Dokumnetacja świadczonych usług przewozu osób koleją.
Spółka prawa handlowego świadcząca kolejowe przewozy pasażerskie w województwie x wystawia bilety jednorazowe w formie elektronicznej (plik PDF) na usługi przewozu osób koleją normalnotorową oraz na przewóz bagażu, roweru lub psa pod nadzorem podróżnego. Bilety zawierają dane takie jak NIP spółki, numer i datę wystawienia, identyfikację usługi, stawkę i kwotę VAT oraz kwotę należności ogółem. Spółka zamierza traktować te bilety jako faktury VAT. Wątpliwości dotyczą kwalifikacji…
Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
2 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 2 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy wskazania czy:
- bilet jednorazowy dokumentujący usługę przewozu osób koleją normalnotorową realizowaną przez Spółkę, wystawiony w formie elektronicznej (np. pliku pdf) i zawierający dane wskazane w opisie sprawy (w szczególności NIP Spółki, numer i datę wystawienia, identyfikację usługi, kwotę podatku i kwotę należności ogółem), stanowi fakturę VAT zgodnie z § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 października 2021 r. w sprawie wystawiania faktur,
- bilet jednorazowy z ceną zryczałtowaną wydawany – zgodnie z Regulaminem kolejowych przewozów pasażerskich Samorządu Województwa – na przewóz bagażu ręcznego, roweru albo psa pod nadzorem podróżnego (wydawany łącznie lub do posiadanego biletu na przejazd), wystawiony w formie elektronicznej i zawierający dane wskazane w opisie sprawy stanowi fakturę VAT zgodnie z § 3 pkt 4 ww. rozporządzenia w sprawie wystawiania faktur,
- w przypadku wystawienia biletu jednorazowego stanowiącego fakturę VAT, o którym mowa w pytaniu 1 i/lub 2, Spółka jest uprawniona do odrębnego wystawienia faktury VAT dokumentującej tę samą sprzedaż (tj. „faktury standardowej” zawierającej dodatkowe dane nabywcy),
- w przypadku sprzedaży udokumentowanej biletem jednorazowym stanowiącym fakturę VAT, o którym mowa w pytaniu 1 i/lub 2, Spółka jest zobowiązana lub uprawniona do wystawienia dla tej samej czynności odrębnej faktury ustrukturyzowanej w KSeF (w szczególności w przypadku, gdy nabywcą jest podatnik VAT).
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Wnioskodawca (dalej również jako „Spółka”) jest spółką prawa handlowego, której podstawowym przedmiotem działalności jest wykonywanie kolejowych przewozów pasażerskich w obrębie województwa x.
Odrębne przepisy prawa zobowiązują Spółkę do potwierdzenia zawarcia umowy przewozu biletem na wskazaną usługę, wydawanym podróżnemu. Bilet może mieć postać materialną (drukowaną) lub postać cyfrową. W praktyce bilet w postaci cyfrowej może występować jako dokument cyfrowy (plik pdf) albo być generowany w aplikacji mobilnej Spółki lub partnerów sprzedażowych Spółki, zainstalowanej przez podróżnego na urządzeniu mobilnym lub innym urządzeniu elektronicznym.
Sprzedaż biletów oraz udostępnienie biletu w postaci dokumentu cyfrowego (pliku pdf) odbywa się za pośrednictwem kanałów elektronicznych (w tym systemów sprzedaży biletów), zgodnie z regulaminami sprzedaży biletów stosowanymi przez Spółkę i/lub jej partnerów sprzedażowych. Bilet w formie dokumentu cyfrowego generowany jest po podaniu danych przejazdu (w szczególności daty, godziny, stacji początkowej i docelowej, taryfy, danych podróżnego – w zależności od rodzaju biletu) oraz po dokonaniu płatności online. Zakupiony bilet, co do zasady, jest wysyłany na adres email nabywcy i/lub udostępniany do pobrania w systemie sprzedaży (w koncie użytkownika lub poprzez link do zamówienia). Bilet może zostać wydrukowany przez nabywcę lub pozostawać w wersji elektronicznej na urządzeniu mobilnym. Posiadanie biletu przez podróżnego jest wymagane dla potrzeb kontroli w pociągu.
Treść biletu w formie cyfrowej jest tożsama co do zasady z treścią biletu sprzedawanego w formie tradycyjnej (w punktach sprzedaży). W przypadku biletów jednorazowych bilet zawiera co najmniej:
· nazwę Spółki (sprzedawcy/usługodawcy),
· numer identyfikacji podatkowej (NIP) Spółki,
· numer i datę wystawienia biletu,
· informacje pozwalające na identyfikację rodzaju usługi (w szczególności: relacja przejazdu, data/czas ważności, oznaczenie usługi),
· stawkę VAT, kwotę podatku,
· kwotę należności ogółem, a także może zawierać dodatkowe informacje techniczne/organizacyjne (np. (…)).
Spółka zamierza stosować (lub już stosuje) rozwiązanie, w którym bilety jednorazowe dokumentujące usługi przewozowe są jednocześnie oznaczone jako dokument sprzedaży stanowiący fakturę VAT.
