Interpretacja 0112-KDIL1-2.4012.734.2025.2.AW

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 grudnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 19 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy:

·         nieuwzględniania do wartości sprzedaży usługi najmu prywatnego lokalu mieszkalnego w celu ustalenia limitu, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy (pytanie nr 1);

·         uznania ww. czynności za transakcje pomocnicze, które nie podlegają wliczeniu do wartości sprzedaży (pytanie nr 2).

Uzupełnił go Pan pismem z 16 stycznia 2026 r. (wpływ 16 stycznia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego (ostatecznie przedstawionego w piśmie z 16 stycznia 2026 r.)

Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą (…), zarejestrowaną i prowadzoną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy są usługi związane z poprawą kondycji fizycznej, sklasyfikowane pod kodem PKD 85.51.Z – Pozostałe formy edukacji sportowej oraz zajęć sportowych i rekreacyjnych.

W całym okresie prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawca korzystał i korzysta ze zwolnienia podmiotowego od podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, ponieważ wartość sprzedaży z tytułu tej działalności nie przekroczyła ustawowych limitów zwolnienia, zarówno w ujęciu rocznym, jak i proporcjonalnym do okresu prowadzenia działalności w danym roku podatkowym.

Równolegle do prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawca uzyskuje przychody z najmu prywatnego jednego lokalu mieszkalnego, stanowiącego jego majątek prywatny. Lokal ten nie był i nie jest faktycznie wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawcy. W szczególności lokal:

·         nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych działalności gospodarczej,

·         nie był amortyzowany dla celów podatku dochodowego,

·         nie stanowi towaru handlowego ani składnika majątku przedsiębiorstwa.

Lokal będący przedmiotem najmu ma charakter mieszkalny i jest wykorzystywany na cele mieszkaniowe. Najem realizowany jest na podstawie umowy najmu zawartej bezpośrednio pomiędzy Wnioskodawcą a najemcami. Wnioskodawca wynajmuje lokal we własnym imieniu i na własny rachunek, samodzielnie ustalając warunki najmu oraz pobierając czynsz najmu.

Najemcami lokalu są osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, które wykorzystują lokal do zaspokajania własnych potrzeb mieszkaniowych. Lokal nie jest wynajmowany podmiotom w celu faktycznego prowadzenia w nim działalności gospodarczej, w szczególności osobom prawnym, podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą, podatnikom podatku VAT ani jednostkom samorządu terytorialnego lub innym podmiotom instytucjonalnym.

Najemcy nie podnajmują lokalu osobom trzecim. Umowy najmu nie przewidują możliwości dalszego oddawania lokalu w używanie innym podmiotom ani wykorzystywania lokalu do celów innych niż mieszkaniowe lub do faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej.

Najem lokalu nie ma charakteru krótkoterminowego ani rotacyjnego i nie stanowi usług związanych z zakwaterowaniem w rozumieniu klasyfikacji PKWiU 2015, dział 55. W ramach najmu Wnioskodawca nie świadczy usług typowych dla zakwaterowania, takich jak usługi hotelowe, recepcyjne, sprzątanie w trakcie trwania najmu, wymiana pościeli ani inne usługi towarzyszące.

Najem prywatny lokalu mieszkalnego ma charakter uboczny i pomocniczy względem prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej. Skala oraz sposób realizacji najmu nie noszą znamion działalności prowadzonej w sposób zorganizowany, profesjonalny ani ciągły w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Czynności podejmowane przez Wnioskodawcę w związku z najmem mieszczą się w zakresie zwykłego wykonywania prawa własności oraz racjonalnego zarządzania majątkiem prywatnym.

Opisany stan faktyczny obejmuje lata poprzednie, w których Wnioskodawca uzyskiwał przychody z najmu prywatnego oraz prowadził działalność gospodarczą korzystając ze zwolnienia podmiotowego z VAT. Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że w okresach przyszłych zamierza kontynuować zarówno prowadzenie działalności gospodarczej, jak i najem prywatny lokalu mieszkalnego na niezmienionych zasadach, przy zachowaniu tego samego charakteru, skali i sposobu realizacji najmu.

Uzupełnienie stanu faktycznego

Okres, za jaki Wnioskodawca oczekuje wydania interpretacji indywidualnej

Wnioskodawca oczekuje wydania interpretacji indywidualnej zarówno w odniesieniu do zaistniałego stanu faktycznego, jak i zdarzenia przyszłego.

