Interpretacja 0112-KDIL1-2.4012.64.2026.2.MR

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 16 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie:

·      zwolnienia podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy sprzedaży nieruchomości (pytanie oznaczone we wniosku nr 1) oraz

·      wyłączenia wartości sprzedaży nieruchomości z limitu zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy na podstawie art. 113 ust. 2 pkt 3 ustawy, a tym samym braku zobowiązania do rejestracji VAT jako podatnik czynny (pytanie oznaczone we wniosku nr 2).

Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 2 kwietnia 2026 r. (wpływ 2 kwietnia 2026 r.) oraz pismem z 22 kwietnia 2026 r. (wpływ 22 kwietnia 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

1)  X spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) została utworzona w październiku 2023 r. i od początku prowadzi działalność gospodarczą w zakresie geodezji i kartografii. Spółka jest kapitałową osobą prawną i wykonuje działalność operacyjną w sposób stały oraz zorganizowany.

2)  Do końca 2025 r. Spółka korzystała ze zwolnienia podmiotowego z VAT zgodnie z art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o VAT.

3)  W marcu 2025 r. nowi wspólnicy udzielili Spółce dwóch pożyczek. Każda z nich w wysokości 100 000 zł, łącznie 200 000 zł. Ze środków tych Spółka nabyła spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego (dalej: „Nieruchomość”), położonego w miejscowości (…), znajdującego się w budynku użytkowanym od około 50 lat. Dostawa Nieruchomości nie była dokonana w ramach pierwszego zasiedlenia i nie była sprzedawana po ulepszeniu przekraczającym 30% wartości początkowej.

4)  Celem zakupu była dywersyfikacja działalności i stworzenie przez Spółkę stabilnego źródła przychodów z najmu prywatnego, niezależnego od podstawowej działalności geodezyjnej.

5)  Nieruchomość została zaliczona do środków trwałych Spółki i podlegała amortyzacji bilansowej, natomiast nie podlegała amortyzacji podatkowej na podstawie art. 16c ust. 2a ustawy o CIT.

6)  Wspólnicy planowali sukcesywne nabywanie kolejnych lokali, aż do osiągnięcia stałego miesięcznego przychodu z najmu, przy założeniu długoterminowego posiadania każdego lokalu. Spółka nie miała zamiaru ich odsprzedawać, lecz gromadzić jako portfel inwestycyjny. Spółka podejmowała liczne działania mające na celu wynajem lokalu, w tym ogłoszenia, obniżenie wymagań najemcy (m.in. brak kaucji), jednak bezskutecznie.

7)  W lipcu 2025 r. Spółka przeprowadziła remont Nieruchomości o wartości ok. 8 tysięcy złotych, co stanowiło około 4% wartości początkowej środka trwałego. Remont miał na celu zwiększenie atrakcyjności najmu. Remont nie przekroczył 30% wartości początkowej nieruchomości, a więc nie skutkował pierwszym zasiedleniem w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o VAT.

8)  W sierpniu 2025 r. w związku z rosnącymi kosztami utrzymania (czynsz, sezon grzewczy, remont), brakiem najemców i ryzykiem dalszych strat, wspólnicy podjęli decyzję o sprzedaży lokalu. Zgromadzenie Wspólników określiło minimalną cenę sprzedaży, która pozwoliłaby na pokrycie wygenerowanych kosztów, i udzieliło zarządowi zgody na zbycie Nieruchomości.

9)  Ostatecznie Nieruchomość została sprzedana w październiku 2025 r. za kwotę ok. 240 tysięcy zł. Spółka w okresie sprzedaży nadal korzystała ze zwolnienia podmiotowego z VAT na podstawie art. 113.

10) Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą dwóch kwestii. Po pierwsze możliwości zastosowania zwolnienia z podatku VAT sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.

11) Po drugie czy na potrzeby ustalenia limitu zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, wartość sprzedaży Nieruchomości powinna zostać wyłączona z wartości sprzedaży na podstawie art. 113 ust. 2 pkt 3 ustawy o VAT i tym samym Wnioskodawca w związku ze sprzedażą nieruchomość nie był zobowiązany do rejestracji jak podatnik VAT czynny.

Uzupełnienie opisu sprawy

W odniesieniu do spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego, tj. nieruchomości będącej przedmiotem wniosku, pierwsze zasiedlenie nastąpiło około 50 lat temu. Nabycie Nieruchomości przez Wnioskodawcę nastąpiło kilkadziesiąt lat po pierwszym zasiedleniu.

Pytanie

1.  Czy sprzedaż przez Wnioskodawcę Nieruchomości korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT?

2.  Czy na potrzeby ustalenia limitu zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, wartość sprzedaży Nieruchomości powinna zostać wyłączona z wartości sprzedaży na podstawie art. 113 ust. 2 pkt 3 ustawy o VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

1.  Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż przez Spółkę Nieruchomości korzystała ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.