Przewóz bagażu ręcznego, roweru i psa pod nadzorem podróżnego
Spółka wykonuje również czynności związane z przewozem bagażu ręcznego, roweru lub psa, przewożonych pod opieką (nadzorem) podróżnego. Zgodnie z Regulaminem kolejowych Przewozów pasażerskich Samorządu Województwa:
„§ 7. Rodzaje dokumentów przewozu oraz innych dokumentów Ust. 3. Na przewóz bagażu ręcznego, roweru albo psa pod nadzorem podróżnego z zastrzeżeniem §20 ust. 5 wydaje się bilet jednorazowy z ceną zryczałtowaną – łącznie lub do posiadanego biletu na przejazd, o którym mowa w ust. 2. Do biletu »tam i z powrotem« wydaje się dwa bilety na przewóz, odrębnie dla każdego kierunku ze wskazaniem relacji przewozu. W przypadku przewozu bagażu ręcznego, roweru albo psa na kilku niełączących się odcinkach, na każdy odcinek wydaje się osobny bilet na przewóz”.
Bilety te (na przewóz bagażu/roweru/psa) są wystawiane w analogicznym modelu sprzedaży jak bilety na przewóz osób (w tym w formie elektronicznej), a ich treść zawiera dane pozwalające na identyfikację świadczenia oraz kwotę podatku i kwotę należności ogółem.
Wątpliwości Spółki i cel wniosku
Spółka powzięła wątpliwość, czy bilety jednorazowe wystawiane w formie elektronicznej (np. w pliku pdf), dokumentujące:
· usługę przewozu osób koleją normalnotorową,
· oraz usługę przewozu bagażu ręcznego, roweru albo psa pod nadzorem podróżnego,
które zawierają dane wymagane dla biletów uznawanych za faktury w trybie § 3 pkt 4 rozporządzenia w sprawie wystawiania faktur, stanowią faktury VAT w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.
Dodatkowo, w realiach obowiązkowego Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF), Spółka powzięła wątpliwość, czy w sytuacji, w której dana sprzedaż jest udokumentowana biletem jednorazowym stanowiącym fakturę VAT (w rozumieniu § 3 pkt 4 rozporządzenia w sprawie wystawiania faktur), Spółka jest zobowiązana lub uprawniona do wystawienia dla tej samej czynności odrębnej faktury VAT (w tym faktury ustrukturyzowanej w KSeF), w szczególności na rzecz nabywców będących podatnikami VAT.
Pytania
1. Czy bilet jednorazowy dokumentujący usługę przewozu osób koleją normalnotorową realizowaną przez Spółkę, wystawiony w formie elektronicznej (np. pliku pdf) i zawierający dane wskazane w opisie zdarzenia przyszłego (w szczególności NIP Spółki, numer i datę wystawienia, identyfikację usługi, kwotę podatku i kwotę należności ogółem), stanowi fakturę VAT zgodnie z § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 października 2021 r. w sprawie wystawiania faktur?
2. Czy bilet jednorazowy z ceną zryczałtowaną wydawany – zgodnie z Regulaminem kolejowych przewozów pasażerskich Samorządu Województwa – na przewóz bagażu ręcznego, roweru albo psa pod nadzorem podróżnego (wydawany łącznie lub do posiadanego biletu na przejazd), wystawiony w formie elektronicznej i zawierający dane wskazane w opisie zdarzenia przyszłego, stanowi fakturę VAT zgodnie z § 3 pkt 4 ww. rozporządzenia w sprawie wystawiania faktur?
3. Czy w przypadku wystawienia biletu jednorazowego stanowiącego fakturę VAT, o którym mowa w pytaniu 1 i/lub 2, Spółka jest uprawniona do odrębnego wystawienia faktury VAT dokumentującej tę samą sprzedaż (tj. „faktury standardowej” zawierającej dodatkowe dane nabywcy)?
4. Czy w przypadku sprzedaży udokumentowanej biletem jednorazowym stanowiącym fakturę VAT, o którym mowa w pytaniu 1 i/lub 2, Spółka jest zobowiązana lub uprawniona do wystawienia dla tej samej czynności odrębnej faktury ustrukturyzowanej w KSeF (w szczególności w przypadku, gdy nabywcą jest podatnik VAT), czy też wystawienie biletu wyczerpuje obowiązek fakturowy w rozumieniu art. 106b ustawy o VAT, a w konsekwencji wyklucza wystawienie dodatkowej faktury (w tym w KSeF)?
Państwa stanowisko w sprawie
Ad 1.
W ocenie Wnioskodawcy, bilet jednorazowy dokumentujący usługę przewozu osób koleją normalnotorową, wystawiony w formie elektronicznej (np. pliku pdf) i zawierający dane wskazane w opisie zdarzenia przyszłego, stanowi fakturę VAT zgodnie z § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 października 2021 r. w sprawie wystawiania faktur.
Zgodnie z tym przepisem, faktura dokumentująca przejazd na dowolną odległość, wystawiana w formie biletu jednorazowego przez podatników świadczących usługi przewozu osób, powinna zawierać:
· numer i datę wystawienia,
· nazwę podatnika,
· numer NIP,
· informacje pozwalające na identyfikację usługi,
· kwotę podatku,
· kwotę należności ogółem.
Jak wynika z opisu stanu faktycznego, bilety wystawiane przez Spółkę zawierają wszystkie powyższe elementy.
Zgodnie z art. 2 pkt 31 i 32 ustawy o VAT, fakturą jest dokument w postaci papierowej lub elektronicznej zawierający wymagane dane, przy czym faktura elektroniczna może mieć dowolny format, w tym postać pliku PDF. Tym samym forma elektroniczna biletu nie wpływa na jego kwalifikację jako faktury.
Stanowisko to znajduje potwierdzenie w utrwalonej praktyce interpretacyjnej organów podatkowych, w tym w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 5 listopada 2024 r., w której potwierdzono, że bilet jednorazowy spełniający warunki § 3 pkt 4 rozporządzenia stanowi fakturę VAT niezależnie od formy jego wystawienia.
W konsekwencji bilet jednorazowy wystawiany przez Spółkę stanowi fakturę VAT.
