Interpretacja 0112-KDIL1-3.4012.330.2026.2.EO

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 maja 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 22 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie:

-     uznania wykonywanych przez Pana czynności za odpłatną dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (pytanie oznaczone we wniosku nr 1),

-     nieuznania Pana za podmiot ułatwiający dostawę w rozumieniu art. 7a ust. 1 ustawy (pytanie oznaczone we wniosku nr 2),

-     określenia miejsca opodatkowania dostaw towarów na rzecz Klientów posiadających miejsce zamieszkania w Polsce (pytania oznaczone we wniosku nr 3 i 4),

-     prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług opodatkowanych na terytorium kraju, związanych ze sprzedażą towarów na rzecz Klientów opodatkowanych poza terytorium kraju, w okresie, w którym posiadał Pan status podatnika VAT-czynnego (pytanie oznaczone we wniosku nr 5).

Uzupełnił go Pan pismem z 22 czerwca 2026 r. (wpływ 26 czerwca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Pan (…) (dalej jako: „Wnioskodawca”) prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą.

Głównym przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy zgodnie z PKD jest (…) – Sprzedaż detaliczna prowadzona przez domy sprzedaży wysyłkowej lub Internet.

Wnioskodawca rozpoczął prowadzenie jednoosobowej działalności gospodarczej 9 stycznia 2021 r. Wnioskodawca został zarejestrowany jako podatnik VAT – czynny z dniem 1 kwietnia 2021 r. W dniu 1 kwietnia 2024 r. Wnioskodawca zawiesił prowadzenie działalności gospodarczej. Na dzień złożenia wniosku działalność Wnioskodawcy jest nadal zawieszona. W związku z zawieszeniem działalności gospodarczej na okres dłuższy niż 6 miesięcy, z dniem 19 listopada 2024 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wykreślił Wnioskodawcę z rejestru podatników VAT.

Wnioskodawca zajmował się w okresie aktywnego prowadzenia działalności gospodarczej tj. od stycznia 2021 r. do kwietnia 2024 r. sprzedażą towarów w modelu biznesowym określanym powszechnie jako dropshipping we współpracy ze Sprzedawcami z państwa trzeciego (Chiny).

W związku z powyższym, przedmiotem wniosku jest sprzedaż realizowana we wskazanym okresie, tj. od stycznia 2021 r. do kwietnia 2024 r. w modelu dropshippingu we współpracy ze Sprzedawcami z państwa trzeciego (Chiny). W ramach tego modelu sprzedażowego Wnioskodawca sprzedawał produkty takie jak Bluzy, Koszulki, Figurki i Plecaki.

Zgodnie z przyjętym modelem działania, sprzedaż realizowana była za pośrednictwem własnych sklepów internetowych, gdzie oferowane były produkty pochodzące od zagranicznych dostawców z Chin. Odbiorcami oferowanych towarów byli konsumenci, czyli osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej (dalej: „Klienci”) w Polsce.

Wnioskodawca w ich imieniu zawierał umowy kupna-sprzedaży z dostawcami, obsługiwał płatności, a następnie przekazywał zamówienia do zagranicznego kontrahenta – Sprzedawcy danego produktu – po uprzednim potrąceniu swojej prowizji. W razie potrzeby zapewniana była również pomoc dla Klientów, zarówno w zakresie zapytań dotyczących oferowanych produktów, jak i w toku ewentualnych postępowań reklamacyjnych prowadzonych z zagranicznym Sprzedawcą.

Działalność Wnioskodawcy koncentrowała się na organizowaniu zakupu towarów oferowanych przez Sprzedawców z państw trzecich (głównie z Chin; dalej jako: „Sprzedawcy”). Po zaksięgowaniu płatności towar został wysyłany przez zagranicznego dostawcę bezpośrednio do Klienta, przy czym to właśnie Sprzedawca odpowiadał za realizację dostawy. Zatem, działalność polegała na zamawianiu towarów oferowanych przez Sprzedawców z krajów trzecich. Po dokonaniu zapłaty przez Klienta, Sprzedawca realizował wysyłkę towaru bezpośrednio do Klienta. Produkt nie trafiał do Wnioskodawcy, zawsze kierowany był bezpośrednio do odbiorcy końcowego. Wnioskodawca nie miał fizycznej styczności z towarem, natomiast uczestniczył w organizacji procesu sprzedaży realizowanego pomiędzy Sprzedawcą a Klientem. Całość działalności opierała się na modelu, w którym obowiązki związane z logistyką pozostawały po stronie Sprzedawcy, a sprzedaż odbywała się za pośrednictwem sklepów internetowych prowadzonych przez Wnioskodawcę.

Sklepy internetowe, w ramach których dokonywane były dostawy w tym modelu, były w pełni zarządzane przez Wnioskodawcę, który sporządzał opisy produktów w języku polskim, a także dokonywał ich modyfikacji – zarówno tekstowych, jak i graficznych – w celu lepszego dopasowania prezentacji towarów do oczekiwań i potrzeb Klientów.

W sytuacji, gdy Klient złożył zamówienie za pośrednictwem sklepu prowadzonego przez Wnioskodawcę i dokonał przedpłaty na jego rzecz, Wnioskodawca następnie składał zamówienie u chińskiego Sprzedawcy, przekazując mu dane Klienta niezbędne do wysyłki oraz dokonywał płatności za towar. Produkt wysyłany był bezpośrednio z Chin do Klienta, bez pośrednictwa Wnioskodawcy w zakresie fizycznej obsługi przesyłki. W praktyce oznaczało to, że Klient przekazywał należność za towar bezpośrednio na rachunek Wnioskodawcy, który następnie opłacał zamówienie u zagranicznego Sprzedawcy.

Wynagrodzenie Wnioskodawcy stanowiła różnica pomiędzy kwotą wpłaconą przez Klienta a sumą przekazaną zagranicznemu Sprzedawcy tytułem zapłaty za zamówiony towar. Kwota ta stanowiła prowizję należną Wnioskodawcy. Zatem, realnym wynagrodzeniem Wnioskodawcy była w tym przypadku kwota prowizji, rozumiana jako różnica między kwotą wpłaconą przez Klienta a kwotą przekazaną do Sprzedawcy z Chin tytułem ceny za zamówiony w imieniu Klienta towar.

Wnioskodawca nie posiadał podpisanej umowy o współpracy w zakresie pośrednictwa z chińskim Sprzedawcą. Pomimo braku formalnej umowy, każdorazowo po dokonaniu zakupu otrzymywał od niego dokument potwierdzający zakup w postaci zestawienia zrealizowanych zamówień.

Zamówienia były składane wyłącznie za pośrednictwem sklepów internetowych prowadzonych przez Wnioskodawcę. Przed dokonaniem zakupu Klient zobowiązany był do zaakceptowania regulaminu, wprowadzenia danych potrzebnych do realizacji dostawy oraz dokonania płatności za zamówienie. Wskazane dane następnie były przekazywane do chińskiego kontrahenta w celu bezpośredniej wysyłki towaru do Klienta.

