Interpretacja 0112-KDIL1-3.4012.206.2026.1.KM

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

30 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 30 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy:

-     wskazania, czy czynności wykonywane w ramach opisanych Prac przez Państwa należy potraktować jako kompleksową usługę, dla której miejsce jej świadczenia należy ustalić na zasadach ogólnych, tj. na podstawie art. 28b ust. 1 ustawy,

-     możliwości wystawienia faktur korygujących do faktur dokumentujących Prace, pierwotnie wystawionych na Kontrahenta i odpowiednio skorygowania (obniżenia) uprzednio wykazanego VAT należnego w miesiącu wystawienia odpowiednich faktur korygujących.

Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1)  Zainteresowana będąca stroną postępowania:

„A”

2)  Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:

„B”

Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

„A” (dalej: „Wnioskodawca”) jest czynnym podatnikiem VAT. Głównym przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy jest projektowanie, prefabrykacja, instalacja oraz montaż maszyn i urządzeń przemysłowych, w szczególności linii technologicznych wykonywanych ze stali nierdzewnej, przeznaczonych dla branży spożywczej. Działalność ta obejmuje kompleksową realizację projektów instalacyjnych – od opracowania dokumentacji technicznej, poprzez prefabrykację elementów, aż po montaż i uruchomienie instalacji u klienta.

Należy jednocześnie wskazać, że zakres prac realizowanych przez Wnioskodawcę jest każdorazowo determinowany treścią zamówienia oraz potrzebami konkretnego klienta. W zależności od danego projektu Wnioskodawca może realizować kompleksowe zlecenia obejmujące pełen proces – od opracowania projektu technologicznego, poprzez prefabrykację elementów, dostawę komponentów, aż po montaż i uruchomienie kompletnej linii produkcyjnej.

W praktyce występują również sytuacje, w których klient powierza Wnioskodawcy wyłącznie wybrane etapy realizacji inwestycji. Dotyczy to w szczególności przypadków, w których zlecenie obejmuje jedynie:

a)  opracowanie projektu obliczeniowego i wykonawczego,

b)  montaż maszyn i urządzeń dostarczonych (powierzonych) przez klienta,

c)  wykonanie instalacji towarzyszących, integrujących urządzenia w jedną funkcjonalną całość technologiczną.

W takich przypadkach główne elementy technologiczne (np. zbiorniki, urządzenia procesowe, moduły linii) są dostarczane przez klienta, natomiast rolą Wnioskodawcy jest ich fachowa instalacja, połączenie, integracja oraz wykonanie niezbędnej infrastruktury instalacyjnej umożliwiającej prawidłowe funkcjonowanie całego systemu.

Na zlecenie „B”, podmiotu z siedzibą w Wielkiej Brytanii (dalej: „Zainteresowany”), który nie posiada w Polsce siedziby, oddziału ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, Wnioskodawca dokonał instalacji fragmentów linii technologicznej do produkcji lodów w zakładzie zlokalizowanym na terytorium Polski, jako podwykonawca Zainteresowanego. Zainteresowany posiada siedzibę działalności gospodarczej w Wielkiej Brytanii.

Zainteresowany uprzednio zawarł umowę z producentem lodów na zaprojektowanie, dostawę oraz uruchomienie kompleksowej linii produkcyjnej w jego zakładzie. W ramach realizacji tego kontraktu Zainteresowany odpowiadał wobec producenta za wykonanie kompletnego i sprawnego systemu technologicznego. Następnie, w celu wykonania części prac związanych z montażem, integracją oraz uruchomieniem linii produkcyjnej, Zainteresowany powierzył określony zakres czynności Wnioskodawcy jako wyspecjalizowanemu podwykonawcy.

Zainteresowany był odpowiedzialny za dostawę zasadniczych komponentów linii technologicznej, w szczególności zbiorników, pomp, elementów zaworowych, głównych konstrukcji stalowych oraz urządzeń technologicznych. Po dostarczeniu tych elementów do zakładu produkcyjnego w Polsce Zainteresowany zlecił Wnioskodawcy wykonanie kompleksowych prac instalacyjnych i montażowych, których celem było zintegrowanie wybranych dostarczonych przez Zainteresowanego komponentów z funkcjonalną linią produkcyjną.

Świadczenie realizowane przez Wnioskodawcę (dalej: „Prace”) obejmowało:

a)  organizację prac montażowych,

b)  wykonanie niezbędnych projektów obliczeniowych i wykonawczych wybranych elementów instalacji,

c)  prefabrykację elementów instalacyjnych,

d)  montaż mechaniczny urządzeń dostarczonych przez Zainteresowanego,

e)  wykonanie i montaż rurociągów technologicznych,

f)   wykonanie podpór, wsporników i konstrukcji pomocniczych,

g)  izolację rurociągów,

h)  montaż podestów obsługowych,

i)    wykonanie prób szczelności i testów ciśnieniowych,

j)    wsparcie w trakcie rozruchu i uruchomienia linii.

Prace te były realizowane przez wykwalifikowanych monterów, spawaczy oraz inżynierów zatrudnionych przez Wnioskodawcę. Montaż wymagał specjalistycznej wiedzy technicznej, doświadczenia w instalacjach przemysłowych branży spożywczej oraz stosownych uprawnień spawalniczych i montażowych. Nad prawidłowością realizacji prac czuwali inżynierowie Wnioskodawcy.

Wnioskodawca wykorzystywał własne zaplecze techniczne, w tym specjalistyczne narzędzia i sprzęt montażowy. Kluczowym elementem Prac była fachowa wiedza, organizacja prac oraz integracja technologiczna dostarczonych urządzeń.

Pierwotny zakres Prac obejmował m.in. kompleksową instalację systemów rurociągowych obejmujących dystrybucję surowca, instalacje wody technologicznej (gorącej i zimnej), wody lodowej oraz sprężonego powietrza, a także zaprojektowanie, prefabrykację i montaż podestu technologicznego ze stali nierdzewnej, stanowiącego element funkcjonalny linii produkcyjnej. Prace te były przez cały czas podporządkowane zapewnieniu prawidłowego uruchomienia i funkcjonowania głównych komponentów linii dostarczonych przez Zainteresowanego, w szczególności poprzez zapewnienie tym komponentom odpowiedniego zasilania, podłączenia do instalacji pomocniczych oraz zaopatrzenia w niezbędne media i surowiec technologiczny.

Zakres Prac obejmował wytyczenie tras rurociągów na miejscu inwestycji, prefabrykację odcinków instalacji, wykonanie połączeń spawanych i kołnierzowych, montaż podpór i wsporników, wykonanie izolacji oraz przeprowadzenie prób szczelności i płukania instalacji przed uruchomieniem.

Wnioskodawca realizował również czynności obejmujące rozładunek urządzeń, ich wprowadzenie do hali produkcyjnej, mechaniczne posadowienie i kotwienie, montaż konstrukcji wsporczych oraz integrację instalacji z urządzeniami technologicznymi. W ramach realizacji projektu Wnioskodawca zapewniał także wsparcie podczas rozruchu i usuwania ewentualnych usterek w fazie uruchomienia.

W toku realizacji projektu zakres Prac był rozszerzany o dodatkowe czynności instalacyjne, w tym montaż dodatkowych odcinków instalacji, wykonanie odwodnień, modyfikacje istniejących rurociągów, wykonanie dodatkowych konstrukcji wsporczych, montaż elementów sieci elektrycznych, również z wykorzystaniem materiałów sieci dostarczonych przez Wnioskodawcę, oraz wsparcie koordynacyjne prac elektrycznych. Każdorazowo czynności te stanowiły funkcjonalne rozszerzenie podstawowej usługi instalacyjnej i służyły realizacji jednego celu gospodarczego – uruchomieniu kompletnej i sprawnej linii produkcyjnej.