2.  Zdaniem Wnioskodawcy wartość sprzedaży Nieruchomości nie powinna być wliczana do wartości sprzedaży dla celów limitu zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, ponieważ stanowiła ona zbycie środka trwałego, które zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 3 ustawy, podlega wyłączeniu z limitu obrotu, a tym samym Wnioskodawca nie był zobowiązany do rejestracji VAT jako podatnik czynny.

Pytanie nr 1

1)  Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów oraz odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Oznacza to, że każda czynność polegająca na przeniesieniu prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, o ile nie została wyłączona z opodatkowania lub objęta zwolnieniem, mieści się w zakresie opodatkowania VAT.

2)  W myśl art. 2 pkt 6 ustawy o VAT pojęcie „towaru” obejmuje rzeczy oraz ich części, jak również wszelkie postacie energii. W myśl art. 7 ust. 1 pkt 6 i 7 ustawy przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również: oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste oraz zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6. Spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego, będące prawem zbywalnym, spełnia kryteria „towaru” w rozumieniu ustawy o VAT.

3)  W konsekwencji sprzedaż spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego stanowi co do zasady odpłatną dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu VAT. Jednak ustawa przewiduje liczne zwolnienia z opodatkowania, w tym zwolnienia dotyczące dostawy nieruchomości, które znajdują się w art. 43 ust. 1 ustawy o VAT. Ocena możliwości zastosowania zwolnienia wymaga każdorazowo zbadania spełnienia przesłanek ustawowych odnoszących się do pierwszego zasiedlenia oraz upływu czasu od tego zdarzenia.

4)  Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku VAT dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem, gdy:

a)  dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,

b)  między pierwszym zasiedleniem a dostawą upłynął okres krótszy niż 2 lata.

5)  Powyższy przepis ustanawia podstawowe zwolnienie w zakresie obrotu nieruchomościami używanymi, wskazując wyraźnie, że decydujące znaczenie dla oceny charakteru dostawy ma moment pierwszego zasiedlenia oraz upływ odpowiedniego czasu od tego momentu.

6)  Zgodnie natomiast z art. 2 pkt 14 ustawy o VAT, przez pierwsze zasiedlenie rozumie się oddanie budynku, budowli lub ich części do użytkowania pierwszemu nabywcy lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne po ich:

a)  wybudowaniu lub

b)  ulepszeniu, jeżeli poniesione wydatki stanowią co najmniej 30% wartości początkowej.

7)  Z powyższych przepisów wynika, że zwolnienie z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy ma zastosowanie do dostawy budynków lub ich części, jeśli:

a)  doszło już do pierwszego zasiedlenia oraz

b)  od pierwszego zasiedlenia upłynęły co najmniej 2 lata.

8)  W przedstawionym stanie faktycznym Nieruchomość została nabyta przez Spółkę w budynku mającym około 50 lat, który był wcześniej wielokrotnie zasiedlany i użytkowany. Nie ulega zatem wątpliwości, że nabycie dotyczyło nieruchomości już zasiedlonej, a pierwsze zasiedlenie wystąpiło znacznie wcześniej, dekady przed transakcją. Spółka następnie wprowadziła nieruchomość do ewidencji środków trwałych.

9)  Remont wykonany przez Spółkę stanowił ok. 4% wartości początkowej środka trwałego, a więc nie przekroczył progu 30% określonego w art. 2 pkt 14 lit. b ustawy o VAT i nie powodował wystąpienia pierwszego zasiedlenia.

10) W konsekwencji oba warunki zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT są spełnione, tj. dostawa nieruchomości nie nastąpiła w ramach pierwszego zasiedlenia ani przed nim oraz od pierwszego zasiedlenia upłynęło więcej niż 2 lata.

11) Zdaniem Wnioskodawcy sprzedaż Nieruchomości dokonana przez Spółkę w październiku 2025 r. korzystała ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.

12) Stanowisko to potwierdza również utrwalona praktyka interpretacyjna Krajowej Informacji Skarbowej, która konsekwentnie uznaje, że dostawa nieruchomości używanych, w tym spółdzielczych praw do lokali mieszkalnych, korzysta ze zwolnienia VAT, jeżeli od pierwszego zasiedlenia upłynęły co najmniej 2 lata, a nie doszło do ulepszeń przekraczających próg 30% wartości środka trwałego.

13) Takie podejście potwierdzają następujące interpretacje indywidualne: 0111-KDIB3-1.4012.307.2024.3.MSO, 0112-KDIL1-2.4012.76.2023.2.AS, 0114-KDIP1 2.4012.172.2024.1.RM.

14) W powyższych interpretacjach organ podatkowy przyjmuje tożsame podejście tj. sprzedaż spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu zasiedlonego wcześniej niż 2 lata temu, stanowi dostawę zwolnioną od VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.