Akceptowany przez Klienta regulamin jednoznacznie określał zasady realizacji transakcji. W szczególności wskazywał on, że Klient – jako odbiorca towaru na terytorium Unii Europejskiej – był importerem towaru. Po otrzymaniu zamówienia oraz zaksięgowaniu płatności od Klienta, Wnioskodawca składał zamówienie na zamówiony przez Klienta towar u Sprzedawcy. Wnioskodawca podawał dane adresowe Klienta jako finalnego odbiorcy i adresata przesyłki oraz dokonywał płatności ceny towaru na rzecz Sprzedawcy ze środków otrzymanych od Klienta (po potrąceniu swojej marży lub prowizji). W ten sposób Wnioskodawca nabywał od Sprzedawcy prawo do rozporządzania towarem jak właściciel, które następnie przenosił na Klienta. Sprzedawca, po otrzymaniu zamówienia i płatności od Wnioskodawcy, wysyłał towar bezpośrednio na adres Klienta wskazany przez Wnioskodawcę. Towar nie trafiał fizycznie do Wnioskodawcy ani nie był przez niego magazynowany na terytorium Polski. Wszystkie formalności celne i obowiązki związane z importem towaru nie spoczywały na Wnioskodawcy. Wnioskodawca współpracował i planował współpracować z różnymi Sprzedawcami, przy czym nie miał pełnej, zweryfikowanej wiedzy ani praktycznej możliwości kontroli czy Sprzedawcy byli zarejestrowani w procedurze IOSS. Z tego względu Wnioskodawca nie mógł dla celów własnych rozliczeń podatkowych polegać na potencjalnym statusie podatkowym Sprzedawców w zakresie IOSS.

Obsługa płatności realizowana była przy wykorzystaniu zewnętrznych operatorów, takich jak np. Stripe, Przelewy24. Klienci przekazywali środki pieniężne na rachunek operatora płatności, skąd – po potrąceniu prowizji – środki były transferowane na konto bankowe Wnioskodawcy.

Sprzedawcami były podmioty z Chin, a dostawy towarów do Klientów realizowane z państw trzecich, tj. spoza obszaru Unii Europejskiej (Chiny). Jak wcześniej wskazano odbiorcami towarów były osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, zamieszkujące na terytorium Polski. Wnioskodawca na żadnym etapie nie miał fizycznego kontaktu z towarem. Produkt był wysyłany bezpośrednio od zagranicznego Sprzedawcy do końcowego odbiorcy w Polsce. Po otrzymaniu przez Wnioskodawcę płatności od Klienta i przyjęciu zamówienia, Wnioskodawca składał zamówienie na dany towar u zagranicznego Sprzedawcy. Po zaksięgowaniu płatności, Sprzedawca realizował wysyłkę produktu bezpośrednio do Klienta, z pominięciem Wnioskodawcy jako ogniwa w fizycznym łańcuchu dostaw. Zamówiony towar nigdy nie trafiał do Wnioskodawcy – dostawa następowała zawsze bezpośrednio z zagranicy do finalnego odbiorcy. Cena opłacana przez Klienta obejmowała wartość samego towaru, koszty transportu oraz ewentualne należności podatkowe. Wnioskodawca dokonywał zapłaty na rzecz Sprzedawcy z wykorzystaniem środków finansowych uprzednio wpłaconych przez Klienta, które wpływały na rachunek bankowy za pośrednictwem operatora płatności.

Podczas składania zamówienia u Sprzedawcy Wnioskodawca wskazywał dane Klienta jako odbiorcy – nie posługiwał się własnymi danymi adresowymi.

Współpraca z chińskimi kontrahentami nie była regulowana na podstawie pisemnych umów – współpraca ta opierała się na bieżącej realizacji zamówień bez formalnego zobowiązania umownego.

Wynagrodzenie Wnioskodawcy wynikało z relacji prawnej zawartej pomiędzy nim a Klientem – jej warunki były określone w regulaminie sklepu. To właśnie z Klientem zawierany był stosunek prawny, w ramach którego Wnioskodawca dokonywał zakupu towaru u Sprzedawcy.

Z chwilą złożenia zamówienia przez Wnioskodawcę u zagranicznego Sprzedawcy, Klient nabywał prawo do rozporządzania towarem.

Zatem, model sprzedażowy można przedstawić następującym schematem:

1.  Wnioskodawca wyszukiwał towary oferowane przez Sprzedawców, kierując się m.in. jakością oferowanych produktów oraz oceną ogólną Sprzedawcy (bazującą na opiniach kupujących) głównie za pośrednictwem zagranicznych platform sprzedażowych.

2.  Informacje dotyczące towarów oferowanych przez Sprzedawców (treść ofert) były pobierane, modyfikowane i prezentowane na prowadzonej przez Wnioskodawcę stronie internetowej. Modyfikacja ta obejmowała m.in. tłumaczenie na język polski, tworzenie spersonalizowanych opisów, edycję graficzną zdjęć produktowych – wszystko w celu dostosowania oferty do potrzeb polskiego odbiorcy.

3.  Klient odwiedzał stronę internetową Wnioskodawcy, wybierał interesujący go towar, składał zamówienie, akceptował regulamin sklepu i realizował płatność.

4.  Po otrzymaniu zamówienia i dokonaniu płatności przez Klienta, Wnioskodawca zamawiał towar u Sprzedawcy w Chinach (np. poprzez różne platformy sprzedażowe takie jak np. ...), przekazując wszystkie dane niezbędne do wysyłki bezpośrednio na adres Klienta. Jednocześnie Wnioskodawca opłacał zamówienie, potrącając swoją prowizję. W efekcie, u Wnioskodawcy pozostała kwota odpowiadająca różnicy między ceną zapłaconą przez Klienta a kwotą przekazaną Sprzedawcy.

5.  Po opłaceniu zamówienia przez Wnioskodawcę, Sprzedawca z Chin wysyłał towar bezpośrednio do Klienta w Polsce. Towar nie trafiał fizycznie do Wnioskodawcy – wysyłka odbywała się bezpośrednio od Sprzedawcy do Klienta.

Klient na życzenie otrzymywał numer listu przewozowego, dzięki któremu mógł śledzić przesyłkę. W przypadku pytań lub wątpliwości dotyczących dostawy, Klient mógł skontaktować się z Wnioskodawcą – który był w stałym kontakcie z chińskim Sprzedawcą oraz posiadał bieżący dostęp do informacji o statusie przesyłki. Wnioskodawca odpowiadał na zapytania Klientów drogą mailową i udostępniał dane do śledzenia przesyłki na żądanie.