Ad 2.
W ocenie Wnioskodawcy, bilet jednorazowy dokumentujący przewóz bagażu ręcznego, roweru albo psa pod nadzorem podróżnego stanowi fakturę VAT w rozumieniu § 3 pkt 4 rozporządzenia w sprawie wystawiania faktur.
Punktem wyjścia dla tej oceny jest charakter samego świadczenia. Jak wynika z Regulaminu kolejowych przewozów pasażerskich, przewóz bagażu ręcznego, roweru lub psa odbywa się wyłącznie w związku z podróżą pasażera i pod jego nadzorem. Świadczenie to nie funkcjonuje samodzielnie – jest nierozerwalnie związane z usługą przewozu osoby. Podróżny nie może nabyć usługi przewozu psa, roweru czy bagażu w oderwaniu od przejazdu; ma ona sens wyłącznie jako element realizacji podróży.
Taki sposób ukształtowania świadczenia prowadzi do wniosku, że mamy do czynienia z jednym zdarzeniem gospodarczym, które z perspektywy podatku od towarów i usług powinno być oceniane jako świadczenie kompleksowe. Ugruntowane podejście wynikające z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE wskazuje, że jeżeli poszczególne elementy świadczenia są ze sobą ściśle powiązane i z ekonomicznego punktu widzenia tworzą jedną całość, to nie powinny być sztucznie rozdzielane. W analizowanym przypadku zasadniczym celem nabywcy jest odbycie podróży, natomiast przewóz psa, roweru lub bagażu ma charakter pomocniczy – umożliwia lub uzupełnia korzystanie z usługi głównej, jaką jest przewóz osoby.
W konsekwencji należy przyjąć, że przewóz psa, roweru lub bagażu nie stanowi odrębnej, autonomicznej usługi transportowej, lecz element kompleksowej usługi przewozu pasażerskiego świadczonej przez Spółkę.
Powyższa kwalifikacja ma bezpośrednie znaczenie dla stosowania § 3 pkt 4 rozporządzenia w sprawie wystawiania faktur. Przepis ten odnosi się do dokumentowania usług przewozu osób przy użyciu biletów jednorazowych, które – przy spełnieniu określonych warunków – stanowią faktury VAT. Skoro przewóz psa, roweru lub bagażu jest funkcjonalnie i gospodarczo częścią tej samej usługi przewozowej, to brak jest podstaw, aby odmiennie traktować sposób jego dokumentowania.
W istocie mamy do czynienia z tym samym rodzajem działalności przewozowej wykonywanej przez tego samego podatnika, przy wykorzystaniu tego samego modelu sprzedaży i tego samego rodzaju dokumentu.
Bilet dokumentujący przewóz psa, roweru lub bagażu zawiera przy tym wszystkie elementy wymagane przepisem § 3 pkt 4 rozporządzenia – w szczególności dane identyfikujące podatnika, informacje pozwalające na identyfikację usługi oraz kwoty podatku i należności ogółem. Okoliczność, że opłata ma charakter zryczałtowany, nie wpływa na kwalifikację dokumentu jako faktury.
W rezultacie należy uznać, że bilet jednorazowy dokumentujący przewóz bagażu ręcznego, roweru albo psa pod nadzorem podróżnego – wystawiany w opisanym modelu – stanowi fakturę VAT, analogicznie jak bilet dokumentujący przewóz osób.
W związku z powyższym zdaniem Wnioskodawcy świadczenia te należy traktować jako element tej samej usługi przewozowej, do której odnosi się § 3 pkt 4 rozporządzenia, a nie jako odrębny rodzaj usług transportowych.
Ad 3. – brak możliwości wystawienia odrębnej faktury
W ocenie Wnioskodawcy, w przypadku wystawienia biletu jednorazowego stanowiącego fakturę VAT, Spółka nie jest uprawniona do wystawienia odrębnej faktury dokumentującej tę samą sprzedaż.
Zgodnie z art. 106b ust. 1 ustawy o VAT, podatnik jest zobowiązany do wystawienia faktury dokumentującej sprzedaż. Wystawienie biletu spełniającego warunki § 3 pkt 4 rozporządzenia stanowi wykonanie tego obowiązku.
Z istoty faktury jako dokumentu potwierdzającego sprzedaż wynika, że jedna czynność powinna być udokumentowana jednym dokumentem sprzedaży. Wystawienie drugiej faktury do tej samej czynności prowadziłoby do podwójnego dokumentowania tej samej transakcji.
Stanowisko to znajduje potwierdzenie w interpretacji Dyrektora KIS z dnia 5 listopada 2024 r., w której wskazano, że wystawienie biletu będącego fakturą wyklucza możliwość wystawienia odrębnej faktury do tej samej sprzedaży.
Analogiczna zasada wynika z praktyki dotyczącej faktur uproszczonych (np. paragonów z NIP), gdzie niedopuszczalne jest wystawienie drugiej faktury do tej samej transakcji.
Ad 4. – brak obowiązku i brak podstaw do wystawienia faktury w KSeF
W ocenie Wnioskodawcy, w przypadku sprzedaży udokumentowanej biletem jednorazowym stanowiącym fakturę VAT, wystawienie tego biletu wyczerpuje obowiązek fakturowy wynikający z art. 106b ustawy o VAT, a w konsekwencji Spółka nie jest zobowiązana ani uprawniona do wystawienia dodatkowej faktury ustrukturyzowanej w Krajowym Systemie e-Faktur dla tej samej czynności.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że wdrożenie Krajowego Systemu e-Faktur nie zmienia zasad określania obowiązku fakturowania. Jak wynika z wyjaśnień Ministra Finansów, w pierwszej kolejności należy ustalić, czy istnieje obowiązek wystawienia faktury, a dopiero następnie, czy faktura ta powinna być wystawiona przy użyciu KSeF .