Interpretacja ma dotyczyć okresu, w którym Wnioskodawca uzyskiwał oraz uzyskuje przychody z tytułu najmu nieruchomości stanowiących jego majątek prywatny, tj. od momentu rozpoczęcia najmu prywatnego lokali mieszkalnych, czyli od 1 lipca 2023 r. do chwili obecnej, jak również okresów przyszłych, w których najem ten będzie kontynuowany na niezmienionych zasadach.

W szczególności interpretacja obejmuje:

a)  lata podatkowe 2023-2025 – jako stan faktyczny, w których Wnioskodawca:

·         prowadził jednoosobową działalność gospodarczą,

·         korzystał ze zwolnienia podmiotowego z VAT na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o VAT,

·         uzyskiwał przychody z najmu prywatnego lokali mieszkalnych, nie wliczając ich do limitu zwolnienia VAT,

b)  rok podatkowy 2026 oraz lata kolejne – jako zdarzenie przyszłe, w których:

·         Wnioskodawca zamierza kontynuować najem prywatny lokali mieszkalnych w ramach zarządzania majątkiem prywatnym,

·         sposób wykorzystywania nieruchomości, krąg najemców oraz charakter najmu nie ulegną zmianie,

·         Wnioskodawca nadal zamierza korzystać ze zwolnienia podmiotowego od VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.

Wnioskodawca wskazuje, że stan faktyczny i zdarzenie przyszłe są tożsame co do istotnych okoliczności podatkowych, a jedyną różnicą jest upływ czasu, w związku z czym zasadnym jest objęcie wnioskiem zarówno okresów przeszłych, jak i przyszłych.

Okres prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą w sposób ciągły i nieprzerwany od 5 października 2017 r. w okresach objętych wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej.

Działalność gospodarcza była i jest prowadzona w latach 2023-2026, a także będzie kontynuowana w latach kolejnych, przy czym w całym tym okresie:

·      Wnioskodawca wykonywał i wykonuje działalność gospodarczą w zakresie usług związanych z poprawą kondycji fizycznej, objętą kodem PKD 85.51.Z – Pozostałe formy edukacji sportowej oraz zajęć sportowych i rekreacyjnych,

·      Wnioskodawca korzystał oraz korzysta ze zwolnienia podmiotowego od podatku VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług,

·      Wartość sprzedaży z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej nie przekraczała i nie przekracza ustawowych limitów zwolnienia podmiotowego od VAT, zarówno w ujęciu rocznym, jak i proporcjonalnym do okresu prowadzenia działalności w danym roku podatkowym.

W całym okresie prowadzenia działalności gospodarczej nieruchomości będące przedmiotem najmu prywatnego nie były i nie są związane z tą działalnością, nie zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych, nie były amortyzowane ani wykorzystywane w jakimkolwiek zakresie w ramach działalności gospodarczej.

Liczba lokali będących przedmiotem najmu oraz ich opis

Przedmiotem najmu prywatnego jest jeden lokal mieszkalny, stanowiący wyłączny majątek prywatny Wnioskodawcy.

Lokal ten:

·      ma charakter lokalu mieszkalnego, przeznaczonego wyłącznie do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych najemców,

·      nie był i nie jest w jakikolwiek sposób związany z prowadzoną przez Wnioskodawcę jednoosobową działalnością gospodarczą,

·      nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych działalności gospodarczej,

·      nie był amortyzowany,

·      nie stanowi towaru handlowego ani składnika majątku przedsiębiorstwa,

·      pozostaje wyłącznie w sferze zarządzania majątkiem prywatnym Wnioskodawcy,

·      został zakupiony przed rozpoczęciem działalności gospodarczej,

·      był zamieszkiwany przez Wnioskodawcę do roku 2023, przed wynajęciem lokatorowi.

Lokal został nabyty w celach mieszkaniowych i inwestycyjnych jako forma lokowania kapitału. Najem tego lokalu ma charakter uboczny i pomocniczy wobec prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawcy i jest realizowany wyłącznie w celu racjonalnego zarządzania majątkiem prywatnym, w szczególności w celu pokrycia kosztów jego utrzymania oraz obsługi zobowiązań kredytowych.

Wnioskodawca nie podejmował i nie podejmuje działań wykraczających poza zwykłe wykonywanie prawa własności, a skala i sposób realizacji najmu nie noszą znamion działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Charakter lokali – lokal mieszkalny czy lokal usługowy

Lokal będący przedmiotem najmu prywatnego stanowi lokal mieszkalny.