W przypadku, gdy Klient zdecydował się na zwrot towaru po jego zakupie, Wnioskodawca przyjmował zwracany produkt bezpośrednio do siebie. W takiej sytuacji dochodziło do rozliczenia z Klientem w związku ze zwrotem zamówienia. W praktyce, w szczególności w sytuacjach reklamacyjnych lub spornych, Klient otrzymywał zwrot pełnej kwoty uprzednio zapłaconej za zamówienie. Towary były wysyłane bezpośrednio od chińskiego Sprzedawcy do Klienta na terytorium Polski. Sprzedawca z Chin odpowiadał za przygotowanie zamówienia, jego spakowanie, przekazanie przewoźnikowi oraz organizację transportu. Zatem pełna odpowiedzialność za proces logistyczny – od momentu skompletowania zamówienia do jego nadania – spoczywała na zagranicznym Sprzedawcy.

Transport towaru rozpoczynał się na terytorium Chin, a jego import przebiegał według jednego z następujących wariantów:

1.  Import w Polsce – towary były importowane bezpośrednio na terytorium Polski, a następnie dostarczane do Klienta posiadającego miejsce zamieszkania w Polsce.

2.  Import w innym państwie członkowskim UE – towary były importowane w innym kraju Unii Europejskiej, po czym dostarczane do Klienta na terytorium Polski.

Towar w obu tych wariantach nie trafiał fizycznie do Wnioskodawcy – był wysyłany bezpośrednio do Klienta. Z tego względu Wnioskodawca nie pełnił roli importera. Status importera posiadał Klient końcowy. Wnioskodawca nie dokonywał zgłoszenia celnego ani nie występował jako przedstawiciel Klienta w rozumieniu przepisów celnych – ani w charakterze przedstawiciela bezpośredniego, ani pośredniego. Obowiązki związane z dokonaniem formalności importowych nie spoczywały na Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie był importerem towaru. Zgodnie z wiedzą Wnioskodawcy importerem był ostateczny Klient, gdyż to na jego dane realizowana była wysyłka towaru.

Wnioskodawca nie był i nie jest zarejestrowany w procedurze Import One-Stop Shop (IOSS) i nie planuje takiej rejestracji.

Zgodnie z informacjami widniejącymi na zagranicznych platformach sprzedażowych, część oferowanych tam towarów mogła być objęta systemem IOSS. Wnioskodawca nie miał jednak wpływu na sposób rozliczania podatku VAT z tytułu importu – Wnioskodawca nie miał również realnej możliwości weryfikacji tych informacji. Wnioskodawca począwszy od dnia rejestracji jako podatnik VAT czynny tj. od dnia 1 kwietnia 2021 r. odprowadzał podatek VAT od sprzedaży prowadzonej w tym modelu w stawce 23%. Niemniej jednak, w świetle przedstawionego modelu działania pojawiła się wątpliwość, czy opisane transakcje rzeczywiście podlegały opodatkowaniu VAT na terytorium Polski, a co za tym idzie czy od zrealizowanej w tym modelu sprzedaży powinien zapłacić podatek VAT należny. W związku z powyższym, wniosek został złożony w celu uzyskania jednoznacznej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Doprecyzowanie opisu stanu faktycznego

W piśmie z 22 czerwca 2026 r.:

1.  W odpowiedzi na pytanie: „Kto decydował jakie towary i za jaką cenę były oferowane przez Pana na stronie internetowej?”,

wskazał Pan:

2.  W odpowiedzi na pytanie: „Czy Klienci zlecali Panu jakie konkretne towary chcieli nabyć, czy też Klienci mogli zakupić towar, który był zamieszczony na Pana stronie internetowej?”,

wskazał Pan:

3.  W odpowiedzi na pytanie: „Czy chińscy sprzedawcy mieli prawo dokonywania zmian w opisie towarów zamieszczanych na Pana stronie internetowej lub do jakiejkolwiek ingerencji po umieszczeniu towaru na stronie internetowej?”,

wskazał Pan:

4.  W odpowiedzi na pytanie: „Czy wysokość wynagrodzenia dla Pana wynikała z uzgodnień zawartych z chińskimi sprzedawcami, czy chińscy sprzedawcy mieli jakiś wpływ na wysokość wynagrodzenia Pana firmy?”,

wskazał Pan:

5.  W odpowiedzi na pytanie: „Czy chińscy sprzedawcy mieli świadomość, że Pana firma nie jest ostatecznym nabywcą towarów?”,

wskazał Pan:

6.  W odpowiedzi na pytanie: „Kto był stroną odstąpienia w przypadku odstąpienia Klienta od umowy zawartej na odległość, czy była to Pana firma czy Sprzedawcy? W przypadku odstąpienia od umowy zawartej na odległość, to czy zobowiązany był Pan do zwrotu ewentualnie zapłaconej kwoty przez Klienta z tytułu zakupu towaru? Jeśli nie, to proszę wskazać kto dokonywał zwrotu tej kwoty i w jaki sposób się to odbywało”,

wskazał Pan:

7.  W odpowiedzi na pytanie: „Co oznacza/jak należy rozumieć, że „Cena opłacana przez Klienta obejmowała wartość samego towaru, koszty transportu oraz ewentualne należności podatkowe”, z czym należy identyfikować należności podatkowe i który podmiot był zobowiązany do rozliczenia tych należności podatkowych?”,

wskazał Pan:

8.  W odpowiedzi na pytanie: „Od wydatków związanych z nabyciem jakiego rodzaju towarów i usług chce Pan potwierdzić przysługujące Panu prawo do odliczenia podatku naliczonego?”,

wskazał Pan:

9.  W odpowiedzi na pytanie: „Czy wydatki poniesione w związku ze sprzedażą, o której mowa w zadanym przez Pana pytaniu oznaczonym nr 5, od których odliczył Pan podatek były dokumentowane fakturami z wykazanym podatkiem VAT, tj. czy miejscem opodatkowania nabywanych towarów i usług była Polska?”,

wskazał Pan:

10.  W odpowiedzi na pytanie: „Czy był Pan w posiadaniu dokumentów, z których wynikał związek odliczonego podatku z dokonywanymi przez Pana dostawami towarów opodatkowanymi poza terytorium kraju?”,

wskazał Pan:

Pytania

1.  Czy w przedstawionym stanie faktycznym czynności wykonywane przez Wnioskodawcę na rzecz Klientów należało uznać za odpłatną dostawę towarów czy też za odpłatne świadczenie usług?

2.  Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, iż w przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca realizując sprzedaż towarów poprzez własne sklepy internetowe w opisanym modelu nie posiadał statusu podmiotu ułatwiającego dostawę w rozumieniu art. 7a ust. 1 ustawy o VAT?

3.  W przypadku uznania czynności dokonywanych przez Wnioskodawcę za odpłatną dostawę towarów, w sytuacji, gdy państwem importu była Polska – czy miejscem opodatkowania dostawy na rzecz Klienta posiadającego miejsce zamieszkania w Polsce było terytorium poza UE, tj. Chiny?