W analizowanej sytuacji obowiązek wystawienia faktury zostaje wykonany poprzez wystawienie biletu jednorazowego stanowiącego fakturę VAT. Należy zwrócić uwagę, że wystawienie biletu jednorazowego spełniającego warunki określone w § 3 pkt 4 rozporządzenia stanowi wykonanie obowiązku z art. 106b ust. 1 ustawy o VAT, co wyklucza powstanie obowiązku wystawienia jakiejkolwiek dodatkowej faktury dokumentującej tę samą sprzedaż, w tym faktury ustrukturyzowanej w KSeF.
Obowiązek wystawienia faktury na rzecz podatnika (art. 106b ust. 1 ustawy o VAT) również zostaje w ten sposób zrealizowany, niezależnie od statusu nabywcy.
Jednocześnie należy podkreślić, że nie każda faktura elektroniczna podlega obowiązkowi wystawienia w KSeF. Obowiązek ten dotyczy wyłącznie faktur objętych zakresem przepisów o KSeF, z uwzględnieniem wyłączeń przewidzianych w przepisach wykonawczych.
W szczególności, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 7 grudnia 2025 r. w sprawie przypadków, w których nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych, faktury dokumentujące przewóz osób koleją normalnotorową w formie biletu jednorazowego zostały wyłączone z obowiązku wystawiania w KSeF.
Oznacza to, że ustawodawca dopuścił funkcjonowanie tego rodzaju faktur poza systemem KSeF, traktując je jako szczególną kategorię dokumentów sprzedaży. Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że podatnik powinien dodatkowo „odwzorowywać” taką sprzedaż poprzez wystawienie odrębnej faktury ustrukturyzowanej.
W tym kontekście istotne jest również to, że wystawienie dodatkowej faktury – niezależnie od jej formy – prowadziłoby do podwójnego udokumentowania tej samej czynności. Byłoby to sprzeczne z zasadą jednokrotnego dokumentowania sprzedaży, wynikającą z konstrukcji podatku od towarów i usług oraz utrwalonej praktyki interpretacyjnej. W szczególności nie jest dopuszczalne funkcjonowanie dwóch faktur dokumentujących tę samą transakcję – jednej w formie biletu oraz drugiej w formie faktury ustrukturyzowanej.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:
1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2) eksport towarów;
3) import towarów na terytorium kraju;
4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
Przy tym, w myśl art. 2 pkt 1 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju – rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
W świetle art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).
Jak wynika z art. 2 pkt 22 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
Kwestie dotyczące dokumentowania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług uregulowane są w dziale XI ustawy.
W myśl art. 106b ust. 1 ustawy:
Podatnik jest zobowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem;
2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1;
4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4,
c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 1b.
Według art. 106b ust. 3 ustawy:
Na żądanie nabywcy towaru lub usługi podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
1) czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, z wyjątkiem:
a) czynności, o których mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4,
b) czynności, o których mowa w art. 106a pkt 3 i 4,
1a) otrzymanie całości lub części zapłaty przed wykonaniem czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, z wyjątkiem:
a) przypadku, gdy zapłata dotyczy czynności, o których mowa w art. 19a ust. 1b i ust. 5 pkt 4 oraz art. 106a pkt 3 i 4,
b) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
2) sprzedaż zwolnioną, o której mowa w ust. 2, z zastrzeżeniem art. 117 pkt 1 i art. 118
- jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w terminie 3 miesięcy, licząc od końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano całość lub część zapłaty.
Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów – co do zasady – podatnik VAT jest zobowiązany wystawiać fakturę dokumentującą sprzedaż towarów i usług na rzecz innego podatnika. Generalnie ustawodawca nie nakłada na podatników obowiązku wystawiania faktur dokumentujących sprzedaż zwolnioną od podatku na podstawie przepisów ustawy lub rozporządzeń wykonawczych do niej oraz sprzedaż realizowaną na rzecz podmiotów niebędących podatnikami VAT. Niemniej jednak, stosownie do art. 106b ust. 3 ustawy, na żądanie nabywcy towaru lub usługi podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż zwolnioną, jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w przewidzianym przepisem terminie.
W przypadku gdy sprzedaż jest dokonywana na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, sprzedawca obowiązany jest wystawić fakturę jedynie w sytuacji, gdy nabywcy tego zażądają w terminie określonym w art. 106b ust. 3 ustawy.
Faktura to sformalizowany dokument sporządzany przez sprzedawcę, potwierdzający dokonanie sprzedaży określonych w jej treści towarów bądź usług i odzwierciedlający rzeczywisty obrót gospodarczy. Podkreślenia wymaga, że to na wystawcy spoczywa obowiązek jej prawidłowego sporządzenia oraz określenia przedmiotu opodatkowania.
Na podstawie art. 2 pkt 31 ustawy:
Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o fakturze – rozumie się przez to dokument w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej zawierający dane wymagane ustawą i przepisami wydanymi na jej podstawie.
Zgodnie z art. 2 pkt 32 ustawy:
Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o fakturze elektronicznej – rozumie się przez to fakturę w postaci elektronicznej wystawioną i otrzymaną w dowolnym formacie elektronicznym.
Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca (dalej „Spółka”) jest spółką prawa handlowego, której podstawowym przedmiotem działalności jest wykonywanie kolejowych przewozów pasażerskich w obrębie województwa x. Odrębne przepisy prawa zobowiązują Spółkę do potwierdzenia zawarcia umowy przewozu biletem na wskazaną usługę, wydawanym podróżnemu. Bilet może mieć postać materialną (drukowaną) lub postać cyfrową. W praktyce bilet w postaci cyfrowej może występować jako dokument cyfrowy (plik pdf) albo być generowany w aplikacji mobilnej Spółki lub partnerów sprzedażowych Spółki, zainstalowanej przez podróżnego na urządzeniu mobilnym lub innym urządzeniu elektronicznym. Sprzedaż biletów oraz udostępnienie biletu w postaci dokumentu cyfrowego (pliku pdf) odbywa się za pośrednictwem kanałów elektronicznych (w tym systemów sprzedaży biletów), zgodnie z regulaminami sprzedaży biletów stosowanymi przez Spółkę i/lub jej partnerów sprzedażowych. Bilet w formie dokumentu cyfrowego generowany jest po podaniu danych przejazdu (w szczególności daty, godziny, stacji początkowej i docelowej, taryfy, danych podróżnego – w zależności od rodzaju biletu) oraz po dokonaniu płatności online. Treść biletu w formie cyfrowej jest tożsama co do zasady z treścią biletu sprzedawanego w formie tradycyjnej (w punktach sprzedaży). W przypadku biletów jednorazowych bilet zawiera co najmniej:
· nazwę Spółki (sprzedawcy/usługodawcy),
· numer identyfikacji podatkowej (NIP) Spółki,
· numer i datę wystawienia biletu,
· informacje pozwalające na identyfikację rodzaju usługi (w szczególności: relacja przejazdu, data/czas ważności, oznaczenie usługi),
· stawkę VAT, kwotę podatku,
· kwotę należności ogółem, a także może zawierać dodatkowe informacje techniczne/organizacyjne (np. (…)).
Spółka zamierza stosować (lub już stosuje) rozwiązanie, w którym bilety jednorazowe dokumentujące usługi przewozowe są jednocześnie oznaczone jako dokument sprzedaży stanowiący fakturę VAT. Spółka wykonuje również czynności związane z przewozem bagażu ręcznego, roweru lub psa, przewożonych pod opieką (nadzorem) podróżnego. Bilety te (na przewóz bagażu/roweru/psa) są wystawiane w analogicznym modelu sprzedaży jak bilety na przewóz osób (w tym w formie elektronicznej), a ich treść zawiera dane pozwalające na identyfikację świadczenia oraz kwotę podatku i kwotę należności ogółem.
W pierwszej kolejności Państwa wątpliwości dotyczą wskazania, czy bilet jednorazowy dokumentujący usługę przewozu osób koleją normalnotorową realizowaną przez Spółkę, wystawiony w formie elektronicznej (np. pliku pdf) i zawierający dane wskazane w opisie sprawy (w szczególności NIP Spółki, numer i datę wystawienia, identyfikację usługi, kwotę podatku i kwotę należności ogółem), stanowi fakturę VAT zgodnie z § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 października 2021 r. w sprawie wystawiania faktur (pytanie oznaczone we wniosku nr 1).
Jak stanowi art. 106e ust. 1 ustawy:
Faktura powinna zawierać:
1) datę wystawienia;
2) kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób jednoznaczny identyfikuje fakturę;
3) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy;
4) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. a oraz pkt 25;
5) numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on towary lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b, pkt 26 i 27;
6) datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest określona i różni się od daty wystawienia faktury;
7) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
8) miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;
9) cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);
10) kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej netto;
11) wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
12) stawkę podatku albo stawkę podatku od wartości dodanej w przypadku korzystania z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a, 7 i 9;
13) sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
14) kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku;
15) kwotę należności ogółem (…).
Stosownie do art. 106o ust. 1 ustawy:
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, przypadki, w których faktury mogą zawierać zakres danych węższy niż określony w art. 106e, oraz zakres tych danych, uwzględniając:
1) konieczność zapewnienia odpowiedniego dokumentowania dostawy towarów lub świadczenia usług i identyfikacji czynności dokonanych przez niektóre kategorie podatników;
2) niską wartość transakcji lub specyfikę niektórych rodzajów działalności związaną z liczbą lub rodzajem wykonywanych czynności.
Przepisy w zakresie podatku VAT określają szczególne przypadki, kiedy inne dokumenty (niespełniające wszystkich wymogów dotyczących faktury) są traktowane jako faktura. Takie szczególne przypadki określa § 3 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 października 2021 r. w sprawie wystawiania faktur (Dz. U. z 2021 r. poz. 1979 ze zm.), zwane dalej „rozporządzeniem dot. faktur”.
Zgodnie z § 3 pkt 4 rozporządzenia dot. faktur:
Faktura dokumentująca przejazd autostradą płatną lub przewóz osób na dowolną odległość kolejami normalnotorowymi, taborem samochodowym, statkami pełnomorskimi, środkami transportu żeglugi śródlądowej i przybrzeżnej, promami, samolotami i śmigłowcami, wystawiana w formie biletu jednorazowego przez podatników uprawnionych do świadczenia tych usług, powinna zawierać:
a) numer i datę wystawienia,
b) imię i nazwisko lub nazwę podatnika,
c) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku,
d) informacje pozwalające na identyfikację rodzaju usługi,
e) kwotę podatku,
f) kwotę należności ogółem.
Należy tu wskazać, że § 3 pkt 4 rozporządzenia dot. faktur określa przypadki, w których faktury (bilety) mogą zawierać zakres danych węższy niż określony w art. 106e ustawy oraz zakres tych danych.