Pytanie nr 2

15) Zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 3 ustawy o VAT do wartości sprzedaży uprawniającej do korzystania ze zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, nie wlicza się odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji. Celem tej regulacji jest wyłączenie z limitu obrotu transakcji dotyczących majątku służącego prowadzeniu działalności, a nie generowania bieżącej sprzedaży.

16) Zgodnie z art. 16c ustawy o CIT, lokale mieszkalne oraz spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego nie podlegają amortyzacji podatkowej. Brak amortyzacji podatkowej lokali mieszkalnych został wprowadzony dopiero w 2022 roku i wynika z woli ustawodawcy, a nie z cech ekonomicznych tych składników majątku. W sensie gospodarczym i bilansowym stanowią one środki trwałe i dobra inwestycyjne wykorzystywane przez przedsiębiorstwo, które dla celów bilansowych podlegają amortyzacji.

17) Zgodnie z art. 288 Dyrektywy 2006/112/WE (dalej: Dyrektywa VAT), przy liczeniu obrotu podlegającego zwolnieniu nie uwzględnia się zbycia „materialnych i niematerialnych dóbr inwestycyjnych przedsiębiorstwa.

18) Na gruncie podatku VAT pojęcie dóbr inwestycyjnych interpretowane jest szerzej niż pojęcie środków trwałych w przepisach dotyczących podatków dochodowych. Jak wskazuje doktryna, na potrzeby VAT dobra inwestycyjne to składniki majątku o trwałym charakterze i istotnej wartości, nabywane w celu wieloletniego wykorzystywania w działalności gospodarczej, co obejmuje również składniki majątku niepodlegające amortyzacji podatkowej.

19) W kontekście relacji pomiędzy przepisami ustawy o VAT a prawem unijnym należy podkreślić, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawo krajowe musi być interpretowane w zgodzie z Dyrektywą VAT, a w razie kolizji pierwszeństwo ma regulacja unijna.

20) Z uwagi na wskazane zasady interpretacja art. 113 ust. 2 pkt 3 ustawy o VAT musi być dokonywana zgodnie z art. 288 Dyrektywy VAT, który stanowi, że z obrotu wyłącza się dostawy dóbr inwestycyjnych materialnych i niematerialnych wykorzystywanych przez przedsiębiorstwo. Dyrektywa nie uzależnia tej kwalifikacji od amortyzacji podatkowej dóbr inwestycyjnych.

21) W świetle przywołanej zasady pierwszeństwa prawa unijnego, potwierdzonej w orzecznictwie TSUE w szczególności w wyroku z dnia 15 października 2022 r. w sprawie C-335/21, E. sp. z o.o. sp.k. przeciwko Ministrowi Finansów, sądy i organy podatkowe mają obowiązek pomijać krajowe przepisy lub ich interpretacje, które prowadzą do skutków sprzecznych z Dyrektywą VAT.

22) W przywołanym wyroku TSUE jednoznacznie wskazał (pkt 51–52 wyroku), że jeżeli krajowa regulacja nakłada warunki ograniczające prawa podatnika wynikające z Dyrektywy, organ stosujący prawo musi odmówić zastosowania przepisu krajowego i bezpośrednio zastosować prawo unijne. Oznacza to, że krajowy wymóg amortyzacji jako warunek wyłączenia z obrotu limitowego nie może ograniczać wynikającego z art. 288 Dyrektywy VAT prawa podatnika do nieuwzględniania zbycia dóbr inwestycyjnych przy obliczaniu limitu zwolnienia podmiotowego.

23) Kwestia relacji art. 113 ust. 2 pkt 3 ustawy o VAT z art. 288 Dyrektywy VAT była szeroko analizowana przez praktyków prawa podatkowego i znalazła odzwierciedlenie w licznych komentarzach wskazujących, że pojęcie „dóbr inwestycyjnych” w rozumieniu Dyrektywy VAT obejmuje także nieruchomości wyłączone z amortyzacji podatkowej, takie jak spółdzielcze własnościowe prawa do lokali mieszkalnych, co jednoznacznie potwierdza konieczność ich wyłączenia z limitu sprzedaży z art. 113 ustawy o VAT. Poniżej fragmenty komentarzy:

24) „Zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 3 ustawy o VAT do wartości sprzedaży uprawniającej do zwolnienia z VAT nie wlicza się także dostaw towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.

Odwołanie się do przepisów dotyczących zaliczania towarów do środków trwałych powoduje, że przepis powyższy nie miałby zastosowania do składników majątku, które są zaliczane do środków trwałych, lecz amortyzacji nie podlegają (są to m.in. grunty i prawo wieczystego użytkowania gruntów). Jednak w art. 288 dyrektywy 2006/112/WE zawarto regulację, zgodnie z którą zbycie materialnych lub niematerialnych dóbr inwestycyjnych przedsiębiorstwa nie jest uwzględniane przy obliczaniu obrotu. Oba te pojęcia obejmują niewątpliwie wszelkie środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne, niezależnie od tego, czy podlegają one amortyzacji, czy też nie.”