Lokal ten:

·      posiada przeznaczenie mieszkalne, zgodnie z jego funkcją oraz sposobem faktycznego użytkowania,

·      jest wykorzystywany wyłącznie na cele mieszkaniowe przez najemców,

·      lokal nie był i nie jest faktycznie wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu wykonywania w nim czynności usługowych, handlowych lub biurowych,

·      lokal nie był przystosowany ani wykorzystywany organizacyjnie do prowadzenia działalności gospodarczej,

·      nie jest związany z prowadzoną przez Wnioskodawcę jednoosobową działalnością gospodarczą.

Najem lokalu realizowany jest w ramach najmu prywatnego, a jego charakter nie ulega zmianie w całym okresie objętym wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej, jak również w okresach przyszłych.

Czy lokale stanowią nieruchomości o charakterze mieszkalnym

Tak. Lokal będący przedmiotem najmu prywatnego stanowi nieruchomość o charakterze mieszkalnym.

Lokal ten:

·      jest lokalem mieszkalnym w rozumieniu przepisów prawa,

·      został nabyty z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe,

·      jest wykorzystywany wyłącznie do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych najemców,

·      nie jest wykorzystywany w żadnym zakresie na cele usługowe, handlowe, biurowe ani inne cele niemieszkalne,

·      nie jest i nie był wprowadzony do ewidencji środków trwałych działalności gospodarczej Wnioskodawcy,

·      nie stanowi składnika majątku przedsiębiorstwa i pozostaje wyłącznie w sferze majątku prywatnego Wnioskodawcy.

Charakter mieszkalny lokalu pozostaje niezmienny w całym okresie objętym wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej oraz w okresach przyszłych, w których najem ten będzie kontynuowany na niezmienionych zasadach.

Czy lokale są wynajmowane we własnym imieniu i na własny rachunek

Tak. Lokal będący przedmiotem najmu prywatnego jest wynajmowany przez Wnioskodawcę we własnym imieniu oraz na własny rachunek.

Wnioskodawca:

·      występuje jako strona umów najmu zawieranych z najemcami,

·      samodzielnie ustala warunki najmu, w tym wysokość czynszu oraz pozostałe postanowienia umowne,

·      pobiera czynsz najmu bezpośrednio na swój rachunek,

·      ponosi ryzyko ekonomiczne związane z posiadaniem i utrzymaniem lokalu,

·      samodzielnie realizuje obowiązki właścicielskie wynikające z umowy najmu.

Najem nie jest prowadzony:

·      za pośrednictwem podmiotów trzecich,

·      w imieniu innych osób,

·      w ramach działalności gospodarczej,

·      ani jako element zorganizowanej działalności o charakterze profesjonalnym.

Czynności związane z najmem mieszczą się wyłącznie w zakresie zarządzania majątkiem prywatnym Wnioskodawcy i nie wykraczają poza zwykłe wykonywanie prawa własności.

Komu wynajmowane są lokale będące przedmiotem najmu

Wnioskodawca wskazuje, że przedmiotowy lokal jest wynajmowany wyłącznie osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej, które wykorzystują lokal na cele mieszkaniowe.

W szczególności Wnioskodawca wyjaśnia, że:

a)  osoby fizyczne, nieprowadzące działalności gospodarczej – tak, lokal jest wynajmowany wyłącznie takim osobom;

b)  podatnicy podatku VAT – nie, lokal nie jest wynajmowany podatnikom podatku VAT w celu prowadzenia działalności gospodarczej;

c)  podatnicy podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze – nie, lokal nie jest wynajmowany takim podmiotom;

d)  osoby prawne, niebędące podatnikiem – nie, lokal nie jest wynajmowany osobom prawnym jako najemcom; ewentualne wskazanie adresu lokalu jako siedziby spółki miało wyłącznie charakter formalny i nie wiązało się z zawarciem umowy najmu z osobą prawną ani z oddaniem lokalu do faktycznego korzystania przez osobę prawną;

e)  społeczne agencje najmu, o których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa – nie, lokal nie jest wynajmowany takim podmiotom;

f)   jednostki samorządu terytorialnego lub związki JST – nie, lokal nie jest wynajmowany tym podmiotom;

g)  samorządowe jednostki organizacyjne – nie, lokal nie jest wynajmowany tym podmiotom;

h)  jednoosobowe spółki samorządu terytorialnego, niebędące społeczną agencją najmu – nie, lokal nie jest wynajmowany tym podmiotom.

Wnioskodawca podkreśla, że jedynymi najemcami lokalu są osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, a lokal nie został oddany do faktycznego użytkowania żadnemu z podmiotów wskazanych w punktach b-h powyżej.

