Interpretacja 0112-KDIL1-2.4012.739.2025.2.AW

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

11 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 3 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku podlegania opodatkowaniu podatkiem VAT przeniesienia gruntu do spółki cywilnej.

Uzupełnili go Państwo pismem z 9 stycznia 2026 r. (wpływ 9 i 15 stycznia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1)  Zainteresowana będąca stroną postępowania:

A;

2)  Zainteresowany niebędący stroną postępowania:

B;

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawcy są od roku 2012 wspólnikami spółki cywilnej (…). Wspólnicy są objęci nieograniczonym obowiązkiem podatkowym w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1 oraz ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej jako „ustawa o PIT”). Poza Wnioskodawcami nie ma innych wspólników spółki cywilnej. Wspólnikom przysługuje udział w zyskach spółki cywilnej wynoszący po 50%.

Spółka cywilna jest zarejestrowanym czynnym podatkiem podatku od towarów i usług (VAT). Wspólnicy jako przedsiębiorcy nie są jest zarejestrowanymi czynnymi podatnikami podatku od towarów i usług (VAT).

Przedmiotem działalności gospodarczej spółki cywilnej jest m.in. (PKD według wersji 2007):

•      PKD 41.10.Z Realizacja projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków

•      PKD 41.20.Z Roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych

•      PKD 68.20.Z Wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi.

Spółka cywilna od roku 2015 prowadzi działalność polegającą na wynajmie trzech lokali usługowych w budynku usługowo-handlowym, stanowiącym wspólność łączną wspólników spółki cywilnej.

W latach 2023-24 spółka cywilna zrealizowała natomiast przedsięwzięcie deweloperskie polegające na budowie 4 budynków jednorodzinnych dwulokalowych. Własność lokali, po ich wyodrębnieniu, została przeniesiona na rzecz nabywców. Budynki zostały wybudowane na działce kupionej przez spółkę cywilną.

W roku 2024 A i B nabyli (prywatnie) w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej działkę od osób fizycznych na własne cele prywatne.

Z uwagi na (...), A i B zrezygnowali z dalszego utrzymywania tej działki w majątku prywatnym i wykorzystania jej w przyszłości na cele prywatne.

Na mocy aktu notarialnego sporządzonego 2 grudnia 2025 r. A i B przenieśli nieruchomość z majątku objętego wspólnością majątkową małżeńską do majątku objętego wspólnością wspólników spółki cywilnej. Nieruchomość stanowić będzie aktywa obrotowe spółki cywilnej służące do realizacji przedsięwzięcia deweloperskiego. Na nieruchomości spółka cywilna realizuje kolejne przedsięwzięcie deweloperskie. Na mocy opisanej wyżej czynności Wnioskodawcy nie dokonali podwyższenia wkładów w spółce cywilnej, nie zmienił się też udział Wnioskodawców w zyskach spółki cywilnej. Czynność przeniesienia nieruchomości z majątku objętego wspólnością majątkową małżeńską do majątku objętego wspólnością wspólników spółki cywilnej ma charakter bezzwrotny i nieodpłatny. Czynność została opodatkowana podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

Wspólnicy nie prowadzą działalności gospodarczej w zakresie tej czynności zgodnie z definicją zawartą w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Była to czynność jednorazowa.

Uzupełnienie opisu stanu faktycznego

1.  Nieruchomość, którą Państwo przeniosą na rzecz spółki cywilnej stanowiła nieruchomość niezabudowaną o powierzchni gruntu (…) m².

2.  Od momentu zakupu do momentu przeniesienia, nieruchomość nie była wykorzystywana przez Państwa.

3.  Pierwotnie nabyli Państwo nieruchomość mając na względzie zabezpieczenie przyszłości rodziny bez jasno sprecyzowanego celu końcowego (rozważali Państwo lokatę kapitału lub budowę domu/domów dla siebie lub trójki Państwa dzieci w dalszej przyszłości).

4.  W planie zagospodarowania przestrzennego nieruchomość jest (i była w chwili nabycia) przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.

5.  Nieruchomość nie była udostępniana na podstawie umów cywilnoprawnych.

6.  Razem z mężem nie dokonywała Pani czynności opisanych w pkt 6 pisma. To spółka cywilna zawarła umowę z projektantem, uzyskała pozwolenie na budowę, czyniła nakłady budowlane. Wymaga podkreślenia, że z punktu widzenia prawa mimo iż to spółka występowała o pozwolenie na budowę i ponosiła jego koszty, decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami na wspólników spółki, czyli na małżonków imiennie (spółka cywilna nie ma podmiotowości prawnej i organ nie może wydać decyzji na spółkę jako inwestora).

