Interpretacja 0112-KDIL1-3.4012.2.2026.1.KM

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 stycznia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 30 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku:

-     wystawiania przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) dokumentu nietransakcyjnego w postaci faktury o rozszerzeniu CI, wystawianego wyłącznie dla potrzeb celnych (ustalenia wartości celnej oraz odprawy celnej i podatkowej), na którym jako eksporter figuruje Spółka z polskim NIP, a jako importer Spółka posługująca się brytyjskim numerem identyfikacji podatkowej (VAT GB), jeżeli dokument ten nie dokumentuje żadnej transakcji sprzedaży ani innej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce,

-     wystawiania przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) faktur dokumentujących dostawy towarów na rzecz klientów z Wielkiej Brytanii, jeżeli jako sprzedawca Spółka na fakturze posługuje się brytyjskim numerem identyfikacji podatkowej,

-     wykazywania w ewidencji i części deklaracyjnej pliku JPK_VAT dokumentu nietransakcyjnego w postaci faktury o rozszerzeniu CI, wystawianego wyłącznie dla potrzeb celnych w związku z przemieszczeniem własnych towarów z Polski do Wielkiej Brytanii oraz sprzedaży towarów na rzecz klientów z Wielkiej Brytanii dokumentowanej fakturami wystawianymi zgodnie z przepisami brytyjskimi z użyciem numeru VAT GB, a jeżeli tak, to czy prawidłowym sposobem wykazania tej sprzedaży jest ujęcie jej jako dostawy towarów poza terytorium kraju w polu K_11 części ewidencyjnej oraz w polu P_11 części deklaracyjnej JPK_VAT, w wartości podstawy opodatkowania (wartości netto), bez kwoty podatku VAT GB.

Uzupełnili go Państwo pismem z 18 marca 2026 r. (wpływ 23 marca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca – Spółka jest polskim rezydentem podatkowym, czynnym podatnikiem VAT w Polsce oraz podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Spółka jest również zarejestrowana dla celów rozliczenia VAT w Wielkiej Brytanii i posiada brytyjski numer identyfikacji podatkowej (VAT GB).

W ramach prowadzonej działalności Spółka dokonuje m.in. sprzedaży towarów na rzecz klientów z siedzibą lub miejscem zamieszkania w Wielkiej Brytanii. Model logistyczny zakłada, że Spółka w pierwszej kolejności organizuje i finansuje wywóz towarów z magazynu w Polsce, odprawę eksportową w Polsce oraz odprawę importową w Wielkiej Brytanii (celną i podatkową), a następnie, gdy towar znajduje się już w Wielkiej Brytanii, dokonuje dostawy pod adres klienta w GB. Przejście prawa do rozporządzania towarami jako właściciel następuje dopiero w momencie postawienia towaru do dyspozycji klienta w Wielkiej Brytanii.

Dla potrzeb celnych Spółka wystawia zbiorczy dokument nietransakcyjny (faktura o rozszerzeniu CI), na którym jako eksporter figuruje Spółka z polskim NIP, a jako importer Spółka z VAT GB. Dokument ten służy wyłącznie ustaleniu wartości celnej i odprawie celnej i podatkowej. Nie dokumentuje on żadnej transakcji sprzedaży ani dostawy pomiędzy dwoma różnymi podatnikami. Nie dochodzi również do przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jako właściciel. Następuje natomiast służące działalności gospodarczej Wnioskodawcy przemieszczenie towarów należących do tego samego podmiotu.

Dostawę uprzednio zaimportowanych towarów na rzecz ostatecznych nabywców w Wielkiej Brytanii Wnioskodawca dokumentuje fakturami VAT wystawianymi zgodnie z przepisami obowiązującymi w Wielkiej Brytanii. Na tych fakturach:

·      jako sprzedawca figuruje Wnioskodawca posługujący się brytyjskim numerem identyfikacji podatkowej (VAT GB),

·      jako nabywca figuruje brytyjski klient Wnioskodawcy,

·      wykazywany jest do zapłaty brytyjski VAT, naliczany wg stawek brytyjskich, rozliczany i płacony w Wielkiej Brytanii,

·      podstawą opodatkowania brytyjskim VAT jest wartość towarów wraz z kosztami dystrybucji (opłata serwisowa, cło, koszty transportu w Wielkiej Brytanii itp.).

W momencie rozpoczęcia wysyłki do ostatecznego nabywcy towary znajdują się w Wielkiej Brytanii.

Spółka rozpoczęła sprzedaż towarów w opisanym modelu w listopadzie 2025 r. i w tym miesiącu doszło już do pierwszej sprzedaży na rzecz klienta z Wielkiej Brytanii. Spółka planuje kontynuować ten sam model sprzedaży w kolejnych okresach rozliczeniowych na tożsamych zasadach.

Doprecyzowanie opisu sprawy (pismem z 18 marca 2026 r.)

1.  Na pytanie Organu: „Czy dokonują Państwo sprzedaży towarów na rzecz klientów:

a)  będących podatnikami posiadającymi siedzibę na terytorium Wielkiej Brytanii?

b)  niebędących podatnikami posiadającymi siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu na terytorium Wielkiej Brytanii?”

wskazali Państwo:

2.  Na pytanie Organu: „Czy w momencie rozpoczęcia transportu towarów znany jest Państwu ostateczny nabywca tych towarów np. na podstawie zawartych wcześniej umów/złożonych zamówień?”

wskazali Państwo:

3.  Czy wywóz ww. towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych?

Wskazali Państwo:

Pytania

1.  Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, Spółka ma obowiązek wystawiania przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) dokumentu nietransakcyjnego w postaci faktury o rozszerzeniu CI, wystawianego wyłącznie dla potrzeb celnych (ustalenia wartości celnej oraz odprawy celnej i podatkowej), na którym jako eksporter figuruje Spółka z polskim NIP, a jako importer Spółka posługująca się brytyjskim numerem identyfikacji podatkowej (VAT GB), jeżeli dokument ten nie dokumentuje żadnej transakcji sprzedaży ani innej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce?