Sposób korzystania z lokalu przez najemców

a)  Zaspokajanie własnych potrzeb mieszkaniowych

Tak. Najemcy lokalu będącego przedmiotem najmu prywatnego zaspokajają w nim własne potrzeby mieszkaniowe.

Lokal jest wykorzystywany:

·      jako miejsce stałego lub długoterminowego zamieszkania,

·      zgodnie z jego przeznaczeniem mieszkalnym,

·      bez faktycznego wykorzystywania go do prowadzenia działalności gospodarczej, zawodowej lub usługowej, w szczególności bez wykonywania w nim czynności operacyjnych, usługowych, handlowych lub biurowych.

b)  Podnajem lokalu

Nie. Najemcy nie podnajmują lokalu osobom trzecim.

Umowy najmu zawierane przez Wnioskodawcę:

·      nie przewidują prawa do dalszego podnajmu,

·      nie dopuszczają wykorzystywania lokalu w celach innych niż mieszkaniowe,

·      nie umożliwiają oddawania lokalu w faktyczne używanie innym podmiotom, w szczególności w celu prowadzenia działalności gospodarczej.

W konsekwencji lokal nie jest wykorzystywany w sposób pośredni ani komercyjny, a najem zachowuje charakter klasycznego najmu prywatnego lokalu mieszkalnego.

Czy najem stanowi „usługi związane z zakwaterowaniem” (PKWiU 2015, dział 55)

Nie. Najem lokalu będącego przedmiotem wniosku nie stanowi „usług związanych z zakwaterowaniem” w rozumieniu PKWiU 2015, dział 55 Najem ten:

·      ma charakter długoterminowego najmu lokalu mieszkalnego,

·      jest realizowany na podstawie umów najmu zawieranych z osobami fizycznymi,

·      służy zaspokajaniu faktycznych potrzeb mieszkaniowych najemców,

·      nie obejmuje usług typowych dla zakwaterowania, takich jak usługi hotelowe, pensjonatowe, krótkoterminowe udostępnianie lokali, obsługa recepcyjna, sprzątanie w trakcie trwania najmu, wymiana pościeli ani inne usługi towarzyszące.

Najem nie ma charakteru:

·      krótkotrwałego ani rotacyjnego,

·      zorganizowanego świadczenia usług noclegowych,

·      działalności porównywalnej do hoteli, hosteli, pensjonatów czy apartamentów wynajmowanych na doby.

W konsekwencji opisany najem stanowi klasyczny najem prywatny lokalu mieszkalnego na cele mieszkaniowe, a nie usługi zakwaterowania w rozumieniu PKWiU 2015 dział 55.

Czy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca wykonywał/wykonuje czynności wymienione w art. 113 ust. 13 ustawy o VAT

Nie. W ramach prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej Wnioskodawca nie wykonywał, nie wykonuje ani nie zamierza wykonywać czynności wymienionych w art. 113 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług.

Zakres prowadzonej działalności gospodarczej obejmuje wyłącznie usługi sklasyfikowane pod kodem PKD 85.51.Z – Pozostałe formy edukacji sportowej oraz zajęć sportowych i rekreacyjnych, które nie zostały wyłączone ze zwolnienia podmiotowego od VAT na podstawie art. 113 ust. 13 ustawy o VAT.

W konsekwencji po stronie Wnioskodawcy nie wystąpiły i nie występują przesłanki wyłączające możliwość korzystania ze zwolnienia podmiotowego z podatku VAT.

Czy roczna wartość sprzedaży z tytułu prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej przekroczyła kwotę 200 000 zł

Nie. Roczna wartość sprzedaży z tytułu prowadzonej przez Wnioskodawcę jednoosobowej działalności gospodarczej nie przekroczyła w żadnym z lat objętych wnioskiem kwoty 200 000 zł, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

W szczególności:

·      w poszczególnych latach podatkowych objętych wnioskiem wartość sprzedaży z działalności gospodarczej nie przekraczała limitu 200 000 zł,

·      w przypadku lat, w których działalność była prowadzona przez część roku, wartość sprzedaży nie przekroczyła limitu w proporcji do okresu prowadzenia działalności gospodarczej,

·      Wnioskodawca w całym tym okresie korzystał ze zwolnienia podmiotowego od podatku VAT zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.

Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że do wartości sprzedaży z działalności gospodarczej nie wliczał przychodów z najmu prywatnego lokalu mieszkalnego, gdyż – zgodnie z przedstawionym stanowiskiem – przychody te nie podlegają opodatkowaniu VAT i nie powinny być uwzględniane przy ustalaniu limitu zwolnienia podmiotowego.

