Interpretacja 0112-KDIL1-3.4012.223.2026.2.KK

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 10 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie wskazania, czy:

-     faktura handlowa (commercial invoice) będzie stanowiła fakturę w rozumieniu ustawy, i czy z tytułu jej wystawienia będą Państwo obowiązani do zapłaty podatku od towarów i usług (pytanie oznaczone we wniosku nr 1),

-     faktura handlowa (commercial invoice) będzie objęta obowiązkiem wystawienia jej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur i przesłania jej do Krajowego Systemu e-Faktur albo, w przypadku wystawienia jej w sposób inny niż przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, obowiązkiem wystawienia jej zgodnie ze wzorem faktury ustrukturyzowanej udostępnionym przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych i obowiązkiem przesłania jej do Krajowego Systemu e-Faktur (pytanie oznaczone we wniosku nr 2),

-     dokument celny, tj. komunikat CC599C, w którym będzie wskazany numer faktury handlowej (commercial invoice) będzie dokumentem potwierdzającym wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej uprawniającym do zastosowania dla eksportu tego towaru stawki 0%, nawet jeśli w dokumencie tym nie będzie wskazany numer faktury dokumentującej eksport tego towaru, przy założeniu, że wszystkie inne warunki dla zastosowania stawki 0% zostaną spełnione, niezależnie od tego, czy w chwili składania zgłoszenia celnego będą Państwo posiadali fakturę (pytanie oznaczone we wniosku nr 3).

Uzupełnili go Państwo pismem z 5 maja 2026 r. (wpływ 5 maja 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

A (dalej: Wnioskodawca lub Spółka) ma siedzibę w Polsce. Wnioskodawca jest zarejestrowany w Polsce jako podatnik VAT czynny oraz jest zarejestrowany w Polsce dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych (podatnik VAT UE). Przedmiot przeważającej działalności Wnioskodawcy zgodnie z wpisem w KRS to (…). Wnioskodawca należy do międzynarodowej grupy (…). W ramach grupy prowadzone są działania mające na celu ujednolicenie zasad funkcjonowania zlokalizowanych w wielu krajach podmiotów wchodzących w jej skład oraz ujednolicenie struktury dokumentacji stosowanej w zakresie handlu międzynarodowego, w tym dokumentacji celnej.

Obecnie dokonując eksportu towarów Spółka dokumentuje te czynności wystawieniem faktury w rozumieniu art. 2 pkt 31 Ustawy VAT. Faktura ta jest również załączana do zgłoszenia celnego jako dokument dotyczący wartości celnej, zgodnie z art. 145 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny oraz § 28 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 września 2016 r. w sprawie zgłoszeń celnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1841 ze zm.). Tak więc, zarówno dla celów VAT oraz na potrzeby złożenia zgłoszenia celnego Wnioskodawca wykorzystuje jeden i ten sam dokument (w szczególności o jednym i tym samym numerze), tj. fakturę w rozumieniu art. 2 pkt 31 Ustawy VAT, dokumentującą dostawę towaru stanowiącą eksport towaru.

Ze względu na to, że przepisy dotyczące podatku VAT obowiązujące w poszczególnych krajach mogą różnić się w zakresie dotyczącym wystawiania faktur oraz elementów jakie te dokumenty powinny zawierać, w celu udokumentowania eksportu towarów dla celów VAT Spółka zamierza nadal wystawiać faktury w dotychczasowy sposób zgodnie z polskimi przepisami w zakresie podatku od towarów i usług, w szczególności zgodnie z przepisami Ustawy VAT. Dla celów złożenia zgłoszenia celnego natomiast Wnioskodawca zamierza zmienić dotychczasową praktykę i zastąpić załączaną do takiego zgłoszenia fakturę innym dokumentem, który w tym celu Spółka zamierza wystawiać, tj. dokumentem określanym jako „faktura handlowa” (ang. commercial invoice).

Tak więc po zmianie, Wnioskodawca, w związku z dokonywaniem dostaw towarów stanowiących eksport towaru będzie wystawiał 2 różne dokumenty:

1)  fakturę dokumentującą dostawę towarów stanowiącą eksport towaru dla celów rozliczenia VAT, w tym w celu wykazania jej w części ewidencyjnej pliku JPK VAT z deklaracją,

2)  „fakturę handlową” (commercial invoice) w celu załączenia jej do zgłoszenia celnego, w szczególności na potrzeby zadeklarowania wartości transakcyjnej.

Faktura będzie zawierać następujące elementy:

1)  data wystawienia,

2)  kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób jednoznaczny identyfikuje fakturę (inny niż numer faktury handlowej (commercial invoice)),

3)  nazwa podatnika (tj. Wnioskodawcy), jego adres oraz numer, za pomocą którego podatnik (tj. Wnioskodawca) jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług,

4)  nazwa (lub imię i nazwisko) nabywcy towarów lub usług, jego adres oraz numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on towary lub usługi,

5)  datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi, o ile taka data jest określona i różni się od daty wystawienia faktury,

6)  nazwę (rodzaj) towaru lub usługi,

7)  miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług,

8)  cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto),

9)  kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej netto,

10)  wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto),

11)  stawkę podatku od towarów i usług,

12)  sumę wartości sprzedaży netto,

13)  kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto (wyrażoną w złotych (PLN) również w przypadku gdy kwoty stosowane do określenia podstawy opodatkowania są określone w walucie obcej),

14)  kwotę należności ogółem (suma wartości sprzedaży brutto),

15)  w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1, art. 113 ust. 1 i 9, art. 113a ust. 1 albo przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 – wskazanie:

a)  przepisu ustawy albo aktu wydanego na podstawie ustawy, na podstawie którego podatnik stosuje zwolnienie od podatku,

b)  przepisu dyrektywy 2006/112/WE, który zwalnia od podatku taką dostawę towarów lub takie świadczenie usług, lub

c)  innej podstawy prawnej wskazującej na to, że dostawa towarów lub świadczenie usług korzysta ze zwolnienia,

16)  numer zamówienia (ten sam, który jest wskazany w fakturze handlowej (commercial invoice) wystawionej dla dostawy udokumentowanej daną fakturą),

17)  numer dowodu dostawy (ten sam, który jest wskazany w fakturze handlowej (commercial invoice) wystawionej dla dostawy udokumentowanej daną fakturą).

Faktura handlowa będzie zawierać następujące elementy:

1)  data wystawienia,

2)  numer faktury handlowej,

3)  numer dowodu dostawy [ten sam numer, jako numer dowodu dostawy, jest wskazany w fakturze dokumentującej dostawę towaru, w związku z którą wystawiona została dana faktura handlowa (commercial invoice)],

4)  nazwa Wnioskodawcy jako sprzedawcy/eksportera, adres Wnioskodawcy, numer, za pomocą którego Wnioskodawca jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług oraz numer EORI Wnioskodawcy,

5)  dane nabywcy/importera, tj.: jego nazwa (lub imię i nazwisko), jego adres oraz numer, za pomocą którego jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od wartości dodanej w kraju innym niż Polska,

6)  adres dostawy (jeśli jest inny niż adres nabywcy/importera),

7)  numer zamówienia [ten sam numer jest wskazany w fakturze dokumentującej dostawę towaru, w związku z którą wystawiona została dana faktura handlowa (commercial invoice)],

8)  sposób transportu – usługa spedytora/przewoźnika,

9)  numer referencyjny transportu – numer śledzenia spedytora/przewoźnika,

10)  numer części (towaru),

11)  szczegółowy opis towaru (w języku angielskim i polskim),

12)  kraj pochodzenia,

13)  kod CN kraju eksportującego,

14)  kod HTS kraju importującego,

15)  ilość i jednostka miary,

16)  waga netto i brutto towaru,

17)  cena jednostkowa i wartość całkowita bez podatku od towarów i usług, która jest również kwotą do zapłaty (waluta dowolna),

18)  podsumowanie ilości, masy netto oraz wartości całkowitej według kodów CN/krajów pochodzenia,

19)  warunki Incoterms dostawy,

20)  warunki płatności,

21)  podpis/pieczęć,

22)  informacje o umowie o wolnym handlu (FTA) w zależności od kraju odbioru i preferencyjnego pochodzenia z UE,

23)  inne kody, jeśli mają zastosowanie dla kraju importującego (np. kody TCO dla Australii).