7.  Czynność ma charakter nieodpłatny. Nie otrzymali Państwo od spółki cywilnej wynagrodzenia za przeniesienie własności nieruchomości. Nie następuje też zmiana wysokości udziału w zysku. Nastąpiło wyłącznie przesunięcie składnika majątku ze wspólności majątkowej małżeńskiej do wspólności wspólników spółki cywilnej.

8.  Nie mogli Państwo zawrzeć ze spółką umowy dzierżawy (lub innej), gdyż byłaby to umowa de facto „z samym sobą”.

9.  Po podjęciu decyzji o realizacji inwestycji w formie działalności gospodarczej zoptymalizowali Państwo koncepcję wykorzystania terenu i obecnie spółka cywilna na nieruchomości realizuje przedsięwzięcie deweloperskie polegające na budowie 3 budynków mieszkalnych dwulokalowych, w których zostanie wyodrębnionych 6 lokali. Własność lokali zostanie przeniesiona na rzecz nabywców.

Pytanie

Czy w przedstawionym zdarzeniu czynność przeniesienia nieruchomości z majątku objętego wspólnością majątkową małżeńską do majątku objętego wspólnością wspólników spółki cywilnej, będących jednocześnie małżonkami, spełnia definicję odpłatnej dostawy towarów, zawartej w art. 5 ust. 1 ustawy, a tym samym w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy uznawana jest za sprzedaż?

Państwa stanowisko w sprawie

W Państwa ocenie, opisane zdarzenie nie spełnia definicji odpłatnej dostawy towarów, zawartej w art. 5 ust. 1 ustawy, a tym samym w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy nie jest uznawane za sprzedaż opodatkowaną podatkiem od towarów i usług.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1570 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W świetle art. 2 pkt 22 ustawy, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

W oparciu o przytoczone powyżej przepisy nieruchomość gruntowa spełnia definicję towaru określoną w art. 2 pkt 6 ustawy, a przeniesienie jej własności może stanowić sprzedaż, pod warunkiem, że czynność ta ma charakter odpłatny.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:

1)  przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie;

2)  wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;

3)  wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;

4)  wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;

5)  ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;

6)  oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;

7)  zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.

Pojęcie „dostawa towarów” w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, obejmuje wszelkie czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, np.: sprzedaż, zamianę, darowiznę, przeniesienie własności w formie wkładu niepieniężnego, czyli aportu, przy czym warunkiem opodatkowania takiej czynności podatkiem od towarów i usług jest odpłatny charakter czynności (art. 5 ust. 1).

W świetle wskazanych wyżej przepisów, należy stwierdzić, że jeżeli czynność polegająca na wniesieniu nieruchomości do spółki osobowej nie następuje za wynagrodzeniem (nie istnieje wynagrodzenie w formie udziałów czy praw, nie następuje zmiana wysokości wkładów ani zmiana wysokości udziałów w zyskach), to taka czynność nie spełnia definicji odpłatnej dostawy towarów, zawartej w art. 5 ust. 1 ustawy, a tym samym w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy, nie jest uznawana jest za sprzedaż.

Na mocy dokonanej czynności nastąpiło jedynie przesunięcie z bez udziałowej wspólności majątkowej małżeńskiej do bez udziałowej wspólności majątkowej wspólników spółki cywilnej, którzy to wspólnicy są jednocześnie małżonkami. Przesunięcie to nastąpiło bez wynagrodzenia. Takiego przesunięcia nie można uznać za „zbycie”. W tym przypadku nie doszło do zawarcia jakiejkolwiek umowy przenoszącej własność nieruchomości – byłaby to bowiem umowa „z samym sobą”.

Ponadto należy zauważyć, że w związku z pierwotnym nabyciem nieruchomości od osób fizycznych na cele prywatne małżonkom nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT przy nabyciu (w tym przypadku podatek w ogóle nie wystąpił). Co za tym idzie nie znajdzie tu zastosowania również przepis ustawy art. 7 ust. 2 pkt 2, który wskazuje że „przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności (...) wszelkie inne darowizny, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych”.

Mając na względzie powyższe zdaniem Wnioskodawców w analizowanej sytuacji nie można mówić o dostawie towarów traktowanej jako sprzedaż w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

Zgodnie z przedstawionymi przepisami, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości gruntowych (działek), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy, również zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości gruntowej) stanowi odpłatną dostawę towarów. Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.

Kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.).

Stosownie do art. 31 § 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:

Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).