Czy roczna wartość sprzedaży z tytułu prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej przekroczyła w roku 2026 kwotę 240 000 zł

Nie. Roczna wartość sprzedaży z tytułu prowadzonej przez Wnioskodawcę jednoosobowej działalności gospodarczej nie przekroczy w roku podatkowym 2026 kwoty 240 000 zł, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w proporcji do okresu prowadzenia działalności gospodarczej w tym roku.

Wnioskodawca wskazuje, że:

·      w roku 2026 prowadzi i będzie prowadził działalność gospodarczą w niezmienionym zakresie i skali,

·      nie wystąpią okoliczności skutkujące utratą prawa do zwolnienia podmiotowego z VAT.

Czy roczna wartość sprzedaży z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej wraz z wartością sprzedaży z tytułu najmu przekroczyła kwotę 200 000 zł

Tak. Roczna wartość sprzedaży z tytułu prowadzonej przez Wnioskodawcę jednoosobowej działalności gospodarczej wraz z wartością sprzedaży z tytułu najmu prywatnego lokalu mieszkalnego przekroczyła w latach objętych wnioskiem kwotę 200 000 zł, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, również po uwzględnieniu proporcji do okresu prowadzenia działalności gospodarczej w danym roku podatkowym.

Niezależnie od powyższego Wnioskodawca podkreśla, że:

·      przychody z tytułu najmu prywatnego lokalu mieszkalnego nie stanowią sprzedaży opodatkowanej VAT,

·      najem ten jest realizowany wyłącznie w ramach zarządzania majątkiem prywatnym, a nie działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT,

·      przychody z tego tytułu – zdaniem Wnioskodawcy – nie powinny być wliczane do limitu zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, jako transakcje pomocnicze w rozumieniu art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT.

Czy roczna wartość sprzedaży z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej wraz z wartością sprzedaży z tytułu najmu przekroczyła w roku 2026 kwotę 240 000 zł

Nie. Roczna wartość sprzedaży z tytułu prowadzonej przez Wnioskodawcę jednoosobowej działalności gospodarczej wraz z wartością sprzedaży z tytułu najmu prywatnego lokalu mieszkalnego nie przekroczy w roku podatkowym 2026 kwoty 240 000 zł, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, również w proporcji do okresu prowadzenia działalności gospodarczej w tym roku podatkowym.

Pytania

1.  Czy w przedstawionym stanie faktycznym oraz w zdarzeniu przyszłym, polegającym na prowadzeniu przez Wnioskodawcę jednoosobowej działalności gospodarczej korzystającej ze zwolnienia podmiotowego od podatku od towarów i usług, przychody (obrót) uzyskiwane z tytułu najmu prywatnego lokalu mieszkalnego, stanowiącego majątek prywatny Wnioskodawcy, wynajmowanego wyłącznie na cele mieszkaniowe osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej, powinny być uwzględniane przy ustalaniu limitu zwolnienia podmiotowego z VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług?

2.  Czy też – mając na uwadze art. 113 ust. 2 pkt 2 tej ustawy – przychody te, jako związane z zarządzaniem majątkiem prywatnym i mające charakter transakcji pomocniczych, nie podlegają wliczeniu do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług?

Pana stanowisko w sprawie

W Pana ocenie, w przedstawionym stanie faktycznym oraz w przychody (obrót) uzyskiwane z tytułu najmu prywatnego lokalu mieszkalnego nie powinny być uwzględniane przy ustalaniu limitu zwolnienia podmiotowego od podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

W ocenie Wnioskodawcy najem prywatny lokalu mieszkalnego:

·      nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT,

·      mieści się w zakresie zarządzania majątkiem prywatnym,

·      nie nosi cech działalności prowadzonej w sposób zawodowy, zorganizowany ani profesjonalny,

·      nie jest wykonywany przy wykorzystaniu środków charakterystycznych dla producentów, handlowców lub usługodawców.

Lokal będący przedmiotem najmu:

·      stanowi majątek prywatny Wnioskodawcy,

·      nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych,

·      nie był amortyzowany,

·      nie był faktycznie wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej w sensie operacyjnym.

Najem realizowany jest wyłącznie na cele mieszkaniowe, na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, bez świadczenia usług dodatkowych charakterystycznych dla zakwaterowania. W konsekwencji czynności te należy traktować jako zwykłe wykonywanie prawa własności, a nie jako prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.