25) „Zgodnie z art. 113 ust. 2 ustawy do wartości sprzedaży opodatkowanej – w stanie prawnym obowiązującym do końca 2013 r. – nie wliczało się także dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym były zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji (a więc przepisów art. 16a i n. u.p.d.o.p. oraz art. 22a i n. u.p.d.o.f.). Wprowadzenie powyższego przepisu (niewątpliwie korzystnego dla podatników) było efektem dostosowania przepisów ustawy do wymogów unijnych – zakaz wliczania wartości zbywanego majątku trwałego oraz wartości niematerialnych do limitu sprzedaży wynika wprost z art. 288 ust. 2 dyrektywy VAT z 2006 r.

26) Należy jednak zwrócić uwagę na pewną wadę przyjętego rozwiązania – odwołanie się do przepisów dotyczących zaliczania towarów do środków trwałych powoduje, że powyższy przepis nie ma zastosowania do składników majątku, które są zaliczane do środków trwałych, lecz amortyzacji nie podlegają (są to m.in. grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów czy budynki mieszkalne). Tymczasem w art. 288 dyrektywy VAT z 2006 r. stanowi się o „materialnych lub niematerialnych dobrach inwestycyjnych przedsiębiorstwa”. Oba te pojęcia obejmują niewątpliwie wszelkie środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne, niezależnie od tego, czy podlegają one amortyzacji, czy też nie.”

27) Od 1 stycznia 2014 r. komentowana regulacja (dotycząca nieuwzględniania przy liczeniu limitu obrotów do zwolnienia) została przeniesiona do ust. 2 pkt 3 komentowanego artykułu.

28) Środkami trwałymi u danego podatnika często są nieruchomości. Komentowana podstawa wyłączenia określonych obrotów z wartości sprzedaży liczonej dla celów zwolnienia jest odrębna od podstawy dotyczącej sprzedaży zwolnionej przedmiotowo. Stąd też nawet jeśli zwolniona z podatku sprzedaż nieruchomości zostałaby uznana za transakcję niemającą charakteru pomocniczego (i nie podlegała wyłączeniu z limitu obrotów na podstawie ust. 2 pkt 2 ustawy), to jeżeli ta nieruchomość była u podatnika środkiem trwałym – transakcja ta będzie wyłączona z uwzględniania w limicie zwolnienia na podstawie komentowanej regulacji (ust. 2 pkt 3).

29) W świetle analizowanych komentarzy do art. 113 ustawy o VAT, kluczowe znaczenie ma to, że do limitu zwolnienia podmiotowego nie wlicza się dostawy majątku trwałego wykorzystywanego w działalności gospodarczej, a podstawa tego wyłączenia wynika bezpośrednio z art. 288 Dyrektywy VAT, zgodnie z którym z obrotu nie uwzględnia się zbycia „materialnych lub niematerialnych dóbr inwestycyjnych przedsiębiorstwa”. Jak jednoznacznie wskazuje doktryna, prawo unijne posługuje się pojęciem „dóbr inwestycyjnych”, które obejmuje wszystkie środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne w tym nieruchomości niezależnie od tego, czy podlegają amortyzacji podatkowej, czy też nie.

30) Tymczasem art. 113 ust. 2 pkt 3 ustawy o VAT odwołuje się do pojęcia „środków trwałych podlegających amortyzacji”, co prowadziłoby do sprzecznego z Dyrektywą VAT rezultatu wyłączającego ze zwolnienia m.in. grunty, prawa wieczystego użytkowania gruntów oraz spółdzielcze prawa do lokali mieszkalnych, pomimo że Dyrektywa VAT wprost zakazuje uwzględniania zbycia takich aktywów przy obliczaniu limitu obrotu.

31) Autorzy komentarzy podkreślają, że ta niedoskonałość redakcyjna polskiego przepisu nie może ograniczać zastosowania normy unijnej, która ma charakter nadrzędny oraz bezpośrednio skuteczny. W szczególności zwraca się uwagę, że zbycie nieruchomości wykorzystywanych jako środki trwałe nawet jeśli są one nieamortyzowane z uwagi przepisy ustaw podatków dochodowych i tak powinno pozostawać poza limitem wynikającym z art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, ponieważ spełnia definicję „dóbr inwestycyjnych” z art. 288 Dyrektywy VAT, a krajowa norma musi być interpretowana zgodnie z prawem unijnym.

32) W realiach analizowanej sprawy oznacza to, że sprzedaż Nieruchomości, która została ujęta przez Spółkę jako środek trwały, stanowi zbycie dobra inwestycyjnego i zgodnie z Dyrektywą VAT powinna być wyłączona z wartości sprzedaży obliczanej dla potrzeb limitu zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ustawy o VAT niezależnie od braku amortyzacji podatkowej tego składnika majątkowego.