Przewiduje się, że oba dokumenty, tj. faktura i faktura handlowa (commercial invoice), będą zazwyczaj generowane jednocześnie. Jednakże, biorąc pod uwagę, że zgodnie z art. 106i ust. 1 Ustawy VAT, fakturę wystawia się co do zasady nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę, mogą wystąpić sytuacje, w których oba dokumenty nie zostaną wygenerowane jednocześnie. Mogą wystąpić sytuacje, w których najpierw zostanie wystawiona faktura handlowa (commercial invoice), a faktura zostanie wystawiona później – jednak nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru. Może się więc zdarzyć, że w momencie składania zgłoszenia celnego Wnioskodawca nie będzie dysponował fakturą, którą mógłby załączyć do tego zgłoszenia, lecz będzie posiadał jedynie fakturę handlową. Może się jednak również zdarzyć tak, że najpierw zostanie wystawiona faktura, a faktura handlowa (commercial invoice) zostanie wystawiona później.

Doprecyzowanie opisu sprawy

1.  W odpowiedzi a pytanie: „Czy wystawiane przez Państwa faktury handlowe (commercial invoice), będą zawierały oznaczenie „faktura VAT” lub inne oznaczenie sugerujące, że ww. faktura handlowa stanowi fakturę VAT?”,

wskazali Państwo:

2.  W odpowiedzi na pytanie: „Jaka nazwa dokumentu będzie znajdowała się na wystawianych przez Państwa faktura handlowych (commercial invoice)?”,

wskazali Państwo:

Pytania

1.  Czy faktura handlowa (commercial invoice) będzie stanowiła fakturę w rozumieniu Ustawy VAT i czy z tytułu jej wystawienia Wnioskodawca będzie obowiązany do zapłaty podatku od towarów i usług?

2.  Czy faktura handlowa (commercial invoice) jest objęta obowiązkiem wystawienia jej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur i przesłania jej do Krajowego Systemu e-Faktur albo, w przypadku wystawienia jej w sposób inny niż przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, obowiązkiem wystawienia jej zgodnie ze wzorem faktury ustrukturyzowanej udostępnionym przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych i obowiązkiem przesłania jej do Krajowego Systemu e-Faktur?

3.  Czy dokument celny, tj. komunikat CC599C, w którym będzie wskazany numer faktury handlowej (commercial invoice) będzie dokumentem potwierdzającym wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej uprawniającym do zastosowania dla eksportu tego towaru stawki 0%, nawet jeśli w dokumencie tym nie będzie wskazany numer faktury dokumentującej eksport tego towaru, przy założeniu, że wszystkie inne warunki dla zastosowania stawki 0% zostaną spełnione, niezależnie od tego, czy Wnioskodawca w chwili składania zgłoszenia celnego będzie posiadał fakturę?

Państwa stanowisko w sprawie

1.  Zdaniem Wnioskodawcy, faktura handlowa (commercial invoice) nie będzie stanowiła faktury w rozumieniu Ustawy VAT i z tytułu jej wystawienia Wnioskodawca nie będzie obowiązany do zapłaty podatku od towarów i usług.

2.  Zdaniem Wnioskodawcy, faktura handlowa (commercial invoice) nie jest objęta obowiązkiem wystawienia jej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur i nie jest objęta obowiązkiem przesłania jej do Krajowego Systemu e-Faktur, a w przypadku wystawienia jej w sposób inny niż przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, nie jest objęta obowiązkiem wystawienia jej zgodnie ze wzorem faktury ustrukturyzowanej udostępnionym przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych i nie jest objęta obowiązkiem przesłania jej do Krajowego Systemu e-Faktur.

3.  Zdaniem Wnioskodawcy, dokument celny, tj. komunikat CC599C, w którym będzie wskazany numer faktury handlowej (commercial invoice) będzie dokumentem potwierdzającym wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej uprawniającym do zastosowania dla eksportu tego towaru stawki 0%, nawet jeśli w dokumencie tym nie będzie wskazany numer faktury dokumentującej eksport tego towaru, przy założeniu, że wszystkie inne warunki dla zastosowania stawki 0% zostaną spełnione, niezależnie od tego, czy Wnioskodawca w chwili składania zgłoszenia celnego będzie posiadał fakturę.

Uzasadnienie

Ad 1.

Zasady wystawiania faktur zostały określone w art. 106a i następne Ustawy VAT.

Jak wynika z art. 106a pkt 1 Ustawy VAT, przepisy niniejszego rozdziału (tj. Rozdziału 1 Faktury Działu XI Dokumentacja) stosuje się do sprzedaży, z wyjątkiem:

a)  przypadków, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1a, w których usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego i faktura dokumentująca te transakcje nie jest wystawiana przez usługobiorcę lub nabywcę towarów w imieniu i na rzecz usługodawcy lub dokonującego dostawy towarów,

b)  czynności rozliczanych w procedurach szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a, 7 i 9, dla których państwem członkowskim identyfikacji w rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest państwo członkowskie inne niż Rzeczpospolita Polska.

Zgodnie z art. 106b ust. 1 Ustawy VAT, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:

1)  sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem;

2)  wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;

3)  wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1;

4)  otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:

a)  wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,

b)  czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4,

c)  dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 1b.

Przez sprzedaż, stosownie do art. 2 pkt 22 Ustawy VAT, rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Zgodnie z art. 2 pkt 31 Ustawy VAT, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze – rozumie się przez to dokument w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej zawierający dane wymagane ustawą i przepisami wydanymi na jej podstawie.

Faktura elektroniczna to faktura w postaci elektronicznej wystawiona i otrzymana w dowolnym formacie elektronicznym (art. 2 pkt 32 Ustawy VAT).

Faktura ustrukturyzowana to faktura wystawiona przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie (art. 2 pkt 32a Ustawy VAT).

Faktura jest dokumentem sformalizowanym i powinna zawierać elementy wymienione przez ustawodawcę w art. 106e ust. 1 Ustawy VAT, tj.:

1)  datę wystawienia;

2)  kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób jednoznaczny identyfikuje fakturę;

3)  imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy;

4)  numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. a oraz pkt 25;

5)  numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on towary lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b, pkt 26 i 27;

6)  datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest określona i różni się od daty wystawienia faktury;

7)  nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;

8)  miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;

9)  cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);

10)  kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej netto;

11)  wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);

12)  stawkę podatku albo stawkę podatku od wartości dodanej w przypadku korzystania z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a, 7 i 9;

13)  sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;

14)  kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku;

15)  kwotę należności ogółem;

16)  w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług, w odniesieniu do których:

a)  obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 1 lub art. 21 ust. 1, lub

b)  w przepisach wydanych na podstawie art. 19a ust. 12 określono termin powstania obowiązku podatkowego z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty

-     wyrazy „metoda kasowa”;

17)  w przypadku faktur, o których mowa w art. 106d ust. 1 – wyraz „samofakturowanie”;

18)  w przypadku dostawy towarów lub wykonania usługi, dla których obowiązanym do rozliczenia podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze jest nabywca towaru lub usługi – wyrazy „odwrotne obciążenie”;

18a)     w przypadku faktur, w których kwota należności ogółem przekracza kwotę 15 000 zł lub jej równowartość wyrażoną w walucie obcej, obejmujących dokonaną na rzecz podatnika dostawę towarów lub świadczenie usług, o których mowa w załączniku nr 15 do ustawy – wyrazy „mechanizm podzielonej płatności”, przy czym do przeliczania na złote kwot wyrażonych w walucie obcej stosuje się zasady przeliczania kwot stosowane w celu określenia podstawy opodatkowania;