4.  W przypadku uznania czynności dokonywanych przez Wnioskodawcę za odpłatną dostawę towarów, w sytuacji, gdy państwem importu było inne państwo członkowskie UE – czy miejscem opodatkowania dostawy na rzecz Klienta posiadającego miejsce zamieszkania w Polsce było terytorium poza UE, tj. Chiny?

5.  Czy w przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 3 lub 4, czyli uznania dostawy na rzecz Klientów jako dostawy opodatkowanej poza terytorium Polski, Wnioskodawca miał prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych w związku z taką sprzedażą w okresie, w którym posiadał status podatnika VAT-czynnego?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem:

Ad 1.

Zdaniem Wnioskodawcy, czynności dokonywane na rzecz Klientów wypełniały znamiona handlu towarem. Efektem wykonanych czynności (istotą zamówienia) był konkretny towar w postaci produktu prezentowanego na stronie internetowej, który w takiej postaci był dostarczany bezpośrednio Klientowi (ostatecznemu nabywcy). Czynności podejmowane przez Wnioskodawcę w celu zrealizowania zamówienia nie stanowiły dla Klientów celu samego w sobie, Klient był zainteresowany nabyciem konkretnego produktu. W chwili złożenia zamówienia u Sprzedawcy, na Klienta zostało przeniesione prawo do rozporządzania towarem jak właściciel.

Przenosząc powyższe ustalenia na grunt niniejszej sprawy należy zatem stwierdzić, że w przypadku, w którym Wnioskodawca dokonywał zamówienia towaru na rzecz Klientów, doszło do dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.

Ad 2.

Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym modelu nie był podmiotem ułatwiającym dostawę w rozumieniu art. 7a ust. 1 ustawy o VAT.

Fikcja prawna z tego artykułu dotyczy podmiotów (interfejsów elektronicznych), które ułatwiają transakcję SOTI (do 150 euro) bezpośrednio pomiędzy dostawcą bazowym a konsumentem.

Wnioskodawca natomiast sam uczestniczył w łańcuchu dostaw jako podmiot nabywający (prawo do rozporządzania) towar od Sprzedawcy (B2B) i dokonujący następnie jego dostawy na rzecz Klienta (B2C). Nie jest więc jedynie platformą łączącą strony w rozumieniu art. 7a ust. 1 w zw. z art. 5b rozporządzenia 282/2011.

Ad 3. i ad 4.

Zdaniem Wnioskodawcy, dostawa towarów dokonywana na rzecz Klienta nie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce.

W związku z tym, że Wnioskodawca nie był podmiotem ułatwiającym dostawę w rozumieniu art. 7a ustawy o VAT oraz nie był zarejestrowany w procedurze IOSS, nie były spełnione warunki do zastosowania szczególnych zasad ustalania miejsca opodatkowania dla SOTI określonych w art. 22 ust. 1 pkt 1b i 1c ustawy o VAT.

W przypadku uznania czynności dokonywanych przez Wnioskodawcę za dostawę towarów dochodziło do tzw. transakcji łańcuchowej. W takim przypadku na gruncie podatku VAT dochodziło do dwóch dostaw:

1.  Dostawy dokonanej przez kontrahenta z Chin na rzecz Wnioskodawcy;

2.  Dostawy dokonanej przez Wnioskodawcę na rzecz Klienta.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, miejscem dostawy towarów jest – w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią – miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy.

Jednocześnie zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy, miejscem dostawy towarów jest – w przypadku towarów niewysyłanych ani nietransportowanych – miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.

Z kolei, zgodnie z art. 22 ust. 2-2d ustawy:

2.  W przypadku gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej dostawie.

2a.  W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego przez nabywcę, który dokonuje również ich dostawy, przyjmuje się, że wysyłka lub transport są przyporządkowane dostawie dokonanej do tego nabywcy, chyba że z warunków dostawy wynika, że wysyłkę lub transport towarów należy przyporządkować jego dostawie.

2b.  W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego, wysyłka lub transport tych towarów są przyporządkowane wyłącznie dostawie dokonanej do podmiotu pośredniczącego.

2c.  W przypadku gdy podmiot pośredniczący przekazał swojemu dostawcy numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu przez państwo członkowskie, z którego towary są wysyłane lub transportowane, wysyłkę lub transport przypisuje się wyłącznie dostawie dokonanej przez ten podmiot.

2d.  Przez podmiot pośredniczący, o którym mowa w ust. 2b i 2c, rozumie się innego niż pierwszy w kolejności dostawcę towarów, który wysyła lub transportuje towar samodzielnie albo za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego rzecz.

W świetle art. 22 ust. 2e ustawy:

W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego albo z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego przez:

1)  pierwszego dostawcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się jego dostawie;

2)  ostatniego nabywcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się dostawie dokonanej do tego nabywcy.

W myśl art. 22 ust. 3 ustawy:

W przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c i 2e, dostawę towarów, która: poprzedza wysyłkę lub transport towarów – uznaje się za dokonaną w miejscu rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów; następuje po wysyłce lub transporcie towarów – uznaje się za dokonaną w miejscu zakończenia wysyłki lub transportu towarów.

W myśl art. 22 ust. 4 ustawy:

W przypadku gdy miejscem rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów jest terytorium państwa trzeciego, dostawę towarów dokonywaną przez podatnika lub podatnika podatku od wartości dodanej, który jest również podatnikiem z tytułu importu albo zaimportowania tych towarów, uważa się za dokonaną na terytorium państwa członkowskiego importu albo zaimportowania tych towarów.

Powyższe przepisy regulują zasady ustalania miejsca opodatkowania dostaw towarów. Jednocześnie przepis art. 22 ust. 4 ustawy o VAT należy interpretować jako szczególną zasadę ustalania miejsca opodatkowania w odniesieniu do towarów importowanych. W szczególności przepis ten ustanawia zasadę, zgodnie z którą w przypadku, gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru (transakcja łańcuchowa), na terytorium państwa członkowskiego UE opodatkowaniu podlega transakcja stanowiąca import towarów, a obowiązek rozliczenia cła i VAT spoczywa na importerze.

Z powyższych przepisów wynika, że w przypadku tzw. transakcji łańcuchowych, kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie przemieszczany jest wyłącznie od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, przyjmuje się, że ma miejsce tylko jedna wysyłka (transport), a zatem tylko w odniesieniu do jednej z transakcji można ustalić miejsce świadczenia w oparciu o art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy (dostawa ruchoma). W odniesieniu do pozostałych dostaw, którym nie można przypisać wysyłki (transportu), ustalenie miejsca świadczenia odbywa się jak dla towarów niewysyłanych, a więc według miejsca, w którym towary znajdują się w momencie dostawy (dostawa nieruchoma).

Jednocześnie, zgodnie z art. 26a ust. 1 ustawy, miejscem importu towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie ich wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej.