33) Prawidłowość takiej interpretacji potwierdza także praktyka organów podatkowych. W interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 18 lipca 2023 r., nr 0111-KDIB3-1.4012.307.2023.1.WN, organ wskazał wprost, że sprzedaż środka trwałego będącego dobrem inwestycyjnym nawet jeśli już nie podlega amortyzacji podatkowej nie wpływa na limit sprzedaży z art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.W przywołanej interpretacji organ wskazał, że skoro nieruchomość lokalowa wykorzystywana była w prowadzonej przez Państwa w działalności gospodarczej, zakwalifikowana jako środek trwały podlegający amortyzacji stwierdzić należy, że dokonując dostawy nieruchomości lokalowej, pomimo, iż stanowić ona będzie transakcję związaną z nieruchomością, to w oparciu o art. 113 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług, nie podlega wliczeniu do limitu określonego w art. 113 ust. 1 tej ustawy.

34) W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, wartość sprzedaży Nieruchomości nie powinna zostać wliczona do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. Transakcja ta stanowiła zbycie dobra inwestycyjnego w rozumieniu prawa unijnego, a zatem zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 3 ustawy o VAT, interpretowanym w świetle art. 288 Dyrektywy VAT powinna być wyłączona z limitu sprzedaży o którym mowa w art. 113 ustawy o VAT, i tym samym dokonanie sprzedaży nie skutkowało powstaniem obowiązku rejestracji Spółki jako czynnego podatnika VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:

Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:

Zatem zgodnie z powołanymi przepisami, zarówno grunty, jak i budowle spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Powyższe przepisy pozwalają stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.

Dokonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług może albo być opodatkowana właściwą stawką podatku, albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

W art. 43 ust. 1 pkt 10 i pkt 10a ustawy, ustawodawca przewidział zwolnienie od podatku VAT dla dostawy budynków, budowli lub ich części spełniających określone w tych przepisach warunki.

Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy:

Z powyższego uregulowania wynika, że dostawa budynków, budowli lub ich części jest – co do zasady – zwolniona od podatku od towarów i usług. Wyjątek stanowi dostawa w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz jeżeli pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Zatem dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego momentu.

Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy:

Pierwszym zasiedleniem jest więc szeroko rozumiane pierwsze zajęcie nieruchomości do używania. Przykładowo, pierwsze zasiedlenie budynku lub jego części ma miejsce zarówno w sytuacji, gdy po wybudowaniu budynku oddany zostanie on w najem, jak też w przypadku, gdy będzie on wykorzystywany na potrzeby własnej działalności gospodarczej, bądź do celów prywatnych np. mieszkaniowych – w obu przypadkach dojdzie do korzystania z budynku.

Podkreślić w tym miejscu należy, że termin „ulepszenia” zawarty w ustawie o podatku od towarów i usług, odwołuje się do przepisów o podatku dochodowym.

Zgodnie z art. 16g ust. 13 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U z 2025 r. poz. 278 ze zm.):

Ulepszeniem środka trwałego – w rozumieniu ww. ustawy podatkowej – jest więc:

·      przebudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, w wyniku których nastąpi jego dostosowanie do zmienionych potrzeb funkcjonalnych, użytkowych lub technicznych;

·      rozbudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, które powiększają ten środek trwały;

·      rekonstrukcja środka trwałego, tj. wykonanie prac, w wyniku których nastąpi odtworzenie zniszczonego środka trwałego do jego poprzedniego stanu;

·      adaptacja środka trwałego, tj. wykonanie prac mających na celu przystosowanie danego środka trwałego do spełniania odmiennych funkcji od tych, dla których został zbudowany lub użytkowany;

·      modernizacja środka trwałego, tj. unowocześnienie środka trwałego.

Powyższy przepis wskazuje, że na gruncie prawa podatkowego „ulepszenie” jest pojęciem, które dotyczy wyłącznie składników majątku będących środkami trwałymi. Pod pojęciem tym należy rozumieć takie czynności, jak przebudowa, rozbudowa, rekonstrukcja, adaptacja lub modernizacja środka trwałego, które podnoszą jego wartość techniczną, użytkową, jak i przystosowanie składnika majątkowego do wykorzystania go w innym celu, niż pierwotne przeznaczenie albo nadanie temu składnikowi innych cech użytkowych.

Zatem nieruchomości (np. budynki), które nie będą stanowić u podatnika środka trwałego, nie mogą ulec ulepszeniu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, ponieważ pojęcie ulepszenia, do którego odwołuje się ustawodawca w art. 2 pkt 14 ustawy, odsyłając do przepisów o podatku dochodowym, dotyczy wyłącznie ulepszenia środków trwałych.

Jak wynika z powyższych uregulowań, zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy stosuje się w odniesieniu do dostawy całości lub części budynków, budowli, jeżeli w stosunku do nich miało miejsce pierwsze zasiedlenie, przy czym okres pomiędzy pierwszym zasiedleniem, a dostawą nie jest krótszy niż 2 lata. Wykluczenie z tego zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia do chwili sprzedaży nie minęły co najmniej 2 lata.