Jak Państwo wskazali, treść biletu w formie cyfrowej jest tożsama co do zasady z treścią biletu sprzedawanego w formie tradycyjnej (w punktach sprzedaży). W przypadku biletów jednorazowych bilet zawiera co najmniej:
· nazwę Spółki (sprzedawcy/usługodawcy),
· numer identyfikacji podatkowej (NIP) Spółki,
· numer i datę wystawienia biletu,
· informacje pozwalające na identyfikację rodzaju usługi (w szczególności: relacja przejazdu, data/czas ważności, oznaczenie usługi),
· stawkę VAT, kwotę podatku,
· kwotę należności ogółem, a także może zawierać dodatkowe informacje techniczne/organizacyjne (np. (…)).
Wobec powyższego, wystawiony w formie elektronicznej (jako plik PDF) bilet dokumentujący usługę przewozu koleją normalnotorową, będzie zawierał wszystkie elementy określone w § 3 pkt 4 rozporządzenia dot. faktur.
Tym samym, ww. bilet jednorazowy dokumentujący usługę przewozu osób koleją normalnotorową realizowaną przez Spółkę, wystawiony w formie elektronicznej (np. pliku pdf) i zawierający dane wskazane w opisie sprawy (w szczególności NIP Spółki, numer i datę wystawienia, identyfikację usługi, kwotę podatku i kwotę należności ogółem), stanowi fakturę VAT, zgodnie z § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 października 2021 r. w sprawie wystawiania faktur.
Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 jest prawidłowe.
Kolejne Państwa wątpliwości dotyczą wskazania, czy bilet jednorazowy z ceną zryczałtowaną wydawany na przewóz bagażu ręcznego, roweru albo psa pod nadzorem podróżnego (wydawany łącznie lub do posiadanego biletu na przejazd), wystawiony w formie elektronicznej i zawierający dane wskazane w opisie sprawy stanowi fakturę VAT zgodnie z § 3 pkt 4 ww. rozporządzenia w sprawie wystawiania faktur (pytanie oznaczone we wniosku nr 2).
Z wniosku również wynika, że Spółka wykonuje czynności związane z przewozem bagażu ręcznego, roweru lub psa, przewożonych pod opieką (nadzorem) podróżnego. Zgodnie z Regulaminem kolejowych Przewozów pasażerskich Samorządu Województwa:
„§ 7. Rodzaje dokumentów przewozu oraz innych dokumentów Ust. 3. Na przewóz bagażu ręcznego, roweru albo psa pod nadzorem podróżnego z zastrzeżeniem § 20 ust. 5 wydaje się bilet jednorazowy z ceną zryczałtowaną – łącznie lub do posiadanego biletu na przejazd, o którym mowa w ust. 2. Do biletu »tam i z powrotem« wydaje się dwa bilety na przewóz, odrębnie dla każdego kierunku ze wskazaniem relacji przewozu. W przypadku przewozu bagażu ręcznego, roweru albo psa na kilku niełączących się odcinkach, na każdy odcinek wydaje się osobny bilet na przewóz”. Świadczenie to nie funkcjonuje samodzielnie – jest nierozerwalnie związane z usługą przewozu osoby. Podróżny nie może nabyć usługi przewozu psa, roweru czy bagażu w oderwaniu od przejazdu, ma ona sens wyłącznie jako element realizacji podróży.
Bilety te (na przewóz bagażu/roweru/psa) są wystawiane w analogicznym modelu sprzedaży jak bilety na przewóz osób (w tym w formie elektronicznej), a ich treść zawiera dane pozwalające na identyfikację świadczenia oraz kwotę podatku i kwotę należności ogółem.
Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz sformułowane w tym kontekście pytanie wskazać należy, że aby rozstrzygnąć Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności należy ustalić, czy świadczona przez Państwa usługa przewozu osób wraz z usługą przewozu bagażu ręcznego, roweru albo psa pod nadzorem podróżnego stanowi świadczenie złożone, tj. usługę kompleksową, czy też szereg niezależnych od siebie usług.
Aby móc uznać daną usługę jest usługą złożoną (kompleksową), niezbędne jest, aby składała się ona z różnych świadczeń, których realizacja prowadzi do jednego celu. Na usługę złożoną składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do wykonania świadczenia głównego, z którym w bezpośrednim związku pozostają rożne świadczenia pomocnicze.
Przy tym usługę należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania usługi zasadniczej. Pojedyncza usługa traktowana jest zatem jak element usługi kompleksowej wówczas, jeżeli cel świadczenia usługi pomocniczej jest zdeterminowany przez usługę główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać usługi pomocniczej bez usługi głównej.
Co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedna usługa obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń, usługa ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia usługi nie powinny być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną usługę kompleksową, obejmującą kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład świadczonej usługi wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu usługi kompleksowej.
Koncepcję opodatkowania świadczeń kompleksowych wypracował TSUE w wydanych orzeczeniach na podstawie pierwotnie obowiązującej Szóstej Dyrektywy Rady (77/388/EWG) oraz obecnie obowiązującej Dyrektywy VAT (2006/112/WE).
W szczególności w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd (CPP) przeciwko Commissioners of Customs & Excise, Trybunał uznał, że każde świadczenie usług powinno być, co do zasady, traktowane jako świadczenie odrębne i niezależne. Jeżeli jednak dwa lub więcej niż dwa świadczenia (czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta są tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jednolite świadczenie dla celów podatku od wartości dodanej.