Należało wskazać, że w przedmiotowym przypadku występowała transakcja łańcuchowa. W transakcję tę zaangażowane były następujące podmioty: chiński dostawca, Wnioskodawca oraz ostateczny Klient. W ramach omawianej transakcji towar był wysyłany bezpośrednio z kraju trzeciego do Polski (państwo importu) lub z kraju trzeciego na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE (państwo importu), skąd następnie trafiał bezpośrednio do Klienta. W opisanym przypadku występowała relacja podmiotu chińskiego (dostawcy) dokonującego sprzedaży na rzecz Wnioskodawcy (B2B), a następnie Wnioskodawcy dokonującego sprzedaży na rzecz ostatecznego Klienta będącego osobą fizyczną (relacja B2C).

Dla ustalenia miejsca opodatkowania przedmiotowej transakcji, w której Wnioskodawca dokonywał sprzedaży towarów na rzecz Klienta końcowego, istotna była okoliczność, że importerem towarów był ostateczny Klient. W takiej sytuacji transakcja dokonana przez chińskiego dostawcę na rzecz Wnioskodawcy podlegała opodatkowaniu poza terytorium UE.

Jak wcześniej wskazano, Wnioskodawca nie dokonywał zgłoszenia celnego ani nie występował jako przedstawiciel Klienta (bezpośredni lub pośredni). W konsekwencji, skoro importerem nie był Wnioskodawca, lecz – jak przedstawiono w stanie faktycznym – ostateczny Klient, to dostawa pomiędzy Wnioskodawcą a Klientem (B2C) nie podlegała opodatkowaniu ani w Polsce (w przypadku importu bezpośrednio do Polski), ani w innym państwie członkowskim UE (w przypadku importu w innym państwie członkowskim UE).

W takim przypadku transakcję dostawy towaru na rzecz Klienta, będącego jednocześnie importerem towaru, należało uznać – stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy – za dokonaną i opodatkowaną w miejscu rozpoczęcia wysyłki, tj. na terytorium państwa trzeciego. Oznaczało to, że dokonywane przez Wnioskodawcę dostawy towarów wysyłanych z terytorium państwa trzeciego do odbiorców w Polsce – niezależnie od państwa importu – nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług przez Wnioskodawcę na terytorium kraju ani na terytorium innego państwa członkowskiego UE, a miejscem opodatkowania tych dostaw było terytorium państwa trzeciego, tj. Chin.

Reasumując, sprzedaż towarów przez Wnioskodawcę nie podlegała opodatkowaniu VAT w Polsce ani na terytorium innego państwa członkowskiego UE, lecz na terytorium państwa trzeciego (Chiny).

Ad 5.

Zdaniem Wnioskodawcy, posiadając status podatnika VAT czynnego, Wnioskodawcy przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z dokonywaną dostawą poza terytorium kraju, przykładowo od kosztów reklamy, kosztów księgowości oraz innych wydatków związanych z tymi dostawami.

Powyższe wynika z konstrukcji art. 86 ust. 8 ustawy o VAT, zgodnie z którym podatnik ma również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, jeżeli importowane lub nabyte towary i usługi dotyczą:

1)  dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza terytorium kraju, innych niż te, do których stosuje się zwolnienie, o którym mowa w art. 113b ust. 1, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były wykonywane na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których wynika związek odliczonego podatku z tymi czynnościami;

2)  uchylony,

3)  dostawy towarów, o której mowa w art. 43 ust. 1 pkt 16.

Zatem podatnik zachowuje prawo do odliczenia w przypadku nabycia towarów i usług, które dotyczą dostaw towarów dokonanych poza terytorium kraju, jeżeli kwoty te mogłyby zostać odliczone, gdyby czynności były wykonywane na terytorium kraju. Przedmiotem dostaw dokonywanych przez Wnioskodawcę były towary, których dostawa na terytorium Polski podlegałaby opodatkowaniu stawką 23%.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy wskazać, iż mając na uwadze, że wniosek dotyczy stanu faktycznego oraz – jak Pan wskazał – interpretacja ma dotyczyć okresu od stycznia 2021 r. do kwietnia 2024 r. – interpretację wydano w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie zaistnienia zdarzenia, tj. w oparciu o przepisy obowiązujące we wskazanym wyżej okresie.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 106 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

W myśl art. 2 pkt 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 3 ustawy – w brzmieniu obowiązującym do 30 września 2021 r.:

W oparciu natomiast o art. 2 pkt 3 ustawy – w brzmieniu obowiązującym od 1 października 2021 r.:

Jak stanowi art. 2 pkt 5 ustawy:

W świetle art. 2 pkt 6 ustawy:

Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:

Z kolei art. 2 pkt 7 ustawy stanowi, że:

Definicja ustawowa importu towarów kładzie nacisk przede wszystkim na czynność faktyczną, czyli przywóz towaru. Dla zaistnienia importu nie ma znaczenia cel przywozu, czy stosunek prawny, w ramach którego dokonano przywozu, gdyż jeżeli towar został faktycznie przywieziony, to ma miejsce import.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy,

Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Należy jednak zaznaczyć, że nie każde powstrzymanie się od działania czy tolerowanie czynności lub sytuacji może zostać uznane za usługę w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Jak stanowi art. 5a rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu od wartości dodanej (Dz. U. UE L 77 z 23 marca 2011, s. 1, ze zm.; dalej jako: „rozporządzenie 282/2011”):

Jak wynika z art. 7a ustawy (obowiązującego od 1 lipca 2021 r.):

W art. 7a ust. 1 i 2 ustawy zaimplementowano swego rodzaju fikcję prawną, która w istocie prowadzi do przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązanie VAT z tytułu określonych dostaw towarów na podatników prowadzących działalność gospodarczą związaną z posiadaniem, prowadzeniem czy zarządzaniem interfejsami elektronicznymi. Regulacje obejmują swoim zakresem operatorów interfejsów elektronicznych, którzy ułatwiają dokonywanie określonych dostaw towarów, niezależnie od tego czy posiadają oni siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium UE, czy na terytorium państwa trzeciego.

Powyższy przepis wprowadza fikcję prawną (wyłącznie na potrzeby podatku VAT), polegającą na przyjęciu, że podatnik ułatwiający za pomocą interfejsu elektronicznego wyżej wskazane dostawy towarów na rzecz konsumentów, dokonywane przez tzw. dostawców bazowych:

·      samodzielnie otrzymał (nabył) te towary (fikcja prawna w postaci przyjęcia, że ma miejsce dostawa towarów B2B pomiędzy dostawcą bazowym a operatorem interfejsu elektronicznego) oraz

·      dokonał dostawy tych towarów (fikcja prawna polegająca na przyjęciu, że dochodzi do dostawy towarów B2C pomiędzy operatorem interfejsu elektronicznego a ostatecznym nabywcą tych towarów, tj. konsumentem, który faktycznie nabywa te towary).