2.  Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, Spółka ma obowiązek wystawiania przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) faktur dokumentujących dostawy towarów na rzecz klientów z Wielkiej Brytanii, jeżeli jako sprzedawca na fakturze posługuje się brytyjskim numerem identyfikacji podatkowej?

3.  Czy w odniesieniu do opisanych czynności zrealizowanych od listopada 2025 r. oraz planowanych w kolejnych okresach Spółka ma obowiązek wykazywania w ewidencji i części deklaracyjnej pliku JPK_VAT (i) dokumentu nietransakcyjnego w postaci faktury o rozszerzeniu CI, wystawianego wyłącznie dla potrzeb celnych w związku z przemieszczeniem własnych towarów z Polski do Wielkiej Brytanii, oraz (ii) sprzedaży towarów na rzecz klientów z Wielkiej Brytanii dokumentowanej fakturami wystawianymi zgodnie z przepisami brytyjskimi z użyciem numeru VAT GB, a jeżeli tak, to czy prawidłowym sposobem wykazania tej sprzedaży jest ujęcie jej jako dostawy towarów poza terytorium kraju w polu K_11 części ewidencyjnej oraz w polu P_11 części deklaracyjnej JPK_VAT, w wartości podstawy opodatkowania (wartości netto), bez kwoty podatku VAT GB?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1.

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że nie ciąży na nim obowiązek wystawiania przy użyciu KSeF dokumentu nietransakcyjnego w postaci faktury o rozszerzeniu CI, o którym mowa w opisie zdarzenia przyszłego, ponieważ dokument ten służy wyłącznie celom celnym i nie dokumentuje czynności, w odniesieniu do której przepisy ustawy o VAT nakładają obowiązek wystawienia faktury.

Ad 2.

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że nie ciąży na nim obowiązek wystawiania przy użyciu KSeF faktur dokumentujących sprzedaż towarów na rzecz klientów z Wielkiej Brytanii, na których jako sprzedawca posługuje się brytyjskim numerem podatkowym (VAT GB).

Ad 3.

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że dokument nietransakcyjny w postaci faktury o rozszerzeniu CI, wystawiany wyłącznie dla potrzeb celnych w związku z przemieszczeniem własnych towarów do Wielkiej Brytanii, nie powinien być wykazywany w pliku JPK_VAT jako eksport towarów ani jako inna sprzedaż, ponieważ nie dokumentuje on czynności stanowiącej odpłatną dostawę towarów ani eksport towarów w rozumieniu ustawy o VAT.

Wnioskodawca stoi jednocześnie na stanowisku, że sprzedaż towarów realizowana na rzecz klientów z Wielkiej Brytanii po dokonaniu odprawy celnej, opodatkowana w Wielkiej Brytanii i dokumentowana fakturami z VAT GB, powinna zostać wykazana w pliku JPK_VAT jako dostawa towarów poza terytorium kraju w polu K_11 części ewidencyjnej oraz w polu P_11 części deklaracyjnej, w wartości podstawy opodatkowania (wartości netto), bez podatku VAT GB.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Ad 1.

Obowiązek wystawienia faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e‑Faktur wynika z art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT i dotyczy wyłącznie takich dokumentów, które są fakturami wystawianymi w wykonaniu obowiązków przewidzianych w Dziale XI, Rozdziale 1 „Faktury” ustawy o VAT, tj. dokumentów wystawianych na podstawie polskich przepisów o fakturowaniu. Z tego względu dla powstania obowiązku wystawienia dokumentu w KSeF nie wystarcza sam fakt, że dokument nazywany jest „fakturą” w obrocie gospodarczym, lecz konieczne jest ustalenie, czy jest on wystawiany w reżimie art. 106a ustawy o VAT oraz czy w danym przypadku zaistniał obowiązek fakturowania, o którym mowa w art. 106b ust. 1 ustawy o VAT.

Wnioskodawca wskazuje, że dokument określany jako CI opisany w zdarzeniu przyszłym ma charakter wyłącznie techniczny i pomocniczy, wykorzystywany na potrzeby ustalenia wartości celnej oraz przeprowadzenia odprawy celnej i podatkowej przy przemieszczeniu towarów z Polski do Wielkiej Brytanii. Dokument ten nie pełni funkcji dokumentowania sprzedaży w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy o VAT, gdyż na moment jego wystawienia nie dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jako właściciel na rzecz nabywcy, a zatem nie dochodzi do odpłatnej dostawy towarów ani odpłatnego świadczenia usług na terytorium kraju w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT ani do innych czynności, dla których ustawodawca przewidział obowiązek wystawienia faktury.

W ocenie Spółki, skoro dokument CI nie dokumentuje czynności mieszczącej się w zakresie zastosowania przepisów rozdziału 1 „Faktury” w rozumieniu art. 106a ustawy o VAT, to po stronie Wnioskodawcy nie powstaje obowiązek wystawienia faktury na podstawie art. 106b ust. 1 ustawy o VAT. W konsekwencji, wobec braku obowiązku fakturowania w rozumieniu art. 106b ust. 1 ustawy o VAT, nie powstaje także obowiązek wystawienia faktury ustrukturyzowanej w KSeF na podstawie art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT, gdyż przepis ten, mimo iż formułuje zasadę powszechnego e‑fakturowania, odnosi się do faktur wystawianych w ramach polskich obowiązków fakturowych, a nie do dokumentów sporządzanych wyłącznie dla potrzeb procedur celnych lub logistycznych.