Wnioskodawca podkreśla, że zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT, do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 tej ustawy, nie wlicza się kwot wynikających z transakcji związanych z nieruchomościami, jeżeli czynności te mają charakter transakcji pomocniczych. W przedstawionym stanie faktycznym najem prywatny lokalu mieszkalnego spełnia te przesłanki, ponieważ:

·      nie stanowi zasadniczego przedmiotu działalności Wnioskodawcy,

·      ma charakter uboczny względem działalności gospodarczej,

·      nie wymaga istotnego zaangażowania zasobów wykorzystywanych w działalności opodatkowanej VAT,

·      nie jest bezpośrednim, stałym ani koniecznym uzupełnieniem działalności gospodarczej.

W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, przychody z najmu prywatnego lokalu mieszkalnego nie stanowią sprzedaży opodatkowanej VAT i nie powinny być uwzględniane przy ustalaniu limitu zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, w odniesieniu do stanu faktycznego.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie stanu faktycznego, ponieważ na poczet wydania interpretacji wpłacił Pan opłatę w wysokości 40 zł.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie natomiast do postanowień art. 8 ust. 1 ustawy:

Z uwagi na powyższe unormowania, pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej osoby, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).

Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. Odbiorcą świadczenia musi być inny podmiot niż wykonujący usługę.

W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usługi w rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Zatem definicja działalności gospodarczej ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określaną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy tym, z art. 15 ust. 2 ustawy jednoznacznie wynika, iż pod pojęciem działalności gospodarczej należy rozumieć także czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W tym przypadku decydujące znaczenie ma ciągłość wykorzystywania majątku. Wykorzystywanie towarów lub wartości niematerialnych i prawnych ma miejsce przede wszystkim poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne, np. w najem, dzierżawę itp. Przy czym przez ciągłość wykorzystywania składników majątku rozumieć należy także wykorzystanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania.

Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy:

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że ze zwolnienia od podatku od towarów i usług korzysta wyłącznie świadczenie usług wynajmu nieruchomości o charakterze mieszkalnym na cele mieszkaniowe. Zastosowanie zwolnienia jest więc uzależnione od spełnienia przesłanek obiektywnych, dotyczących charakteru wynajmowanego lokalu (lokal mieszkalny) oraz subiektywnych, dotyczących przeznaczenia wynajmowanego lokalu (cel mieszkaniowy). W związku z tym, zwolnieniu nie podlega wynajem nieruchomości o charakterze mieszkalnym na cel inny niż mieszkaniowy.

Powyższe wskazuje, że przesłanki do zastosowania zwolnienia są następujące:

·      świadczenie usługi na własny rachunek,

·      charakter mieszkalny nieruchomości,

·      mieszkaniowy cel najmu lub dzierżawy.

Zaistnienie wszystkich powyższych przesłanek skutkuje zastosowaniem zwolnienia od podatku. Brak któregokolwiek z powyższych elementów nie pozwala natomiast na zastosowanie zwolnienia i w konsekwencji następuje opodatkowanie świadczonej usługi.

Należy zauważyć, że ustawodawca przewiduje zwolnienie od podatku VAT dla pewnej grupy podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 240 000 zł.

Jak wynika z art. 113 ust. 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2025 r.:

Natomiast według ww. art. 113 ust. 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2026 r.:

Zgodnie z art. 113 ust. 2 ustawy:

W myśl art. 113 ust. 5 ustawy:

Z treści art. 113 ust. 13 ustawy wynika, że:

Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę. Należy wskazać, że umowa najmu jest umową cywilnoprawną, nakładającą na strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.

Charakter usług najmu wyczerpuje znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług bez względu na to, czy najem jest prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Sam charakter stosunku prawnego, jaki kształtuje umowa najmu, wskazuje, że ma ona długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe.

W konsekwencji najem nieruchomości, należy uznać za świadczony w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, i stanowi on odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu tym podatkiem na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Wobec tego, podmiot świadczący usługę najmu będzie podatnikiem podatku od towarów i usług wówczas, gdy najem będzie wykonywał we własnym imieniu i na własny rachunek.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że od 5 października 2017 r. prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą (…), której przedmiotem są usługi związane z poprawą kondycji fizycznej.

W całym okresie prowadzenia działalności gospodarczej korzystał i korzysta Pan ze zwolnienia podmiotowego od podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.

Równolegle do prowadzenia działalności gospodarczej zaczął Pan uzyskiwać przychody z najmu prywatnego lokalu, stanowiącego Pana majątek prywatny.

Przedmiotowy lokal ma charakter mieszkalny i jest wykorzystywany na cele mieszkaniowe. Najem realizowany jest od roku 2023 na podstawie umowy najmu zawartej bezpośrednio pomiędzy Panem a najemcami. Wynajmuje Pan lokal we własnym imieniu i na własny rachunek, samodzielnie ustalając warunki najmu oraz pobierając czynsz najmu. Najemcami lokalu są osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, które wykorzystują lokal do zaspokajania własnych potrzeb mieszkaniowych.