W przypadku nieruchomości niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca umożliwia podatnikom – po spełnieniu określonych warunków – skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy:

Mając powyższe na uwadze należy zauważyć, że aby dostawa budynków, budowli lub ich części mogła korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, muszą być spełnione łącznie dwa warunki występujące w tym artykule.

Jeżeli dostawa budynków, budowli lub ich części będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy stanie się bezzasadne.

Jeśli natomiast nie zostaną spełnione przesłanki zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 bądź pkt 10a ustawy, wtedy należy przeanalizować możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:

Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika – wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT. Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w tym artykule.

Zaznaczenia wymaga przy tym, że NSA w wyroku z 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12 wskazał, że:

W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów, w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE wskazuje zatem, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia podatku VAT.

Powyższe oznacza, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie może mieć zastosowania do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja sprzedaży, w wyniku której nabył on wcześniej ten towar nie była opodatkowana podatkiem od towarów i usług.

W odniesieniu do dostawy budynku może zatem wystąpić jedna z kilku podstaw do zastosowania zwolnienia od podatku VAT. Istotne jest, wobec tego każdorazowe kompleksowe zbadanie okoliczności towarzyszących planowanej dostawie.

Z opisu sprawy wynika, że prowadzą Państwo działalność gospodarczą w zakresie geodezji i kartografii oraz korzystają Państwo ze zwolnienia podmiotowego z VAT zgodnie z art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o VAT. W marcu 2025 r. nowi wspólnicy udzielili Państwu dwóch pożyczek. Każda z nich w wysokości 100 000 zł, łącznie 200 000 zł. Ze środków tych – w celu dywersyfikacji działalności i stworzenia stabilnego źródła przychodów z najmu prywatnego, niezależnego od podstawowej działalności geodezyjnej – nabyli Państwo spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego, znajdującego się w budynku użytkowanym od około 50 lat. Dostawa nieruchomości nie była dokonana w ramach pierwszego zasiedlenia i nie była sprzedawana po ulepszeniu przekraczającym 30% wartości początkowej. Nieruchomość ta została zaliczona do Państwa środków trwałych i podlegała amortyzacji bilansowej, natomiast nie podlegała amortyzacji podatkowej na podstawie art. 16c ust. 2a ustawy o CIT. Planowali Państwo sukcesywne nabywanie kolejnych lokali, aż do osiągnięcia stałego miesięcznego przychodu z najmu, przy założeniu długoterminowego posiadania każdego lokalu. Nie mieli Państwo zamiaru odsprzedawać nieruchomości, lecz gromadzić jako portfel inwestycyjny. Podejmowali Państwo liczne działania mające na celu wynajem lokalu, w tym ogłoszenia, obniżenie wymagań najemcy, co okazało się bezskuteczne. W lipcu 2025 r. w celu zwiększenia atrakcyjności przeznaczonego do wynajmu lokalu przeprowadzili Państwo remont nabytej nieruchomości o wartości ok. 8 tysięcy złotych, co stanowiło około 4% wartości początkowej środka trwałego. W sierpniu 2025 r. w związku z rosnącymi kosztami utrzymania (czynsz, sezon grzewczy, remont), brakiem najemców i ryzykiem dalszych strat, podjęli Państwo decyzję o sprzedaży lokalu. Zgromadzenie Wspólników określiło minimalną cenę sprzedaży, która pozwoliłaby na pokrycie wygenerowanych kosztów, i udzieliło zarządowi zgody na zbycie Nieruchomości. Ostatecznie Nieruchomość została sprzedana w październiku 2025 r. za kwotę ok. 240 tysięcy zł. W okresie sprzedaży nadal korzystali Państwo ze zwolnienia podmiotowego z VAT na podstawie art. 113.

W pierwszej kolejności Państwa wątpliwości dotyczą zwolnienia podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy sprzedaży nieruchomości (pytanie oznaczone we wniosku nr 1).

Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika jednoznacznie, że przedmiotem sprzedaży była nieruchomość, stanowiąca środek trwały w prowadzonej przez Państwa działalności gospodarczej. Sprzedaż nieruchomości podlega więc opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako odpłatna dostawa towarów, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy, dokonywana w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Jak wynika z przedstawionego opisu sprawy nabyli Państwo spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego, znajdującego się w budynku użytkowanym od około 50 lat. W odniesieniu do spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego, będącego przedmiotem dostawy pierwsze zasiedlenie nastąpiło około 50 lat temu. Nabycie przez Państwa nieruchomości nastąpiło kilkadziesiąt lat po pierwszym zasiedleniu. Nieruchomość ta została zaliczona do Państwa środków trwałych, podlegała amortyzacji bilansowej, natomiast nie podlegała amortyzacji podatkowej na podstawie art. 16c ust. 2a ustawy o CIT. W lipcu 2025 r. w celu zwiększenia atrakcyjności przeznaczonego do wynajmu lokalu przeprowadzili Państwo remont nabytej nieruchomości o wartości ok. 8 tysięcy złotych, co stanowiło około 4% wartości początkowej środka trwałego. Jak Państwo wskazują dostawa nieruchomości nie była dokonana w ramach pierwszego zasiedlenia.