19)  w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1, art. 113 ust. 1 i 9, art. 113a ust. 1 albo przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 – wskazanie:

a)  przepisu ustawy albo aktu wydanego na podstawie ustawy, na podstawie którego podatnik stosuje zwolnienie od podatku,

b)  przepisu dyrektywy 2006/112/WE, który zwalnia od podatku taką dostawę towarów lub takie świadczenie usług, lub

c)  innej podstawy prawnej wskazującej na to, że dostawa towarów lub świadczenie usług korzysta ze zwolnienia;

20)  w przypadku, o którym mowa w art. 106c – nazwę i adres organu egzekucyjnego lub imię i nazwisko komornika sądowego oraz jego adres, a w miejscu określonym dla podatnika – imię i nazwisko lub nazwę dłużnika oraz jego adres;

21)  w przypadku faktur wystawianych w imieniu i na rzecz podatnika przez jego przedstawiciela podatkowego – nazwę lub imię i nazwisko przedstawiciela podatkowego, jego adres oraz numer, za pomocą którego jest on zidentyfikowany na potrzeby podatku;

22)  w przypadku gdy przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy są nowe środki transportu – datę dopuszczenia nowego środka transportu do użytku oraz:

a)  przebieg pojazdu – w przypadku pojazdów lądowych, o których mowa w art. 2 pkt 10 lit. a,

b)  liczbę godzin roboczych używania nowego środka transportu – w przypadku jednostek pływających, o których mowa w art. 2 pkt 10 lit. b, oraz statków powietrznych, o których mowa w art. 2 pkt 10 lit. c;

23)  w przypadku faktur wystawianych przez drugiego w kolejności podatnika, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 4 lit. b i c, w wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej (procedurze uproszczonej) – dane określone w art. 136;

24)  w przypadkach, o których mowa w art. 97 ust. 10 pkt 2 i 3:

a)  numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, poprzedzony kodem PL,

b)  numer, za pomocą którego nabywca towaru lub usługi jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od wartości dodanej w danym państwie członkowskim, zawierający dwuliterowy kod stosowany na potrzeby podatku od wartości dodanej właściwy dla tego państwa członkowskiego;

25)  w przypadku podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1 – indywidualny numer identyfikacyjny, o którym mowa w art. 113a ust. 2 pkt 2;

26)  w przypadku gdy nabywca towarów lub usług jest podatnikiem niezarejestrowanym na potrzeby podatku albo osobą prawną niebędącą podatnikiem i niezarejestrowaną na potrzeby podatku – numer identyfikacji podatkowej tego nabywcy, jeżeli posiada on taki numer;

27)  w przypadku gdy nabywca towarów lub usług jest podatnikiem, u którego sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113a ust. 1 – indywidualny numer identyfikacyjny, o którym mowa w art. 113a ust. 2 pkt 2.

Przepisy nie określają w sposób precyzyjny skutków podatkowych wystawienia dokumentu, który nie zawiera wszystkich powyższych elementów lub gdy niektóre z nich zostały określone w treści faktury w sposób nieprawidłowy. W szczególności przepisy nie wskazują, czy mamy w takiej sytuacji do czynienia z fakturą czy też z innym dokumentem, który nie wywołuje skutków podatkowych tożsamych z wystawieniem faktury. Przepisy nie wskazują również wprost skutków sytuacji, w której w związku z dokonaniem jednej czynności objętej zakresem podatku od towarów i usług podatnik wystawia dwa dokumenty zawierające elementy, które zgodnie z art. 106e ust. 1 Ustawy VAT, powinna zawierać faktura.

W tym kontekście, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że podstawową funkcją faktury w systemie podatku od towarów i usług jest przede wszystkim udokumentowanie rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, zarówno pod względem przedmiotu transakcji, jak i podmiotów biorących w niej udział. Faktury są dokumentem o charakterze sformalizowanym. Prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze. Oznacza to, że nie można uznać za prawidłową fakturę, gdy sprzecznie z jej treścią wskazuje ona zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało, bądź zaistniało w innych rozmiarach albo między innymi podmiotami. Z powyższego wynika, że o prawidłowości faktur wystawianych i otrzymywanych przez podatników powinny decydować przede wszystkim ustalenia, czy dokumenty te potwierdzają rzeczywiste transakcje handlowe.

Podkreślić jednak należy, że sama treść dokumentu nie może stanowić jedynego kryterium oceny, determinującego jego charakter. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z obowiązującymi przepisami wśród elementów, które powinna zawierać faktura nie wskazuje się oznaczenia „faktura”. Tak więc wskazanie w treści danego dokumentu słowa „faktura” nie przesądza o tym, że dokument ten jest fakturą w rozumieniu Ustawy VAT. Z drugiej strony brak wskazania w treści danego dokumentu słowa „faktura” nie oznacza, że dokumentu tego nie można uznać za fakturę w rozumieniu Ustawy VAT. Tak więc, o tym z jakiego rodzaju dokumentem mamy do czynienia decyduje przede wszystkim zgodna wola stron danej transakcji oraz cel jakiemu dany dokument ma służyć. W sytuacji zatem gdy strony w sposób wyraźny wyrażają swoją wolę by dokument wystawiony w związku z planowaną przez nich transakcją, nie stanowił faktury VAT, pomimo że jego treść zawiera wszystkie lub prawie wszystkie elementy faktury wymienione w art. 106e ust. 1 Ustawy VAT, to takiego dokumentu nie można uznawać za fakturę.

W ocenie Wnioskodawcy, najlepiej oddaje to powszechnie stosowany w obrocie gospodarczym dokument określany jako „proforma” lub „faktura pro forma”. Mimo że jest to dokument, który zawiera niemalże wszystkie elementy faktury, to w orzecznictwie i doktrynie zgodnie przyjmuje się, że nie stanowi on faktury. Tytułem przykładu, w interpretacji Dyrektora KIS z dnia 3 lipca 2025 r. nr 0114-KDIP1-1.4012.458.2025.1.MM stwierdzono, że „dokument nazywany „fakturą pro forma” nie jest dokumentem przewidzianym w ustawie VAT. Jest to dokument wystawiany w obrocie gospodarczym i jego celem może być np. potwierdzenie złożenia oferty czy przyjęcia zamówienia do realizacji, na podstawie którego w istocie wpłacana jest zaliczka. Wyraźne oznaczenia tego dokumentu wyrazami „pro forma” powoduje, że nie można przypisać mu waloru faktury w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, gdyż podmiot wystawiający taki dokument jednoznacznie wskazuje, że nie jest to faktura. Wystawienie takiego dokumentu choćby zawierał wszystkie elementy faktury VAT nie zwalnia również podatnika z obowiązku wystawienia faktury dokumentującej dokonanie dostawy towaru lub wykonanie usługi albo otrzymanie całości lub części należności przed dostawą lub wykonaniem usługi”. Tak samo Dyrektor KIS stwierdził w interpretacjach z dnia 14 lutego 2024 r. nr 0113-KDIPT1-3.4012.807.2023.1.OS oraz z dnia 4 maja 2022 r. nr 0111-KDIB3-1.4012.67.2022.1.KO.

Potwierdza to również prawomocny wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28 września 2022 r. (sygn. akt I SA/Gl 810/22), w którym sąd potwierdził, że „dokument nazywany fakturą pro-forma nie jest dowodem księgowym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażany jest pogląd, że dokument nazywany fakturą pro-forma to dokument wystawiany w obrocie gospodarczym i jego celem może być np. potwierdzenie złożenia oferty czy przyjęcia zamówienia do realizacji. Wyraźne oznaczenie tego dokumentu wyrazami pro-forma powoduje, że nie można przypisać mu waloru faktury w rozumieniu przepisów o VAT, gdyż podmiot wystawiający taki dokument jednoznacznie wskazuje, że nie jest to faktura, zatem nie powoduje skutków w zakresie podatku VAT, tj. obowiązku zapłaty wykazanego w tym dokumencie podatku oraz nie stanowi dla kontrahenta podstawy do odliczenia wykazanego w tym dokumencie podatku VAT”.