Powyższe podejście znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczącym nietransakcyjnych przemieszczeń towarów. W szczególności w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 października 2024 r., (sygn. akt I SA/Gl 286/24), w którym Sąd uchylił interpretację indywidualną, w której organ przyjmował automatyczny obowiązek wystawienia faktury dla nietransakcyjnego przemieszczenia własnych towarów, akcentując, że obowiązek fakturowania musi wynikać z przesłanek ustawowych, a w konsekwencji obowiązek e-fakturowania (KSeF) nie może być nakładany tam, gdzie nie zachodzą przesłanki z art. 106b ust. 1 ustawy o VAT. W ocenie Wnioskodawcy rozumowanie to ma zastosowanie również w niniejszej sprawie, gdyż dokument CI jest dokumentem sporządzanym wyłącznie dla potrzeb celnych i sam w sobie nie dokumentuje czynności, dla której ustawa o VAT przewiduje obowiązek wystawienia faktury na podstawie art. 106b ust. 1 tej ustawy.

W rezultacie należy uznać, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca nie ma obowiązku wystawiania przy użyciu KSeF dokumentu o rozszerzeniu CI, ponieważ dokument ten nie jest fakturą, do której zastosowanie znajdują przepisy rozdziału 1 „Faktury” ustawy o VAT, a w konsekwencji nie jest dokumentem objętym obowiązkiem z art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT.

Ad 2.

Obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e‑Faktur, wynikający z art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT, dotyczy wyłącznie faktur, które podatnik jest zobowiązany wystawić na podstawie przepisów Działu XI, Rozdziału 1 „Faktury” tej ustawy, a zatem na podstawie polskich regulacji w zakresie fakturowania. Oznacza to, że zakres przedmiotowy obowiązku korzystania z KSeF jest ściśle sprzężony z zakresem obowiązku fakturowania, o którym mowa w art. 106b ust. 1 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem podatnik jest zobowiązany do wystawienia faktury w szczególności w przypadku dokonywania sprzedaży na rzecz innego podatnika, tj. odpłatnej dostawy towarów lub odpłatnego świadczenia usług na terytorium kraju, a także w przypadku niektórych czynności enumeratywnie wymienionych w ustawie, dla których ustawodawca wprost przewidział obowiązek udokumentowania ich fakturą. Istotne znaczenie ma przy tym przesłanka miejsca opodatkowania, która na gruncie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT wiąże opodatkowanie VAT z odpłatną dostawą towarów i odpłatnym świadczeniem usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zgodnie z art. 106a pkt 1 ustawy o VAT, przepisy rozdziału 1 „Faktury” stosuje się przede wszystkim do sprzedaży, rozumianej jako odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, a także do wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów oraz eksportu towarów w rozumieniu art. 2 pkt 22a (wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów) oraz art. 2 pkt 8 (eksport towarów) tej ustawy.

Ponadto, w myśl art. 106a pkt 2 ustawy, przepisy rozdziału 1 stosuje się również do dostaw towarów i świadczenia usług dokonywanych przez podatnika posiadającego na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności, z którego czynności są wykonywane, w sytuacji, gdy miejscem opodatkowania jest inne państwo członkowskie bądź państwo trzecie, o ile spełnione są dodatkowe warunki określone w tym przepisie. Tym samym ustawodawca w sposób wyczerpujący określił, do jakich rodzajów transakcji polskie przepisy o fakturowaniu znajdują zastosowanie, i tylko w tych granicach mogą powstawać obowiązki wynikające z art. 106b oraz art. 106ga ustawy o VAT.

Z art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT, wynika generalna zasada, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e‑Faktur, jednak przepis ten nie funkcjonuje samodzielnie, lecz w powiązaniu z art. 106a oraz art. 106b, które przesądzają, kiedy określony dokument jest fakturą w rozumieniu ustawy oraz kiedy powstaje obowiązek jego wystawienia. Zdaniem Wnioskodawcy, jeżeli dana czynność nie jest objęta zakresem stosowania przepisów rozdziału 1 „Faktury” na podstawie art. 106a, to po stronie podatnika nie powstaje obowiązek wystawienia faktury w rozumieniu art. 106b ust. 1, a w konsekwencji nie może powstać również obowiązek wystawienia takiego dokumentu w KSeF, o którym mowa w art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT.

W zdarzeniu przyszłym objętym niniejszym wnioskiem Spółka wystawia faktury dokumentujące dostawę towarów, których miejscem opodatkowania podatkiem VAT jest terytorium Wielkiej Brytanii. Wynika to z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym miejscem dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, nabywcę lub osobę trzecią jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy. W rozpatrywanym modelu sprzedaż towarów na rzecz klientów zlokalizowanych w Wielkiej Brytanii następuje w ten sposób, że w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy towary znajdują się już na terytorium tego państwa, a zatem poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, co przesądza o tym, że miejscem opodatkowania dostawy podatkiem VAT jest terytorium państwa trzeciego. Spółka występuje przy tym w tych transakcjach jako podatnik VAT zarejestrowany w Wielkiej Brytanii, posługując się brytyjskim numerem podatkowym VAT GB i rozliczając podatek od wartości dodanej zgodnie z prawem brytyjskim, a więc w ramach odrębnej rejestracji podatkowej w Wielkiej Brytanii, a nie jako podatnik rozliczający tę sprzedaż w Polsce.

Wskazane okoliczności powodują, że analizowane dostawy nie stanowią, ani sprzedaży krajowej, ani wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, ani eksportu towarów w rozumieniu art. 2 pkt 8 i 22a oraz art. 106a pkt 1 ustawy o VAT, a jednocześnie nie spełniają przesłanek zastosowania art. 106a pkt 2, ponieważ czynności te nie są wykonywane z polskiej siedziby lub polskiego stałego miejsca prowadzenia działalności, lecz jako działalność opodatkowana w Wielkiej Brytanii przy wykorzystaniu lokalnego numeru podatkowego VAT GB. Skoro zatem sprzedaż na rzecz brytyjskich klientów nie mieści się w zakresie zastosowania art. 106a ustawy o VAT, do tych transakcji nie stosuje się art. 106b ust. 1, który określa przypadki, w jakich podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż lub inne czynności wymienione w art. 106a pkt 2. Należy w konsekwencji przyjąć, że jeżeli dana transakcja nie jest objęta zakresem art. 106a ustawy o VAT, to polskie przepisy o fakturowaniu, w tym regulacje dotyczące Krajowego Systemu e‑Faktur, nie znajdują zastosowania, a wystawiane dokumenty mają charakter wyłącznie zagranicznych faktur wystawionych na podstawie zagranicznych przepisów – w tym przypadku brytyjskich, które nie podlegają raportowaniu w KSeF.

Skoro zatem opisane faktury wystawiane z użyciem brytyjskiego numeru VAT GB dokumentują dostawy podlegające wyłącznie przepisom prawa podatkowego Wielkiej Brytanii i nie są fakturami wystawianymi na podstawie przepisów rozdziału 1 ustawy o VAT, to art. 106ga ust. 1 nie może kreować obowiązku ich wystawiania przy użyciu Krajowego Systemu e‑Faktur. W rezultacie należy uznać, że w opisanym zdarzeniu przyszłym, w odniesieniu do faktur dokumentujących sprzedaż towarów na rzecz klientów w Wielkiej Brytanii, na których Spółka posługuje się jako sprzedawca numerem VAT GB, nie ciąży na niej obowiązek wystawiania tych faktur w Krajowym Systemie e‑Faktur.

Ad 3.

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium kraju podlegają co do zasady czynności wskazane w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, w tym odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju oraz eksport towarów w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy o VAT. Zgodnie z art. 109 ust. 3 ustawy o VAT, podatnicy są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą dane pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku, w szczególności dane dotyczące rodzaju sprzedaży oraz dowodów sprzedaży.

Dokument nietransakcyjny w postaci faktury o rozszerzeniu CI jest wystawiany wyłącznie na potrzeby ustalenia wartości celnej i przeprowadzenia odprawy, a na etapie jego wystawienia nie dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jako właściciel na rzecz nabywcy, wobec czego dokument ten nie odzwierciedla transakcji sprzedaży i nie może być traktowany jako dokument potwierdzający eksport towarów w rozumieniu ustawy o VAT.

Wewnętrzne przemieszczenie własnych towarów Spółki z terytorium kraju poza UE, jeżeli na moment rozpoczęcia wysyłki nie nastąpiła sprzedaż tego towaru innemu podmiotowi albo do zawarcia transakcji sprzedaży dochodzi dopiero po przemieszczeniu towaru do państwa trzeciego, pozostaje poza opodatkowaniem VAT w Polsce, gdyż na tym etapie nie występuje dostawa towarów.

Powyższe podejście znajduje potwierdzenie w praktyce interpretacyjnej organów podatkowych, przykładowo w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 5 listopada 2024 r., (sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.674.2024.1.MC). W interpretacji tej organ wskazał, że w modelu, w którym podatnik najpierw dokonuje wywozu towarów z Polski, następnie importuje je w Wielkiej Brytanii „na własną rzecz i w swoim imieniu”, a przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jako właściciel na odbiorcę następuje dopiero po imporcie i dostarczeniu towaru na terytorium Wielkiej Brytanii, wywóz nie następuje „w wyniku dostawy”, a tym samym nie stanowi eksportu towarów w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy o VAT. Organ wprost stwierdził, że takie przemieszczenie towarów z Polski do Wielkiej Brytanii nie podlega opodatkowaniu VAT w Polsce jako eksport.

W konsekwencji, skoro dokument o rozszerzeniu CI nie dokumentuje sprzedaży (w tym eksportu), lecz wyłącznie nietransakcyjne przemieszczenie własnych towarów, brak jest podstaw do jego wykazania w ewidencji i części deklaracyjnej pliku JPK_VAT jako sprzedaży, gdyż nie stanowi on dowodu sprzedaży ani nie odzwierciedla czynności mieszczącej się w pojęciu „sprzedaży” na potrzeby ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3 ustawy o VAT.

Odnosząc się natomiast do sposobu wykazania sprzedaży na rzecz klientów w Wielkiej Brytanii, mając na uwadze terytorialny charakter podatku VAT, dostawa towarów dokonana na terytorium państwa trzeciego (np. w Wielkiej Brytanii) co do zasady nie podlega opodatkowaniu VAT w Polsce, gdyż miejscem opodatkowania jest terytorium tego państwa trzeciego. Jednocześnie brak opodatkowania w Polsce nie oznacza automatycznie, że taka sprzedaż nie podlega wykazaniu w polskim JPK_VAT, jeżeli jest to sprzedaż związana z prawem do odliczenia VAT naliczonego w Polsce.

Zgodnie z art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT, podatnik zachowuje prawo do odliczenia podatku naliczonego od zakupów związanych z dostawami wykonywanymi poza terytorium kraju, o ile (hipotetycznie) przy wykonaniu tych czynności w Polsce przysługiwałoby mu prawo do odliczenia oraz posiada dokumenty potwierdzające związek podatku naliczonego z tymi czynnościami. Skoro zatem ustawodawca wiąże prawo do odliczenia z czynnościami wykonywanymi poza terytorium kraju, to na potrzeby prawidłowego rozliczenia (w tym kontroli zasadności odliczenia) przewidział także obowiązek ich wykazywania w pliku JPK_VAT.

Podstawę wykazywania w JPK_VAT dostaw towarów i świadczenia usług poza terytorium kraju stanowią przepisy wykonawcze, tj. § 4 pkt 1 lit. b oraz § 10 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 15 października 2019 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług (Dz. U. poz. 1988 z późn. zm.). W konsekwencji sprzedaż dokonana na terytorium Wielkiej Brytanii (po imporcie i odprawie celnej w Wielkiej Brytanii), w odniesieniu do której Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia na podstawie art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT, powinna zostać wykazana w JPK_VAT jako dostawa towarów poza terytorium kraju.

Podobne stanowisko prezentuje Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 26 marca 2025 r., (sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.1040.2024.2.MC), w której wskazano, że tego rodzaju sprzedaż należy wykazywać w JPK_VAT w polach K_11 (część ewidencyjna) oraz P_11 (część deklaracyjna), jako sprzedaż poza terytorium kraju. W praktyce oznacza to ujęcie w K_11/P_11 wartości podstawy opodatkowania (wartości netto), natomiast kwota podatku należnego wykazywana w Polsce nie występuje, ponieważ podatek od tej sprzedaży jest rozliczany w Wielkiej Brytanii zgodnie z tamtejszymi regulacjami.

Należy zatem stwierdzić, że prawidłowym sposobem wykazania sprzedaży towarów na rzecz klientów w Wielkiej Brytanii, dokumentowanej fakturami z VAT GB, jest ujęcie jej w pliku JPK_VAT w polu K_11 części ewidencyjnej oraz w polu P_11 części deklaracyjnej w wartości podstawy opodatkowania (wartości netto), bez uwzględniania kwoty podatku VAT GB, który jest rozliczany w Wielkiej Brytanii.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 ustawy:

Jak stanowi art. 2 pkt 4 ustawy:

Na podstawie art. 2 pkt 5 ustawy:

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:

Należy zauważyć, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, rozumiana jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy, „dostawa” oznacza wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamiana, darowizna, oraz każdą inną czynność, która w aspekcie ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego rezultatu). Przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa cywilnego. W konsekwencji pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem.

Pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” – zawarte w art. 7 ust. 1 ustawy – dotyczy tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel. Należy przy tym uznać, że chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Ponieważ istotą dostawy towarów nie jest przeniesienie prawa własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawa własności”. Co więcej, czynności przejścia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym, ponieważ „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy.

Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:

Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy:

Ustawodawca definiując pojęcie eksportu towarów, dokonał rozróżnienia sytuacji gdy będący przedmiotem wywozu towar jest wywożony przez dostawcę lub na jego rzecz, czy przez nabywcę mającego siedzibę poza Polską, lub na jego rzecz. Sytuacja, kiedy dostawca lub podmiot przez niego upoważniony sam dokonuje wywozu towarów z Polski poza terytorium Unii stanowi tzw. eksport bezpośredni (art. 2 pkt 8 lit. a ustawy). Natomiast eksport pośredni ma miejsce wówczas gdy wywóz towarów z terytorium Polski poza terytorium Unii Europejskiej, w wykonaniu dostawy towarów, jest dokonywany przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium Polski lub na jego rzecz (art. 2 pkt 8 lit. b ustawy).

Zatem, aby dostawę towarów uznać za eksport towarów, w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy muszą wystąpić łącznie następujące przesłanki:

a)  musi nastąpić przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel,

b)  towar będący przedmiotem dostawy musi zostać wysłany lub przetransportowany z terytorium Polski poza terytorium Unii Europejskiej,

c)  wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej musi być potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych.

Zatem dla uznania danej czynności za eksport towarów niezbędne jest dokonanie dostawy towarów, czyli przeniesienie na nabywcę prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, oraz w wyniku tej dostawy wysłanie lub transport towarów poza terytorium Unii Europejskiej. Niezaistnienie jednej z przesłanek wymienionych w art. 2 pkt 8 ustawy powoduje, że nie dochodzi do eksportu towarów w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.

Zaznaczenia wymaga, że dwie pierwsze przesłanki mają charakter faktyczny i musi je łączyć bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy, tzn. w wykonaniu jednej ze ściśle sprecyzowanych w ustawie czynności (dostawy), towar opuszcza terytorium kraju w celu dostarczenia go do kraju trzeciego. Przy czym, nabywca tego towaru w wykonaniu tej czynności nabywa prawo do rozporządzania nim jak właściciel (zasadniczo warunek ten ziszcza się przez przeniesienie własności towaru). Ostatnia przesłanka ma charakter formalny i wiąże się z udokumentowanym legalnym wywozem towarów poza terytorium kraju.

Należy zauważyć, że art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy przewiduje, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega eksport towarów, jednak z uwagi na terytorialny charakter podatku VAT, opodatkowaniu podlegają wyłącznie czynności, których miejscem świadczenia jest terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które w przypadku dostaw towarów wysyłanych lub transportowanych wyznacza art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Tylko zatem wywóz towarów, które w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu poza terytorium Unii Europejskiej znajdują się na terytorium kraju, stanowi eksport towarów w rozumieniu art. 2 pkt 8 i art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlegający opodatkowaniu w Polsce.

W kwestii eksportu towarów wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 25 czerwca 2012 r., sygn. akt I FPS 3/12 orzekając, że: „(…) Dla zastosowania przez podatnika stawki 0% w Polsce z tytułu eksportu towaru konieczne jest, aby miejscem dostawy tej czynności była Polska, co wymaga wykazania, że wywóz tego towaru poza obszar Unii Europejskiej następuje – stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. – w ramach transportu, który rozpoczął się na terytorium Polski, w wykonaniu czynności określonej w art. 7 ustawy. Zgłoszenie towaru do procedury wywozu towarów, o której mowa w art. 161 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, w krajowym urzędzie celnym należy traktować jako niewątpliwy dowód rozpoczęcia takiego transportu na terytorium Polski, niemający jednak charakteru wyłącznego”.

W powyższej uchwale stwierdzono również, „(…) w sytuacji gdy eksport towarów, w rozumieniu art. 2 pkt 8 i art. 22 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. (art. 146 w zw. z art. 32 Dyrektywy 2006/112/WE), stanowi wywóz towarów poza terytorium Wspólnoty, które w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu poza terytorium Wspólnoty znajdują się na terytorium kraju, oznacza to, że wywóz tych towarów z kraju poza obszar Unii Europejskiej powinien nastąpić w ramach transportu (wysyłki) zasadniczo o nieprzerwanym charakterze. Dla przybliżenia charakteru takiego transportu przydatne może być sięgnięcie do normy art. 83 ust. 3 pkt 1 lit. a) u.p.t.u., stanowiącej, że przez usługi transportu międzynarodowego rozumie się przewóz lub inny sposób przemieszczania towarów z miejsca wyjazdu (nadania) na terytorium kraju do miejsca przyjazdu (przeznaczenia) poza terytorium Unii Europejskiej. W sytuacji gdy transport towaru z Polski zostanie przerwany na terytorium innego kraju unijnego i ponownie podjęty w okolicznościach wskazujących, że miejscem jego rozpoczęcia, w celu wywozu towarów poza terytorium Unii Europejskiej, jest tenże inny kraj unijny, brak podstaw do stwierdzenia, że eksport tych towarów nastąpił z terytorium Polski. Oznacza to, że w przypadku gdy towar jest transportowany (wysyłany, przemieszczany) z Polski do innego państwa członkowskiego z pominięciem procedury wywozu i tam rozładowany i magazynowany (składowany poza składem celnym), po czym dopiero z tego kraju transportowany (wysyłany) – po zgłoszeniu w nim tegoż towaru do wywozu poza terytorium Unii Europejskiej – nie ma podstaw do stwierdzenia, że wywóz tego towaru poza terytorium Wspólnoty nastąpił z terytorium Polski, gdyż miejscem świadczenia takiej dostawy eksportowej, w rozumieniu art. 22 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. (art. 32 Dyrektywy 2006/112/WE), nie jest w takiej sytuacji Polska, lecz tenże kraj unijny, w którym znajdują się eksportowane towary w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów do nabywcy poza terytorium Unii Europejskiej. Nie są zatem w tym przypadku spełnione przesłanki do stwierdzenia eksportu takiego towaru w Polsce, a tym samym do stosowania z tego tytułu stawki 0%”.

Z powyższego nie wynika, że podlegający eksportowi towar musi opuścić terytorium Unii Europejskiej za pośrednictwem krajowego granicznego urzędu celnego, gdyż może to nastąpić poprzez każdy unijny urząd celny, lecz niezbędnym jest, aby transport (wysyłka) tego towaru, przed opuszczeniem terytorium Unii Europejskiej, rozpoczął się na terytorium Polski oraz istotne jest, aby transport miał nieprzerwany charakter. Przy czym nie chodzi tutaj o aspekt fizyczny tego transportu, czyli o to aby transportu dokonywał np. tylko jeden podmiot (np. spedytor) czy też towar nie mógł być przeładowany, czy chwilowo składowany. Istotne jest, aby przeznaczeniem nadanego towaru było tylko jego wywiezienie z terytorium Unii Europejskiej.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca – Spółka jest polskim rezydentem podatkowym, czynnym podatnikiem VAT w Polsce. Spółka jest również zarejestrowana dla celów rozliczenia VAT w Wielkiej Brytanii i posiada brytyjski numer identyfikacji podatkowej (VAT GB). Model logistyczny zakłada, że Spółka w pierwszej kolejności organizuje i finansuje wywóz towarów z magazynu w Polsce, odprawę eksportową w Polsce oraz odprawę importową w Wielkiej Brytanii (celną i podatkową), a następnie, gdy towar znajduje się już w Wielkiej Brytanii, dokonuje dostawy pod adres klienta w GB. Spółka dokonuje sprzedaży towarów na rzecz klientów będących podatnikami posiadającymi siedzibę na terytorium Wielkiej Brytanii. Przejście prawa do rozporządzania towarami jako właściciel następuje dopiero w momencie postawienia towaru do dyspozycji klienta w Wielkiej Brytanii. Dla potrzeb celnych Spółka wystawia zbiorczy dokument nietransakcyjny (faktura o rozszerzeniu CI), na którym jako eksporter figuruje Spółka z polskim NIP, a jako importer Spółka z VAT GB. Dokument ten służy wyłącznie ustaleniu wartości celnej i odprawie celnej i podatkowej. Nie dokumentuje on żadnej transakcji sprzedaży ani dostawy pomiędzy dwoma różnymi podatnikami. Nie dochodzi również do przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jako właściciel. Następuje natomiast służące działalności gospodarczej Wnioskodawcy przemieszczenie towarów należących do tego samego podmiotu. Dostawę uprzednio zaimportowanych towarów na rzecz ostatecznych nabywców w Wielkiej Brytanii Wnioskodawca dokumentuje fakturami VAT wystawianymi zgodnie z przepisami obowiązującymi w Wielkiej Brytanii. Na tych fakturach:

·      jako sprzedawca figuruje Wnioskodawca posługujący się brytyjskim numerem identyfikacji podatkowej (VAT GB),

·      jako nabywca figuruje brytyjski klient Wnioskodawcy,

·      wykazywany jest do zapłaty brytyjski VAT, naliczany wg stawek brytyjskich, rozliczany i płacony w Wielkiej Brytanii,

·      podstawą opodatkowania brytyjskim VAT jest wartość towarów wraz z kosztami dystrybucji (opłata serwisowa, cło, koszty transportu w Wielkiej Brytanii itp.).

W momencie rozpoczęcia wysyłki do ostatecznego nabywcy towary znajdują się w Wielkiej Brytanii. Ostateczny nabywca towarów jest znany Wnioskodawcy najpóźniej w momencie rozpoczęcia transportu z terytorium Polski, ponieważ dane tego nabywcy oraz adres dostawy wynikają z indywidualnego zamówienia złożonego przed rozpoczęciem transportu.

Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą wskazania, czy Spółka ma obowiązek wystawiania przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) dokumentu nietransakcyjnego w postaci faktury o rozszerzeniu CI, wystawianego wyłącznie dla potrzeb celnych (ustalenia wartości celnej oraz odprawy celnej i podatkowej), na którym jako eksporter figuruje Spółka z polskim NIP, a jako importer Spółka posługująca się brytyjskim numerem identyfikacji podatkowej (VAT GB) oraz czy Spółka ma obowiązek wystawiania przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) faktur dokumentujących dostawy towarów na rzecz klientów z Wielkiej Brytanii, jeżeli jako sprzedawca na fakturze posługuje się brytyjskim numerem identyfikacji podatkowej (pytania oznaczone nr 1 i 2 we wniosku)

Z okoliczności sprawy wynika, że w ramach prowadzonej działalności Spółka dokonuje m.in. sprzedaży towarów na rzecz klientów z siedzibą lub miejscem zamieszkania w Wielkiej Brytanii, Spółka w pierwszej kolejności organizuje wywóz towarów z magazynu w Polsce, odprawę eksportową w Polsce oraz odprawę importową w Wielkiej Brytanii, a następnie, gdy towar znajduje się już w Wielkiej Brytanii, dokonuje dostawy pod adres klienta w GB. Przejście prawa do rozporządzania towarami jako właściciel następuje dopiero w momencie postawienia towaru do dyspozycji klienta w Wielkiej Brytanii. Dla potrzeb celnych Spółka wystawia zbiorczy dokument nietransakcyjny (faktura o rozszerzeniu CI), na którym jako eksporter figuruje Spółka z polskim NIP, a jako importer Spółka z VAT GB. Dokument ten służy wyłącznie ustaleniu wartości celnej i odprawie celnej i podatkowej. Ponadto, wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez właściwy organ celny komunikatem CC599C (wcześniej IE599).

Zatem towar opuszcza terytorium kraju w celu dostarczenia go do konkretnego nabywcy w kraju trzecim. Przy czym, nabywca tego towaru w wykonaniu tej czynności nabywa prawo do rozporządzania nim jak właściciel. Bez znaczenia pozostaje fakt, że, przenoszą Państwo to prawo na nabywcę dopiero po dokonaniu importu na terytorium Wielkiej Brytanii. Fakt ten nie może przesądzać o tym, że w opisanej sprawie mamy/będziemy mieć do czynienia z przemieszczeniem towarów własnych w ramach przedsiębiorstwa, a następnie ze sprzedażą towarów na terytorium Wielkiej Brytanii.

Należy więc zauważyć, że towar jest wywożony w wyniku dostawy, ponieważ jego wywóz poza UE następuje jako bezpośrednia konsekwencja dokonanej przez Państwa sprzedaży na rzecz klientów z Wielkiej Brytanii na podstawie zawartych umów/złożonych zamówień, a nie jako zdarzenie odrębne. Ostateczny nabywca towarów najpóźniej w momencie rozpoczęcia transportu z terytorium Polski jest znany Państwu, ponieważ dane tego nabywcy oraz adres dostawy wynikają z indywidualnego zamówienia złożonego przed rozpoczęciem transportu.

W związku z powyższym transport towarów rozpoczynający się na terytorium kraju będzie następował w ramach dostawy na rzecz klienta, znanego w momencie rozpoczęcia wysyłki, w celu przeniesienia na tego nabywcę prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel. W takim przypadku, gdy towary są wysyłane do skonkretyzowanego odbiorcy poza terytorium kraju w ramach dostawy z Polski, nie można uznać, że służą one działalności gospodarczej dostawcy poza terytorium Polski. Towary te nie są już przedmiotem żadnej innej transakcji wykonanej przez Spółkę.

W przedmiotowej sprawie należy zatem uznać, że dostawa towarów przemieszczanych z Polski do Wielkiej Brytanii, na zamówienie klienta z Wielkiej Brytanii, stanowi/stanowić będzie transakcję dokonywaną przez Spółkę z terytorium Polski, jako kraju rozpoczęcia wysyłki, która kończyć się będzie dostarczeniem towarów ostatecznemu nabywcy – w kraju trzecim, tj. w Wielkiej Brytanii. Przy czym fakt, że przeniesienie prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel na klienta będzie następowało w momencie postawienia towaru do dyspozycji klienta w Wielkiej Brytanii – nie może przesądzać o tym, że w opisanej sprawie mamy/będziemy mieć do czynienia z przemieszczeniem towarów własnych w ramach przedsiębiorstwa, a następnie ze sprzedażą towarów znajdujących się na terytorium Wielkiej Brytanii.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że opisane transakcje sprzedaży towarów na rzecz klientów z Wielkiej Brytanii po ich uprzednim zaimportowaniu przez Państwa na terytorium Wielkiej Brytanii stanowią/będą stanowiły eksport towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 ustawy.

Odnosząc się do ww. Państwa wątpliwości, tj. obowiązku wystawiania faktur przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF), dokumentujących dostawy towarów na rzecz klientów z Wielkiej Brytanii będących podatnikami podatku o podobnym charakterze do podatku od wartości dodanej, wskazuję, że kwestie dokumentowania transakcji gospodarczych regulują przepisy rozdziału „Faktury” Działu XI.