W ramach realizacji Prac Wnioskodawca wykorzystywał własne materiały, takie jak rury, kształtki, flansze, kołnierze stalowe, wsporniki, korytka (kanały), profile stalowe, elementy izolacyjne, elementy sieci elektrycznych, stal, z której został wykonany podest oraz drobne elementy montażowe. Materiały te służyły wyłącznie wykonaniu i połączeniu elementów linii technologicznej oraz zapewnieniu jej prawidłowego funkcjonowania, poprzez wykonywanie takich czynności jak cięcie rur oraz przewodów na wymiar, szlifowanie rur do spawania, owinięcie elementów rur elementami termoizolacyjnymi, budowa podpór do rurociągów i przewodów, prowadzenie kanałów technologicznych, spawanie rur do profili stalowych, montaż wcześniej przygotowanych rurociągów i przewodów, prowadzenie przewodów oraz rur w podwieszanych korytkach a następnie połączenie rurociągów ze zbiornikami i innymi istniejącymi elementami instalacji.

Wartość materiałów zużytych przez Wnioskodawcę w ramach Prac była niższa niż 50% całkowitej wartości kontraktu, przy czym dominującą część wynagrodzenia stanowiła wartość pracy specjalistów Wnioskodawcy – monterów, spawaczy, inżynierów oraz projektantów. Elementy montowane przez Wnioskodawcę są niezbędnym elementem linii produkcyjnej, a ich usunięcie/zdemontowanie powoduje nieużyteczność linii produkcyjnej.

Wnioskodawca sporządzał oferty wskazujące łączne wynagrodzenie za zakres objęty daną ofertą, przy czym dla potrzeb kalkulacyjnych i wyłącznie w celach informacyjnych oferta specyfikowała również wartość poszczególnych czynności składających się na prace objęte daną ofertą. Taki sposób prezentacji kalkulacji stanowi standardową praktykę handlową w obrocie profesjonalnym i służy wyłącznie transparentnemu przedstawieniu struktury ceny oraz umożliwieniu Zainteresowanemu weryfikacji, że wynagrodzenie zostało skalkulowane rzetelnie i adekwatnie do zakresu prac. Nie oznacza to jednak wyodrębnienia samodzielnych świadczeń – z perspektywy Zamawiającego celem ekonomicznym transakcji było każdorazowo osiągnięcie jednego efektu w postaci uzyskania kompletnej, zintegrowanej i funkcjonalnej linii produkcyjnej, a nie nabycie poszczególnych elementów tej linii jako odrębnych świadczeń. Zainteresowany składał zamówienie na łączną wartość prac, a faktury wystawiane przez Wnioskodawcę obejmowały jedno kompleksowe wynagrodzenie za realizację zakresu prac objętego daną ofertą.

Analogiczny sposób rozliczeń dotyczył również prac dodatkowych – każda oferta obejmowała określony zakres czynności, a fakturowanie następowało w sposób łączny za całość prac objętych daną ofertą. Dodatkowe prace pozostawały każdorazowo w bezpośrednim i funkcjonalnym związku z głównym zamówieniem, stanowiły jedynie rozszerzenie jego zakresu oraz służyły realizacji tego samego celu gospodarczego, jakim było doprowadzenie do uruchomienia w pełni działającej i zintegrowanej linii produkcyjnej.

Elementy linii technologicznej, w tym zbiorniki oraz podest stalowy instalowany przez Wnioskodawcę, zostały posadowione w hali produkcyjnej poprzez ich zakotwienie do betonowego podłoża przy użyciu śrub i kotew mechanicznych. Sposób ten ma charakter wyłącznie techniczny i eksploatacyjny – jego celem jest zapewnienie stabilności urządzeń podczas pracy, przy jednoczesnym zachowaniu możliwości ich demontażu i relokacji w przyszłości.

Konstrukcje uzupełniające linii technologicznej, w szczególności rurociągi wykonywane przez Wnioskodawcę, były łączone z głównymi elementami linii poprzez połączenia spawane lub skręcane. Pozostałe elementy instalacji były: oparte na wspornikach, prowadzone w podwieszanych korytkach (kanałach), przyspawane do stalowych profili konstrukcyjnych wychodzących z konstrukcji dachu hali.

Wszystkie wskazane elementy mogą zostać zdemontowane poprzez: odkręcenie śrub i usunięcie kotew, odcięcie spoin, wyjęcie przewodów z kanałów, odłączenie instalacji od wsporników i profili stalowych.

Demontaż ten jest możliwy bez ingerencji w konstrukcję nośną budynku i bez naruszenia jego istotnych elementów konstrukcyjnych. Ewentualne ślady po mocowaniach miałyby charakter punktowy i mogłyby zostać usunięte w drodze standardowych prac naprawczych (np. szpachlowanie, malowanie), bez istotnego uszczerbku dla budynku jako nieruchomości.

Instalacja linii technologicznej była wykonywana w hali produkcyjnej o konstrukcji opartej na słupach betonowych. Pomiędzy słupami znajdują się ściany wykonane z płyt warstwowych. Ściany z płyt warstwowych mają charakter modułowy – płyty te mogą zostać zdemontowane i ponownie zamontowane przy relatywnie niewielkich nakładach technicznych i finansowych, bez wpływu na konstrukcję nośną budynku.

W trakcie instalacji pomiędzy wybranymi słupami betonowymi nie były jeszcze zamontowane płyty warstwowe, co umożliwiło wprowadzenie wielkogabarytowych zbiorników do wnętrza hali. W przypadku ewentualnej potrzeby ich relokacji poza budynek możliwe byłoby czasowe zdemontowanie wybranych płyt warstwowych w celu uzyskania odpowiedniego otworu technologicznego, a następnie ich ponowny montaż. Operacja ta dotyczyłaby wyłącznie elementów obudowy hali i nie wiązałaby się z ingerencją w konstrukcję nośną obiektu.

Linia technologiczna oraz instalacje wykonane przez Wnioskodawcę nie stanowią integralnej części budynku w znaczeniu konstrukcyjnym ani funkcjonalnym. Budynek jako taki jest kompletny i może być wykorzystywany do innych celów produkcyjnych niezależnie od istnienia przedmiotowej linii. Usunięcie linii nie powodowałoby, że budynek stałby się niepełny lub niezdatny do użytkowania.

Dotychczas, za wykonane Prace Wnioskodawca wystawiał faktury z naliczonym krajowym podatkiem 23% VAT. Zainteresowany zwrócił się do Wnioskodawcy z prośbą o (i) dokonanie korekty faktur wystawionych w przeszłości (przy czym w okresach, które nie uległy przedawnieniu) poprzez zmianę stawki VAT z „23%” na „nie podlega” oraz (ii) o wystawianie w ramach dalszej współpracy faktur z zastosowaniem mechanizmu odwrotnego obciążenia.

Pytania

1.  Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym czynności wykonywane w ramach opisanych Prac należy potraktować jako kompleksową usługę, dla której miejsce jej świadczenia należy ustalić na zasadach ogólnych, tj. na podstawie art. 28b ust. 1 ustawy o VAT?

2.  W przypadku stwierdzenia, że stanowisko Wnioskodawcy w odniesieniu do pytania nr 1 jest prawidłowe, czy Wnioskodawca jest uprawniony do wystawienia faktur korygujących do faktur dokumentujących Prace, pierwotnie wystawionych na Zainteresowanego, i odpowiednio skorygowania (obniżenia) uprzednio wykazanego VAT należnego w miesiącu wystawienia odpowiednich faktur korygujących?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Zainteresowanych:

Ad 1.

Czynności wykonywane przez Wnioskodawcę w ramach opisanych Prac należy potraktować jako kompleksową usługę, dla której miejsce jej świadczenia należy ustalić na zasadach ogólnych zgodnie z siedzibą Zleceniodawcy, tj. na podstawie art. 28b ust. 1 ustawy o VAT.

Ad 2.

Wnioskodawca jest uprawniony do wystawienia faktur korygujących do faktur dokumentujących Prace, pierwotnie wystawionych na Zainteresowanego, i odpowiednio skorygowania (obniżenia) uprzednio wykazanego VAT należnego w miesiącu wystawienia odpowiednich faktur korygujących.

Uzasadnienie stanowiska:

Ad 1.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:

1)  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2)  eksport towarów;

3)  import towarów na terytorium kraju;

4)  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5)  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Towarami są natomiast – zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy – rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Z kolei w myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy, w tym również:

1)  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

2)  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

3)  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu albo nakazem wynikającym z mocy prawa.