Zdaniem Wnioskodawcy, funkcja dokumentu określanego jako „faktura handlowa” (commercial invoice) będącego przedmiotem złożonego wniosku, będzie zbliżona do funkcji jakie pełni obecnie faktura pro forma. Jak wskazano w opisie zdarzenia dokument ten będzie wystawiany w celu załączenia go do zgłoszenia celnego, w szczególności na potrzeby zadeklarowania wartości transakcyjnej. Dokument ten ma charakter wyłącznie informacyjny, a jego wystawca – poprzez nadanie mu odpowiedniej nazwy wskazującej na jego handlowy charakter – jednoznacznie daje do zrozumienia, że nie traktuje takiego dokumentu jako faktury w rozumieniu Ustawy VAT. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do tego by tych samych zasad nie stosować w odniesieniu do dokumentu, który co prawda nie zawiera oznaczenia „faktura pro forma” lub „pro forma”, lecz pełni podobną do niego rolę, tj. zawiera zmaterializowaną ofertę handlową dostawcy, stanowi podstawę do dokonania zapłaty lub tak jak w niniejszej sprawie – wskazuje wartość transakcyjną dla potrzeb złożenia zgłoszenia celnego. Kluczowa w tym zakresie jest podstawa prawna jego wystawienia i zamiar stron co do przyczyny jego wystawienia. Na gruncie przedstawionego zdarzenia przyszłego wola ta będzie w sposób klarowny i jednoznaczny wyartykułowana poprzez zawarcie w treści wystawianego przez Wnioskodawcę dokumentu informacji, że dokument ten ma charakter handlowy.

Zdaniem Wnioskodawcy, w świetle powyższego, dokument określany jako faktura handlowa (commercial invoice) nie stanowi faktury w rozumieniu art. 2 pkt 31 Ustawy VAT. Jego wystawienie nie zwalnia oczywiście Wnioskodawcy z obowiązku prawidłowego udokumentowania transakcji na potrzeby podatku od towarów i usług i, jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, w celu udokumentowania eksportu towarów Wnioskodawca będzie wystawiał fakturę.

Stanowisko Wnioskodawcy potwierdzają nie tylko wskazane interpretacje indywidualne dotyczące dokumentów określanych jako „proforma” lub „faktura pro forma”, ale również interpretacje indywidualne wydawane w odniesieniu do dokumentów określanych jako „dokument rozliczeniowy” (interpretacja Dyrektora KIS z dnia 25 sierpnia 2025 r. nr 0114-KDIP1-1.4012.601.2025.1.EW) oraz jako „dokument informacyjny” (interpretacja Dyrektora KIS z dnia 21 lipca 2021 r. nr 0113-KDIPT1- 3.4012.280.2021.2.MWJ).

Zdaniem Wnioskodawcy, ze względu na to, że dokument określany jako faktura handlowa (commercial invoice) nie będzie stanowił faktury w rozumieniu przepisów Ustawy VAT, w związku z jego wystawieniem, do Wnioskodawcy nie będzie miał zastosowania art. 108 ust. 1 Ustawy VAT. Zgodnie z tym przepisem w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty. Przepis ten dotyczy sytuacji, w której wystawiona jest faktura, która nie dokumentuje zdarzenia podatkowego w niej opisanego. W takiej sytuacji mimo niepowstania obowiązku podatkowego na skutek dokonania jednej z czynności opodatkowanych, podatek wykazany na fakturze i tak podlega zapłacie. Analogiczny skutek może powodować dwukrotne wystawienie i wprowadzenie do obrotu faktury dotyczącej tego samego zdarzenia gospodarczego. Na gruncie opisanego zdarzenia przyszłego ta ostatnia sytuacja nie ma jednak miejsca, jak bowiem wykazano wyżej, dokumentu określanego jako faktura handlowa (commercial invoice) wystawionego w sposób i w okolicznościach przedstawionych we wniosku, nie można uznać za fakturę.

Ad 2.

Zgodnie z art. 106ga ust. 1 Ustawy VAT, podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (art. 106gb ust. 1 Ustawy VAT).

Oprogramowanie interfejsowe, o którym mowa w ust. 1, jest dostępne na stronie, której adres jest podany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych (art. 106gb ust. 2 Ustawy VAT).

Stosownie do art. 106gb ust. 4 Ustawy VAT w przypadku gdy:

1)  miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju lub terytorium państwa trzeciego, lub

2)  nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub

3)  nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę, lub

4)  nabywcą jest podatnik korzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1, lub

5)  nabywcą jest podmiot, który nie posługuje się numerem, za pomocą którego jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, ani numerem identyfikacji podatkowej, inny niż nabywca, o którym mowa w pkt 1-3 i 6, lub

6)  nabywcą jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej

– faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.

Podatnik jest obowiązany do oznaczenia faktury ustrukturyzowanej kodem umożliwiającym dostęp do tej faktury w Krajowym Systemie e-Faktur oraz umożliwiającym weryfikację danych zawartych na tej fakturze, w przypadku:

1)  udostępnienia jej nabywcy, o którym mowa w ust. 4, w sposób inny niż przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, lub

2)  użycia tej faktury poza Krajowym Systemem e-Faktur (art. 106gb ust. 5 Ustawy VAT).

Zgodnie z art. 106nda ust. 1 Ustawy VAT, podatnik obowiązany do wystawiania faktur ustrukturyzowanych może wystawiać faktury w postaci elektronicznej, zgodnie ze wzorem udostępnionym na podstawie art. 106gb ust. 8.

W przypadku gdy podatnik wystawi fakturę w sposób określony w ust. 1, jest obowiązany niezwłocznie, nie później niż w następnym dniu roboczym po dniu jej wystawienia, przesłać tę fakturę do Krajowego Systemu e-Faktur w celu przydzielenia numeru identyfikującego tę fakturę w Krajowym Systemie e-Faktur (art. 106nda ust. 2 Ustawy VAT).

Zgodnie z art. 106nf ust. 1 Ustawy VAT, w okresie trwania awarii Krajowego Systemu e-Faktur, o której mowa w art. 106ne ust. 1, podatnik wystawia faktury w postaci elektronicznej zgodnie z wzorem udostępnionym na podstawie art. 106gb ust. 8.

Faktury, o których mowa w ust. 1, udostępnia się nabywcy w sposób z nim uzgodniony (art. 106nf ust. 2 Ustawy VAT).

W przypadku udostępnienia nabywcy faktury, o której mowa w ust. 1, w sposób inny niż przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, przepisy art. 106nda ust. 6 i 7 stosuje się odpowiednio (art. 106nf ust. 3 Ustawy VAT).

W terminie 7 dni roboczych od dnia zakończenia awarii Krajowego Systemu e-Faktur, o której mowa w ust. 1, wskazanego w komunikacie o zakończeniu tej awarii, podatnik jest obowiązany do przesłania do Krajowego Systemu e-Faktur faktur, o których mowa w ust. 1, w celu przydzielenia numerów identyfikujących te faktury w Krajowym Systemie e-Faktur (art. 106nf ust. 4 Ustawy VAT).

Zgodnie z art. 106nh ust. 1 Ustawy VAT w okresie trwania niedostępności Krajowego Systemu e-Faktur, o której mowa w art. 106ne ust. 4, podatnik wystawia faktury w postaci elektronicznej zgodnie ze wzorem udostępnionym na podstawie art. 106gb ust. 8.

Podatnik jest obowiązany przesłać faktury, o których mowa w ust. 1, do Krajowego Systemu e-Faktur w celu przydzielenia numeru identyfikującego te faktury w Krajowym Systemie e-Faktur nie później niż w następnym dniu roboczym po dniu zakończenia okresu trwania niedostępności Krajowego Systemu e-Faktur, o której mowa w art. 106ne ust. 4 (art. 106nh ust. 2 Ustawy VAT).

Zgodnie z art. 106ni ust. 1 Ustawy VAT jeżeli podatnik wbrew obowiązkowi:

1)  nie wystawił faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur,

2)  w okresie trwania awarii, o której mowa w art. 106ne ust. 1 lub 3, albo niedostępności, o której mowa w art. 106ne ust. 4, albo w przypadku, o którym mowa w art. 106nda ust. 1, wystawił fakturę niezgodnie z udostępnionym wzorem,

3)  nie przesłał w wymaganym terminie do Krajowego Systemu e-Faktur faktury, o której mowa w art. 106nda ust. 1, art. 106nf ust. 1 lub art. 106nh ust. 1

-     naczelnik urzędu skarbowego nakłada, w drodze decyzji, na podatnika karę pieniężną w wysokości do 100% kwoty podatku wykazanego na tej fakturze wystawionej poza Krajowym Systemem e-Faktur, a w przypadku faktury bez wykazanego podatku – karę pieniężną w wysokości do 18,7% kwoty należności ogółem wykazanej na tej fakturze wystawionej poza Krajowym Systemem e-Faktur.