W myśl art. 106a ustawy:

Na podstawie art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:

Faktura jest dokumentem wystawianym dla potrzeb dokumentowania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W myśl art. 2 pkt 32a ustawy:

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy:

Jednocześnie z art. 106gb ust. 4 ustawy wynika, że w przypadku gdy:

Zgodnie z art. 106e ustawy:

W myśl art. 106e ust. 5 ustawy faktura może nie zawierać:

W pierwszej kolejności zaznaczenia wymaga, że polskie przepisy określające zasady wystawiania faktur stosuje się – co do zasady – do sprzedaży w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy, czyli w celu dokumentowania odpłatnych dostaw towarów i odpłatnego świadczenia usług na terytorium kraju, eksportu towarów oraz wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów.

W związku z faktem, że w analizowanej sprawie na terytorium kraju dochodzi do eksportu towarów (sprzedaż na rzecz klientów z Wielkiej Brytanii, którzy są, jak wynika z opisu sprawy podatnikami podatku o podobnym charakterze do podatku od wartości dodanej), to zastosowanie znajdą przepisy art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy, z których wynika, że Spółka jest/będzie zobowiązana do wystawiania na rzecz ww. klientów faktur w rozumieniu ustawy.

Bez znaczenia pozostaje fakt, że Spółka jest także zobowiązana na podstawie przepisów obowiązujących na terytorium Wielkiej Brytanii do wystawienia innego dokumentu (faktura wystawiona z brytyjskim numerem VAT Spółki i zawierająca kwoty brytyjskiego podatku VAT).

Spółka ma/będzie mieć obowiązek wystawiania przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) faktur dokumentujących dostawy towarów na rzecz klientów z Wielkiej Brytanii będących, podatnikami podatku o podobnym charakterze do podatku od wartości dodanej, jeżeli jako sprzedawca Spółka na fakturze posługuje się brytyjskim numerem identyfikacji podatkowej (pytania oznaczone nr 1 i 2 we wniosku).

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytań oznaczonych nr 1 i 2 jest nieprawidłowe.

Państwa wątpliwości dotyczą również wskazania czy w odniesieniu do ww. opisanych czynności Spółka ma obowiązek wykazywania w ewidencji i części deklaracyjnej pliku JPK_VAT, tj. sprzedaży towarów na rzecz klientów w Wielkiej Brytanii dokumentowanej fakturami wystawianymi zgodnie z przepisami brytyjskimi z użyciem numeru VAT GB, a jeżeli tak, to czy prawidłowym sposobem wykazania tej sprzedaży jest ujęcie jej jako dostawy towarów poza terytorium kraju w polu K_11 części ewidencyjnej oraz w polu P_11 części deklaracyjnej JPK_VAT, w wartości podstawy opodatkowania (wartości netto), bez kwoty podatku VAT GB.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy:

Jak stanowi art. 99 ust. 7c ustawy:

Na podstawie art. 99 ust. 11b ustawy:

Według art. 99 ust. 11c ustawy:

Stosownie do art. 99 ust. 13a i 13b ustawy:

W myśl art. 109 ust. 3 ustawy:

Zgodnie z art. 109 ust. 3b i 3c ustawy:

Kwestie danych jakie należy wykazywać w składanych deklaracjach reguluje rozporządzenie Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z 15 października 2019 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2019 r. poz. 1988 ze zm.) – dalej: „rozporządzenie”.

Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie art. 99 ust. 13b oraz art. 109 ust. 14 ustawy, które stanowią o upoważnieniu ministra właściwego do spraw finansów publicznych do wydania rozporządzenia określającego:

-     szczegółowy zakres danych, o których mowa w ust. 7c, wraz z objaśnieniami co do sposobu wypełniania i miejsca składania deklaracji podatkowych, o których mowa w ust. 1-3, oraz niezbędnymi pouczeniami, uwzględniając konieczność prawidłowego rozliczenia podatku oraz kontroli tego obowiązku przez organ podatkowy (zgodnie z treścią art. 99 ust. 13b ustawy);

-     szczegółowy zakres danych, o których mowa w ust. 3, oraz sposób wykazywania danych w ewidencji przesyłanej zgodnie z ust. 3b i 3c, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowości rozliczeń podatników oraz kontroli obowiązków podatników przez organ podatkowy, identyfikowania obszarów, w których występują nadużycia w podatku lub narażonych na te nadużycia, oraz możliwości techniczno-organizacyjne prowadzenia przez podatników ewidencji (w myśl art. 109 ust. 14 ustawy).

Na podstawie § 4 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia:

Zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia:

Z powyższych przepisów wynika, że w deklaracji podatkowej należy wykazać m.in. sprzedaż, która ma miejsce poza terytorium kraju.

Z kolei zgodnie z pkt 4.1 Objaśnień co do sposobu wypełniania i miejsca składania deklaracji oraz sposobu wykazywania danych w ewidencji przesyłanej zgodnie z art. 109 ust. 3b i 3c ustawy, zwanych dalej: „Objaśnieniami”, będących załącznikiem do rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług:

Jak już wcześniej wyjaśniono, sprzedając towary na rzecz klientów z Wielkiej Brytanii, Spółka dokonuje/będzie dokonywać eksportu towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. a) ustawy. Jednocześnie, ww. transakcje dostawy towarów podlegają/będą podlegały opodatkowaniu na terytorium kraju i powinny zostać ujęte w prowadzonej przez Spółkę ewidencji, stosownie do przepisów art. 109 ustawy.

W konsekwencji, w związku z dokonanym przez Spółkę eksportem towarów, Spółka jest/będzie zobowiązana do wykazywania tych transakcji w ewidencji sprzedaży, o której mowa w art. 109 ustawy, jako transakcji eksportowych.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

-     stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia,

-     zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnośnie powołanych interpretacji indywidualnych, należy zauważyć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i nie mają mocy prawa powszechnie obowiązującego co oznacza, że należy je traktować indywidualnie. Zatem powołane interpretacje indywidualne nie mogą mieć wpływu na ocenę prawną rozpatrzonej sprawy.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 zem.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.