Jak wskazano w art. 5b rozporządzenia 282/2011:

Z opisu sprawy wynika, że 9 stycznia 2021 r. rozpoczął Pan prowadzenie jednoosobowej działalności gospodarczej a z dniem 1 kwietnia 2021 r. zarejestrował się Pan jako czynny podatnik VAT. W dniu 1 kwietnia 2024 r. zawiesił Pan prowadzenie działalności gospodarczej. Na dzień złożenia wniosku Pana działalność jest nadal zawieszona. W związku z zawieszeniem działalności gospodarczej na okres dłuższy niż 6 miesięcy Naczelnik Urzędu Skarbowego wykreślił Pana z rejestru podatników VAT z dniem 19 listopada 2024 r. W okresie aktywnego prowadzenia działalności gospodarczej tj. od stycznia 2021 r. do kwietnia 2024 r. zajmował się Pan sprzedażą towarów w modelu biznesowym, określanym powszechnie jako dropshipping, we współpracy ze Sprzedawcami z państwa trzeciego (Chiny). W ramach tego modelu sprzedażowego sprzedawał Pan produkty takie jak bluzy, koszulki, figurki i plecaki. Przedmiotem wniosku jest sprzedaż realizowana we wskazanym powyżej okresie tj. od stycznia 2021 r. do kwietnia 2024 r. Zgodnie z przyjętym modelem działania, sprzedaż realizowana była za pośrednictwem własnych sklepów internetowych, gdzie oferowane były produkty pochodzące od zagranicznych dostawców z Chin. Odbiorcami oferowanych towarów byli konsumenci, czyli osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej (dalej: „Klienci”) w Polsce.

Pana model sprzedażowy można przedstawić następującym schematem:

1.  Wyszukiwał Pan towary oferowane przez Sprzedawców, kierując się m.in. jakością oferowanych produktów oraz oceną ogólną Sprzedawcy (bazującą na opiniach kupujących) głównie za pośrednictwem zagranicznych platform sprzedażowych.

2.  Informacje dotyczące towarów oferowanych przez Sprzedawców (treść ofert) były pobierane, modyfikowane i prezentowane na prowadzonej przez Pana stronie internetowej. Modyfikacja ta obejmowała m.in. tłumaczenie na język polski, tworzenie spersonalizowanych opisów, edycję graficzną zdjęć produktowych – wszystko w celu dostosowania oferty do potrzeb polskiego odbiorcy.

3.  Klient odwiedzał Pana stronę internetową, wybierał interesujący go towar, składał zamówienie, akceptował regulamin sklepu i realizował płatność.

4.  Po otrzymaniu zamówienia i dokonaniu płatności przez Klienta, zamawiał Pan towar u Sprzedawcy w Chinach (np. poprzez różne platformy sprzedażowe takie jak np. ...), przekazując wszystkie dane niezbędne do wysyłki bezpośrednio na adres Klienta. Jednocześnie opłacał Pan zamówienie, potrącając swoją prowizję. W efekcie, u Pana pozostała kwota odpowiadająca różnicy między ceną zapłaconą przez Klienta a kwotą przekazaną Sprzedawcy.

5.  Po opłaceniu przez Pana zamówienia, Sprzedawca z Chin wysyłał towar bezpośrednio do Klienta w Polsce. Towar nie trafiał fizycznie do Pana – wysyłka odbywała się bezpośrednio od Sprzedawcy do Klienta.

Przy czym należy wskazać, że Sprzedawcami były podmioty z Chin, a dostawy towarów do Klientów realizowane z państw trzecich, tj. spoza obszaru Unii Europejskiej (Chiny). Jak wcześniej wskazano odbiorcami towarów były osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, zamieszkujące na terytorium Polski.

Pana wątpliwości w analizowanej sprawie w pierwszej kolejności dotyczą ustalenia, czy czynności wykonywane przez Pana na rzecz Klientów należało uznać za odpłatną dostawę towarów czy też za odpłatne świadczenie usług (pytanie oznaczone we wniosku nr 1).

Należy zauważyć, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, rozumiana jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. Przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa cywilnego. W konsekwencji pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem.

Co więcej, czynności przejścia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym, ponieważ „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy.

Transakcja opisana we wniosku wpisuje się w dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy. Czynności, które Pan wykonywał w ramach prowadzonej działalności wypełniały znamiona handlu towarami. Należy zauważyć, że przedmiotem nabycia przez Klientów były konkretne towary oferowane na Pana stronie internetowej, zatem posiadał Pan władztwo ekonomiczne nad tymi towarami i praktyczną możliwość dysponowania nimi jak właściciel. Ponadto, wskazał Pan, że nabywał od Sprzedawcy prawo do rozporządzania towarem jak właściciel, które następnie przenosił na Klienta. Sklepy internetowe były w pełni zarządzane przez Pana, sporządzał Pan opisy produktów w języku polskim, a także dokonywał ich modyfikacji – zarówno tekstowych, jak i graficznych w celu lepszego dopasowania prezentacji towarów do oczekiwań i potrzeb Klientów. Co także istotne, Klienci po zakupie przekazywali środki pieniężne na Pana konto bankowe. Nie posiadał Pan podpisanej umowy o współpracy w zakresie pośrednictwa z chińskim Sprzedawcą. W przypadku pytań lub wątpliwości związanych z dostawą Klient mógł kontaktować się bezpośrednio z Panem. W przypadku, gdy Klient zdecydował się na zwrot towaru po jego zakupie, przyjmował Pan zwracany produkt bezpośrednio do siebie. W takiej sytuacji dochodziło do rozliczenia z Klientem w związku ze zwrotem zamówienia.

Zatem, mając na uwadze powyższe okoliczności należy uznać, że posiadał Pan ekonomiczne władztwo nad sprzedawanymi na swojej stronie internetowej towarami.

Mając na względzie okoliczności sprawy w tym fakt, że efektem wykonanych czynności (istotą zamówienia) był konkretny towar w postaci produktu prezentowanego na Pana stronie internetowej, który w takiej postaci był dostarczany bezpośrednio Klientom (ostatecznym nabywcom), a Pan w ramach transakcji przenosił na Klienta prawo do dysponowania towarem jak właściciel, świadczenie stanowiło dla celów podatku od towarów i usług dostawę towarów. Czynności podejmowane przez Pana w celu zrealizowania zamówienia nie stanowiły dla Klientów celu samego w sobie, Klient był zainteresowany nabyciem konkretnego produktu prezentowanego na Pana stronie internetowej.

Jak już powyżej wskazałem pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” dotyczy tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel. Zatem, chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość dysponowania towarem w postaci np. jego sprzedaży, a nie rozporządzania nim w sensie prawnym. Co ważne, istotą dostawy towarów nie jest przeniesienie prawa własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawa własności”. Co więcej, czynności przejścia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym, ponieważ „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy.

Zatem, skoro to Pan decydował jakie towary były oferowane na Pana stronie internetowej, tworzył Pan ofertę poprzez modyfikację ofert Sprzedawców chińskich, decydował Pan za jaką cenę towary były zaoferowane do sprzedaży na Pana stronie internetowej i zapłata za towar trafiała na Pana konto bankowe oraz w przypadku odstąpienia Klienta od umowy zwracał Pan pieniądze, a dodatkowo udzielał Pan również odpowiedzi Klientom na pytania związane z dostawą i przyjmował zwroty towarów bezpośrednio do siebie, to realizowane świadczenie należy uznać za dostawę towarów dokonaną przez Pana na rzecz Klientów. Z opisu sprawy wynika, że miał Pan możliwość dysponowania rzeczą pomimo braku fizycznego kontaktu z towarem i dokonywał Pan sprzedaży (przenosił prawo do rozporządzania towarem jak właściciel) na rzecz Klientów końcowych.

Zatem, w przedstawionym stanie faktycznym czynności wykonywane przez Pana na rzecz Klientów stanowiły odpłatną dostawę towarów.

Tym samym, Pana stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 jest prawidłowe.

Kolejne Pana wątpliwości dotyczą wskazania, czy w przedstawionym stanie faktycznym, realizując sprzedaż towarów poprzez własne sklepy internetowe posiadał Pan statusu podmiotu ułatwiającego dostawę w rozumieniu art. 7a ust. 1 ustawy (pytanie oznaczone we wniosku nr 2).

Transakcja dostawy od sprzedawcy z krajów trzecich do Pana miała charakter relacji właściwej dla podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, który sprzedawał na rzecz innego podatnika (B2B), a stroną transakcji był Pan, a nie Pana Klient. Zamówienie towarów u sprzedawcy z krajów trzecich składał Pan, a nie Klient Pana firmy. Zatem te wzajemne relacje nie pozwalały uznać Pana za podmiot ułatwiający sprzedaż, tylko za podmiot, który dokonywał sprzedaży w myśl art. 7 ust. 1 ustawy.

Mając zatem na uwadze zawarte w interpretacji wyjaśnienia oraz rozstrzygnięcie w zakresie zadanego przez Pana pytania nr 1, zauważyć należy, że w przedstawionym stanie faktycznym nie znajdywały zastosowania przepisy wynikające z art. 7a ustawy, obowiązującego od 1 lipca 2021 r. Zatem nie można było uznać Pana za podmiot ułatwiający dostawę towarów poprzez użycie interfejsu elektronicznego, w rozumieniu art. 7a ust. 1 ustawy.

W związku z powyższym, należy stwierdzić, że w przedstawionym stanie faktycznym, realizując sprzedaż towarów poprzez własne sklepy internetowe nie posiadał Pan statusu podmiotu ułatwiającego dostawę w rozumieniu art. 7a ust. 1 ustawy

Zatem, Pana stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 jest prawidłowe.

Ponadto, Pana wątpliwości dotyczą wskazania miejsca opodatkowania dostaw w sytuacji, gdy:

-     państwem importu była Polska, a Klient posiadał miejsce zamieszkania w Polsce (pytanie oznaczone we wniosku nr 3),

-     państwem importu było inne państwo członkowskie UE, a Klient posiadał miejsce zamieszkania w Polsce (pytanie oznaczone we wniosku nr 4).

Odnosząc się do wątpliwości w zakresie miejsca opodatkowania realizowanych przez Pana transakcji należy wskazać, że zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Jednocześnie zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy:

Z kolei jak stanowi art. 22 ust. 2-2d ustawy:

W świetle art. 22 ust. 2e ustawy – obowiązującego od 1 października 2021 r.:

W myśl art. 22 ust. 3 ustawy – w brzmieniu obowiązującym do 31 września 2021 r.:

Na mocy art. 22 ust. 3 ustawy – w brzmieniu obowiązującym od 1 października 2021 r.:

Według art. 22 ust. 3b ustawy (obowiązującego od 1 lipca 2021 r.):

Stosownie do art. 22 ust. 4 ustawy:

W myśl art. 22 ust. 4 ustawy, w przypadku, gdy miejscem rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów jest terytorium państwa trzeciego, dostawę towarów dokonywaną przez podatnika, który również jest podatnikiem z tytułu importu tych towarów, uważa się za dokonaną na terytorium kraju. Powyższe przepisy regulują zasady ustalania miejsca opodatkowania dostaw towarów. Jednocześnie przepis art. 22 ust. 4 ustawy powinien być interpretowany jako specyficzna zasada ustalania miejsca opodatkowania w odniesieniu do towarów importowanych. W szczególności, powyższy przepis ustanawia zasadę, iż w przypadku, gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru (transakcja łańcuchowa) na terytorium kraju opodatkowana jest transakcja stanowiąca import towarów – to na importerze spoczywa obowiązek rozliczenia cła i VAT.

Z powyższych przepisów wynika, że w przypadku tzw. transakcji łańcuchowych, kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie przemieszczany tylko od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, wówczas przyjmuje się, że ma miejsce tylko jedna wysyłka (transport), więc tylko w odniesieniu do jednej z transakcji można ustalić miejsce świadczenia w oparciu o art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy (dostawa ruchoma). W odniesieniu do pozostałych dostaw, którym nie można przypisać wysyłki (transportu), ustalenie miejsca świadczenia odbywa się jak dla towarów niewysyłanych, a więc według miejsca, w którym towary znajdowały się w momencie dostawy (dostawa nieruchoma).

Jednocześnie w myśl art. 26a ust. 1 ustawy:

Jak wynika z opisu sprawy Klienci (osoby fizycznie nieprowadzące działalności gospodarczej posiadające miejsce zamieszkania na terytorium Polski) zamawiali od Pana towar. Jednak w chwili przyjęcia zamówienia nie posiadał Pan danego towaru i zamawiał go u Sprzedawców z Chin. Dokonywał więc Pan zamówienia u chińskiego Sprzedawcy i zlecał też temu Sprzedawcy wysłanie towaru bezpośrednio na adres Klienta.

Zatem należy wskazać, że w przedmiotowym przypadku mieliśmy do czynienia z transakcją łańcuchową. W transakcję tę zaangażowane były trzy następujące podmioty: chiński Sprzedawca sprzedający towary przez platformę sprzedażową, Pan jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą oraz ostateczni Klienci (konsumenci). Zamawiał Pan towar u dostawcy poprzez platformę sprzedażową, a towar wysyłany był bezpośrednio z kraju trzeciego od chińskiego Sprzedawcy do ostatecznego Klienta w łańcuchu sprzedaży.

W opisanym przypadku mieliśmy do czynienia z transakcją, w której można mówić o relacji chińskiego Sprzedawcy (dostawcy) dokonującego sprzedaży na rzecz Pana (B2B), a Panem dokonującym sprzedaży na rzecz ostatecznego Klienta (B2C), a więc była to relacja B2B2C.