Wpływy z kary pieniężnej stanowią dochód budżetu państwa (art. 106ni ust. 2 Ustawy VAT). Karę pieniężną uiszcza się, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, na rachunek bankowy właściwego urzędu skarbowego w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji o nałożeniu tej kary (art. 106ni ust. 3 Ustawy VAT).

Stosownie do art. 106ni ust. 4 Ustawy VAT w przypadku niedopełnienia przez podatnika obowiązku, o którym mowa w art. 106ga ust. 1, art. 106nda ust. 2, art. 106nf ust. 4 lub art. 106nh ust. 2, nie wszczyna się postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.

W zakresie nieuregulowanym do nakładania kary pieniężnej stosuje się przepisy działu IVA ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i 803) (art. 106ni ust. 5 Ustawy VAT).

Do postępowania w sprawie nakładania kary pieniężnej stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej (art. 106ni ust. 6 Ustawy VAT).

Do nakładania kary pieniężnej nie stosuje się przepisu art. 21a ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (art. 106ni ust. 7 Ustawy VAT).

Należy jednak zauważyć, że zgodnie z art. 23 pkt 4 ustawy o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 1598 ze zm.) powołane wyżej przepisy art. 106ni ust. 1-3 i 5-7 wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2027 r.

Powołane wyżej przepisy dotyczące wystawiania dokumentów i przesyłania ich do KSeF dotyczą wyłącznie faktur w rozumieniu Ustawy VAT. Jak natomiast wykazano w zakresie pytania nr 1, dokument określany jako faktura handlowa (commercial invoice) nie będzie stanowił faktury w rozumieniu przepisów Ustawy VAT, w związku z tym, faktura handlowa (commercial invoice) nie jest objęta obowiązkiem wystawienia jej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur i nie jest objęta obowiązkiem przesłania jej do Krajowego Systemu e-Faktur, a w przypadku wystawienia jej w sposób inny niż przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, nie jest objęta obowiązkiem wystawienia jej zgodnie ze wzorem faktury ustrukturyzowanej udostępnionym przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych i nie jest objęta obowiązkiem przesłania jej do Krajowego Systemu e-Faktur.

Konsekwencją powyższego jest to, że zarówno w 2026 r., jak i w okresie po 31 grudnia 2026 r. (tj. kiedy przepisy art. 106ni ust. 1-3 oraz 5-7 Ustawy VAT wejdą w życie) w przypadku:

-     wystawienia faktury handlowej (commercial invoice) bez użycia Krajowego Systemu e-Faktur albo niezgodnie z udostępnionym wzorem faktury ustrukturyzowanej,

-     nieprzesłania faktury handlowej (commercial invoice) do Krajowego Systemu e-Faktur na Wnioskodawcę,

nie będzie mogła być nałożona kara pieniężna, o której mowa w art. 106ni Ustawy VAT.

Ad 3.

Zgodnie z art. 2 pkt 8 Ustawy VAT, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o eksporcie towarów – rozumie się przez to dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez:

a)  dostawcę lub na jego rzecz, lub

b)  nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z wyłączeniem towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów wyposażenia lub zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych lub innych środków transportu służących do celów prywatnych

-     jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych.

Zgodnie z art. 41 ust. 4 Ustawy VAT, w eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. a, stawka podatku wynosi 0%.

Stawkę podatku 0% stosuje się w eksporcie towarów, o którym mowa w ust. 4 i 5, pod warunkiem że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej (art. 41 ust. 6 Ustawy VAT).

Zgodnie z art. 41 ust. 6a Ustawy VAT, dokumentem, o którym mowa w ust. 6, jest w szczególności:

1)  dokument w postaci elektronicznej otrzymany z systemu teleinformatycznego służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych albo potwierdzony przez właściwy organ celny wydruk tego dokumentu;

2)  dokument w postaci elektronicznej pochodzący z systemu teleinformatycznego służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych, otrzymany poza tym systemem, jeżeli zapewniona jest jego autentyczność;

3)  zgłoszenie wywozowe na piśmie utrwalonym w postaci papierowej złożone poza systemem teleinformatycznym służącym do obsługi zgłoszeń wywozowych albo jego kopia potwierdzona przez właściwy organ celny.

Jeżeli warunek, o którym mowa w ust. 6, nie został spełniony, podatnik nie wykazuje tej dostawy w ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3, za dany okres rozliczeniowy, lecz w okresie następnym, stosując stawkę podatku 0%, pod warunkiem otrzymania dokumentu wymienionego w ust. 6 przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za ten następny okres. W przypadku nieotrzymania tego dokumentu w terminie określonym w zdaniu poprzednim mają zastosowanie stawki właściwe dla dostawy tego towaru na terytorium kraju (art. 41 ust. 7 Ustawy VAT).

Przepis ust. 7 stosuje się w przypadku, gdy podatnik posiada dokument celny potwierdzający procedurę wywozu (art. 41 ust. 8 Ustawy VAT).

Otrzymanie przez podatnika dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej w terminie późniejszym niż określony w ust. 6 i 7 upoważnia podatnika do dokonania korekty podatku należnego w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym podatnik otrzymał ten dokument (art. 41 ust. 9 Ustawy VAT). 

Jak wynika z art. 41 ust. 11 Ustawy VAT, przepisy ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio w eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. b, jeżeli podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym dokonał dostawy towarów, otrzymał dokument, o którym mowa w ust. 6, z którego wynika tożsamość towaru będącego przedmiotem dostawy i wywozu. Przepisy ust. 7 i 9 stosuje się odpowiednio.

Z powyższych przepisów wynika, że warunkiem stosowania stawki 0% w eksporcie towarów jest to by podatnik otrzymał dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej. Żaden przepis nie uzależnia prawa do stawki 0% od tego, by w dokumencie potwierdzającym wywóz towarów poza UE wskazany był numer faktury dokumentującej eksport towarów. Co więcej, należy zauważyć, że przepisy celne wprost dopuszczają możliwość załączenia do zgłoszenia celnego dokumentu innego niż faktura jako dokumentu, którego dotyczy zadeklarowana wartość transakcyjna. Zgodnie bowiem z § 28 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 września 2016 r. w sprawie zgłoszeń celnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1841 ze zmianami) do zgłoszenia celnego o objęcie towarów procedurą wywozu lub uszlachetniania biernego oraz do zgłoszenia do powrotnego wywozu dołącza się fakturę albo w przypadku braku faktury – fakturę prowizoryczną lub fakturę pro forma, która dotyczy zadeklarowanej wartości, z zastrzeżeniem ust. 2.

Wskazany ustęp 2 § 28 ww. rozporządzenia stanowi natomiast, że w przypadku braku wskazanych dokumentów za dokument służący do ustalenia wartości uznaje się:

1)  umowę sprzedaży;

2)  akt darowizny.

Powyższe przepisy wyraźnie zatem wskazują na możliwość niezałączenia faktury do zgłoszenia celnego i dopuszczają załączenie dokumentów alternatywnych. I jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, mogą wystąpić sytuacje, w których faktura i faktura handlowa (commercial invoice) nie będą generowane przez Wnioskodawcę jednocześnie. Mogą wystąpić sytuacje, że Wnioskodawca najpierw wystawi fakturę handlową (commercial invoice), a faktura zostanie wystawiona później – jednak nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru. Może się więc zdarzyć, że w momencie składania zgłoszenia celnego Wnioskodawca nie będzie dysponował fakturą, którą mógłby załączyć do tego zgłoszenia, lecz będzie posiadał jedynie fakturę handlową. Skoro więc przepisy celne dopuszczają możliwość przeprowadzenia odprawy celnej na podstawie dokumentu innego niż faktura, to uzależnianie prawa do stawki 0% w eksporcie towarów od posiadania dokumentu potwierdzającego wywóz zawierającego numer faktury nie znajduje żadnego uzasadnienia. Istotne jest jedynie to, by towar, którego wywóz potwierdza dany dokument, faktycznie był towarem, który jest przedmiotem dostawy eksportowej. Prawidłowość takiej argumentacji potwierdza treść art. 41 ust. 11 Ustawy, z którego wynika, że w przypadku tzw. eksportu pośredniego stawkę 0% stosuje się jeżeli podatnik otrzymał dokument potwierdzający wywóz towaru poza UE, z którego wynika tożsamość towaru będącego przedmiotem dostawy i wywozu. Wyraźnie zatem jest tu akcentowana tożsamość towaru będącego przedmiotem dostawy eksportowej i towaru będącego przedmiotem wywozu.

Należy również zauważyć, że zakres danych znajdujących się w fakturze i fakturze handlowej (commercial invice) wystawianych przez Wnioskodawcę będzie umożliwiał powiązanie obu tych dokumentów w sposób nie pozostawiający wątpliwości, że dotyczą one tego samego towaru. Oba dokumenty będą bowiem zawierały:

-     nazwę, opis i numer towaru, jego ilość i jednostkę miary,

-     ten sam numer zamówienia i ten sam numer dowodu dostawy.

Tak więc dokument celny, tj. komunikat CC599C, w którym nie będzie wskazany numer faktury dokumentującej eksport towaru, lecz będzie wskazany numer faktury handlowej (commercial invoice), będzie dokumentem potwierdzającym wywóz poza terytorium Unii Europejskiej towaru będącego przedmiotem eksportu towaru. W konsekwencji, dokument ten będzie uprawniał Wnioskodawcę do zastosowania dla eksportu tego towaru stawki 0%, przy założeniu, że wszystkie inne warunki dla zastosowania stawki 0% zostaną spełnione.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatne świadczenie usług oraz odpłatna dostawa towarów, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 ustawy:

Na mocy art. 2 pkt 3 ustawy:

Natomiast jak stanowi art. 2 pkt 5 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:

Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 8 ustawy:

Przepis art. 2 pkt 31 ustawy stanowi, że:

Na podstawie art. 2 pkt 32 ustawy:

Według art. 2 pkt 32a ustawy:

Zgodnie z art. 106a ustawy:

Stosownie do art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:

Na mocy art. 106e ust. 1 ustawy:

Stosowanie do art. 106ga ustawy, który obowiązuje od 1 lutego 2026 r.:

Zgodnie z art. 106gb ust. 1 ustawy, który obowiązuje od 1 lutego 2026 r.:

Według art. 106gb ust. 2 ustawy, który obowiązuje od 1 lutego 2026 r.:

Stosownie do art. 106gb ust. 8 ustawy, który obowiązuje od 1 lutego 2026 r.:

Na mocy art. 106nda ust. 1 i 2 ustawy:

Zatem, faktury wystawione zgodnie ze wzorem udostępnionym na podstawie art. 106gb ust. 8 ustawy, również są przesyłane do KSeF.

Z opisu sprawy wynika, że dokonując eksportu towarów Spółka dokumentuje te czynności wystawieniem faktury w rozumieniu art. 2 pkt 31 ustawy. Faktura ta jest również załączana do zgłoszenia celnego jako dokument dotyczący wartości celnej. Tak więc, zarówno dla celów VAT oraz na potrzeby złożenia zgłoszenia celnego Spółka wykorzystuje jeden i ten sam dokument (w szczególności o jednym i tym samym numerze), tj. fakturę w rozumieniu art. 2 pkt 31 ustawy, dokumentującą dostawę towaru stanowiącą eksport towaru.

Ze względu na to, że przepisy dotyczące podatku VAT obowiązujące w poszczególnych krajach mogą różnić się w zakresie dotyczycącym wystawiania faktur oraz elementów jakie te dokumenty powinny zawierać, w celu udokumentowania eksportu towarów dla celów VAT Spółka zamierza nadal wystawiać faktury w dotychczasowy sposób zgodnie z polskimi przepisami w zakresie podatku od towarów i usług, w szczególności zgodnie z przepisami ustawy. Dla celów złożenia zgłoszenia celnego natomiast Spółka zamierza zmienić dotychczasową praktykę i zastąpić załączaną do takiego zgłoszenia fakturę innym dokumentem, który w tym celu Spółka zamierza wystawiać, tj. dokumentem określanym jako „faktura handlowa” (ang. commercial invoice).

Tak więc po zmianie, Spółka, w związku z dokonywaniem dostaw towarów stanowiących eksport towaru będzie wystawiać 2 różne dokumenty:

1)  fakturę dokumentującą dostawę towarów stanowiącą eksport towaru dla celów rozliczenia VAT, w tym w celu wykazania jej w części ewidencyjnej pliku JPK VAT z deklaracją,

2)  „fakturę handlową” (commercial invoice) w celu załączenia jej do zgłoszenia celnego, w szczególności na potrzeby zadeklarowania wartości transakcyjnej.

Faktura handlowa będzie zawierać następujące elementy:

1)  data wystawienia,

2)  numer faktury handlowej,

3)  numer dowodu dostawy [ten sam numer, jako numer dowodu dostawy, jest wskazany w fakturze dokumentującej dostawę towaru, w związku z którą wystawiona została dana faktura handlowa (commercial invoice)],

4)  nazwa Wnioskodawcy jako sprzedawcy/eksportera, adres Wnioskodawcy, numer, za pomocą którego Wnioskodawca jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług oraz numer EORI Wnioskodawcy,

5)  dane nabywcy/importera, tj.: jego nazwa (lub imię i nazwisko), jego adres oraz numer, za pomocą którego jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od wartości dodanej w kraju innym niż Polska,

6)  adres dostawy (jeśli jest inny niż adres nabywcy/importera),

7)  numer zamówienia [ten sam numer jest wskazany w fakturze dokumentującej dostawę towaru, w związku z którą wystawiona została dana faktura handlowa (commercial invoice)],

8)  sposób transportu – usługa spedytora/przewoźnika,

9)  numer referencyjny transportu – numer śledzenia spedytora/przewoźnika,

10)  numer części (towaru),

11)  szczegółowy opis towaru (w języku angielskim i polskim),

12)  kraj pochodzenia,

13)  kod CN kraju eksportującego, 14) kod HTS kraju importującego,

14)  ilość i jednostka miary,

15)  waga netto i brutto towaru,

16)  cena jednostkowa i wartość całkowita bez podatku od towarów i usług, która jest również kwotą do zapłaty (waluta dowolna),

17)  podsumowanie ilości, masy netto oraz wartości całkowitej według kodów CN/krajów pochodzenia,

18)  warunki Incoterms dostawy,

19)  warunki płatności,

20)  podpis/pieczęć,

21)  informacje o umowie o wolnym handlu (FTA) w zależności od kraju odbioru i preferencyjnego pochodzenia z UE,

22)  inne kody, jeśli mają zastosowanie dla kraju importującego (np. kody TCO dla Australii).

Spółka przewiduje, że oba dokumenty, tj. faktura i faktura handlowa (commercial invoice), będą zazwyczaj generowane jednocześnie. Jednakże, biorąc pod uwagę, że zgodnie z art. 106i ust. 1 ustawy, fakturę wystawia się co do zasady nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę, mogą wystąpić sytuacje, w których oba dokumenty nie zostaną wygenerowane jednocześnie. Mogą wystąpić sytuacje, w których najpierw zostanie wystawiona faktura handlowa (commercial invoice), a faktura zostanie wystawiona później – jednak nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru. Może się więc zdarzyć, że w momencie składania zgłoszenia celnego Spółka nie będzie dysponować fakturą, którą mógłaby załączyć do tego zgłoszenia, lecz będzie posiadać jedynie fakturę handlową. Może się jednak również zdarzyć tak, że najpierw zostanie wystawiona faktura, a faktura handlowa (commercial invoice) zostanie wystawiona później.