Pana zdaniem najem prywatny lokalu mieszkalnego ma charakter uboczny i pomocniczy względem prowadzonej działalności gospodarczej. Czynności podejmowane przez Pana w związku z najmem mieszczą się w zakresie zwykłego wykonywania prawa własności oraz racjonalnego zarządzania majątkiem prywatnym.

W ramach prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej nie wykonywał i nie wykonuje Pan ani nie zamierza wykonywać czynności wymienionych w art. 113 ust. 13 ustawy.

Pana wątpliwości dotyczą kwestii nieuwzględniania do wartości sprzedaży usług najmu prywatnego lokalu mieszkalnego przy ustalaniu limitu wartości sprzedaży, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.

W świetle przytoczonych wyżej przepisów status podatnika podatku od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.

W analizowanej sprawie należy stwierdzić, że czynność udostępniania przez Pana od roku 2023 lokalu mieszkalnego na cele mieszkaniowe, na gruncie ustawy, wypełnia definicję działalności gospodarczej określoną w art. 15 ust. 2 ustawy. W konsekwencji przedmiotowy lokal stanowi majątek wykorzystywany w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej.

Bez znaczenia, dla uznania Pana za podatnika podatku od towarów i usług prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu podatku VAT z tytułu najmu miekszania, pozostaje okoliczność jego wynajmu w ramach tzw. „najmu prywatnego”. We wniosku wskazał Pan, że mieszkanie nie było, ani nie jest w żaden sposób związane z prowadzoną przed Pana działalnością gospodarczą. Jednakże należy wskazać, że na gruncie przepisów ustawy, działalność gospodarcza obejmuje czynności polegające na wykorzystywaniu towarów (w tym przypadku nieruchomości prywatnej – mieszkania) w sposób regularny i ciągły dla celów zarobkowych. Tym samym, na gruncie ustawy świadcząc usługę najmu prowadzi Pan działalność gospodarczą w rozumieniu tej ustawy i ma Pan status podatnika podatku VAT.

Wobec tego, skoro świadczy Pan usługi najmu lokalu mieszkalnego za wynagrodzeniem, to w kontekście powołanych przepisów ustawy, najem ten stanowi, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, odpłatne świadczenie usług w ramach prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. W konsekwencji jest Pan podatnikiem podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, z tytułu ww. najmu.

Odnosząc się natomiast do kwestii wliczania wartości sprzedaży usług najmu do limitu, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, należy stwierdzić co następuje:

Analiza powołanych wyżej przepisów prawa podatkowego wskazuje, że obliczając limit sprzedaży uprawniający podatnika do zwolnienia od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy, po przekroczeniu którego podatnik traci prawo do zwolnienia od podatku, zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy, nie bierze się pod uwagę odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem transakcji związanych z nieruchomościami, usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41 oraz usług ubezpieczeniowych – jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych.

Poza przywołanym wyżej art. 113 ust. 2 ustawy warto zwrócić uwagę również na przepisy Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, str. 1, z późn. zm.). Zgodnie z art. 288 Dyrektywy:

Zatem Dyrektywa 2006/112/WE w art. 288 pkt 1 lit. e stanowi, że kwota obrotu obejmuje wartość transakcji związanych z nieruchomościami.

Natomiast sformułowanie „transakcje związane z nieruchomościami” oznacza (stosownie do wyroku Trybunału w sprawie C-716/18) transakcje dotyczące nieruchomości objęte zwolnieniem przewidzianym w art. 135 ust. 1 lit. j i k (dot. obrotu nieruchomościami) oraz lit. l (dot. wynajmu nieruchomości) Dyrektywy 2006/112/WE.

Według internetowego wielkiego słownika języka polskiego, transakcja to czynność lub zespół czynności prowadzący lub mający doprowadzić do kupna albo sprzedaży jakichś towarów.

Ustawodawca zarówno w akcie zasadniczym, jak i w rozporządzeniach wykonawczych do ustawy nie zdefiniował pojęcia charakter „pomocniczy”. W takim przypadku w pierwszej kolejności stosuje się wykładnię językową, w taki bowiem sposób ustawodawca komunikuje się z podatnikiem jako adresatem normy. Dopiero gdy wykładnia językowa nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów dopuszczalne jest skorzystanie z pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych.