W takiej sytuacji nie można traktować platformy sprzedażowej jako podmiotu zobowiązanego do rozliczenia podatku VAT w procedurze IOSS. IOSS (Import One Stop Shop) to system elektroniczny umożliwiający podatnikom dokonującym dostawy towarów wysyłanych z państw trzecich na rzecz konsumentów (co do zasady osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej) zadeklarowanie i zapłacenie podatku VAT. W opisanym we wniosku stanie faktycznym Pan, jako podatnik prowadzący działalność gospodarczą, a nie jako konsument, nabywał towary od podmiotów chińskich, celem ich odsprzedaży na rzecz konsumentów, a zatem dla rozliczenia podatku VAT nie miało znaczenia, że dostawcy chińscy sprzedają towar poprzez platformę sprzedażową.

Ponadto wskazał Pan we wniosku, że nie pełnił Pan roli importera. Importerem był ostateczny Klient. A zatem w sytuacji, gdy w stanie faktycznym opisanym we wniosku podatnikiem z tytułu importu towarów, jak sam Pan wskazał, był ostateczny odbiorca nabywający od Pana towar, to miejscem świadczenia dostawy towarów dokonanej przez Pana na rzecz tego Klienta, zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy, było miejsce rozpoczęcia wysyłki, tj. terytorium kraju trzeciego. Oznacza to, że dostawa towarów dokonana przez Pana na rzecz Klientów nie podlegała opodatkowaniu na terytorium Polski.

Podsumowując:

Ad 3.

W sytuacji, gdy państwem importu była Polska, a dostawy realizowane były na rzecz Klienta posiadającego miejsce zamieszkania w Polsce, miejscem opodatkowania tych dostaw towarów było – zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy – terytorium państwa trzeciego, tj. Chiny.

Ad 4.

W sytuacji, gdy państwem importu było inne państwo członkowskie UE, a dostawy realizowane były na rzecz Klienta posiadającego miejsce zamieszkania w Polsce, miejscem opodatkowania tych dostaw towarów było – zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy – terytorium państwa trzeciego, tj. Chiny.

W konsekwencji, Pana stanowisko w zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr 3 i 4 jest prawidłowe.

Przedmiotem Pana wątpliwości jest także ustalenie, czy w okresie, w którym posiadał Pan status czynnego podatnika podatku VAT, miał Pan prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych w związku ze sprzedażą towarów na rzecz Klientów, która była opodatkowana poza terytorium kraju.

W myśl art. 86 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy:

Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy:

Z treści art. 86 ustawy wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Przy czym na mocy art. 86 ust. 10 ustawy:

Na podstawie art. 86 ust. 10b pkt 3 ustawy – w brzmieniu obowiązującym do 6 września 2021 r.:

Stosownie natomiast do art. 86 ust. 10b pkt 3 ustawy – w brzmieniu obowiązującym od 7 września 2021 r.:

W przypadku importu usług, warunkiem skorzystania z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest uwzględnienie przez podatnika kwoty podatku należnego z tytułu tych transakcji w deklaracji podatkowej, w której jest on obowiązany rozliczyć ten podatek. Zatem, dla obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu importu usług istotne jest uwzględnienie kwoty podatku należnego we właściwej deklaracji podatkowej (tj. tej, w której powinno nastąpić rozliczenie podatku należnego z tytułu importu usług z uwzględnieniem terminu powstania obowiązku podatkowego).

Podkreślić należy, że warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Przedstawiona zasada wyklucza możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

Co więcej, zgodnie z art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy – w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r.:

Uprawnienie wynikające z powyższego przepisu odnosi się do podatników prowadzących działalność gospodarczą na terytorium kraju, którzy dokonują dostaw towarów bądź świadczenia usług opodatkowanych poza terytorium kraju, a zakupy, jakich dokonują, są związane właśnie z tymi czynnościami. Warunkiem do odliczenia podatku naliczonego związanego z czynnościami dokonywanymi poza terytorium kraju jest to, aby – hipotetycznie – w przypadku wykonywania tych samych czynności w kraju, podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Powołany przepis wymaga ponadto, aby podatnik posiadał dokumenty, z których wynikać będzie związek odliczonego podatku z czynnościami wykonywanymi poza terytorium kraju. Powinny to być przede wszystkim dokumenty potwierdzające dokonanie określonych czynności poza terytorium kraju, które będą jednocześnie opisywać te czynności.

Zauważyć również należy, że ustawodawca umożliwił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.

Z opisu sprawy wynika, że od stycznia 2021 r. do kwietnia 2024 r., tj. w okresie, kiedy aktywnie zajmował się Pan prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży towarów w modelu biznesowym określanym powszechnie jako dropshipping, był Pan zarejestrowany jako podatnik VAT czynny. Przy czym, jak powyżej ustaliłem, dostawa towarów dokonana przez Pana na rzecz Klientów nie podlegała opodatkowaniu na terytorium Polski. Z okoliczności sprawy wynika, że w związku z ww. dostawą towarów opodatkowaną poza terytorium kraju, ponosił Pan wydatki w związku z prowadzoną działalnością, były to w szczególności:

•      usługi księgowe,

•      koszty reklamy i marketingu związane z prowadzeniem sklepu internetowego, w tym również import usług reklamowych od podmiotów zagranicznych (np. ...),

•      inne usługi i towary niezbędne do prowadzenia działalności handlowej online.

Wszystkie wskazane wydatki pozostawały w bezpośrednim związku z Pana działalnością gospodarczą i sprzedażą realizowaną poza terytorium kraju.

Wskazać należy, że ani przepisy ustawy, ani też rozporządzeń wykonawczych do ustawy nie przewidują zwolnienia od podatku dla dostaw towarów, o których mowa we wniosku. W związku z czym, takie dostawy towarów nie korzystają ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT i tym samym, w przypadku, gdyby były realizowane na terytorium kraju, mieściłyby się w zakresie czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT jako odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, niekorzystające ze zwolnienia z opodatkowania VAT.

Zatem, odnosząc się do kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego, należy stwierdzić, że w analizowanej sprawie zastosowanie miał art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy. Odliczeniu podlegał podatek VAT naliczony związany z zakupem towarów i usług wykorzystywanych następnie do czynności dostawy towarów na rzecz Klientów, której – jak wskazałem wcześniej – miejscem świadczenia było terytorium kraju trzeciego, pod warunkiem, że posiadał Pan dokumenty, z których wynikał związek odliczonego podatku z czynnościami wykonywanymi poza terytorium kraju.

W konsekwencji, w związku z uznaniem dostawy dokonywanej przez Pana na rzecz Klientów jako dostawy opodatkowanej poza terytorium Polski, miał Pan prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych w związku z taką sprzedażą w okresie, w którym posiadał status podatnika VAT-czynnego.

Tym samym, Pana stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 5 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Pana w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.