Wystawiane przez Społkę faktury handlowe (commercial invoice) nie będą zawierały oznaczenia „faktura VAT”. Faktury handlowe (commercial invoice) będą zawierały oznaczenie „commercial invoice”, co w tłumaczeniu na język polski oznacza „faktura handlowa”. Tak więc dokument ten będzie co prawda zawierał w nazwie słowo „invoice”, co w tłumaczeniu na język polski oznacza „faktura”, to jednak w celu uniknięcia ewentualnego zakwalifikowania go jako fakturę dla celów VAT Spółka doda w nazwie tego dokumentu przymiotnik „handlowa”. Działanie to ma na celu wyraźne zaznaczenie, że jest to dokument wystawiany w celach handlowych (w celu załączenia do zgłoszenia celnego), a nie jako dokument, który miałby być traktowany jako faktura dla celów VAT w rozumieniu ustawy. Spółka poprzez nadanie temu dokumentowi odpowiedniej nazwy wskazującej na jego handlowy charakter jednoznacznie wyraża zamiar, by nie traktować takiego dokumentu jako faktury w rozumieniu ustawy.

Faktura handlowa (commercial invoice) będzie zawierała m.in. element w postaci wartości całkowitej bez podatku od towarów i usług. Element ten w fakturze handlowej zostanie określony jako „Total excl. VAT”, co w tłumaczeniu na język polski oznacza „Razem bez VAT”. Spółka jednoznacznie wskazuje jednak, że element ten nie ma na celu sugerowania, że faktura handlowa (commercial invoice) stanowi fakturę VAT, zwłaszcza, że faktura handlowa (commercial invoice) poza wskazanym elementem zawierającym w swej nazwie „VAT”, nie będzie zawierała ani stawki podatku od towarów i usług, ani kwoty podatku od towarów i usług.

Nie jest zamiarem Spółki zawieranie w fakturze handlowej (commercial invoice) jakichkolwiek oznaczeń sugerujących, że stanowi ona fakturę VAT i Spółka nie zamierza zawierać w niej jakichkolwiek oznaczeń, które miałyby na celu sugerowanie, że jest to faktura VAT.

Nadanie dokumentowi nazwy „commercial invoice” ma na celu uniknięcie kwalifikowania tego dokumentu jako faktura VAT.

Na wystawianych przez Spółkę fakturach handlowych (commercial invoice) będzie znajdowała się nazwa „commercial invoice”.

Państwa wątpliwości w analizowanej sprawie dotyczą m.in. wskazania, czy:

-     faktura handlowa (commercial invoice) będzie stanowiła fakturę w rozumieniu ustawy i czy z tytułu jej wystawienia Spółka będzie obowiązana do zapłaty podatku od towarów i usług (pytanie oznaczone we wniosku nr 1),

-     faktura handlowa (commercial invoice) jest objęta obowiązkiem wystawienia jej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur i przesłania jej do Krajowego Systemu e-Faktur albo, w przypadku wystawienia jej w sposób inny niż przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, obowiązkiem wystawienia jej zgodnie ze wzorem faktury ustrukturyzowanej udostępnionym przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych i obowiązkiem przesłania jej do Krajowego Systemu e-Faktur (pytanie oznaczone we wniosku nr 2).

W tym miejscu wskazać należy, że dokument nazywany fakturą handlową (commercial invoice) nie jest dokumentem przewidzianym w ustawie VAT. Jest to dokument wystawiany w obrocie gospodarczym i może służyć np. w handlu międzynarodowym do odprawy celnej, naliczenia ceł i podatków oraz potwierdzenia wartości przesyłki.

Wskazali Państwo, że faktury handlowe (commercial invoice) będą zawierały oznaczenie „commercial invoice”, co w tłumaczeniu na język polski oznacza „faktura handlowa”. Tak więc dokument ten będzie co prawda zawierał w nazwie słowo „invoice”, co w tłumaczeniu na język polski oznacza „faktura”, to jednak w celu uniknięcia ewentualnego zakwalifikowania go jako fakturę dla celów VAT Spółka doda w nazwie tego dokumentu przymiotnik „handlowa”. Działanie to ma na celu wyraźne zaznaczenie, że jest to dokument wystawiany w celach handlowych (w celu załączenia do zgłoszenia celnego), a nie jako dokument, który miałby być traktowany jako faktura dla celów VAT w rozumieniu ustawy. Ponadto, jak Pastwo wskazali, faktura handlowa nie będzie zawierała ani stawki podatku od towarów i usług, ani kwoty podatku od towarów i usług.

Wyraźne oznaczenie tego dokumentu wyrazem „commercial invoice” (faktura handlowa) oraz fakt, że dokument ten nie będzie zawierał podstawowych elementów faktury takich jak: stawka i kwota podatku VAT przemawiają za tym, że nie można przypisać mu waloru faktury w rozumieniu przepisów ustawy.

Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że wystawiana przez Spółkę faktura handlowa (commercial invoice), o której mowa w opisie zdarzenia przyszłego nie będzie stanowiła faktury w myśl przepisów ustawy o podatku od towarów i usług

Zgodnie z art. 108 ust. 1 ustawy:

Według art. 103 ust. 1 ustawy:

Jak wskazano powyżej, faktura handlowa (commercial invoice), o której mowa w opisie zdarzenia przyszłego nie stanowi faktury w myśl przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że skoro – jak wyżej wskazano - wystawiana przez Państwa faktura handlowa (commercial invoice), o której mowa w opisie zdarzenia przyszłego nie stanowi faktury, to nie powoduje skutków w zakresie podatku VAT, tj. nie będzie rodzić dla Państwa obowiązku zapłaty kwoty podatku, na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy.

Ponadto, skoro faktura handlowa (commercial invoice), nie stanowi faktury w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, to dokument ten nie będzie objęty obowiązkiem wystawienia go przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur i przesłania jej do Krajowego Systemu e-Faktur. Dokument ten, nie będzie również objęty obowiązkiem wystawienia go zgodnie ze wzorem faktury ustrukturyzowanej udostępnionym przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych i obowiązkiem przesłania go do Krajowego Systemu e-Faktur.

Jednocześnie wystawiana przez Państwa faktura handlowa (commercial invoice) nie zwalnia Państwa z obowiązku wystawienia faktury dokumentującej dokonanie eksportu towarów albo otrzymanie całości lub części należności przed eksportem towarów.

Podsumowując, faktura handlowa (commercial invoice) nie będzie stanowiła faktury w rozumieniu ustawy, tym samym, z tytułu jej wystawienia Spółka nie będzie obowiązana do zapłaty podatku od towarów i usług.

Skoro faktura handlowa (commercial invoice), nie będzie stanowiła faktury w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, to dokument ten nie będzie objęty obowiązkiem wystawienia go przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur i przesłania go do Krajowego Systemu e-Faktur. Dokument ten, nie będzie również objęty obowiązkiem wystawienia go zgodnie ze wzorem faktury ustrukturyzowanej udostępnionym przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych i obowiązkiem przesłania go do Krajowego Systemu e-Faktur.

Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr 1 i nr 2 jest prawidłowe.

Państwa wątpliwości dotyczą również kwestii, czy dokument celny, tj. komunikat CC599C, w którym będzie wskazany numer faktury handlowej (commercial invoice) będzie dokumentem potwierdzającym wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej uprawniającym do zastosowania dla eksportu tego towaru stawki 0%, nawet jeśli w dokumencie tym nie będzie wskazany numer faktury dokumentującej eksport tego towaru, przy założeniu, że wszystkie inne warunki dla zastosowania stawki 0% zostaną spełnione, niezależnie od tego, czy Spółka w chwili składania zgłoszenia celnego będzie posiadała fakturę.

Należy zauważyć, że art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy przewiduje, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega eksport towarów, jednak z uwagi na terytorialny charakter podatku VAT, opodatkowaniu podlegają wyłącznie czynności, których miejscem świadczenia jest terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które w przypadku dostaw towarów wysyłanych lub transportowanych wyznacza art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Podkreślić należy, że zarówno w treści ustawy, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi.