Z powyższych przepisów wynika, że definicja świadczenia usług ma charakter komplementarny wobec definicji dostawy towarów i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności wykonywanych przez podatników w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Podział czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT na dostawę towarów oraz świadczenie usług zobowiązuje do każdorazowego rozstrzygnięcia, do której z tych kategorii należy zaliczyć dane zdarzenie gospodarcze. Ustalenie czy określoną transakcję należy zakwalifikować jako dostawę towarów, czy jako świadczenie usług wymaga wzięcia pod uwagę wszelkich okoliczności, w jakich następuje dana transakcja, w celu określenia jej elementów charakterystycznych i dominujących.

Oznacza to, że określenie transakcji jako dostawy towarów bądź świadczenia usług zdeterminowane jest m.in. przez zakres oraz specyfikę wykonywanych czynności, poniesione nakłady, treść umów zawartych pomiędzy stronami oraz ekonomiczny sens transakcji dla jej uczestników. Jedynie analiza takich czynników jak przedmiot świadczenia, proporcja pomiędzy udziałem materiałów własnych a materiałów powierzonych przez kontrahenta, obowiązki stron, warunki umowy czy sposób rozliczenia pozwala określić, czy wykonywane czynności powinny być traktowane jako dostawa towarów czy też jako świadczenie usług.

Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej szereg działań podejmowanych przez podatnika na rzecz kontrahenta, które z gospodarczego punktu widzenia tworzą jedną całość, i które nie powinny być sztucznie dzielone dla celów podatkowych, stanowi tzw. świadczenie kompleksowe (złożone). Dla celów podatkowych złożone działania podatnika traktowane są co do zasady jako jednolita całość. Jeżeli podatnik dokonuje kilku świadczeń na rzecz klienta, a świadczenia te są ze sobą powiązane w taki sposób, że obiektywnie tworzą jedną całość z ekonomicznego punktu widzenia, którą jedynie sztucznie można byłoby podzielić, to świadczenia te – dla celów podatku od towarów i usług – stanowią jedną usługę.

Stanowisko takie wynika m.in. z wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie Card Protection Plan Ltd (C-349/96). Jak wskazał Trybunał, aby móc uznać dane świadczenie za czynność złożoną powinno ono składać się z różnych elementów, których realizacja prowadzi do osiągnięcia jednego celu gospodarczego. Na czynność złożoną składa się zatem kombinacja różnych czynności prowadzących do realizacji określonego rezultatu – świadczenia głównego – na które składają się świadczenia pomocnicze. Czynność należy uznać za pomocniczą, jeżeli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego.

Warto także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro przeciwko Finanční ředitelství v Ústí nad Labem, w którym Trybunał wskazał, że:

„(...) w pewnych okolicznościach formalnie odrębne świadczenia, które mogą być wykonywane oddzielnie, a zatem które mogą oddzielnie prowadzić do opodatkowania lub zwolnienia, należy uważać za jednolitą czynność, jeżeli nie są od siebie niezależne. Jest tak na przykład w sytuacji, gdy można stwierdzić, że jedno lub więcej świadczeń stanowi świadczenie główne, a inne świadczenie lub świadczenia stanowią jedno lub więcej świadczeń pomocniczych dzielących los podatkowy świadczenia głównego. W szczególności dane świadczenie należy uważać za świadczenie pomocnicze w stosunku do świadczenia głównego, gdy dla klientów nie stanowi ono celu samego w sobie, lecz środek do korzystania na jak najlepszych warunkach z głównej usługi usługodawcy” oraz „(...) jednolite świadczenie występuje w przypadku, gdy dwa lub więcej elementy albo dwie lub więcej czynności dokonane przez podatnika są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny”.

Powyższe poglądy znajdują również potwierdzenie w wyrokach: z 5 czerwca 1997 r. w sprawie C-2/95 Sparekassernes Datacenter (SDC) przeciwko Skatteministeriet, z 29 marca 2007 r. w sprawie C-111/05 Aktiebolaget NN przeciwko Skatteverket, z 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11 Field Fisher Waterhouse LLP przeciwko Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs, czy w wyroku z 11 lutego 2010 r. w sprawie C-88/09 Graphic Procédé przeciwko Ministère du Budget, des Comptes publics et de la Fonction publique.

W świetle orzecznictwa TSUE o charakterze świadczenia decyduje element dominujący. Jeżeli elementem dominującym jest wydanie towaru w celu przeniesienia prawa do rozporządzania nim jak właściciel, wówczas transakcja powinna być traktowana jako dostawa towarów. Natomiast w sytuacji, gdy istotą transakcji są określone czynności wykonywane przez podatnika, a ewentualne wydanie towarów ma charakter pomocniczy, wówczas transakcja powinna być kwalifikowana jako świadczenie usług.

W analizowanej sprawie Wnioskodawca realizował na rzecz podmiotu z siedzibą w Wielkiej Brytanii kompleksowe prace instalacyjne polegające na integracji dostarczonych przez tego kontrahenta elementów linii technologicznej do produkcji wyrobów spożywczych. Zainteresowany dostarczał zasadnicze komponenty technologiczne, takie jak zbiorniki, pompy czy elementy zaworowe, natomiast Wnioskodawca wykonywał szereg czynności obejmujących projektowanie wybranych elementów instalacji, prefabrykację elementów, montaż rurociągów technologicznych, wykonanie konstrukcji pomocniczych, instalację urządzeń oraz wsparcie przy uruchomieniu linii produkcyjnej.

Nie ulega zatem wątpliwości, że czynności wykonywane przez Wnioskodawcę obejmowały szereg elementów składowych. Jednakże wszystkie te czynności pozostawały ze sobą w ścisłym związku funkcjonalnym i były podporządkowane osiągnięciu jednego celu gospodarczego – uruchomieniu i integracji komponentów dostarczonych przez Zainteresowanego w ramach działającej linii technologicznej. Z punktu widzenia Zainteresowanego kluczowym celem transakcji było uzyskanie efektu w postaci funkcjonalnej linii produkcyjnej, a nie nabycie poszczególnych elementów instalacyjnych czy materiałów wykorzystywanych przez Wnioskodawcę.

Warto również zauważyć, że wartość materiałów wykorzystywanych przez Wnioskodawcę stanowiła mniej niż połowę wartości całego kontraktu, natomiast dominującą część wynagrodzenia stanowiła wartość pracy specjalistów Wnioskodawcy, w tym monterów, spawaczy i inżynierów. Oznacza to, że w ujęciu ekonomicznym dostawa materiałów nie stanowiła elementu dominującego transakcji.

W konsekwencji należy uznać, że świadczenie realizowane przez Wnioskodawcę stanowiło jedno świadczenie kompleksowe, którego istotą była usługa montażu elementów linii technologicznej. Dostawa materiałów wykorzystywanych w trakcie realizacji prac stanowiła jedynie element pomocniczy tej usługi.

W tym miejscu należy wskazać, że w przypadku gdy transakcja stanowi świadczenie usług, kluczowe znaczenie dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług ma określenie miejsca świadczenia tej usługi. Od prawidłowego ustalenia miejsca świadczenia zależy bowiem, czy dana usługa podlega opodatkowaniu podatkiem VAT na terytorium Polski.

Miejsce świadczenia usług regulują przepisy art. 28a-28o ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 28a ustawy o VAT, na potrzeby stosowania przepisów dotyczących miejsca świadczenia usług przez podatnika rozumie się podmioty wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy lub działalność odpowiadającą tej działalności, niezależnie od celu czy rezultatu takiej działalności.

Ogólna zasada dotycząca określania miejsca świadczenia usług została zawarta w art. 28b ust. 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej.

Jednakże w odniesieniu do niektórych kategorii usług przepisy ustawy przewidują szczególne zasady określania miejsca świadczenia. Jedną z takich kategorii są usługi związane z nieruchomościami, dla których – zgodnie z art. 28e ustawy – miejscem świadczenia jest miejsce położenia nieruchomości.