Według internetowego słownika synonimów (strona internetowa – http://synonim.net/synonim/pomocniczy), synonimami do słowa „pomocniczy” są pojęcia: „pomocny, wspierający, poboczny, akcesoryjny, dodatkowy, dopływowy, posiłkowy, subsydialny, subsydiarny, uzupełniający, wspomagający”.

Ponadto w art. 288 Dyrektywy 2006/112/WE, w wersji angielskiej posłużono się pojęciem „ancillary transactions”. Zbliżonym znaczeniowo do powyższego jest termin „incidental transactions”, który występuje w art. 19 VI Dyrektywy i art. 174 Dyrektywy 2006/112/WE, co na język polski może być tłumaczone jako „transakcje incydentalne/uboczne”. Termin „incydentalny” wg Słownika języka polskiego (Słownika Wydawnictwa Naukowego PWN) oznacza przy tym „mający małe znaczenie lub zdarzający się bardzo rzadko”, natomiast termin „uboczny” oznacza „dotyczący czegoś pośrednio, mniej istotny lub dodatkowy”. Transakcje o charakterze „incydentalnym” oznaczają zdarzenia występujące nie tyle rzadko, ile ubocznie, przy określonej okazji, nawet gdyby występowały w sposób powtarzalny. Pojęcie „incydentalności” odnosi się więc nie tyle do samej częstotliwości występowania danego zdarzenia, co raczej do jego poboczności względem zasadniczej działalności podatnika.

Także w wersji francuskiej VI Dyrektywy użyto określenia „accessoire”, a w wersji niemieckiej „Hilfsumsätze”, co wskazuje, że w analizowanym kontekście istotne jest, aby były to czynności poboczne, czy też pomocnicze do zasadniczej działalności podatnika (wspomniane powyżej trzy wersje językowe VI Dyrektywy są kompatybilne i wskazują na pomocniczy, poboczny charakter omawianych czynności). Podobnie, polska wersja językowa Dyrektywy 2006/112/WE, która zastąpiła VI Dyrektywę, odstępuje od sformułowania „transakcje sporadyczne” i określa omawiane czynności jako „transakcje pomocnicze”.

Transakcje pomocnicze zatem to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić, czy dana czynność może być uznana za pomocniczą, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. Jeżeli dana działalność stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie działalności podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze.

Zatem, aby ocenić, czy świadczona usługa ma charakter „pomocniczy”, należy wziąć pod uwagę to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika.

Za czynności związane z nieruchomościami należy uznać nie tylko usługi stricte dotyczące nieruchomości, ale wszelkie czynności, których wykonanie oparte jest na wykorzystaniu, używaniu i użytkowaniu nieruchomości. Transakcje pomocnicze natomiast to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności.

Na gruncie niniejszej sprawy należy zauważyć, że jak wcześniej wskazano, świadczenie usług najmu wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli jest wykonywane w sposób ciągły do celów zarobkowych.

Prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej w zakresie usługi najmu nieruchomości prywatnej na cele mieszkaniowe, nie można uznać za działalność świadczoną pomocniczo. Jest to – jak jednoznacznie wynika z przedstawionego opisu sprawy – obok prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej w obszarze działalności związanej z poprawą kondycji fizycznej (kod PKD: 85.51.Z), drugi rodzaj wykonywanej przez Pana działalności.

Zatem najem nieruchomości prywatnej (mieszkania) za wynagrodzeniem nie ma charakteru transakcji pomocniczych do świadczonej przez Pana działalności związanej z poprawą kondycji fizycznej, lecz są to dwie różne transakcje podstawowe – w zakresie odrębnego rodzaju (przedmiotu) wykonywanej przez Pana działalności gospodarczej. Tym samym bez znaczenia jest w opisanej sytuacji fakt, że nie zajmuje się Pan najmem jako profesjonalny przedsiębiorca.

Analiza przedstawionych przez Pana okoliczności sprawy w kontekście powołanych przepisów prawa prowadzi do wniosku, że wartość sprzedaży z tytułu świadczenia usług najmu prywatnego lokalu mieszkalnego z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe, jako transakcje związane z nieruchomościami, które nie mają charakteru czynności pomocniczych, powinny być wliczane do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.

Podsumowując, stwierdzam, że ustalając limit wartości sprzedaży, w celu zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, powinien Pan wliczać wartość sprzedaży usług najmu prywatnego lokalu mieszkalnego. Świadczone przez Pana ww. usługi najmu są wykonywane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i stanowią transakcje związane z nieruchomościami, które nie mają charakteru czynności pomocniczych.

W związku z powyższym Pana stanowisko w zakresie pytań nr 1 i nr 2 jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym, Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.