W myśl przepisu art. 41 ust. 4 ustawy:

Jednakże zgodnie z art. 41 ust. 6 ustawy:

Na podstawie art. 41 ust. 6a ustawy:

W myśl art. 41 ust. 7 ustawy:

Stosownie do art. 41 ust. 8 ustawy:

Jak stanowi art. 41 ust. 9 ustawy:

Przepis art. 41 ust. 11 ustawy stwierdza natomiast, że:

Wskazać należy, że aby uznać daną czynność za eksport towarów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, muszą wystąpić łącznie następujące przesłanki:

-     ma miejsce dostawa towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez dostawcę lub na jego rzecz (eksport bezpośredni) lub przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz (eksport pośredni),

-     wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej musi zostać potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych.

Niespełnienie jakiejkolwiek z wymienionych wyżej przesłanek powoduje, że nie dochodzi do eksportu towarów w rozumieniu przepisów ustawy.

Z kolei, aby możliwe było opodatkowanie eksportu towarów stawką podatku w wysokości 0%, konieczne jest spełnienie warunku dotyczącego otrzymania przez podmiot potwierdzenia wywozu towarów przez organ celny określony w przepisach celnych. Spełnienie tego warunku ma gwarantować, że faktycznie wystąpił eksport towarów w myśl art. 2 pkt 8 ustawy skutkujący wywozem towarów z terytorium Polski. Otrzymanie odpowiedniego dokumentu „urzędowego” zapobiegnie sprzedaży towarów, która to sprzedaż mogłaby być faktycznie nieopodatkowana w sytuacji braku wywozu towarów i zastosowania preferencyjnej stawki 0%.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 41 ust. 6 ustawy, możliwość zastosowania stawki 0% do eksportu towarów uwarunkowana jest posiadaniem, przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, dokumentu potwierdzającego wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej. Zatem, aby mogli Państwo opodatkować sprzedaż stanowiącą eksport towarów stawką podatku w wysokości 0% muszą Państwo posiadać dokument, który w sposób jednoznaczny potwierdza, że wysyłane towary opuściły terytorium Unii Europejskiej. Przykładowy katalog takich dokumentów znajduje się w art. 41 ust. 6a ustawy. Przy czym, pomimo tego, że katalog dokumentów wymienionych w art. 41 ust. 6a ustawy ma charakter otwarty, na co wskazuje użyty w ustawie zwrot „w szczególności”, nie można uznać, że jakikolwiek dokument potwierdzający wywóz towarów lub ich dostawę na terytorium państwa trzeciego, oznacza spełnienie warunku, o którym mowa w ww. przepisie.

W tym miejscu należy ponownie odnieść się do art. 2 pkt 8 ustawy, gdzie ustawodawca wyraźnie wskazał, iż o eksporcie towarów możemy mówić wówczas, gdy wywóz towarów z terytorium kraju poza terytorium UE zostanie potwierdzony przez „właściwy organ celny określony w przepisach celnych”. Zatem mogą to być dokumenty, które wskazane są w przepisach celnych. W konsekwencji mogą to być dokumenty potwierdzone przez polskie organy celne, ale również przez organy celne z innych państw członkowskich UE.

W trakcie trwania procedury celnej na kolejnych etapach nadawane są nowe numery komunikatów (system AES/ECS2 PLUS):

-     komunikat CC515C – zgłoszenie towarów do procedury wywozu;

-     komunikat CD518C – wynik kontroli dokonanej przez Urząd Celny Wyprowadzenia, tj. urząd, z którego wyjeżdża towar;

-     komunikat CC529C – zwolnienie towarów do procedury wywozu;

-     komunikat CC599C – potwierdzenie wyprowadzenia towarów lub odmowy zgody na wyprowadzenie towarów.

Co do zasady, zgłoszenia wywozowe towarów z obszaru celnego UE składane są w formie elektronicznej z wykorzystaniem systemu AES/ECS2 PLUS. Zgłoszenie celne (wywozowe) w postaci komunikatu CC515C jest składane przez zgłaszającego do właściwego urzędu wywozu. Z kolei urząd wyprowadzenia (urząd celny graniczny, przez który towar opuszcza obszar celny Unii Europejskiej) niezwłocznie po tym, jak towar opuścił obszar celny UE przesyła do urzędu wywozu (urzędu, w którym zostało złożone zgłoszenie celne) komunikat CD518C zawierający wyniki kontroli przeprowadzonej w urzędzie wyprowadzenia. Po otrzymaniu przez urząd wywozu komunikatu CD518C system generuje automatycznie komunikat CC599C i przesyła go zgłaszającemu. Komunikat CC599C jest dokumentem celnym potwierdzającym, także dla celów podatkowych, wywóz towarów poza terytorium UE przez wskazanego w zgłoszeniu wywozowym eksportera. Przy czym, komunikat CC599C, może być wydany nie tylko przez krajową administrację celną, ale także przez inne unijne organy celne, jeśli odprawa celna wywozowa (eksportowa) miała miejsce na terenie innego państwa członkowskiego.

Z powyższego wynika zatem, że dokumentem potwierdzającym wywóz towarów poza terytorium UE jest:

-     elektroniczny komunikat CC599C otrzymany w systemie AES/ECS2 PLUS,

-     wydruk ww. komunikatu potwierdzony przez właściwy organ celny,

-     elektroniczny komunikat CC599C otrzymany poza systemem AES/ECS2 PLUS, jeżeli jego autentyczność jest zapewniona.

Dokumentem, o którym mowa w art. 41 ust. 6a ustawy, uprawniającym do zastosowania stawki 0% przy eksporcie towarów będzie również zgłoszenie wywozowe w formie papierowej złożone poza systemem teleinformatycznym lub kopia takiego zgłoszenia potwierdzona przez właściwy urząd celny.

W tym miejscy należy zwrócić uwagę na przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 września 2016 r. w sprawie zgłoszeń celnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 708 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem.

Zgodnie z § 28 rozporządzenia:

Na podstawie § 26 ust. 1 rozporządzenia:

Z powyższych przepisów wynika zatem, że w przypadku braku faktury do zgłoszenia celnego w przypadku wywozu może być dołączony inny dokument niż faktura. Jak wskazali Państwo, faktura handlowa (commercial invoice) zostanie wystawiona w celu załączenia jej do zgłoszenia celnego. Jeżeli zatem potwierdzenie wywozu CC599C będzie zawierać dane ze zgłoszenia celnego do procedury wywozu, do którego zostanie dołączona zgodnie z odrębnymi przepisami ww. faktura handlowa i jednocześnie dokument ten – komunikat CC599C – będzie wskazywał na tożsamość towarów ze wskazanymi na fakturze dokumentującej dostawę eksportową, to będzie uprawniał Państwa do zastosowania stawki 0% dla eksportu towaru.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy zauważyć, że zastosowanie stawki VAT 0% w eksporcie towarów jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy podatnik posiada dokumenty zawierające potwierdzenie wywozu towarów przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych.

Podsumowując, dokument celny, tj. komunikat CC599C, w którym będzie wskazany numer faktury handlowej (commercial invoice) będzie dokumentem potwierdzającym wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej uprawniającym do zastosowania dla eksportu tego towaru stawki 0%, nawet jeśli w dokumencie tym nie będzie wskazany numer faktury dokumentującej eksport tego towaru, niezależnie od tego, czy Spółka w chwili składania zgłoszenia celnego będzie posiadała fakturę, przy założeniu, że wszystkie inne warunki dla zastosowania stawki 0% zostaną spełnione.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 3 jest prawidłowe.

Nadmienia się, że kwestia dotycząca zasadności dołączenia do zgłoszenia celnego faktury handlowej (commercial invoice) zamiast faktury nie jest przedmiotem rozstrzygnięcia.

Dodatkowe informacje

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W szczególności, wydając przedmiotową interpretację – zgodnie z przedstawionym przez Państwa zdarzeniem przyszłym – jako element opisu sprawy przyjęto, że realizowana przez Państwa transakcja stanowi eksport towarów. Powyższe zostało przyjęte jako element przedstawionego przez Państwa opisu sprawy i nie było przedmiotem oceny. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.