Pojęcie nieruchomości oraz usług związanych z nieruchomościami zostało doprecyzowane w rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L 77 z 23.03.2011, str. 1, ze zm.; dalej: „rozporządzenie”). Zgodnie z art. 13b tego rozporządzenia za nieruchomość uznaje się m.in. budynki lub konstrukcje trwale związane z gruntem oraz elementy lub maszyny zainstalowane w budynku w sposób trwały, których przeniesienie nie jest możliwe bez zniszczenia lub zmiany budynku.

Z kolei zgodnie z art. 31a ust. 1 rozporządzenia usługi związane z nieruchomościami obejmują wyłącznie te usługi, które mają wystarczająco bezpośredni związek z daną nieruchomością. Usługi uważa się za mające taki związek w szczególności wtedy, gdy nieruchomość stanowi centralny i niezbędny element świadczenia lub gdy usługa ma na celu zmianę fizycznego lub prawnego stanu nieruchomości.

Jednocześnie art. 31a ust. 3 lit. f rozporządzenia wskazuje, że przepis ten nie ma zastosowania do instalacji lub montażu maszyn lub sprzętu, które nie stają się częścią nieruchomości.

Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego elementy linii technologicznej instalowane przez Wnioskodawcę były mocowane do podłoża za pomocą kotew i śrub w sposób umożliwiający ich demontaż. Konstrukcje rurociągów były montowane przy wykorzystaniu wsporników, kanałów instalacyjnych oraz stalowych profili, przy czym ich demontaż mógł zostać przeprowadzony bez ingerencji w konstrukcję nośną hali produkcyjnej. Ewentualne ślady po mocowaniach miałyby charakter punktowy i mogłyby zostać usunięte poprzez standardowe prace naprawcze.

Linia technologiczna oraz instalacje wykonane przez Wnioskodawcę nie stanowiły integralnej części budynku. Budynek hali produkcyjnej, którego konstrukcja opierała się na słupach betonowych i ścianach wykonanych z płyt warstwowych, mógł funkcjonować niezależnie od tej linii technologicznej i być wykorzystywany do innych celów produkcyjnych. Demontaż instalacji nie powodowałby zatem zmiany charakteru nieruchomości ani utraty jej funkcjonalności.

W konsekwencji należy stwierdzić, że instalowane przez Wnioskodawcę urządzenia oraz instalacje nie spełniają przesłanek uznania ich za elementy nieruchomości w rozumieniu art. 13b rozporządzenia 282/2011. Tym samym świadczone przez Wnioskodawcę usługi montażu i integracji elementów linii technologicznej nie mogą zostać uznane za usługi związane z nieruchomościami.

Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w praktyce interpretacyjnej organów podatkowych. Jak wynika z interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 29 grudnia 2015 r., znak: IPPP3/4512-930/15-4/kp:

„(...) Z sytuacji opisanej we wniosku wynika, że zamontowanego Urządzenia nie można uznać za część składową nieruchomości (będącej częścią składową gruntu, na którym jest położona). Urządzenie jest przytwierdzone do podłoża za pomocą ramy i śrub, w sposób umożliwiający demontaż i przeniesienie do innej nieruchomości. Ewentualny demontaż nie uszkodzi ani nieruchomości, ani samego Urządzenia. Nieruchomość nie jest elementem centralnym nabytych przez Spółkę usług, nie determinuje jej charakteru, a Urządzenie można zdemontować i zamontować w innym miejscu oraz uruchomić ponownie – bez uszkodzenia czy zmiany istoty tego Urządzenia. Sama nieruchomość, na której zamontowano Urządzenie, nie jest bezpośrednim przedmiotem usług nabytych przez Spółkę (istota usługi nie polega na ich świadczeniu na/wobec nieruchomości). W tym przypadku wymienione usługi nie wykazują ścisłego związku z konkretną nieruchomością. Ich charakter jest na tyle uniwersalny, że mogą być świadczone w takiej samej formie w każdym innym miejscu. Tym samym należy stwierdzić, że w przypadku nabytych przez Wnioskodawcę przedmiotowych usług świadczonych przez podwykonawców nie występują cechy Istotne dla zakwalifikowania tych usług jako usług związanych z nieruchomością, które na podstawie art. 28e ustawy podlegałyby opodatkowaniu w miejscu położenia nieruchomości, tj. w analizowanym przypadku w Polsce. Zatem miejscem opodatkowania usługi montażu Urządzenia, jego modernizacji, ulepszenia, naprawy świadczonej przez podwykonawców na rzecz Usługodawcy, który nie posiada siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, należy określić zgodnie z ogólną zasadą dotyczącą miejsca świadczenia usług zawartą w art. 28b ust. 1 ustawy, tj. w miejscu siedziby usługobiorcy - terytorium Niemiec (...)”.

Z kolei w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 26 stycznia 2015 r., znak: IPPP3/443-1047/14-4/ISZ wskazano:

„(...) Wymienione usługi nie wykazują ścisłego związku z konkretną nieruchomością, nie wykazują wystarczającego związku z miejscem montażu linii produkcyjnej. Wnioskodawca wskazuje, że maszyny tworzące linię produkcyjną do produkcji płyt OSB można zdemontować w całości i zamontować w innym miejscu lub obiekcie i ponownie uruchomić, bez uszkodzenia lub zmiany istoty (materii) całości urządzenia. Poszczególne mocowane elementy linii produkcyjnej można usuwać bez wykonywania dodatkowych prac budowlanych, w tym w przypadku montowania kotw poprzez wylewkę z betonu – bez dłutowania. Wobec tego należy uznać, że w tym przypadku sama nieruchomość, na której montowana jest (znajduje się) linia produkcyjna nie jest bezpośrednim przedmiotem usług świadczonych przez Spółkę. Charakter usług świadczonych przez Wnioskodawcę w ramach zawartej umowy i ich zależność z miejscem montażu linii produkcyjnej są niewystarczające do uznania wykonywanych usług za związane z nieruchomością (...)”.

W analizowanej sprawie przedmiotem świadczenia Wnioskodawcy była instalacja elementów linii technologicznej, a nie wykonanie prac budowlanych lub modernizacyjnych dotyczących nieruchomości. Sama nieruchomość stanowiła jedynie miejsce posadowienia instalacji i nie była elementem centralnym świadczonej usługi.

W konsekwencji należy uznać, że do usług świadczonych przez Wnioskodawcę nie ma zastosowania art. 28e ustawy o VAT dotyczący usług związanych z nieruchomościami.

Wobec powyższego zastosowanie znajduje ogólna zasada określania miejsca świadczenia usług wynikająca z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym usługobiorca posiada siedzibę działalności gospodarczej.

Z uwagi na fakt, iż usługobiorcą w niniejszej sprawie jest podmiot z siedzibą w Wielkiej Brytanii, który nie posiada w Polsce siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, miejscem świadczenia przedmiotowych usług jest terytorium państwa, w którym podmiot ten posiada siedzibę działalności gospodarczej, tj. Wielka Brytania.

W konsekwencji wykonane przez Wnioskodawcę Prace nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium Polski, lecz powinny zostać rozliczone zgodnie z zasadą ogólną określoną w art. 28b ust. 1 ustawy o VAT.

Ad 2.

W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy przedstawionego w odpowiedzi na pytanie nr 1 za prawidłowe, tj. przyjęcia, że Prace wykonywane przez Wnioskodawcę na rzecz Zainteresowanego nie podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce, lecz powinny być rozliczane zgodnie z zasadą ogólną określoną w art. 28b ust. 1 ustawy o VAT w państwie siedziby usługobiorcy, konieczne jest odpowiednie skorygowanie faktur pierwotnie wystawionych przez Wnioskodawcę.

Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, Wnioskodawca pierwotnie dokumentował wykonane Prace fakturami, w których wykazywał podatek VAT według krajowej stawki podatku. W świetle prawidłowej kwalifikacji miejsca świadczenia usług należy jednak uznać, że czynności te nie podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT na terytorium Polski. W takiej sytuacji wystawione faktury zawierały zatem nieprawidłowo wykazaną kwotę podatku VAT.

Zgodnie z art. 106j ust. 1 ustawy o VAT, w przypadku gdy po wystawieniu faktury stwierdzono pomyłkę w jakiejkolwiek pozycji faktury, w tym w szczególności w stawce lub kwocie podatku, podatnik jest zobowiązany do wystawienia faktury korygującej.

Faktura korygująca jest dokumentem służącym doprowadzeniu faktury pierwotnej do stanu odpowiadającego rzeczywistemu przebiegowi zdarzenia gospodarczego. Jej celem jest zatem podanie prawidłowych danych dotyczących transakcji, w tym w szczególności właściwej kwoty podatku lub wskazanie, że podatek ten nie powinien był zostać wykazany. W szczególności w przypadku gdy podatnik wykazał na fakturze podatek VAT, mimo że transakcja nie podlegała opodatkowaniu w Polsce, prawidłowym działaniem jest wystawienie faktury korygującej eliminującej nienależnie wykazany podatek. Stanowisko takie zostało potwierdzone m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 13 czerwca 2023 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.116.2023.2.GK, w której organ wskazał, że w sytuacji gdy podatnik błędnie wykazał na fakturach krajowy podatek VAT mimo że świadczone usługi powinny być opodatkowane w państwie siedziby usługobiorcy zgodnie z art. 28b ustawy o VAT, podatnik jest zobowiązany do skorygowania takich faktur poprzez wystawienie faktur korygujących eliminujących nieprawidłowo wykazany podatek.

W konsekwencji, w sytuacji gdy Wnioskodawca pierwotnie wykazał na fakturach podatek VAT należny w Polsce, mimo że usługi powinny być opodatkowane w państwie siedziby Zainteresowanego, prawidłowym działaniem jest wystawienie faktur korygujących eliminujących nienależnie wykazany podatek.

Jednocześnie należy zauważyć, że ustawodawca nie wprowadził odrębnych zasad dotyczących momentu rozliczenia korekty w przypadku korekty wynikającej z błędnego określenia miejsca opodatkowania transakcji.

Zgodnie z art. 29a ust. 14 ustawy o VAT, przepisy dotyczące obniżenia podstawy opodatkowania stosuje się odpowiednio w przypadku stwierdzenia pomyłki w kwocie podatku na fakturze i wystawienia faktury korygującej do faktury, w której wykazano kwotę podatku wyższą niż należna.

W konsekwencji, do analizowanej sytuacji zastosowanie znajdują przepisy art. 29a ust. 13-13c ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 29a ust. 13 ustawy o VAT, w przypadku wystawienia faktury korygującej w postaci faktury ustrukturyzowanej obniżenia podstawy opodatkowania dokonuje się za okres rozliczeniowy, w którym podatnik wystawił taką fakturę korygującą.

Natomiast w przypadku gdy podatnik wystawi fakturę korygującą w postaci innej niż faktura ustrukturyzowana, zgodnie z art. 29a ust. 13a ustawy o VAT obniżenia podstawy opodatkowania dokonuje się co do zasady w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał potwierdzenie otrzymania faktury korygującej przez nabywcę.

Jednocześnie należy zwrócić uwagę na regulację art. 29a ust. 15 pkt 2 ustawy o VAT, zgodnie z którą warunku posiadania potwierdzenia otrzymania faktury korygującej przez nabywcę nie stosuje się w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług, dla których miejsce opodatkowania znajduje się poza terytorium kraju.

W analizowanej sprawie – zgodnie ze stanowiskiem przedstawionym w odpowiedzi na pytanie nr 1 – miejsce świadczenia usług wykonywanych przez Wnioskodawcę znajduje się poza terytorium Polski, tj. w państwie siedziby Zainteresowanego.

W konsekwencji do korekty przedmiotowych faktur nie znajduje zastosowania wymóg posiadania potwierdzenia otrzymania faktury korygującej przez nabywcę.

Oznacza to, że w analizowanej sytuacji Wnioskodawca jest uprawniony do dokonania obniżenia podstawy opodatkowania oraz podatku należnego w okresie rozliczeniowym, w którym wystawi fakturę korygującą. Dotyczy to zarówno sytuacji, w której faktura korygująca zostanie wystawiona w postaci faktury ustrukturyzowanej w Krajowym Systemie e-Faktur, jak również sytuacji, w której faktura korygująca zostanie wystawiona w postaci innej niż faktura ustrukturyzowana

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju, przez które – w myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:

Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:

Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że Spółka (Wnioskodawca) jest czynnym podatnikiem VAT. Głównym przedmiotem działalności gospodarczej Spółki jest projektowanie, prefabrykacja, instalacja oraz montaż maszyn i urządzeń przemysłowych, w szczególności linii technologicznych wykonywanych ze stali nierdzewnej, przeznaczonych dla branży spożywczej. Działalność ta obejmuje kompleksową realizację projektów instalacyjnych – od opracowania dokumentacji technicznej, poprzez prefabrykację elementów, aż po montaż i uruchomienie instalacji u klienta. Należy jednocześnie wskazać, że zakres prac realizowanych przez Spółkę jest każdorazowo determinowany treścią zamówienia oraz potrzebami konkretnego klienta.

Na zlecenie Zainteresowanego, podmiotu z siedzibą w Wielkiej Brytanii, który nie posiada w Polsce siedziby, oddziału ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, Wnioskodawca dokonał instalacji fragmentów linii technologicznej do produkcji lodów w zakładzie zlokalizowanym na terytorium Polski, jako podwykonawca Zainteresowanego. Zainteresowany posiada siedzibę działalności gospodarczej w Wielkiej Brytanii. Zainteresowany uprzednio zawarł umowę z producentem lodów na zaprojektowanie, dostawę oraz uruchomienie kompleksowej linii produkcyjnej w jego zakładzie. W ramach realizacji tego kontraktu Zainteresowany odpowiadał wobec producenta za wykonanie kompletnego i sprawnego systemu technologicznego. Następnie, w celu wykonania części prac związanych z montażem, integracją oraz uruchomieniem linii produkcyjnej, Zainteresowany powierzył określony zakres czynności Spółki jako wyspecjalizowanemu podwykonawcy. Zainteresowany był odpowiedzialny za dostawę zasadniczych komponentów linii technologicznej, w szczególności zbiorników, pomp, elementów zaworowych, głównych konstrukcji stalowych oraz urządzeń technologicznych. Po dostarczeniu tych elementów do zakładu produkcyjnego w Polsce Zainteresowany zlecił Spółce wykonanie kompleksowych prac instalacyjnych i montażowych, których celem było zintegrowanie dostarczonych przez Zainteresowanego komponentów z funkcjonalną linią produkcyjną.

Świadczenie realizowane przez Spółkę (dalej: „Prace”) obejmowało:

a)  organizację prac montażowych,

b)  wykonanie niezbędnych projektów obliczeniowych i wykonawczych wybranych elementów instalacji,

c)  prefabrykację elementów instalacyjnych,

d)  montaż mechaniczny urządzeń dostarczonych przez Zainteresowanego,

e)  wykonanie i montaż rurociągów technologicznych,

f)   wykonanie podpór, wsporników i konstrukcji pomocniczych,

g)  izolację rurociągów,

h)  montaż podestów obsługowych,

i)    wykonanie prób szczelności i testów ciśnieniowych,

j)    wsparcie w trakcie rozruchu i uruchomienia linii.

Prace te były realizowane przez wykwalifikowanych monterów, spawaczy oraz inżynierów zatrudnionych przez Spółkę. Montaż wymagał specjalistycznej wiedzy technicznej, doświadczenia w instalacjach przemysłowych branży spożywczej oraz stosownych uprawnień spawalniczych i montażowych. Nad prawidłowością realizacji prac czuwali inżynierowie Spółki. Spółka wykorzystywała własne zaplecze techniczne, w tym specjalistyczne narzędzia i sprzęt montażowy. Kluczowym elementem Prac była fachowa wiedza, organizacja prac oraz integracja technologiczna dostarczonych urządzeń. Pierwotny zakres Prac obejmował m.in. kompleksową instalację systemów rurociągowych obejmujących dystrybucję surowca, instalacje wody technologicznej (gorącej i zimnej), wody lodowej oraz sprężonego powietrza, a także zaprojektowanie, prefabrykację i montaż podestu technologicznego ze stali nierdzewnej, stanowiącego element funkcjonalny linii produkcyjnej. Prace te były przez cały czas podporządkowane zapewnieniu prawidłowego uruchomienia i funkcjonowania głównych komponentów linii dostarczonych przez Zainteresowanego, w szczególności poprzez zapewnienie tym komponentom odpowiedniego zasilania, podłączenia do instalacji pomocniczych oraz zaopatrzenia w niezbędne media i surowiec technologiczny. Zakres Prac obejmował wytyczenie tras rurociągów na miejscu inwestycji, prefabrykację odcinków instalacji, wykonanie połączeń spawanych i kołnierzowych, montaż podpór i wsporników, wykonanie izolacji oraz przeprowadzenie prób szczelności i płukania instalacji przed uruchomieniem. Spółka realizowała również czynności obejmujące rozładunek urządzeń, ich wprowadzenie do hali produkcyjnej, mechaniczne posadowienie i kotwienie, montaż konstrukcji wsporczych oraz integrację instalacji z urządzeniami technologicznymi. W ramach realizacji projektu Spółka zapewniała także wsparcie podczas rozruchu i usuwania ewentualnych usterek w fazie uruchomienia. W toku realizacji projektu zakres Prac był rozszerzany o dodatkowe czynności instalacyjne, w tym montaż dodatkowych odcinków instalacji, wykonanie odwodnień, modyfikacje istniejących rurociągów, wykonanie dodatkowych konstrukcji wsporczych, montaż elementów sieci elektrycznych, również z wykorzystaniem materiałów sieci dostarczonych przez Spółkę, oraz wsparcie koordynacyjne prac elektrycznych. Każdorazowo czynności te stanowiły funkcjonalne rozszerzenie podstawowej usługi instalacyjnej i służyły realizacji jednego celu gospodarczego – uruchomieniu kompletnej i sprawnej linii produkcyjnej. W ramach realizacji Prac Spółka wykorzystywała własne materiały, takie jak rury, kształtki, flansze, kołnierze stalowe, wsporniki, korytka (kanały), profile stalowe, elementy izolacyjne, elementy sieci elektrycznych, stal, z której został wykonany podest oraz drobne elementy montażowe. Materiały te służyły wyłącznie wykonaniu i połączeniu elementów linii technologicznej oraz zapewnieniu jej prawidłowego funkcjonowania, poprzez wykonywanie takich czynności jak cięcie rur oraz przewodów na wymiar, szlifowanie rur do spawania, owinięcie elementów rur elementami termoizolacyjnymi, budowa podpór do rurociągów i przewodów, prowadzenie kanałów technologicznych, spawanie rur do profili stalowych, montaż wcześniej przygotowanych rurociągów i przewodów, prowadzenie przewodów oraz rur w podwieszanych korytkach a następnie połączenie rurociągów ze zbiornikami i innymi istniejącymi elementami instalacji. Wartość materiałów zużytych przez Spółkę w ramach Prac była niższa niż 50% całkowitej wartości kontraktu, przy czym dominującą część wynagrodzenia stanowiła wartość pracy specjalistów Spółki– monterów, spawaczy, inżynierów oraz projektantów. Elementy montowane przez Spółkę są niezbędnym elementem linii produkcyjnej, a ich usunięcie/zdemontowanie powoduje nieużyteczność linii produkcyjnej. Spółka sporządzała oferty wskazujące łączne wynagrodzenie za zakres objęty daną ofertą, przy czym dla potrzeb kalkulacyjnych i wyłącznie w celach informacyjnych oferta specyfikowała również wartość poszczególnych czynności składających się na prace objęte daną ofertą. Nie oznacza to jednak wyodrębnienia samodzielnych świadczeń – z perspektywy Zamawiającego celem ekonomicznym transakcji było każdorazowo osiągnięcie jednego efektu w postaci uzyskania kompletnej, zintegrowanej i funkcjonalnej linii produkcyjnej, a nie nabycie poszczególnych elementów tej linii jako odrębnych świadczeń. Linia technologiczna oraz instalacje wykonane przez Spółkę nie stanowią integralnej części budynku w znaczeniu konstrukcyjnym ani funkcjonalnym. Budynek jako taki jest kompletny i może być wykorzystywany do innych celów produkcyjnych niezależnie od istnienia przedmiotowej linii. Usunięcie linii nie powodowałoby, że budynek stałby się niepełny lub niezdatny do użytkowania. Dotychczas, za wykonane Prace Spółka wystawiała faktury z naliczonym krajowym podatkiem 23% VAT.

W pierwszej kolejności Państwa wątpliwości dotyczą wskazania, czy czynności wykonywane przez Państwa w ramach opisanych Prac należy potraktować jako kompleksową usługę, dla której miejsce jej świadczenia należy ustalić na zasadach ogólnych, tj. na podstawie art. 28b ust. 1 ustawy.

W obrocie gospodarczym występują świadczenia natury kompleksowej, czyli takie, które nie dają się w prosty sposób zaklasyfikować do danej kategorii, bowiem składają się z kilku różnych czynności. Dla określenia skutków podatkowych transakcji złożonych należy badać, czy mamy do czynienia z kompozycją świadczenia głównego – dominującego, wzbogaconą o świadczenia pomocnicze, czy też dostawca realizuje kilka odrębnych i niezależnych świadczeń.

W analizowanej sprawie istotnym jest stwierdzenie, czy czynności wykonywane przez Państwa w ramach opisanych Prac należy potraktować jako kompleksową wykonaną usługę.

Należy wskazać, że za świadczenia odrębne uznaje się świadczenia wykonywane przez jednego świadczącego na rzecz jednego nabywcy, które nawet jeżeli są w pewien sposób powiązane, mogą być traktowane rozłącznie, a traktowanie to nie wpłynie na charakter żadnego z nich ani też nie sprawi, że wartość świadczeń z punktu widzenia nabywcy będzie inna, niż gdyby świadczenia te były uznane za świadczenie złożone. Przy czym ocena, czy w danych okolicznościach mamy do czynienia z usługą kompleksową, czy też z szeregiem jednostkowych świadczeń, winna odbywać się w oparciu o to, czy wykonywane czynności wykazują ze sobą tak ścisłe powiązanie, że w sensie gospodarczym tworzą jedną całość, której rozdzielenie (dla celów podatkowych) miałoby sztuczny charakter.

Świadczenie złożone (kompleksowe) ma miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności wykonywanych na rzecz jednego nabywcy dzieli je na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze – tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze świadczenia głównego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania z tego świadczenia głównego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić, tak że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy – wówczas świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa (lub więcej) niezależnie opodatkowane świadczenia. W sytuacji, gdy mamy do czynienia ze świadczeniem złożonym, tj. świadczeniem dwóch lub więcej czynności, tak ściśle ze sobą powiązanych, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jedno świadczenie do celów stosowania podatku VAT. Zdarzenie to należy traktować jako jednolite świadczenie, w którym kilka elementów należy uznać za konstytutywne do świadczenia głównego.

Natomiast o tym, czy mamy do czynienia z kompleksową dostawą towarów, czy też kompleksowym świadczeniem usług, powinien przesądzić element, który w ramach danego świadczenia ma charakter dominujący (np. wyroki TSUE: z 2 maja 1996 r. w sprawie C-231/94, Faaborg – Gelting Linien; z 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd p-ko Commissioners of Custom and Excise; z 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04, Levob Verzekeringen BV i OV Bank NV v Staatssecretaris van Financien, z glosą P. Selera, opubl. Lex/el. 2010). Jeżeli elementem dominującym w ramach danej transakcji jest wydanie towaru w celu przeniesienia prawa do rozporządzania nim jak właściciel, zaś pozostałe czynności mają charakter pomocniczy lub uboczny, wówczas transakcja powinna być traktowana jako dostawa towarów. Natomiast w przypadku, gdy istotą transakcji są inne czynności, to mimo, że w ramach takiej transakcji może także wystąpić wydanie towaru, powinna być ona traktowana jako świadczenie usług.

W konsekwencji, w przypadku świadczeń o charakterze złożonym o sposobie opodatkowania, decyduje to, czy w danych okolicznościach mamy do czynienia z jednym świadczeniem kompleksowym czy też z szeregiem jednostkowych świadczeń. Świadczenie o charakterze złożonym podlega opodatkowaniu według jednolitych zasad właściwych dla świadczenia głównego.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy należy zgodzić się z Państwem, że w opisanych okolicznościach realizowane przez Państwa na rzecz Zainteresowanego świadczenie, obejmujące prace instalacyjne polegające na integracji dostarczonych przez tego kontrahenta elementów linii technologicznej do produkcji wyrobów spożywczych ma charakter kompleksowy i stanowi usługę.

Jak wynika bowiem z treści wniosku, Zainteresowany dostarczał zasadnicze komponenty technologiczne, takie jak zbiorniki, pompy czy elementy zaworowe, natomiast Spółka wykonywała szereg czynności obejmujących projektowanie wybranych elementów instalacji, prefabrykację elementów, montaż rurociągów technologicznych, wykonanie konstrukcji pomocniczych, instalację urządzeń oraz wsparcie przy uruchomieniu linii produkcyjnej. Wszystkie te czynności pozostawały ze sobą w ścisłym związku funkcjonalnym i były podporządkowane osiągnięciu jednego celu gospodarczego – uruchomieniu i integracji komponentów dostarczonych przez Zainteresowanego w ramach działającej linii technologicznej. Wartość materiałów wykorzystywanych przez Spółkę stanowiła mniej niż połowę wartości całego kontraktu, natomiast dominującą część wynagrodzenia stanowiła wartość pracy specjalistów Spółki, w tym monterów, spawaczy i inżynierów. Oznacza to, że w ujęciu ekonomicznym dostawa materiałów nie stanowiła elementu dominującego transakcji.

W konsekwencji należy uznać, że świadczenie realizowane przez Spółkę stanowiło jedno świadczenie kompleksowe, którego istotą była usługa montażu elementów linii technologicznej. Dostawa materiałów wykorzystywanych w trakcie realizacji prac stanowiła jedynie element pomocniczy tej usługi.

W analizowanym przypadku nie zachodzą zatem przesłanki do podziału świadczenia będącego przedmiotem zapytania na dostawę towaru oraz świadczoną usługę (montaż). Podział taki byłby sztuczny i nieuzasadniony, biorąc pod uwagę intencje stron transakcji oraz okoliczności realizacji opisanej usługi. Dostawę materiałów potrzebnych do wykonania usługi należy uznać za integralną część montażu elementów linii technologicznej. W konsekwencji, całość świadczenia realizowanego przez Państwa na rzecz Zainteresowanego należy opodatkować z zastosowaniem zasad właściwych dla świadczonej usługi.

W tym miejscu należy wskazać, że w przypadku świadczenia usług miejsce świadczenia decyduje o tym, czy dane świadczenie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie. Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w rozdziale 3 działu V ustawy.

Stosownie do art. 28a ustawy:

Powyższy przepis wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji, jest podmiot wykonujący samodzielnie działalność gospodarczą.

Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej wynikającej z art. 15 ust. 2 ustawy, w myśl tego artykułu:

Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:

Jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:

Z powyższych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.

Natomiast, według art. 28e ustawy:

Przepis art. 28e ustawy – jak wynika z jego brzmienia – stanowi wyjątek od zasady, przyjmując jako kryterium nie usytuowanie podmiotu, lecz przedmiotu, którym jest nieruchomość. Usługi które jej wprost dotyczą, mają być opodatkowane według miejsca jej położenia. Kryterium położenia nieruchomości jest tu zatem decydujące – determinuje ono docelowo miejsce opodatkowania usługi związanej z daną nieruchomością. Co istotne, zasada wyrażona w art. 28e ustawy obejmuje wyłącznie usługi, które dotyczą konkretnej nieruchomości – jedynie wówczas można w praktyce zastosować opodatkowanie w miejscu położenia nieruchomości.

Także Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1, ze zm.) w art. 47 przewiduje, że miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomością, w tym usług rzeczoznawców i agentów nieruchomości, usług zakwaterowania w sektorze hotelarskim lub sektorach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub w miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, przyznawanie prawa użytkowania nieruchomości oraz usług związanych z przygotowywaniem i koordynacją prac budowlanych, takich jak usługi architektów i biur nadzoru budowlanego, jest miejsce, w którym znajduje się dana nieruchomość.

Ustawa nie zawiera definicji pojęcia „nieruchomość” oraz pojęcia „usługi związanej z nieruchomościami”. Niemniej jednak ustawodawca unijny wychodząc naprzeciw oczekiwaniom państw członkowskich wprowadził rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 1042/2013 z dnia 7 października 2013 r. (Dz. Urz. UE L Nr 284 z 26.10.2013 r., s. 1) zmianę do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str. 1 ze zm.) – zwanego dalej rozporządzeniem 282/2011 – pojęcie „nieruchomość”, jak również wyjaśnił, na czym polegają „usługi związane z nieruchomościami”.

Zgodnie z art. 13b rozporządzenia 282/2011:

Ponadto, w myśl art. 31a ust. 1 rozporządzenia nr 282/2011:

Jednocześnie, w art. 31a ust. 2 rozporządzenia 282/2011 zawarto wykaz przykładowych usług, które należy uznać za związane z nieruchomościami, czyli usług objętych zakresem stosowania art. 47 dyrektywy 2006/112/WE. Co więcej, w art. 31a ust. 3 rozporządzenia 282/2011 zawarto wykaz przykładowych usług, których nie należy traktować jako usług związanych z nieruchomościami, czyli usług nieobjętych zakresem stosowania art. 47 dyrektywy 2006/112/WE.

Zgodnie z art. 31a ust. 2 lit. m) rozporządzenia 282/2011:

Natomiast w świetle z art. 31a ust. 3 lit. f) rozporządzenia 282/2011:

Zatem szczególne miejsce świadczenia określone w art. 28e ustawy dotyczy wyłącznie usług, które ściśle odnoszą się do konkretnej określonej co do miejsca położenia nieruchomości. W konsekwencji usługą związaną z nieruchomością nie jest każda dowolna usługa wykazująca chociażby najmniejszy związek z daną nieruchomością, lecz jedynie usługa, która wprost odnosi się do konkretnej (określonej co do położenia) nieruchomości będącej też centralnym punktem usługi bądź też, ma na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu konkretnej (określonej co do położenia) nieruchomości.

Jak już wyżej stwierdzono, zgodnie z Państwa stanowiskiem, realizowane przez Spółkę na rzecz Zainteresowanego świadczenie stanowiło jedno świadczenie kompleksowe, którego istotą była usługa montażu elementów linii technologicznej, a całość należy opodatkować z zastosowaniem zasad właściwych dla świadczonej usługi.

W przedmiotowej sprawie zlecenie zostało wykonane dla Zainteresowanego w zakładzie zlokalizowanym na terytorium Polski, który nie posiada w Polsce siedziby, oddziału ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zainteresowany posiada siedzibę działalności gospodarczej w Wielkiej Brytanii.

Świadczenie realizowane przez Spółkę obejmowało:

a)  organizację prac montażowych,

b)  wykonanie niezbędnych projektów obliczeniowych i wykonawczych wybranych elementów instalacji,

c)  prefabrykację elementów instalacyjnych,

d)  montaż mechaniczny urządzeń dostarczonych przez Zainteresowanego,

e)  wykonanie i montaż rurociągów technologicznych,

f)   wykonanie podpór, wsporników i konstrukcji pomocniczych,

g)  izolację rurociągów,

h)  montaż podestów obsługowych,

i)    wykonanie prób szczelności i testów ciśnieniowych,

j)    wsparcie w trakcie rozruchu i uruchomienia linii.

Linia technologiczna oraz instalacje wykonane przez Spółkę nie stanowią integralnej części budynku w znaczeniu konstrukcyjnym ani funkcjonalnym. Budynek jako taki jest kompletny i może być wykorzystywany do innych celów produkcyjnych niezależnie od istnienia przedmiotowej linii. Usunięcie linii nie powodowałoby, że budynek stałby się niepełny lub niezdatny do użytkowania.

Biorąc zatem pod uwagę informacje wskazane przez Państwa należy stwierdzić, że opisana we wniosku kompleksowa usługa polegająca na montażu linii technologicznej w zakładzie zlokalizowanym na terytorium Polski nie ma bezpośredniego związku z nieruchomością w rozumieniu art. 28e ustawy. Tym samym ww. usługa nie stanowi usługi, do której znajduje zastosowanie art. 28e ustawy. Jednocześnie do przedmiotowej usługi nie znajdują zastosowanie szczególne zasady ustalania miejsca świadczenia usług wynikające z art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy. W konsekwencji miejsce świadczenia kompleksowej usługi polegającej na montażu linii technologicznej, należy ustalić na podstawie art. 28b ustawy.

Zatem, stosownie do art. 28b ust. 1 ustawy, usługa świadczona przez Spółkę polegająca na montażu linii technologicznej, podlega/będzie podlegać opodatkowaniu w kraju, w którym Zainteresowany, będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, tj. w analizowanym przypadku na terytorium Wielkiej Brytanii.

Podsumowując stwierdzić należy, że czynności wykonywane przez Państwa w ramach opisanych Prac należy potraktować jako kompleksową usługę, dla której miejsce jej świadczenia należy ustalić na zasadach ogólnych, tj. na podstawie art. 28b ust. 1 ustawy.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 jest prawidłowe.

Ponadto mają Państwa wątpliwości, czy są Państwo uprawnieni do wystawienia faktur korygujących do faktur dokumentujących Prace, pierwotnie wystawionych na Zainteresowanego i odpowiednio skorygowania (obniżenia) uprzednio wykazanego VAT należnego w miesiącu wystawienia odpowiednich faktur korygujących.

Stosownie do art. 106j ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 106j ust. 2 ustawy:

Należy zauważyć, że faktura jest dokumentem sformalizowanym (potwierdzającym zaistnienie określonej zaszłości gospodarczej), który powinien spełniać szereg wymogów przewidzianych przepisami prawa. Prawidłowość materialno-prawna faktury zachodzi wówczas, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze, czyli w istocie stwierdza fakt nabycia określonych towarów lub usług. Wystawienie faktury należy rozumieć jako sporządzenie dokumentu, który potwierdza rzeczywiste transakcje gospodarcze dokonywane przez podatnika.

Z ww. przepisów wynika, że jeżeli po wystawieniu faktury wystąpią zdarzenia mające wpływ na treść wystawionej faktury lub okaże się, że wystawiona faktura zawiera błędy, podatnik wystawia w takim przypadku fakturę korygującą. Fakturę korygującą wystawia się m.in. w razie stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce lub kwocie podatku bądź w jakiejkolwiek innej pozycji faktury. Zatem, co do zasady, korygowanie treści pierwotnie wystawionej faktury powinno nastąpić przez wystawienie przez sprzedawcę faktury korygującej. Faktura korygująca wystawiana jest w celu podania właściwych, prawidłowych i zgodnych z rzeczywistością kwot i innych danych, decydujących o rzetelności wystawionego dokumentu.

Zatem, istotą faktur korygujących jest korekta faktur pierwotnych, tak aby dokumentowały rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych.

Powyższe uregulowania wskazują, że istotą faktur korygujących jest korekta faktur pierwotnych. Faktury korygujące wystawia się w celu udokumentowania ostatecznej wielkości sprzedaży w danym okresie rozliczeniowym.

Według art. 29a ust. 1 ustawy:

Na mocy art. 29a ust. 10 ustawy:

Na podstawie art. 29a ust. 13 ustawy:

Jak stanowi art. 29a ust. 13a ustawy:

Stosownie do art. 29a ust. 14 ustawy:

Zgodnie z art. 29a ust. 15 ustawy, w brzmieniu obowiązującym do 31 stycznia 2026 r.:

W myśl art. 29a ust. 15 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 lutego 2026 r.:

Na mocy art. 29a ust. 14 ustawy, przepisy ust. 13–13c stosuje się odpowiednio w przypadku stwierdzenia pomyłki w kwocie podatku na fakturze i wystawienia faktury korygującej do faktury, w której wykazano kwotę podatku wyższą niż należna.

Według podstawowej zasady obniżenia podstawy opodatkowania w stosunku do podstawy określonej na wystawionej fakturze z wykazanym podatkiem, korekty dokonuje się za okres rozliczeniowy, w którym podatnik wystawił fakturę korygującą w postaci faktury ustrukturyzowanej.

Zgodnie zaś z art. 29a ust. 13a ustawy, jeżeli podatnik wystawi fakturę inną niż faktura ustrukturyzowana, obniżenia podstawy opodatkowania w stosunku do podstawy określonej na wystawionej fakturze z wykazanym podatkiem, dokonuje się w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym podatnik otrzymał potwierdzenie otrzymania faktury korygującej przez nabywcę towaru lub usługi.

Warunku posiadania potwierdzenia otrzymania faktury korygującej przez nabywcę towaru lub usługi nie stosuje się do przypadków określonych w przepisie art. 29a ust. 15 ustawy. Zatem warunek ten nie będzie stosowany m.in. w przypadku eksportu towarów i wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, dostawy towarów i świadczenia usług, dla których miejsce opodatkowania znajduje się poza terytorium kraju, oraz dla sprzedaży: energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej, gazu przewodowego, usług dystrybucji energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej, usług dystrybucji gazu przewodowego, usług telekomunikacyjnych oraz usług wymienionych w poz. 24–37, 50 i 51 załącznika nr 3 do ustawy.

Jak wskazano w niniejszej interpretacji, faktura korygująca wystawiana jest w celu podania właściwych, prawidłowych i zgodnych z rzeczywistością kwot i innych danych, potwierdzających rzetelność wystawionego dokumentu. Celem ich wystawienia jest doprowadzenie faktury pierwotnej do stanu odpowiadającego rzeczywistości. Faktura korygująca winna spełniać wszystkie wymogi wskazane w art. 106j ust. 2 ustawy.

Uwzględniając powołane przepisy oraz opis sprawy stwierdzić należy, że powinni Państwo skorygować dotychczas błędnie wystawione faktury. Bowiem jak ustalono w niniejszej interpretacji usługa świadczona przez Spółkę polegająca na montażu linii technologicznej, powinna być rozliczana zgodnie z zasadą wynikającą z art. 28b ustawy, a zatem podlega/będzie podlegać opodatkowaniu w kraju, w którym Zainteresowany, będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, tj. na terytorium Wielkiej Brytanii. Nie byli Państwo zobowiązani do rozliczenia podatku należnego (zastosowanie miał mechanizm odwrotnego obciążenia) i w wystawionych fakturach na rzecz Zainteresowanego zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 18 ustawy nie powinni Państwo wykazywać ani stawki podatku ani kwoty podatku, faktury powinny posiadać adnotację „odwrotne obciążenie”. Jednocześnie, korekty faktur powinny być ujęte w deklaracji za okres rozliczeniowy, w którym zostaną wystawione faktury korygujące. Dotyczy to zarówno sytuacji, w której faktura korygująca zostanie wystawiona w postaci faktury ustrukturyzowanej w Krajowym Systemie e-Faktur, jak również sytuacji, w której faktura korygująca zostanie wystawiona w postaci innej niż faktura ustrukturyzowana. Przy czym należy wskazać, że zgodnie z art. 29a ust. 15 pkt 2 ustawy (zarówno w brzmieniu obowiązującym do 31 stycznia 2026 r. jak i od 1 lutego 2026 r.), w przypadku świadczenia usług, dla których miejsce opodatkowania znajduje się poza terytorium kraju, obniżenie podstawy opodatkowania nie wymaga posiadania potwierdzenia otrzymania faktury korygującej przez nabywcę tej usługi.

W związku z powyższym, są/będą Państwo uprawnieni do wystawienia faktur korygujących do faktur dokumentujących Prace, pierwotnie wystawionych na Zainteresowanego, i odpowiednio skorygowania (obniżenia) uprzednio wykazanego VAT należnego w miesiącu wystawienia odpowiednich faktur korygujących.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

-     stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia,

-     zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

„A” (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.