W świetle art. 35 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:

W myśl art. 36 § 1 oraz § 2 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:

Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:

Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego.

Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:

Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:

W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika podatku od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy podmiot dokonujący transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą.

Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem, czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady:

Jednocześnie w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że:

W myśl art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:

Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku prywatnego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku prywatnego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Z opisu sprawy wynika, że na mocy aktu notarialnego sporządzonego 2 grudnia 2025 r. przenieśli Państwo nieruchomość z majątku objętego wspólnością majątkową małżeńską do majątku objętego wspólnością wspólników spółki cywilnej.

W związku z powyższym, Państwa wątpliwości dotyczą niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT ww. czynności (przeniesienia gruntu do spółki cywilnej).

W kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży działek istotne jest, czy w celu dokonania ich dostawy podjęli Państwo aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy oraz czy dokonana czynność stanowiła dostawę towarów. Skutkowałoby to koniecznością uznania Państwa za podmioty prowadzące działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatników podatku od towarów i usług.

Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku prywatnego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej.

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku prywatnego.

Opis sprawy wskazuje, że w roku 2024 nabyli Państwo w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej działkę od osób fizycznych na własne cele prywatne. Z uwagi na (...), zrezygnowali Państwo z dalszego utrzymywania tej działki w majątku prywatnym i wykorzystania jej w przyszłości na cele prywatne i przenieśli nieruchomość do majątku objętego wspólnością wspólników spółki cywilnej. Stanowi ona nieruchomość niezabudowaną o powierzchni gruntu (…) m² i będzie służyła do realizacji przedsięwzięcia deweloperskiego w spółce cywilnej. Na mocy opisanej wyżej czynności Państwo nie dokonali podwyższenia wkładów w spółce cywilnej, nie zmienił się też udział w zyskach spółki cywilnej. Czynność przeniesienia nieruchomości z majątku objętego wspólnością majątkową małżeńską do majątku objętego wspólnością wspólników spółki cywilnej ma charakter bezzwrotny i nieodpłatny. Od momentu zakupu do momentu przeniesienia, nieruchomość nie była wykorzystywana przez Państwa. Pierwotnie nabyli Państwo nieruchomość mając na względzie zabezpieczenie przyszłości rodziny bez jasno sprecyzowanego celu końcowego (rozważali Państwo lokatę kapitału lub budowę domu/domów dla siebie lub trójki Państwa dzieci w dalszej przyszłości). Nieruchomość nie była udostępniana na podstawie umów cywilnoprawnych. Czynność ma charakter nieodpłatny. Nie otrzymali Państwo od spółki cywilnej wynagrodzenia za przeniesienie własności nieruchomości. Nie następuje też zmiana wysokości udziału w zysku. Nastąpiło wyłącznie przesunięcie składnika majątku ze wspólności majątkowej małżeńskiej do wspólności wspólników spółki cywilnej.

Dokonując rozstrzygnięcia kwestii będącej przedmiotem Państwa zapytania, należy ustalić, czy w okolicznościach niniejszej sprawy będą Państwo działali w charakterze podatnika zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy i czy czynność przeniesienia stanowi dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.

Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Jak wyjaśniono wyżej – odwołując się zarówno do treści przepisów ustawy, jak i stanowiska judykatury – w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku prywatnego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników podatku VAT.

W niniejszej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać, że w związku z przeniesieniem gruntu do spółki cywilnej wystąpią Państwo w charakterze podatników w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzących działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Z przedstawionego opisu sprawy nie wynika taka Państwa aktywność, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Co więcej, nieodpłatna czynność przeniesienia majątku nie spełnia również podstawowego warunku uznania jej za odpłatną dostawę towarów wskazaną w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Wobec powyższego, w rozpatrywanej sprawie przeniesienie należy uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Dokonując ww. przeniesienia korzystali Państwo z przysługującego Państwu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, co oznacza, że nie wypełnili Państwo przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Tym samym zaistniała czynność stanowi działanie w sferze prywatnej, do której nie mają zastosowania przepisy ustawy. Skutkiem powyższego, przeniesienie działki nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Podsumowując, stwierdzam, że nieodpłatne przeniesienie nieruchomości z majątku objętego wspólnością majątkową małżeńską do majątku objętego wspólnością wspólników spółki cywilnej, będących jednocześnie małżonkami, nie spełnia definicji odpłatnej dostawy towarów, zawartej w art. 5 ust. 1 ustawy, a tym samym sprzedaży w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy.

Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym, Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowaną, która jest stroną postępowania

Pani A (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA)

albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.