Wobec przedstawionych okoliczności stwierdzić należy, że sprzedaż przez Państwa nieruchomości nie stanowi sprzedaży dokonywanej w ramach pierwszego zasiedlenia oraz pomiędzy pierwszym zasiedleniem, a dostawą nieruchomości upłynął okres powyżej dwóch lat, w konsekwencji czego sprzedaż przez Państwa tej nieruchomości będzie spełniała warunki uprawniające do zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

Podsumowując stwierdzam, że sprzedaż przez Państwa Nieruchomości korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 należało uznać za prawidłowe.

Kolejne Państwa wątpliwości dotyczą wyłączenia wartości sprzedaży nieruchomości z limitu zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy na podstawie art. 113 ust. 2 pkt 3 ustawy, a tym samym braku zobowiązania do rejestracji VAT jako podatnik czynny (pytanie oznaczone we wniosku nr 2).

Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy wskazać, że stosownie do art. 113 ust. 1 ustawy:

Należy wskazać, że zgodnie z art. 113 ust. 2 ustawy:

Zgodnie z art. 113 ust. 5 ustawy:

Mając na uwadze art. 113 ust. 11 ustawy:

Przepis art. 113 ust. 13 ustawy:

Biorąc pod uwagę powyższe przepisy należy wskazać, że – co do zasady – o ile podatnik nie przekroczył kwoty sprzedaży określonej na podstawie art. 113 ust. 1 i ust. 2 ustawy ma prawo do korzystania ze zwolnienia podmiotowego do momentu przekroczenia tej kwoty. W przypadku przekroczenia ww. kwoty z tytułu świadczenia czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, podatnik zobowiązany jest do dokonania rejestracji dla potrzeb podatku od towarów i usług na zasadach określonych w ustawie.

Z opisu sprawy wynika, że Nieruchomość została przez Państwa sprzedana w październiku 2025 r. za kwotę ok. 240 tysięcy zł.

Powołany przepis art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. c ustawy wyklucza możliwość korzystania ze zwolnienia podmiotowego przez podatników dokonujących dostaw budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 lit. a i b ustawy. A zatem przepis art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. c ustawy dotyczy dostaw budynków i budowli i ich części dokonywanych przed pierwszym zasiedleniem, w ramach pierwszego zasiedlenia oraz w przypadku gdy pomiędzy pierwszym zasiedleniem a tą dostawą upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Mając na uwadze przywołane przepisy oraz to, że w niniejszej interpretacji stwierdzono, że dostawa nieruchomości nie będzie dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia i pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą nie upłynie okres krótszy niż 2 lata, to należy wskazać, że w związku z dostawą ww. budynku nie utracą Państwo zwolnienia określonego w art. 113 ust. 1 ustawy ze względu na wyłączenie określone w przepisie art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. c ustawy.

Z cytowanego brzmienia art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy wynika, że do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1 nie wlicza się m.in. wartości sprzedaży z tytułu odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług zwolnionych od podatku (na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy), jednakże z wyjątkiem transakcji związanych z nieruchomościami, jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych. Natomiast za czynności związane z nieruchomościami, należy uznać nie tylko usługi stricte dotyczące nieruchomości, ale wszelkie czynności, których wykonanie oparte jest na wykorzystaniu, używaniu i użytkowaniu nieruchomości.

Powyższe pośrednio można wywieść z Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006 r. nr 347/1 ze zm.), gdzie w art. 47 przewidziano, że miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług rzeczoznawców i agentów nieruchomości, usług zakwaterowania w sektorze hotelarskim lub sektorach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, przyznawanie prawa użytkowania nieruchomości oraz usług związanych z przygotowywaniem i koordynacją prac budowlanych, takich jak usługi architektów i biur nadzoru budowlanego, jest miejsce, w którym znajduje się dana nieruchomość.

W Memorandum Wyjaśniającym do artykułu 9 (2) (a) Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (będącego odpowiednikiem art. 47 Dyrektywy 2006/112/WE) wskazano, że opodatkowanie usług związanych z nieruchomościami, jest bardziej racjonalne w miejscu, w którym dana nieruchomość się znajduje. Należy zatem uznać, że wprowadzenie takiego rozwiązania miało przede wszystkim zapewnić realizację podstawowej zasady wspólnego systemu VAT, jaką jest zasada opodatkowania transakcji w miejscu faktycznej konsumpcji towaru lub usługi. Efekt czynności związanych z nieruchomościami jest bowiem w większości przypadków wykorzystywany w miejscu lokalizacji nieruchomości.

Analizując treść art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy, wskazać ponadto należy, że „Słownik języka polskiego PWN” pod redakcją prof. Stanisława Dubisza, Warszawa 2008, definiuje słowo „transakcja” jako operację handlową dotyczącą kupna lub sprzedaży towarów lub usług albo umowę handlową na kupno lub sprzedaż towarów lub usług i samo zawarcie takiej umowy.

Podkreślić również należy, że ustawodawca zarówno w ustawie, jak i w rozporządzeniach wykonawczych do ustawy nie zdefiniował pojęcia „charakter pomocniczy”. W takim przypadku w pierwszej kolejności stosuje się wykładnię językową, w taki bowiem sposób ustawodawca komunikuje się z podatnikiem jako adresatem normy. Dopiero gdy wykładnia językowa nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów dopuszczalne jest skorzystanie z pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych. Według internetowego słownika synonimów (strona internetowa – http://synonim.net/synonim/pomocniczy), synonimami do słowa „pomocniczy” są pojęcia: „pomocny, wspierający, poboczny, akcesoryjny, dodatkowy, dopływowy, posiłkowy, subsydialny, subsydiarny, uzupełniający, wspomagający”.

Przepisy unijnej dyrektywy w zakresie VAT posługują się określeniem „incidental transactions” w ramach odpowiedniego przepisu, co na język polski może być tłumaczone jako „transakcje incydentalne/uboczne”. Termin „incydentalny” wg Słownika języka polskiego (Słownika Wydawnictwa Naukowego PWN) oznacza przy tym „mający małe znaczenie lub zdarzający się bardzo rzadko”.

Także w wersji francuskiej VI Dyrektywy użyto określenia „accessoire”, a w wersji niemieckiej „Hilfsumsaetze”, co wskazuje, że w analizowanym kontekście istotne jest, aby były to czynności poboczne, czy też pomocnicze do zasadniczej działalności podatnika (wspomniane powyżej trzy wersje językowe VI Dyrektywy są kompatybilne i wskazują na pomocniczy, poboczny charakter omawianych czynności). Podobnie, polska wersja językowa Dyrektywy 2006/112/WE, która zastąpiła VI Dyrektywę, odstępuje od sformułowania „transakcje sporadyczne” i określa omawiane czynności jako „transakcje pomocnicze”.

Transakcje pomocnicze zatem to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić, czy dana czynność może być uznana za pomocniczą, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. Jeżeli dana działalność stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie przedsiębiorstwa podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze. Aby więc ocenić, czy określona transakcja ma charakter „pomocniczy”, należy wziąć pod uwagę to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika.

Jak wynika z przedstawionych okoliczności sprawy nieruchomość nabyli Państwo w celu dywersyfikacji działalności i stworzenia stabilnego źródła przychodów z najmu prywatnego, niezależnego od podstawowej działalności geodezyjnej. Planowali Państwo sukcesywne nabywanie kolejnych lokali, aż do osiągnięcia stałego miesięcznego przychodu z najmu, przy założeniu długoterminowego posiadania każdego lokalu. Nie mieli Państwo zamiaru odsprzedawać nieruchomości, lecz gromadzić jako portfel inwestycyjny.

Należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie, dostawa nieruchomości, która jest objęta zwolnieniem od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, stanowi przedmiot Państwa działalności gospodarczej, nie ma zatem charakteru transakcji pomocniczej.

Jednocześnie należy zauważyć, że z art. 113 ust. 2 pkt 3 ustawy wynika, że do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1 nie wlicza się m.in. odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.

Jak wynika z opisu sprawy nabycie przez Państwa Nieruchomości, o której mowa we wniosku nastąpiło na cele prowadzenia działalności związanej z wynajmem nieruchomości. Nieruchomość została przez Państwa zaliczona na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych do środków trwałych.

Zgodnie z art. 16c pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych:

Zatem zgodnie z opisem sprawy, skoro Nieruchomość, o której mowa we wniosku, została nabyta z zamiarem jej wykorzystywana w ramach prowadzonej działalności, mimo iż spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego nie podlega amortyzacji na podstawie przepisów o podatku dochodowym, z uwagi ujęcie nieruchomości w Państwa ewidencji spodków trwałych w oparciu o art. 113 ust. 2 pkt 3 ustawy nie podlega wliczeniu do limitu określonego w art. 113 ust. 1 tej ustawy.

Podsumowując stwierdzam, że wartość sprzedaży Nieruchomości nie powinna być wliczana do wartości sprzedaży dla celów limitu zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, ponieważ stanowiła ona zbycie środka trwałego, które zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 3 ustawy, podlega wyłączeniu z limitu obrotu, a tym samym nie byli Państwo zobowiązani do rejestracji VAT jako podatnik czynny.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym. Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.