstałego po konsultacji z klientami, w którego powstaniu rola Wnioskodawcy jest przeważająca.
Scenariusz polega na odpowiednim doborze elementów muzycznych i choreograficznych i uszeregowaniu ich we właściwej kolejności. Każdy scenariusz jest kwestią indywidualną w zależności od preferencji klientów. W skład scenariusza wchodzą tematyczne tańce, przedstawienia lub inne atrakcje ustalone z klientami.
Rolą wodzireja oraz konferansjera oprócz realizacji scenariusza, jest także komunikacja z uczestnikami oraz zapewnienie odpowiedniej atmosfery na imprezie.
Rolą DJ natomiast jest poprowadzenie imprezy od strony muzycznej, poprzez odtwarzanie określonych utworów i łączenie ich ze sobą w autorskie zestawienie poprzez miksowanie jej na żywo używając do tego techniki zdobywanej przez lata na wielu szkoleniach oraz własnej wiedzy i pomysłów. Takie zestawienie utworów muzycznych powstaje według określonego scenariusza i zawiera różne typy muzyczne. Dobór utworów jest zestawieniem autorskim, które jest odpowiednio dopasowane do scenariusza całej imprezy.
Usługi świadczone przez Wnioskodawcę obejmują także organizowanie zabaw stanowiących Jego własność intelektualną. Bardzo ważny jest również autorski plan czasowy na przebieg każdego wydarzenia. Do zakresu obowiązków Wnioskodawcy należy także prowadzenie marketingu oraz sprzedaży (spotkania z klientami).
Na imprezie Wnioskodawca występuje jednocześnie jako DJ, wodzirej i konferansjer. Role, w których Wnioskodawca występuje na imprezie są ze sobą połączone i wchodzą w skład jednej, ogólnej usługi jaką jest oprawa artystyczna i muzyczna imprezy.
Wnioskodawca zastanawia się, czy świadcząc tego rodzaju usługi może stosować zwolnienie z art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT.
Świadcząc opisane we wniosku usługi Wnioskodawca działa jako indywidualny twórca lub artysta wykonawca w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
Na gruncie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o VAT) nie zdefiniowano pojęcia „usługi kulturalne”. W związku z tym definicję „usług kulturalnych” należy ustalić w oparciu o dostępne metody wykładni. W polskim prawie podatkowym pierwszorzędne znaczenie odgrywa wykładnia językowa. Zgodnie z jej regułami, pod pojęciem „usług kulturalnych” należy rozumieć usługi odnoszące się do kultury, w zakresie kultury itp.
Encyklopedia Popularna PWN, pod pojęciem „kultura” rozumie całokształt materialnego i duchowego dorobku ludzkości gromadzony, utrwalany i wzbogacany w ciągu jej dziejów oraz przekazywany z pokolenia na pokolenie. W skład tak pojętej kultury wchodzą nie tylko wytwory materialne i instytucje społeczne, ale także zasady współżycia społecznego, sposoby postępowania, wzory, kryteria ocen estetycznych i moralnych przyjęte w danej zbiorowości i wyznaczające obowiązujące zachowania. Podobnie „kulturę” zdefiniował w wyroku z dnia 1 czerwca 2009 r. WSA w Gliwicach (sygn. akt. III SA/GI 259/09).
Należy zatem uznać, że Wnioskodawca, świadcząc usługi wskazane we wniosku, utrwala dorobek kulturalny oraz zaznajamia z nim publiczność, jego usługi są zatem usługami kulturalnymi.
Wykonywane przez Wnioskodawcę usługi przyczyniają się do upowszechniania dorobku kulturalnego. Na wesela i inne imprezy okolicznościowe, które prowadzi, przychodzi bardzo dużo osób, które w trakcie tych imprez zapoznają się z usługami kulturalnymi świadczonymi przez Wnioskodawcę.
W wyniku zrealizowania opisanych usług powstaje "utwór" w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Jako że jest to utwór niematerialny to na jego egzemplarzach nie ma danych Wnioskodawcy.
Za wykonane usługi Wnioskodawca pobiera honorarium.