W orzeczeniu z dnia 27 października 2005 r., w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV, OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financien, TSUE zawarł kilka uwag pozwalających na zidentyfikowanie usług złożonych. Trybunał wskazał mianowicie, że istotne jest założenie, z jakim należy podejść do analizy każdego takiego zdarzenia. Tym założeniem jest to, by – po pierwsze – każda czynność była zwykle uznawana za odrębną i niezależną, jednocześnie – po drugie – trzeba mieć na względzie, że czynność złożona z jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania systemu podatku VAT.
W celu określenia, czy mamy do czynienia z tzw. usługą kompleksową należy – wg TSUE – przede wszystkim poszukiwać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem określenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi, rozumianemu jako przeciętny konsument, kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie. W konsekwencji, w świetle omawianego wyroku należy przyjąć, że nie będzie mieć charakteru kompleksowego taki zestaw świadczeń, których połączenie miałoby charakter działania sztucznego. W tym kontekście, za świadczenia odrębne należy więc uznać świadczenia wykonywane przez jednego świadczącego na rzecz jednego nabywcy, które nawet jeżeli są w pewien sposób powiązane, mogą być traktowane rozłącznie, a traktowanie to nie wpłynie na charakter żadnego z nich ani też nie sprawi, że wartość świadczeń z punktu widzenia nabywcy będzie inna, niż gdyby świadczenia te były uznane za świadczenie złożone.
Warto także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro przeciwko Finančni ředitelstvi v Usti nad Labem, w którym Trybunał wskazał, że „[...] w pewnych okolicznościach formalnie odrębne świadczenia, które mogą być wykonywane oddzielnie, a zatem które mogą oddzielnie prowadzić do opodatkowania lub zwolnienia, należy uważać za jednolitą czynność, jeżeli nie są od siebie niezależne. Jest tak na przykład w sytuacji, gdy można stwierdzić, że jedno lub więcej świadczeń stanowi świadczenie główne, a inne świadczenie lub świadczenia stanowią jedno lub więcej świadczeń pomocniczych dzielących los podatkowy świadczenia głównego. W szczególności dane świadczenie należy uważać za świadczenie pomocnicze w stosunku do świadczenia głównego, gdy dla klientów nie stanowi ono celu samego w sobie, lecz środek do korzystania na jak najlepszych warunkach z głównej usługi usługodawcy” oraz „[...] jednolite świadczenie występuje w przypadku, gdy dwa lub więcej elementy albo dwie lub więcej czynności dokonane przez podatnika są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny”.
Powyższe poglądy znajdują również potwierdzenie w wyrokach: z dnia 5 czerwca 1997 r. w sprawie C-2/95 Sparekassernes Datacenter (SDC) przeciwko Skatteministeriet, z dnia 29 marca 2007 r. w sprawie C-111/05 Aktiebolaget NN przeciwko Skatteverket, z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11 Field Fisher Waterhouse LLP przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, czy w wyroku z dnia 11 lutego 2010 r. w sprawie C-88/09 Graphic Procede przeciwko Ministere du Budget, des Comptes publics et de la Fonction publique.
W kontekście powyższego stwierdzić należy, że ze świadczeniem złożonym (kompleksowym) mamy do czynienia wówczas, gdy świadczenie usługodawcy jest rozbudowane i obejmuje dwie lub więcej pojedynczych czynności (świadczeń), będących elementami częściowego zobowiązania strony transakcji. Ocena tej okoliczności winna odbywać się więc w oparciu o to, czy dokonywane czynności (świadczenia) wykazują ze sobą tak ścisłe powiązanie, że w sensie gospodarczym tworzą jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter.
Odnosząc się w tym miejscu do okoliczności przedstawionych przez Państwa należy zauważyć, że przedstawione czynności stanowią jedno świadczenie kompleksowe na gruncie przepisów ustawy. Uzupełnieniem dla świadczenia głównego w postaci sprzedaży biletów jednorazowych na przejazd osób są bilety jednorazowe z ceną zryczałtowaną obejmujące usługę przewozu (bagażu/roweru/psa). Przy tym wykonanie tych usług dodatkowych odrębnie, w oderwaniu od świadczenia głównego (sprzedaży biletu na przejazdu osoby) nie ma racji bytu, z uwagi na ich bezpośredni związek z sytuacją w jakiej znajduje się klient po nabyciu biletu na przejazd. Jak Państwo wskazali we wniosku świadczenie to nie funkcjonuje samodzielnie – jest nierozerwalnie związane z usługą przewozu osoby. Podróżny nie może nabyć usługi przewozu psa, roweru czy bagażu w oderwaniu od usługi przejazdu osób, ma ona sens wyłącznie jako element realizacji podróży.
Zatem, w ocenie Organu sprzedaż biletu jednorazowego na usługę przewozu osoby wraz z usługą przewozu bagażu ręcznego, roweru albo psa pod nadzorem podróżnego w postaci biletu jednorazowego z ceną zryczałtowaną – łącznie lub do posiadanego biletu na przewóz osoby stanowi należność za jedno świadczenie – tj. usługę przewozu.
Jak wynika z opisu sprawy, bilety te (na przewóz bagażu/roweru/psa) są wystawiane w analogicznym modelu sprzedaży jak bilety na przewóz osób (w tym w formie elektronicznej). Bilety dokumentujące przewóz psa, roweru lub bagażu zawierają przy tym wszystkie elementy wymagane przepisem § 3 pkt 4 rozporządzenia – w szczególności dane identyfikujące podatnika, informacje pozwalające na identyfikację usługi oraz kwoty podatku i należności ogółem.
W związku z powyższym, bilet jednorazowy z ceną zryczałtowaną wydawany – zgodnie z Regulaminem kolejowych przewozów pasażerskich Samorządu Województwa – na przewóz bagażu ręcznego, roweru albo psa pod nadzorem podróżnego (wydawany łącznie lub do posiadanego biletu na przejazd), wystawiony w formie elektronicznej i zawierający dane wskazane w opisie sprawy stanowi fakturę VAT, zgodnie z § 3 pkt 4 ww. rozporządzenia w sprawie wystawiania faktur.
Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego nr 2 we wniosku jest prawidłowe.
Ponadto, Państwa wątpliwości dotyczą wskazania, czy w przypadku wystawienia biletu jednorazowego stanowiącego fakturę VAT, o którym mowa w pytaniu 1 i/lub 2, Spółka jest uprawniona do odrębnego wystawienia faktury VAT dokumentującej tę samą sprzedaż, tj. „faktury standardowej” zawierającej dodatkowe dane nabywcy (pytanie oznaczone we wniosku nr 3).
Przyjąć należy, że skoro bilety opisane w stanie faktycznym zostały uznane za faktury, to nie ma możliwości wystawienia standardowej faktury do faktury (biletu). Faktura nie może dokumentować sprzedaży już zafakturowanej.
Podsumowując skoro Spółka dokumentuje sprzedaż biletów jednorazowych (w formie pliku PDF) uznanych za faktury posiadające dane wymagane rozporządzeniem w sprawie faktur, to nie są Państwo uprawnieni ani zobowiązani do wystawienia faktury standardowej dokumentującej sprzedaż biletów.
Zatem, w przypadku wystawienia biletu jednorazowego stanowiącego fakturę VAT, o którym mowa Spółka nie jest uprawniona ani zobowiązana do odrębnego wystawienia faktury VAT dokumentującej tę samą sprzedaż (tj. „faktury standardowej” zawierającej dodatkowe dane nabywcy).
Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 3 jest prawidłowe.
Państwa wątpliwości dotyczą również ustalenia, czy w przypadku sprzedaży udokumentowanej biletem jednorazowym stanowiącym fakturę VAT, o którym mowa w pytaniu 1 i/lub 2, Spółka jest zobowiązana lub uprawniona do wystawienia dla tej samej czynności odrębnej faktury ustrukturyzowanej w KSeF (w szczególności w przypadku, gdy nabywcą jest podatnik VAT) (pytanie oznaczone we wniosku nr 4).
Według art. 2 pkt 32a ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej – rozumie się przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.
Stosownie do art. 106ga ust. 1 ustawy:
Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.
Na podstawie art. 106ga ust. 2 ustawy:
Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:
1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę;
3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;
4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej;
5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s;
6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.
Zatem, od 1 lutego 2026 r. podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, z wyjątkiem sytuacji wskazanych w art. 106ga ust. 2 ustawy.
Jak stanowi art. 106ga ust. 3 ustawy:
W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub faktury w postaci papierowej.
W świetle art. 106ga ust. 4 ustawy:
W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 4, podatnicy mogą wystawiać faktury ustrukturyzowane.
W myśl art. 106gb ust. 8 ustawy:
Minister właściwy do spraw finansów publicznych udostępnia na elektronicznej platformie usług administracji publicznej wzór faktury ustrukturyzowanej.
Zgodnie z art. 106s ustawy:
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, przypadki odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, w których nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych, oraz przypadki, w których mimo braku obowiązku można wystawiać faktury ustrukturyzowane, uwzględniając:
1) specyfikę niektórych rodzajów działalności związaną z liczbą i rodzajem czynności wymagających udokumentowania;
2) konieczność zapewnienia szczególnych sposobów dokumentowania czynności;
3) możliwości techniczno-organizacyjne związane z dokumentowaniem czynności;
4) konieczność przeciwdziałania nadużyciom związanym z unikaniem prawidłowego dokumentowania czynności.
Rozporządzenie Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 7 grudnia 2025 r. w sprawie przypadków, w których nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych (Dz. U. z 2025 r. poz. 1740), określa przypadki odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, w których nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych, oraz przypadki, w których mimo braku obowiązku można wystawiać faktury ustrukturyzowane.
Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia:
Rozporządzenie określa przypadki odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, w których nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych, oraz przypadki, w których mimo braku obowiązku można wystawiać faktury ustrukturyzowane.
Stosownie do § 2 pkt 2 ww. rozporządzenia:
Obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych nie ma w przypadku świadczenia usług przewozu osób na dowolną odległość: kolejami normalnotorowymi, taborem samochodowym, statkami pełnomorskimi, środkami transportu żeglugi śródlądowej i przybrzeżnej, promami, samolotami i śmigłowcami, udokumentowanych fakturami w formie biletu jednorazowego zawierającymi zakres danych węższy niż określony w art. 106e ustawy, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 106o ustawy, wystawianymi przez podatników podatku od towarów i usług uprawnionych do świadczenia tych usług oraz przez podmioty działające w imieniu i na rzecz podatnika lub upoważnione przez niego osoby trzecie.
Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że na podstawie § 2 pkt 2 ww. rozporządzenia, nie mają Państwo obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych w przypadku świadczenia opisanych usług przewozu osób koleją normalnotorową, które to usługi są udokumentowane fakturami w formie biletu jednorazowego zawierającymi zakres danych węższy niż określony w art. 106e ustawy, zgodnie z § 3 pkt 4 rozporządzenia dot. faktur.
Podsumowując stwierdzić należy, że w przypadku sprzedaży udokumentowanej biletem jednorazowym stanowiącym fakturę VAT, nie mają Państwo obowiązku ani uprawnienia do wystawienia dla tej samej czynności odrębnej faktury ustrukturyzowanej w KSeF.
Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 4 jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo