Interpretacja 0112-KDIL1-3.4012.1.2026.2.KK

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 stycznia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 23 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie wskazania, czy sprzedaż Tokenów stanowi usługę korzystającą ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy.

Uzupełnili go Państwo pismem z 9 lutego 2026 r. (wpływ 9 lutego 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie oraz pismem z 2 marca 2026 r. (wpływ 2 marca 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Celem Wnioskodawcy jest zapewnienie łatwego i efektywnego dostępu do rynków kryptowalut poprzez innowacyjne rozwiązania technologiczne.

Spółka zamierza emitować własne tokeny (dalej: „Tokeny”), które klienci będą mogli nabywać za pomocą różnych metod płatności, takich jak:

·         płatności kartą (w walutach EUR, USD, GBP),

·         otwarta bankowość (w GBP),

·         kryptowaluty (ETH, BTC, USDC).

Spółka współpracuje z partnerami, którzy posiadają klientów dokonujących regularnych zakupów towarów lub usług. Partnerzy ci będą zachęcać swoich klientów do płacenia za pomocą Tokenów, oferując im jednocześnie funkcjonalność portfela cyfrowego.

Spółka będzie pobierać opłaty za wpłaty, wypłaty oraz konwersje aktywów w systemie. Wszystkie transakcje w platformie „A” będą rejestrowane w blockchainie, co zapewnia pełną przejrzystość oraz możliwość śledzenia transakcji.

Użytkownicy platformy będą mogli łatwo rejestrować się, sprawdzać saldo, przeglądać historię transakcji, kupować dodatkowe Tokeny, wypłacać niewykorzystane środki oraz konwertować aktywa pomiędzy walutą fiducjarną (dalej: „fiat”) a kryptowalutą. Każdy użytkownik otrzymuje unikalny adres kryptograficzny dla każdej kryptowaluty i łańcucha bloków.

Wpłaty będą możliwe za pośrednictwem różnych kanałów, w tym płatności kartą przez system (…), przelewy bankowe za pomocą systemu (…) oraz wpłaty kryptowalutowe przez (…) (USDC, BTC, ETH). Wypłaty są realizowane tą samą metodą, co zapewnia spójność operacji finansowych.

Token będzie służył także jako środek przechowywania wartości, utrzymując stałą wartość 1 token „A” = 1 GBP. Token będzie można nabyć zarówno za fiat, jak i kryptowalutę. Wnioskodawca będzie pobierać prowizję za sprzedaż Tokenów klientom. Istotne dla określenia funkcji realizowanej przez Token jest to, że będzie on akceptowany jako forma płatności przez partnerów.

Doprecyzowanie opisu sprawy w piśmie z 9 lutego 2026 r.

1.    W odpowiedzi na pytanie: Czy Tokeny, o których mowa we wniosku, są alternatywnym środkiem płatniczym, którego jedynym przeznaczeniem jest funkcja środka płatniczego? Jeżeli nie, to proszę wskazać jakie są ich funkcje?,

wskazali Państwo:

2.    W odpowiedzi na pytanie: Czy ww. Tokeny są wymienialne w obrocie gospodarczym na prawne środki płatnicze i akceptowane jako środki wymiany?,

wskazali Państwo:

3.    W odpowiedzi na pytanie: Czy wskazane Tokeny są akceptowane przez strony transakcji jako alternatywny środek płatniczy?,

wskazali Państwo:

Doprecyzowanie opisu sprawy w piśmie z 2 marca 2026 r.

Jedynym celem Tokenów, o których mowa we wniosku, jest pełnienie funkcji środka płatniczego w ramach zamkniętego ekosystemu składającego się z wcześniej określonych partnerów handlowych.

Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym, sprzedaż Tokenów należy traktować jako usługę zwolnioną z VAT zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 7 UVAT?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Spółki, sprzedaż Tokenów będzie stanowiła usługę zwolnioną z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 UVAT.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

W ocenie Wnioskodawcy, wydawane Tokeny będą pełniły funkcję rozliczeniową (płatniczą), gdyż Token będzie wykorzystywany w transakcjach jako środek płatniczy.

Token będzie wymienialny w obrocie gospodarczym na prawne środki płatnicze albo inne kryptoaktywa i będzie akceptowany jako środek wymiany, a także może być elektronicznie przechowywany. Zdaniem Wnioskodawcy, Token stanowi w istocie kryptowalutę.

Stanowisko znajduje potwierdzenie w ustawie z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu (Dz. U. z 2018 r. poz. 723 ze zm.), która wprowadziła w art. 2 ust. 2 pkt 26 definicję waluty wirtualnej, którą należy rozumieć jako cyfrowe odwzorowanie wartości, które nie jest:

a)    prawnym środkiem płatniczym emitowanym przez NBP, zagraniczne banki centralne lub inne organy administracji publicznej,

b)    międzynarodową jednostką rozrachunkową ustanawianą przez organizację międzynarodową i akceptowaną przez poszczególne kraje należące do tej organizacji lub z nią współpracujące,

c)    pieniądzem elektronicznym w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych,

d)    instrumentem finansowym w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi,

e)    wekslem lub czekiem

oraz jest wymienialne w obrocie gospodarczym na prawne środki płatnicze i akceptowane jako środek wymiany, a także może być elektronicznie przechowywane lub przeniesione albo może być przedmiotem handlu elektronicznego.

Charakter czynności jako świadczenie usług

Czynności polegające na odpłatnym udostępnianiu i transferze Tokenów w zamian za fiat lub kryptoaktywa mają charakter świadczenia usług. Przedmiotem transakcji nie jest rzecz (towar), lecz instrument rozliczeniowy/nośnik wartości funkcjonujący w systemie cyfrowym. Wynagrodzeniem Wnioskodawcy będzie prowizja/spread pobierana w związku ze sprzedażą Tokenów na rzecz osób fizycznych.

Token jako nośnik wartości/środek rozliczeniowy

W przedstawionym modelu Token:

·         ma bazową wartość utrzymywaną na poziomie 1 Token = 1 GBP,

·         może być nabywany za fiat lub kryptoaktywa,

·         służy do rozliczeń w sieci partnerów (funkcja płatnicza) oraz przechowywania wartości,

·         może zostać zbyty/wymieniony przez użytkownika zgodnie z zasadami systemu, w tym poprzez wypłatę niewykorzystanych środków.

Powyższe elementy wskazują, że Token będzie spełniał funkcję ekonomiczną typową dla waluty/waluty wirtualnej: stanowi alternatywny środek rozliczeń i nośnik wartości, a nie uprawnienie do konkretnego świadczenia (towaru/usługi) od emitenta.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT, zwolnieniu od podatku od towarów i usług podlegają transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące walut, banknotów i monet używanych jako prawny środek płatniczy, z wyłączeniem banknotów i monet będących przedmiotami kolekcjonerskimi, za które uważa się monety ze złota, srebra lub innego metalu oraz banknoty, które nie są zwykle używane jako prawny środek płatniczy lub które mają wartość numizmatyczną.

Przedstawiona regulacja stanowi implementację art. 135 ust. 1 lit. e Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej („Dyrektywa VAT”), zgodnie z którym państwa członkowskie zwalniają z podatku transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące walut, banknotów i monet używanych jako prawny środek płatniczy, z wyłączeniem banknotów i monet będących przedmiotami kolekcjonerskimi, za które uważa się monety ze złota, srebra lub innych metali, jak również banknoty, które nie są zwykle używane jako prawny środek płatniczy, lub które przedstawiają wartość numizmatyczną.

Zdaniem Wnioskodawcy, kryptowaluty, w tym tokeny mające funkcję płatniczą, są wirtualnymi jednostkami nieposiadającymi formy fizycznej, które pełnią funkcję prawnego środka płatniczego. Tym samym, dla celów VAT kryptowaluty stanowią formę prawnego środka płatniczego.

Zwolnienie przewidziane dla transakcji dotyczących walut w prawie unijnym obejmuje transakcje wymiany, których przedmiotem jest środek płatniczy (w tym waluta wirtualna pełniąca funkcję środka wymiany). TSUE w sprawie C-264/14 Hedqvist potwierdził, że usługi polegające na wymianie waluty tradycyjnej na jednostki waluty wirtualnej i odwrotnie stanowią świadczenie usług zwolnione z VAT w ramach zwolnienia dotyczącego transakcji walutowych.

Wnioskodawca wskazuje, że sprzedaż Tokenów będzie funkcjonalnie zbliżona do transakcji wymiany waluty, a Tokeny – ze względu na funkcję rozliczeniową i nośnika wartości – powinny być traktowane analogicznie jak waluta wirtualna objęta podejściem TSUE.

Wnioskodawca wskazuje, że zwolnienie z VAT dla usług dotyczących obrotu kryptoaktywami (w tym stablecoin) było potwierdzane w interpretacjach indywidualnych, w szczególności:

·       0114-KDIP4-3.4012.192.2025.2.MKA (11 lipca 2025 r.) – potwierdzenie zwolnienia dla usług nabycia/sprzedaży/wymiany kryptowalut oraz stablecoin na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT;

·       0113-KDIPT1-2.4012.1076.2025.2.PRP (12 grudnia 2025 r.) – potwierdzenie zwolnienia dla sprzedaży wirtualnych walut na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT.

Wnioskodawca podnosi, że Token – jako token o stabilnej bazie wartości 1:1 do GBP i wykorzystywany jako środek rozliczeń w sieci Partnerów – wpisuje się w funkcjonalny zakres transakcji walutowych/wymiany, dla których organy podatkowe dopuszczają zwolnienie.

Odróżnienie od voucherów

Wnioskodawca podkreśla, że Token nie jest kuponem/voucherem na ściśle określone świadczenia (np. konkretny towar/usługę o znanej stawce i miejscu opodatkowania). W szczególności:

·         nabycie Tokenu nie będzie stanowić przedpłaty na jedną konkretną usługę/towar,

·         Token będzie miał funkcję płatniczą i rozliczeniową w ekosystemie,

·         ekonomiczna istota jest zbliżona do instrumentu przenoszącego wartość, a nie prawa do „konsumpcji” z góry oznaczonego świadczenia.

Podsumowując, prowizja/marża pobierana przez Wnioskodawcę w związku z transakcją sprzedaży Tokenów będzie stanowić wynagrodzenie za usługę, a usługa ta na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 UVAT będzie korzystać ze zwolnienia z VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:

W myśl natomiast art. 8 ust. 1 ustawy:

Z treści cytowanego wyżej przepisu wynika, że ustawodawca przyjął generalną zasadę, że usługami są wszelkie odpłatne świadczenia, niebędące dostawą towarów. Stąd też należy przyjąć, że definicja świadczenia usług ma charakter dopełniający definicję dostawy towarów i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych przez podatników w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).

Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy zwrócić uwagę na to, że usługą jest tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący z niego korzyść. Wskazać należy bowiem, że czynnikiem wyróżniającym określoną czynność jako czynność usługową (usługę) jest przede wszystkim to, że świadczenie tej czynności zmierza do bezpośredniego zaspokojenia określonej potrzeby zamawiającego.

Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy).

Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. Zatem pod pojęciem odpłatności świadczenia usług rozumieć należy prawo podmiotu świadczącego usługę do żądania od odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).

Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.

Kwestia odpłatności była wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. I tak, przykładowo w wyroku z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of Customs and Excise, TSUE uznał, że określoną czynność można uznać za wykonaną odpłatnie, jeśli istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto gdy odpłatność za otrzymane świadczenie pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miała być opodatkowana VAT.

Na uwagę zasługuje także orzeczenie z 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93 R. J. Tolsma przeciwko Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden, gdzie podkreślono, że usługi świadczone są za wynagrodzeniem, wyłącznie jeżeli istnieje stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a jej odbiorcą, na mocy którego występuje świadczenie wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez świadczącego usługę stanowi wartość przekazywaną w istocie w zamian za usługę wyświadczoną jej odbiorcy.

Tak więc przy określeniu, czy miała miejsce czynność podlegająca opodatkowaniu istotne jest czy wykonano świadczenie i czy wynagrodzenie z tytułu wykonania tego świadczenia miało być wypłacone. Niemniej muszą być przy tym łącznie spełnione następujące warunki:

-        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,

-        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne z tytułu wykonanych czynności (wynagrodzenie).

Przy czym oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało, jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Oznacza to, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie, w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, lub świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:

Podatnikiem VAT jest zatem podmiot, który wykonuje samodzielnie działalność gospodarczą zdefiniowaną w art. 15 ust. 2 ustawy. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” te wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Z opisu sprawy wynika, że Spółka zamierza emitować własne tokeny (dalej: „Tokeny”), które klienci będą mogli nabywać za pomocą różnych metod płatności, takich jak:

·         płatności kartą (w walutach EUR, USD, GBP),

·         otwarta bankowość (w GBP),

·         kryptowaluty (ETH, BTC, USDC).

Spółka współpracuje z partnerami, którzy posiadają klientów dokonujących regularnych zakupów towarów lub usług. Partnerzy ci będą zachęcać swoich klientów do płacenia za pomocą Tokenów, oferując im jednocześnie funkcjonalność portfela cyfrowego.

Spółka będzie pobierać opłaty za wpłaty, wypłaty oraz konwersje aktywów w systemie. Wszystkie transakcje w platformie „A” będą rejestrowane w blockchainie, co zapewnia pełną przejrzystość oraz możliwość śledzenia transakcji.

Użytkownicy platformy będą mogli łatwo rejestrować się, sprawdzać saldo, przeglądać historię transakcji, kupować dodatkowe Tokeny, wypłacać niewykorzystane środki oraz konwertować aktywa pomiędzy walutą fiducjarną (dalej: „fiat”) a kryptowalutą. Każdy użytkownik otrzymuje unikalny adres kryptograficzny dla każdej kryptowaluty i łańcucha bloków.

Wpłaty będą możliwe za pośrednictwem różnych kanałów, w tym płatności kartą przez system (…), przelewy bankowe za pomocą systemu (…) oraz wpłaty kryptowalutowe przez (…) (USDC, BTC, ETH). Wypłaty są realizowane tą samą metodą, co zapewnia spójność operacji finansowych.

Token będzie służył także jako środek przechowywania wartości, utrzymując stałą wartość 1 token „A” = 1 GBP. Token będzie można nabyć zarówno za fiat, jak i kryptowalutę. Wnioskodawca będzie pobierać prowizję za sprzedaż Tokenów klientom. Istotne dla określenia funkcji realizowanej przez Token jest to, że będzie on akceptowany jako forma płatności przez partnerów.

Tokeny „A” służą jako alternatywny środek płatniczy w ramach zamkniętego ekosystemu.

Token „A” może być używany w ekosystemie „A”, który składa się z wcześniej wybranych partnerów handlowych. Tokeny są używane wyłącznie do zakupu usług w ramach tego ekosystemu i nie mogą być używane jako środek płatniczy poza nim.

„A” umożliwia użytkownikom wypłatę niewykorzystanego salda tokenów poprzez zamianę na inne obsługiwane środki płatnicze, takie jak obsługiwane waluty fiducjarne. Wartość tokenu „A” jest powiązana z funtem brytyjskim (1 token „A” = 1 GBP).

Tokeny nie są jednak swobodnie wymienialne ani zbywalne na otwartych rynkach lub platformach zewnętrznych.

Tokeny są akceptowane wyłącznie w ekosystemie „A” i wyłącznie przez „A” lub przez sprzedawców należących do ograniczonej, związanej umową sieci. Tokeny nie funkcjonują jako ogólny alternatywny środek płatniczy poza tym zamkniętym środowiskiem.

Jedynym celem tokenów, o których mowa we wniosku, jest pełnienie funkcji środka płatniczego w ramach zamkniętego ekosystemu składającego się z wcześniej określonych partnerów handlowych.

Państwa wątpliwości dotyczą wskazania, czy sprzedaż Tokenów stanowi usługę korzystającą ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy.

Analiza okoliczności sprawy w odniesieniu do obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa pozwala stwierdzić, że w odniesieniu do czynności sprzedaży Tokenów będziecie Państwo działać jako podatnik podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy.

W przedmiotowej sprawie będziecie Państwo bowiem wykonywać czynności polegające na wykorzystywaniu majątku w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Działania podejmowane przez Państwa w celu sprzedaży Tokenów, a także ich zarobkowy charakter, wypełniają przesłanki do uznania, że działacie Państwo w charakterze podatnika w odniesieniu do tych czynności.

Zauważyć należy, że sprzedaż Tokenów nie stanowi dostawy towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, ponieważ w opisanym zdarzeniu Tokeny nie stanowią towaru. Czynności te należy natomiast uznać za świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy.

W tym miejscu należy nadmienić, że orzecznictwo TSUE wskazuje, że odpłatność ma miejsce, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług, a otrzymanym wynagrodzeniem będącym świadczeniem wzajemnym; dostawcę towarów lub usługodawcę łączy z odbiorcą stosunek prawny, z którego wynika obowiązek dostawy towarów lub świadczenia usług oraz wysokość wynagrodzenia (świadczenia wzajemnego) za dokonanie tych czynności; wynagrodzenie jest wyrażalne w pieniądzu, co oznacza, że istnieje możliwość określenia ceny wyrażonej w pieniądzu w stosunku do świadczenia wzajemnego stanowiącego wynagrodzenie za dostawę towarów lub świadczenie usług.

Wynagrodzenie (zapłata) może mieć postać zarówno świadczenia pieniężnego, jak i rzeczowego (określonego w naturze), np. w przypadku dostawy towaru w zamian za świadczenie usługi czy też w sytuacji zamiany towarów bądź usług. Zatem, odpłatną dostawę towarów (odpłatne świadczenie usług) identyfikuje się zarówno w sytuacji klasycznej transakcji (pieniądze za towar/usługę), jak również w sytuacji np. wymiany barterowej.

Barter w rozumieniu powszechnym to wymiana bezgotówkowa, czyli zamiana towaru (bądź usługi) za towar (bądź usługę). Polega na wzajemnej wymianie, bez konieczności sięgania po pieniądze. Pomimo braku rozliczenia w środkach pieniężnych, ma charakter umowy odpłatnej. Istotne jest, aby wymieniane towary/usługi były sobie równe co do wartości. Celem umów barterowych jest niedokonywanie dodatkowych rozliczeń pieniężnych pomiędzy kontrahentami, a w konsekwencji maksymalne uproszczenie obrotu gospodarczego. Należy dodać, że z orzecznictwa TSUE wynika, że zapłata musi być wyrażalna w formie pieniężnej, choć niekoniecznie w jednostkach pieniężnych (może to być np. świadczenie usługi lub dostawa towarów). Podstawą opodatkowania jest zapłata faktycznie otrzymana (którą ma otrzymać podatnik), a nie wartość oszacowana według obiektywnych kryteriów (m.in. wyroki w sprawie C-33/93 czy C-154/80).

Opisane przez Państwa czynności polegające na sprzedaży Tokenów wypełniają definicję odpłatnego świadczenia usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, i jako takie stanowią czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W przedmiotowej sprawie, w przypadku sprzedaży Tokenów w zamian za walutę fiducjarną (flat) jak i kryptowalutę, mamy do czynienia ze świadczeniem za wynagrodzeniem – usługi za usługę. W każdym z tych przypadków istnieje także bezpośredni konsument.

Barter jest transakcją dwustronną, czyli zamianą towaru (bądź usługi) za towar (bądź usługę). Jak już wskazano w zamian za sprzedaż Tokenów, która to czynność jest świadczeniem usług przez Państwa, otrzymujecie Państwo walutę fiducjarną (flat), jak i kryptowalutę, która to czynność również jest świadczeniem usług, przy czym w tym przypadku świadczonych na rzecz Państwa.

W związku z powyższym, w analizowanej sprawie występują przesłanki stanowiące podstawę uznania Państwa za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, a czynność sprzedaży Tokenów w zamian za walutę fiducjarną (flat), jak i kryptowalutę – w sytuacji, gdy miejscem ww. świadczenia jest terytorium kraju – będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, jako odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy.

Dokonując oceny Państwa stanowiska w kwestii dotyczącej możliwości zastosowania zwolnienia od podatku sprzedaży Tokenów, należy wyjaśnić, że zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewiduje dla niektórych czynności zwolnienie od podatku.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy:

Wskazane wyżej regulacje stanowią odzwierciedlenie krajowego porządku prawnego przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady.

Zgodnie z art. 131 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:

W myśl art. 135 ust. 1 lit. e Dyrektywy 2006/112/WE Rady:

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, pojęcia używane do opisania zwolnień wymienionych w art. 13 szóstej dyrektywy powinny być interpretowane w sposób ścisły, ponieważ stanowią one odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatkiem VAT objęta jest każda dostawa towarów i każda usługa świadczona odpłatnie przez podatnika (wyrok TSUE z 19 listopada 2009 r. C-461/08 w sprawie Don Bosco Onroerend Goed BV).

W tym miejscu należy wskazać na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 22 października 2015 r. w sprawie C-264/14 Hedqvist, w którym TSUE rozpatrywał kwestię opodatkowania czynności wymiany waluty wirtualnej Bitcoin na walutę tradycyjną i odwrotnie.

W ww. wyroku TSUE orzekł, że transakcje polegające na wymianie waluty tradycyjnej na walutę wirtualną „bitcoin” i odwrotnie dokonywane za zapłatą kwoty marży, którą stanowi różnica pomiędzy ceną, po której nabywana jest waluta, a ceną po jakiej jest sprzedawana, stanowią odpłatne świadczenie usług. Usługi takie są zwolnione od podatku na mocy art. 135 ust. 1 lit. e) Dyrektywy 2006/112/WE.

TSUE stwierdził, że:

W tym miejscu należy zauważyć, że co prawda powołany wyżej wyrok TSUE w sprawie Hedqvist C-264/14 dotyczy wirtualnej waluty „Bitcoin”, jednakże w ocenie tut. organu, stanowisko TSUE przedstawione w tym wyroku zachowuje swoją aktualność w odniesieniu do innych walut wirtualnych.

W odniesieniu do powyższego należy zwrócić uwagę na to, że w świetle powołanego wyżej wyroku TSUE w sprawie C-264/14 za transakcje finansowe zostały uznane transakcje dotyczące walut nietradycyjnych, o ile waluty te zostały zaakceptowane przez strony transakcji jako alternatywny środek płatniczy wobec prawnych środków płatniczych i ich jedynym przeznaczeniem jest funkcja środka płatniczego. Wskazane warunki w przedstawionych przez Państwa okolicznościach zostały spełnione, bowiem z wniosku wynika, że jedynym celem Tokenów, o których mowa we wniosku, jest pełnienie funkcji środka płatniczego. W opisie sprawy wskazali Państwo, że Tokeny służą jako alternatywny środek płatniczy, których jedynym celem jest pełnienie funkcji środka płatniczego.

W związku z tym, dokonywana przez Państwa sprzedaż Tokenów będzie stanowić świadczenie usług podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które będzie mogło korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy. W opisanych przez Państwa okolicznościach mamy bowiem do czynienia z transakcjami finansowymi dotyczącymi walut nietradycyjnych.

Podsumowując, sprzedaż Tokenów należy traktować jako usługę zwolnioną od podatku VAT zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy.

Tym samym, Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.