Świadcząc opisane we wniosku usługi Wnioskodawca nie wykonuje usług, o których mowa w art. 43 ust. 19 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
Pytanie
Czy świadczone przez Wnioskodawcę usługi wymienione we wniosku mogą korzystać ze zwolnienia przedmiotowego z VAT, określonego w art. 43 ust. 1 pkt. 33 lit. b ustawy o VAT?
Pana stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy opisane usługi są zwolnione z VAT ze względu na fakt, iż świadczone są przez indywidualnego twórcę i artystę wykonawcę w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych wynagradzanych w formie honorarium.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór). Na gruncie prawa autorskiego uznaje się za utwór każdy efekt działalności człowieka niezależnie od jego wartości, przeznaczenia byle by tylko była to działalność charakteryzująca się zawartością elementów twórczych. Utworem jest zatem to wszystko, co nie powstaje z wiernego odwzorowania rzeczywistości czy przedmiotów już istniejących.
Przedmiotem prawa autorskiego są w szczególności utwory wymienione w otwartym katalogu zawartym w art. 1 ust. 2 upapp, tzn.:
1. wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);
2. plastyczne;
3. fotograficzne;
4. lutnicze;
5. wzornictwa przemysłowego;
6. architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;
7. muzyczne i słowno-muzyczne;
8. sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;
9. audiowizualne (w tym filmowe).
W ramach wykonywanych świadczeń w zakresie obsługi muzyczno-artystycznej Wnioskodawca wykonuje własne i cudze utwory wyrażone słowem, muzyczne i słowno-muzyczne.
Ponadto przedmiotem prawa autorskiego są, zgodnie z art. 3 ustawy o prawach autorskich zbiory, antologie, wybory, bazy danych spełniające cechy utworu są przedmiotem prawa autorskiego, nawet jeżeli zawierają niechronione materiały, o ile przyjęty w nich dobór, układ lub zestawienie ma twórczy charakter, bez uszczerbku dla praw do wykorzystanych utworów. Na gruncie prawa autorskiego dla oceny, czy dane dzieło, w tym zbiór w rozumieniu art. 3 ustawy o prawach autorskich, stanowi utwór i podlega z tego tytułu ochronie, nie mają znaczenia okoliczności dotyczące osoby twórcy, a także nie jest istotna wartość naukowa, artystyczna czy przeznaczenie utworu. Istotny jest twórczy i indywidualny charakter utworu.
Scenariusz muzyczny i konferansjerski każdej imprezy jest inny, przygotowywany przez Wnioskodawcę z rozmaitych elementów, dobranych do charakteru danej imprezy i zestawionych w różnorodny sposób, który odzwierciedla zamysł artystyczny i całościową koncepcję twórcy scenariusza. Tworzone przez Wnioskodawcę scenariusze oprawy artystyczno-muzycznej opisane w stanie faktycznym są zatem przedmiotem prawa autorskiego, bowiem stanowią one oryginalną i indywidualną kompozycję. Ich twórczy charakter polega na uszeregowaniu rozlicznych elementów muzycznych i słownych uzewnętrzniających konkretny pomysł. Uszeregowanie przez Wnioskodawcę rozmaitych elementów odzwierciedla zamysł i program artystyczny tworzony przez niego indywidualnie na potrzeby każdej imprezy. Na potrzeby oprawy muzyczno-artystycznej imprez Wnioskodawca tworzy zatem utwory słowne, muzyczne i słowno-muzyczne, podlegające ochronie prawnej zbiory utworów w rozumieniu art. 3 ustawy o prawach autorskich, czyli indywidualne scenariusze muzyczno-artystyczne. Wnioskodawca jest zatem artystą w rozumieniu ustawy o prawach autorskich.
Zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy o prawach autorskich każde artystyczne wykonanie utworu lub dzieła sztuki ludowej pozostaje pod ochroną niezależnie od jego wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia. Natomiast artystycznymi wykonaniami, w rozumieniu tego przepisu, są w szczególności: działania aktorów, recytatorów, dyrygentów, instrumentalistów, wokalistów, tancerzy i mimów oraz innych osób w sposób twórczy przyczyniających się do powstania wykonania. Konferansjerzy, didżeje, wodzireje i wokaliści oprócz wykonywania utworów bądź twórczego ich przekształcania przyczyniają się w sposób ewidentny i istotny do powstania wykonania utworu w postaci scenariusza artystyczno-muzycznego.
Zatem, realizując scenariusz muzyczno-artystyczny, stanowiący utwór w rozumieniu ustawy o prawach autorskich, Wnioskodawca jest artystą wykonawcą i przysługuje mu ochrona prawna płynąca z ustawy o prawie autorskim.
Za swoją pracę Wnioskodawca otrzymuje honorarium, które zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN jest wynagrodzeniem za pracę w wolnych zawodach, a zawód artysty można za taki uznać.
Wnioskodawca nie przekazuje ani nie udziela licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów. Aby być indywidualnym twórcą i artystą wykonawcą w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych Wnioskodawca nie ma obowiązku przenosić praw autorskich ani udzielać licencji do swoich utworów.
Wymogiem jest, aby był on wynagradzany w formie honorarium. Ustawy nie regulują definicji honorarium, należy zatem przyjąć definicję ze słownika języka polskiego PWN, czyli wynagrodzenie za pracę w wolnych zawodach.
Mimo że w ustawie o VAT nie ma definicji wolnego zawodu to w myśl regulacji umów o unikaniu podwójnego opodatkowania określenie „wolny zawód” obejmuje w szczególności samodzielnie wykonywaną działalność naukową, literacką, artystyczną, wychowawczą lub oświatową, jak również samodzielnie wykonywaną działalność lekarzy, prawników, inżynierów, architektów oraz dentystów i księgowych. DJ, który jest artystą, wykonuje wolny zawód, a za świadczone usługi Wnioskodawca otrzymuje wynagrodzenie, otrzymuje zatem honorarium.
Jak wykazano powyżej Wnioskodawca jest zarówno indywidualnym twórcą, jak i wykonawcą utworów w rozumieniu ustawy o prawach autorskich oraz otrzymuje honorarium. Spełnione są zatem wszystkie warunki zwolnienia z VAT wskazane w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b) ustawy o VAT.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem” podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
W świetle art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług zwolnienia od podatku. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy:
Zwalnia się od podatku usługi kulturalne świadczone przez:
a) podmioty prawa publicznego lub inne podmioty uznane na podstawie odrębnych przepisów za instytucje o charakterze kulturalnym lub wpisane do rejestru instytucji kultury, prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem tworzącym instytucje kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, oraz dostawę towarów ściśle z tymi usługami związaną,
b) indywidualnych twórców i artystów wykonawców, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzane w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów.
Na mocy art. 43 ust. 19 ustawy:
Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 33, nie ma zastosowania do:
1) usług związanych z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach;
2) wstępu:
a) na spektakle, koncerty, przedstawienia i imprezy w zakresie twórczości i wykonawstwa artystycznego i literackiego,
b) do wesołych miasteczek, parków rozrywki, cyrków, dyskotek, sal balowych,
c) do parków rekreacyjnych, na plaże i do innych miejsc o charakterze kulturalnym;
3) wstępu oraz wypożyczania wydawnictw w zakresie usług świadczonych przez biblioteki, archiwa, muzea i innych usług związanych z kulturą;
4) usług związanych z produkcją filmów i nagrań na wszelkich nośnikach;
5) działalności agencji informacyjnych;
6) usług wydawniczych;
7) usług radia i telewizji, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 34;
8) usług ochrony praw.
Warunkiem zastosowania zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy jest zatem spełnienie przesłanki o charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju świadczonych usług (kulturalnych), ale także przesłanki podmiotowej odnoszącej się do usługodawcy.
W skład grupy podmiotów uprawnionych do zwolnienia weszli indywidualni twórcy i artyści wykonawcy, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzani w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów.
Ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze nie definiują pojęć „kultura” i „usługa kulturalna”. Zatem, przy dokonywaniu interpretacji przepisu art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy posłużyć się należy wykładnią literalną, odwołując się do językowego znaczenia tych pojęć.
Zatem, kultura oznacza „materialną i umysłową działalność społeczeństw oraz jej wytwory”, zaś usługa to „pomoc okazana komuś”, „działalność gospodarcza służąca do zaspokajania potrzeb ludzi”. Natomiast określenie kulturalny oznacza „odnoszący się do tworzenia i upowszechniania kultury lub stanowiący jej składnik”.
Właściwym więc wydaje się przyjęcie, że kultura to ogół wytworów i osiągnięć z dziedziny sztuki, funkcjonujących w postaci np. dzieł artystycznych, związanych z twórczością artystyczną (np. o charakterze literackim, naukowym, plastycznym, muzycznym).
Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 87 ze zm.):
Działalność kulturalna w rozumieniu niniejszej ustawy polega na tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury.
Analizując możliwość zwolnienia świadczonych usług na gruncie przepisów art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy, należy wskazać, że art. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm.), do której odwołuje się ustawodawca w treści art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy stanowi, że:
Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).
W myśl art. 1 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory:
1) wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);
2) plastyczne;
3) fotograficzne;
4) lutnicze;
5) wzornictwa przemysłowego;
6) architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;
7) muzyczne i słowno-muzyczne;
8) sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;
9) audiowizualne (w tym filmowe).
Na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
Domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.
Stosownie do art. 85 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
Każde artystyczne wykonanie utworu lub dzieła sztuki ludowej pozostaje pod ochroną niezależnie od jego wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia.
Zgodnie z art. 85 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
Artystycznymi wykonaniami, w rozumieniu ust. 1, są w szczególności: działania aktorów, recytatorów, dyrygentów, instrumentalistów, wokalistów, tancerzy i mimów oraz innych osób w sposób twórczy przyczyniających się do powstania wykonania.
Stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
Artyście wykonawcy przysługuje, w granicach określonych przepisami ustawy, wyłączne prawo do:
1) ochrony dóbr osobistych, w szczególności w zakresie:
a) wskazywania go jako wykonawcy, z wyłączeniem przypadków, gdy pominięcie jest zwyczajowo przyjęte,
b) decydowania o sposobie oznaczenia wykonawcy, w tym zachowania anonimowości albo posłużenia się pseudonimem,
c) sprzeciwiania się jakimkolwiek wypaczeniom, przeinaczeniom i innym zmianom wykonania, które mogłyby naruszać jego dobre imię;
2) korzystania z artystycznego wykonania i rozporządzania prawami do niego na następujących polach eksploatacji:
a) w zakresie utrwalania i zwielokrotniania – wytwarzania określoną techniką egzemplarzy artystycznego wykonania, w tym zapisu magnetycznego oraz techniką cyfrową,
b) w zakresie obrotu egzemplarzami, na których artystyczne wykonanie utrwalono – wprowadzania do obrotu, użyczania lub najmu egzemplarzy,
c) w zakresie rozpowszechniania artystycznego wykonania w sposób inny niż określony w lit. b – nadawania, reemitowania oraz odtwarzania, chyba że są one dokonywane za pomocą wprowadzonego do obrotu egzemplarza, a także publicznego udostępniania utrwalenia artystycznego wykonania w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i w czasie przez siebie wybranym.
Z treści ww. przepisów można zatem wywieść, że twórcą w rozumieniu ustawy jest każda osoba prowadząca faktycznie działalność twórczą, czyli działalność, której efektem jest powstanie utworu w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Użyte w tym przepisie określenie „przejaw działalności twórczej”, należy rozumieć jako uzewnętrzniony rezultat działalności człowieka o charakterze kreacyjnym.
W myśl art. 86 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
Artyście wykonawcy służy prawo do wynagrodzenia za korzystanie z artystycznego wykonania lub za rozporządzanie prawami do takiego wykonania określone w umowie albo przyznane w przepisach ustawy.
Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan pozarolniczą jednoosobową działalność gospodarczą, związaną z wystawianiem przedstawień artystycznych. Wykonuje Pan usługi które polegają na zapewnieniu oprawy muzycznej i artystycznej imprez okolicznościowych/wesel. W ramach świadczonych usług zapewnia Pan animację imprezy jako wodzirej i konferansjer oraz oprawę muzyczną jako DJ. Na imprezie zapewnia Pan klientom cały sprzęt muzyczny wraz z oświetleniem i innymi akcesoriami niezbędnymi do prawidłowego wykonania usługi. Animacja uroczystości polega na stworzeniu autorskiego scenariusza, powstałego po konsultacji z klientami, w którego powstaniu Pana rola jest przeważająca. Scenariusz polega na odpowiednim doborze elementów muzycznych i choreograficznych i uszeregowaniu ich we właściwej kolejności. Każdy scenariusz jest kwestią indywidualną w zależności od preferencji klientów. W skład scenariusza wchodzą tematyczne tańce, przedstawienia lub inne atrakcje ustalone z klientami. Rolą wodzireja oraz konferansjera oprócz realizacji scenariusza, jest także komunikacja z uczestnikami oraz zapewnienie odpowiedniej atmosfery na imprezie. Rolą DJ jest poprowadzenie imprezy od strony muzycznej, poprzez odtwarzanie określonych utworów i łączenie ich ze sobą w autorskie zestawienie poprzez miksowanie jej na żywo używając do tego techniki zdobywanej przez lata na wielu szkoleniach oraz własnej wiedzy i pomysłów. Takie zestawienie utworów muzycznych powstaje według określonego scenariusza i zawiera różne typy muzyczne. Dobór utworów jest zestawieniem autorskim, które jest odpowiednio dopasowane do scenariusza całej imprezy. Świadczone przez Pana usługi obejmują także organizowanie zabaw stanowiących Pana własność intelektualną. Bardzo ważny jest również autorski plan czasowy na przebieg każdego wydarzenia. Do zakresu Pana obowiązków należy także prowadzenie marketingu oraz sprzedaży (spotkania z klientami). Na imprezie występuje Pan jednocześnie jako DJ, wodzirej i konferansjer. Role te są ze sobą połączone i wchodzą w skład jednej, ogólnej usługi jaką jest oprawa artystyczna i muzyczna imprezy. Świadcząc te usługi działa Pan jako indywidualny twórca lub artysta wykonawca w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Świadcząc usługi wskazane we wniosku utrwala Pan dorobek kulturalny oraz zaznajamia z nim publiczność, Pana usługi są zatem usługami kulturalnymi. Wykonywane przez Pana usługi przyczyniają się do upowszechniania dorobku kulturalnego. Na wesela i inne imprezy okolicznościowe, które Pan prowadzi, przychodzi bardzo dużo osób, które w trakcie tych imprez zapoznają się ze świadczonymi przez Pana usługami kulturalnymi. W wyniku zrealizowania opisanych usług powstaje „utwór” w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Jako że jest to utwór niematerialny to na jego egzemplarzach nie ma Pana danych. Za wykonane usługi pobiera Pan honorarium. Świadcząc opisane usługi nie wykonuje Pan usług, o których mowa w art. 43 ust. 19 ustawy.
Pana wątpliwości dotyczą kwestii możliwości zastosowania zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt. 33 lit. b ustawy dla świadczonych przez Pana usług.
Mając zatem na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz powołane przepisy prawa, należy stwierdzić, że skoro świadczone przez Pana usługi opisane we wniosku stanowią usługi kulturalne i nie wykonuje Pan usług, o których mowa w art. 43 ust. 19 ustawy oraz usługi kulturalne świadczy Pan jako indywidualny twórca lub artysta wykonawca w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, otrzymując wynagrodzenie w formie honorarium, to usługi te korzystają ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy.
Podsumowując, stwierdzam, że świadczone przez Pana usługi wymienione we wniosku mogą korzystać ze zwolnienia przedmiotowego od podatku VAT, określonego w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy.
Tym samym, Pana stanowisko należało uznać za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym, Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo