Interpretacja 0112-KDIL1-3.4012.369.2026.2.AKR

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

8 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 8 czerwca 2026 roku o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie uznania Państwa za podatników podatku od towarów i usług w związku ze sprzedażą działek powstałych z podziału działki nr 1. Uzupełnili go Państwo pismem z 8 czerwca 2026 r. (wpływ 8 czerwca 2026 r.) oraz pismem z 8 czerwca 2026 r. (wpływ 8 lipca 2026 r.).

Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1)  Zainteresowana będąca stroną postępowania:

AA;

2)  Zainteresowany niebędący stroną postępowania:

BB.

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawcami są BB oraz AA, dalej łącznie: „Wnioskodawcy”, będący współwłaścicielami nieruchomości gruntowej położonej w miejscowości (…), dalej: „Nieruchomość”.

Wnioskodawcom przysługują udziały po 1/2 części w prawie własności Nieruchomości.

Nieruchomość stanowiła przed podziałem działkę ewidencyjną nr 1 o powierzchni (…) ha. Nieruchomość stanowi majątek prywatny Wnioskodawców.

Zgodnie z informacjami ujawnionymi w księdze wieczystej (…), podstawami wpisów dotyczących własności Nieruchomości były w szczególności: umowa o dział spadku i podział majątku dorobkowego zawarta w formie aktu notarialnego z dnia (…) 2003 r., Repertorium A nr (…) oraz umowa darowizny zawarta w formie aktu notarialnego z dnia (…). Nabycie udziałów w Nieruchomości nastąpiło w ramach rozliczeń rodzinnych, w szczególności wskutek następstwa prawnego i czynności dotyczących majątku rodzinnego.

Nieruchomość nie została nabyta przez Wnioskodawców w celu dalszej odsprzedaży, prowadzenia działalności gospodarczej, działalności deweloperskiej, działalności inwestycyjnej ani działalności handlowej w zakresie nieruchomości. Od chwili nabycia Nieruchomość pozostawała składnikiem majątku prywatnego Wnioskodawców.

Nieruchomość nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych, nie była amortyzowana, nie była ujmowana w kosztach uzyskania przychodów i nie była wykorzystywana w pozarolniczej działalności gospodarczej Wnioskodawców.

Nie była również przedmiotem odpłatnego najmu, dzierżawy ani innych odpłatnych umów o podobnym charakterze. Wnioskodawcy nie uzyskiwali z Nieruchomości czynszu, wynagrodzenia ani innych przychodów z tytułu jej odpłatnego udostępniania.

Nieruchomość miała charakter gruntu rolnego.

W okresie, w którym Nieruchomość była wykorzystywana rolniczo, uprawą gruntu zajmował się BB, który prowadził działalność rolniczą na własny rachunek jako rolnik indywidualny. Po przejściu BB na emeryturę rolniczą, co nastąpiło około 2019 r., Nieruchomość nie jest już uprawiana.

AA nie prowadziła upraw na Nieruchomości i nie wykorzystywała jej w działalności rolniczej.

BB nie prowadził i nie prowadzi pozarolniczej działalności gospodarczej. Przez okres aktywności zawodowej prowadził działalność rolniczą, a obecnie pobiera emeryturę rolniczą z KRUS.

Nie prowadził działalności w zakresie obrotu nieruchomościami, działalności deweloperskiej, pośrednictwa w obrocie nieruchomościami, działalności budowlanej ani działalności polegającej na przygotowywaniu gruntów do sprzedaży.

BB nie jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. AA prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą AA indywidualna specjalistyczna praktyka lekarska (…). Działalność ta jest prowadzona od dnia 1 maja 2000 r. i obejmuje specjalistyczną praktykę lekarską, sklasyfikowaną pod kodem PKD 86.22.Z.

Działalność AA nie ma żadnego związku z obrotem nieruchomościami, pośrednictwem w obrocie nieruchomościami, działalnością deweloperską, przygotowaniem gruntów pod inwestycje ani działalnością inwestycyjną dotyczącą nieruchomości.

Nieruchomość objęta wnioskiem nigdy nie była związana z tą działalnością ani w jakikolwiek sposób w niej wykorzystywana. W zakresie wykonywanych usług medycznych AA korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług właściwego dla usług opieki medycznej. Nieruchomość objęta wnioskiem nie była wykorzystywana przez AA do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług ani czynności zwolnionych od tego podatku.

Wnioskodawcy nie dokonywali wcześniej sprzedaży nieruchomości w okolicznościach wskazujących na profesjonalny, zorganizowany lub powtarzalny obrót nieruchomościami. Wnioskodawcy nie nabywali nieruchomości z zamiarem ich dalszej odsprzedaży. Nie posiadają również innych nieruchomości przeznaczonych w przyszłości do sprzedaży w ramach działalności handlowej, inwestycyjnej, deweloperskiej lub podobnej.

Dla obszaru, na którym położona jest Nieruchomość, nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z decyzją Wójta Gminy (…), Nieruchomość objęta podziałem położona jest na obszarze, dla którego z dniem 1 stycznia 2003 r. przestały obowiązywać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy (…), a obszar ten nie jest objęty uchwałą o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W związku z potrzebą ustalenia dopuszczalnego sposobu zagospodarowania Nieruchomości oraz uporządkowania jej struktury Wnioskodawcy wystąpili o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Wniosek w tym zakresie został podpisany przez oboje Wnioskodawców, przy czym czynności organizacyjne i dokumentacyjne związane z przygotowaniem wniosku miały charakter techniczny i były prowadzone przy udziale geodety.

Dla części działki nr 1 została wydana decyzja Wójta Gminy (…) o warunkach zabudowy z (…). Decyzją tą ustalono warunki zabudowy inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, do 14 sztuk, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na części działki nr 1 w obrębie ewidencyjnym (...). Uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy miało charakter porządkujący i zabezpieczający wartość majątku prywatnego Wnioskodawców. Nie było związane z podjęciem działalności inwestycyjnej, deweloperskiej ani handlowej.

Celem Wnioskodawców było ustalenie możliwego sposobu zagospodarowania Nieruchomości oraz umożliwienie jej racjonalnego uporządkowania, zwłaszcza wobec braku dalszych możliwości rodzinnego i rolniczego wykorzystywania gruntu.

Decyzją Wójta Gminy (…) z dnia (…), zatwierdzono podział działki nr 1 o powierzchni (…) ha. W wyniku podziału powstało 16 działek ewidencyjnych oznaczonych numerami: 1/1, 1/2, 1/3, 1/4, 1/5, 1/6, 1/7, 1/8, 1/9, 1/10, 1/11, 1/12, 1/13, 1/14, 1/15 oraz 1/16. Zgodnie z decyzją podziałową działki oznaczone numerami 1/2 - 1/14 przeznaczone i wykorzystywane będą pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Działki nr 1/1 oraz 1/15 położone są na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, lecz mają być wykorzystywane pod drogi wewnętrzne. Działka nr 1/1 docelowo przewidziana jest pod poszerzenie drogi wewnętrznej stanowiącej własność Gminy (…), tj. działki nr 2. Działka nr 1/15 będzie wspólnie wykorzystywana z działką oznaczoną numerem 3/16, wydzieloną z nieruchomości sąsiedniej, położonej w obrębie (…). Działka nr 1/16 nie była objęta decyzją Wójta Gminy (…) o warunkach zabudowy z dnia (…) i zgodnie z decyzją podziałową wykorzystywana będzie na cele rolne.

Wnioskodawcy rozważają ewentualną sprzedaż działek oznaczonych numerami 1/2 - 1/14. Są to działki, które zgodnie z decyzją podziałową przeznaczone i wykorzystywane będą pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Działki nr 1/1 oraz 1/15, jako działki drogowe, mogą zostać wykorzystane w celu zapewnienia dostępu do drogi publicznej dla zbywanych działek, w szczególności poprzez sprzedaż udziałów w tych działkach albo ustanowienie odpowiednich służebności drogowych.

Działka nr 1/16 nie jest obecnie przeznaczona przez Wnioskodawców do sprzedaży jako działka budowlana.

Podział działki nr 1 został dokonany w oparciu o obowiązujące przepisy prawa oraz decyzję o warunkach zabudowy. Miał charakter formalno-administracyjny i był związany z uporządkowaniem struktury Nieruchomości oraz możliwością jej racjonalnego wykorzystania w przyszłości. Nie został dokonany pod konkretnego nabywcę, w ramach współpracy z inwestorem ani jako element przedsięwzięcia deweloperskiego, handlowego lub inwestycyjnego.

Wnioskodawcy nie ponosili i nie planują ponosić nakładów zwiększających wartość działek w celu ich sprzedaży. W szczególności nie dokonywali uzbrojenia terenu, nie realizowali infrastruktury technicznej, nie budowali dróg, nie wykonywali ogrodzeń, nie uzyskiwali warunków przyłączeniowych dla mediów ani nie ponosili innych nakładów inwestycyjnych właściwych dla profesjonalnego przygotowania nieruchomości do sprzedaży.

Na moment sporządzenia wniosku Wnioskodawcy nie rozpoczęli zorganizowanego procesu sprzedaży działek, nie zawarli umów przedwstępnych, umów zobowiązujących do sprzedaży ani umów rezerwacyjnych. Nie zawarli również umów z inwestorem, deweloperem, pośrednikiem nieruchomości ani innym profesjonalnym podmiotem działającym na rynku nieruchomości.

Wnioskodawcy nie mają obecnie ustalonej szczegółowej strategii sprzedaży działek. Ewentualną sprzedaż traktują jako możliwość uporządkowania spraw majątkowych oraz rozporządzenia majątkiem rodzinnym, którego dalsze rolnicze wykorzystywanie nie jest już planowane.

W pierwszej kolejności Wnioskodawcy zakładają sprzedaż bezpośrednią, bez korzystania z usług pośrednika nieruchomości. Wnioskodawcy nie planują prowadzenia zorganizowanej kampanii marketingowej. Nie prowadzą biura sprzedaży, nie zatrudniają osób odpowiedzialnych za sprzedaż nieruchomości i nie wykorzystują narzędzi sprzedaży właściwych dla przedsiębiorców profesjonalnie zajmujących się obrotem nieruchomościami. Nie wykluczają jedynie zamieszczenia zwykłych ogłoszeń informacyjnych w Internecie, w tym na ogólnodostępnych portalach ogłoszeniowych. Takie działania miałyby wyłącznie charakter poinformowania potencjalnych nabywców o możliwości sprzedaży, a nie charakter profesjonalnej kampanii reklamowej.

Sprzedaż działek, o ile do niej dojdzie, będzie następowała sukcesywnie, w zależności od przyszłych potrzeb osobistych, rodzinnych i majątkowych Wnioskodawców. Wnioskodawcy nie planują prowadzenia zorganizowanego przedsięwzięcia sprzedażowego ani działalności polegającej na powtarzalnym nabywaniu, przygotowywaniu i zbywaniu nieruchomości.

Środki uzyskane z ewentualnej sprzedaży działek zostaną przeznaczone na cele prywatne Wnioskodawców, niezwiązane z działalnością gospodarczą, obrotem nieruchomościami, działalnością deweloperską ani nabywaniem kolejnych nieruchomości w celu ich dalszej odsprzedaży.

Pytanie

Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym ewentualna sprzedaż części Nieruchomości powstałych w wyniku podziału działki ewidencyjnej nr 1 będzie czynnością dokonywaną przez Wnioskodawców w ramach zarządu majątkiem prywatnym, a tym samym Wnioskodawcy nie będą działali w tym zakresie jako podatnicy podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawców, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, ewentualna sprzedaż części Nieruchomości powstałych w wyniku podziału działki ewidencyjnej nr 1 będzie czynnością dokonywaną w ramach zarządu majątkiem prywatnym, a tym samym Wnioskodawcy nie będą działali w tym zakresie jako podatnicy podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są podmioty wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat tej działalności.

Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje między innymi działalność producentów, handlowców lub usługodawców oraz czynności polegające na wykorzystywaniu towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Nie każda sprzedaż nieruchomości przez osobę fizyczną stanowi jednak działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT. Dla uznania sprzedającego za podatnika VAT konieczne jest ustalenie, że przy konkretnej czynności działa on w charakterze podatnika, tj. podejmuje aktywność porównywalną do działalności producenta, handlowca lub usługodawcy. Sama własność gruntu i jego sprzedaż nie wystarczają do takiej kwalifikacji.

BB nie jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług i nie prowadzi pozarolniczej działalności gospodarczej. AA prowadzi działalność gospodarczą w zakresie specjalistycznej praktyki lekarskiej, korzystającą ze zwolnienia od podatku od towarów i usług właściwego dla usług opieki medycznej, jednak Nieruchomość nigdy nie była związana z tą działalnością. Nie była składnikiem przedsiębiorstwa, nie była środkiem trwałym, nie służyła wykonywaniu czynności opodatkowanych VAT ani czynności zwolnionych od VAT w ramach działalności medycznej i nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej.

Wnioskodawcy występują więc w odniesieniu do Nieruchomości nie jako przedsiębiorcy, lecz jako osoby prywatne rozporządzające własnym majątkiem rodzinnym. Sam fakt wykonywania przez jednego ze współwłaścicieli działalności zawodowej lub gospodarczej w innym zakresie nie powoduje, że sprzedaż majątku prywatnego staje się czynnością dokonywaną w charakterze podatnika VAT.

Kluczowe znaczenie dla oceny statusu sprzedającego ma wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10. TSUE wskazał, że osoby fizycznej sprzedającej grunt nie można uznać za podatnika VAT, jeżeli sprzedaż następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Dopiero podjęcie aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, polegających na zaangażowaniu środków podobnych do wykorzystywanych przez producentów, handlowców lub usługodawców, może prowadzić do uznania tej osoby za podatnika VAT. Trybunał podkreślił również, że sama liczba transakcji, podział gruntu na działki, okres dokonywania sprzedaży ani wysokość przychodów nie mają same w sobie charakteru decydującego, ponieważ okoliczności te mogą mieścić się w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

W przedstawionym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawcy nie podejmowali aktywnych działań właściwych profesjonalnemu handlowcowi nieruchomościami. Nie uzbrajali terenu, nie realizowali infrastruktury technicznej, nie wykonywali ogrodzeń, nie uzyskiwali warunków przyłączeniowych dla mediów, nie prowadzą profesjonalnej kampanii marketingowej, nie korzystają z pośrednika nieruchomości, nie zawarli umów z inwestorem lub deweloperem i nie udzielali podmiotom trzecim pełnomocnictw do działań mających przygotować grunt do sprzedaży.

Uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy oraz dokonanie podziału działki nr 1 nie przesądza o działaniu Wnioskodawców jako podatników VAT. Czynności te miały charakter porządkujący i zabezpieczający wartość majątku prywatnego. Nie były elementem zorganizowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego, deweloperskiego lub handlowego.

Wnioskodawcy nie przygotowują terenu do sprzedaży w sposób charakterystyczny dla przedsiębiorców zajmujących się obrotem nieruchomościami, lecz rozważają rozporządzenie składnikiem majątku rodzinnego nabytego wiele lat wcześniej.

Stanowisko Wnioskodawców znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 2 kwietnia 2025 r., sygn. 0112-KDIL3.4012.67.2025.4.MC. Sprawa ta dotyczyła sprzedaży działek powstałych z podziału nieruchomości. Organ uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe w zakresie braku opodatkowania VAT sprzedaży działek, biorąc pod uwagę między innymi brak uzbrojenia, brak ogrodzenia, brak doprowadzenia mediów, brak nakładów zwiększających wartość działek, brak korzystania z pośrednika oraz pozyskiwanie nabywców przez zwykłe ogłoszenia internetowe i informacje przekazywane prywatnie.

Analogiczny kierunek wynika z interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 7 kwietnia 2025 r., sygn. 0111-KDIB3-1.4012.24.2025.2.AB. W stanie faktycznym tej sprawy podatnik planował sprzedaż działek powstałych z podziału części nieruchomości, w tym przy wydzieleniu działek pod drogi wewnętrzne. Organ uznał, że planowana sprzedaż nie będzie dokonywana przez podatnika VAT, skoro nieruchomość nie została nabyta w celu odsprzedaży, podatnik nie wykonywał prac budowlanych, nie uzbrajał terenu, nie ogrodził działek, nie korzystał z profesjonalnych form reklamy, nie zawierał umów przedwstępnych, nie udzielał pełnomocnictw i nie prowadził działalności w zakresie obrotu nieruchomościami.

Szczególnie istotna jest również interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 16 maja 2025 r., sygn. 0114-KDIP4-2.4012.171.2025.2.AA. Dotyczyła ona osoby fizycznej będącej przedsiębiorcą i czynnym podatnikiem VAT, która planowała sprzedaż wydzielonych działek stanowiących część majątku prywatnego. Organ potwierdził, że sprzedaż takich działek nie powoduje działania w charakterze podatnika VAT, jeżeli grunt nie był wykorzystywany w działalności gospodarczej, nie był nabyty z intencją odsprzedaży, nie stanowił źródła przychodu, nie był udostępniany osobom trzecim, a podatnik nie podejmował czynności podnoszących jego wartość.

Przywołane interpretacje dotyczą stanów faktycznych zbliżonych do sytuacji Wnioskodawców.

W niniejszej sprawie również mamy do czynienia z majątkiem prywatnym i rodzinnym, nabytym wiele lat wcześniej, niewykorzystywanym w pozarolniczej działalności gospodarczej, nieudostępnianym odpłatnie, nieuzbrojonym i nieobjętym profesjonalną akcją sprzedażową. Okoliczność, że AA prowadzi działalność lekarską, nie ma znaczenia rozstrzygającego, ponieważ Nieruchomość nigdy nie była z tą działalnością związana.

Korzystny dla Wnioskodawców kierunek wykładni potwierdza także orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W wyroku z dnia 16 stycznia 2025 r., sygn. I FSK 2198/21, NSA wskazał, że dla oceny, czy sprzedaż działek następuje w charakterze podatnika VAT, istotny jest stopień aktywności sprzedającego w zakresie obrotu nieruchomościami oraz to, czy angażuje on środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców.

Z kolei w wyroku z dnia 23 kwietnia 2025 r., sygn. I FSK 2150/21, NSA zaakceptował stanowisko, że sam podział gruntu, nawet jeżeli służy osiągnięciu wyższej ceny, nie jest samodzielnie decydujący dla uznania sprzedającego za podatnika VAT. Takie elementy jak podział nieruchomości, czas trwania sprzedaży czy wysokość przychodów mogą mieścić się w ramach zarządu majątkiem prywatnym, jeżeli sprzedający nie podejmuje działań typowych dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami.

W konsekwencji Wnioskodawcy nie będą działali przy ewentualnej sprzedaży części Nieruchomości jako podatnicy VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Planowana sprzedaż będzie stanowiła czynność rozporządzenia majątkiem prywatnym.

Mając na uwadze przedstawiony opis zdarzenia przyszłego oraz stanowisko Wnioskodawców w zakresie zadanych pytań, Wnioskodawcy wnoszą o potwierdzenie, że ewentualna sprzedaż części Nieruchomości powstałych w wyniku podziału działki ewidencyjnej nr 1 będzie stanowiła rozporządzenie majątkiem prywatnym Wnioskodawców.

W zakresie podatku od towarów i usług Wnioskodawcy stoją na stanowisku, że przy ewentualnej sprzedaży części Nieruchomości nie będą działali jako podatnicy VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Sprzedaż będzie następstwem wykonywania prawa własności w ramach zarządu majątkiem prywatnym, a nie przejawem działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. Wnioskodawcy nie angażowali środków właściwych profesjonalnym handlowcom, w szczególności nie uzbrajali terenu, nie budowali infrastruktury, nie wykonywali ogrodzeń, nie uzyskiwali warunków przyłączeniowych, nie korzystają z pośrednika, nie prowadzą profesjonalnej kampanii marketingowej oraz nie działają w porozumieniu z inwestorem lub deweloperem.

Wnioskodawcy wskazują również, że przedstawione zdarzenie przyszłe ma charakter jednolity. Dotyczy ewentualnego rozporządzenia częściami jednej Nieruchomości, nabytej do majątku rodzinnego i prywatnego, powstałymi w wyniku podziału jednej działki ewidencyjnej nr 1. Wspólne dla całego zdarzenia są zasadnicze okoliczności faktyczne i prawne, w szczególności sposób oraz cel nabycia Nieruchomości, jej prywatny i rodzinny charakter, brak wykorzystania w pozarolniczej działalności gospodarczej, brak odpłatnego udostępniania, brak nakładów inwestycyjnych, brak profesjonalnej organizacji sprzedaży oraz brak zamiaru prowadzenia działalności w zakresie obrotu nieruchomościami.

W konsekwencji pytanie dotyczące podatku od towarów i usług odnosi się do jednej kwalifikacji prawnej zachowania Wnioskodawców, tj. ustalenia, czy w przedstawionych okolicznościach Wnioskodawcy będą działali jako podatnicy VAT, czy jako osoby prywatne rozporządzające majątkiem osobistym. Sama okoliczność, że w wyniku podziału geodezyjnego jednej działki powstało kilka części Nieruchomości, nie zmienia jednolitego charakteru opisanego zdarzenia przyszłego. Wnioskodawcy wnoszą zatem o potwierdzenie prawidłowości przedstawionego stanowiska w zakresie wszystkich trzech pytań objętych złożonym wnioskiem.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:

Zgodnie z przedstawionymi przepisami grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Towarem jest także udział w prawie własności nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”:

Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług również zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości) stanowi odpłatną dostawę towarów. Powyższe potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.

Kwestia współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795), zwanej dalej Kodeksem cywilnym.

Na mocy art. 195 Kodeksu cywilnego:

Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.

Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną postacią prawną własności.

Jak stanowi art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:

Na podstawie art. 196 § 2 Kodeksu cywilnego:

W świetle art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:

Przepis art. 198 Kodeksu cywilnego stanowi, że:

Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:

Jednocześnie w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że:

W myśl art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:

Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży działek wydzielonych z działki nr 1 istotne jest, czy w celu dokonania sprzedaży ww. działek, Zainteresowani (Pani AA i Pan BB) podjęli aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skutkowałoby to koniecznością uznania każdego z Państwa za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług.

Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku prywatnego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej.

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Co istotne – jak wskazał TSUE – dla uznania, że czynność sprzedaży działek następuje poza działalnością gospodarczą nie ma znaczenia fakt, że podmiot dokonujący dostawy jest „rolnikiem ryczałtowym”. Trybunał nie uznał za podatnika VAT w rozumieniu prawa UE osoby fizycznej dokonującej sprzedaży gruntu, która prowadziła działalność rolniczą na tym gruncie nabytym ze zwolnieniem od podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, jeżeli nie wykonywała ona dodatkowych czynności (oprócz podziału) w związku z tą sprzedażą.

Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

W rozumieniu powyższych twierdzeń pomóc mogą zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Dostawa towarów (np. nieruchomości) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działający w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT – co do zasady – mają dla określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.

Należy zatem ustalić, czy w analizowanej sprawie w odniesieniu do opisanej czynności sprzedaży działek będą Państwo spełniać przesłanki do uznania za podatnika podatku od towarów i usług.

Jak wyjaśniono wyżej – odwołując się zarówno do treści przepisów ustawy, jak i stanowiska judykatury – w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.

W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku prywatnego.

W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że w odniesieniu do zbywanych działek podejmowali Państwo działania charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta winna przy tym uwzględniać nie tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów kwalifikacji określonych działań jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale też brać pod uwagę całokształt tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu widzenia tego rodzaju działalności gospodarczej.

Uwzględniając powyższą analizę przepisów oraz przedstawione okoliczności sprawy wskazać należy, że w odniesieniu do planowanej sprzedaży działek powstałych z podziału działki nr 1 brak jest na ten moment przesłanek pozwalających uznać, że dokonując dostawy działek wystąpią Państwo w charakterze podatników w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzących działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy.

Jak wynika bowiem z przedstawionych okoliczności sprawy przysługują Państwu udziały po 1/2 części w prawie własności Nieruchomości. Nieruchomość stanowiła przed podziałem działkę ewidencyjną nr 1. Nabycie Nieruchomości nastąpiło na podstawie umowy o dział spadku i podział majątku dorobkowego oraz umowy darowizny. Nieruchomość nie została nabyta przez Państwa w celu dalszej odsprzedaży, prowadzenia działalności gospodarczej, działalności deweloperskiej, działalności inwestycyjnej ani działalności handlowej w zakresie nieruchomości. Od chwili nabycia Nieruchomość pozostawała składnikiem Państwa majątku prywatnego. Nieruchomość nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych, nie była amortyzowana, nie była ujmowana w kosztach uzyskania przychodów i nie była wykorzystywana w pozarolniczej działalności gospodarczej. Nie była również przedmiotem odpłatnego najmu, dzierżawy ani innych odpłatnych umów o podobnym charakterze. Nie uzyskiwali Państwo z Nieruchomości czynszu, wynagrodzenia ani innych przychodów z tytułu jej odpłatnego udostępniania. Nieruchomość miała charakter gruntu rolnego. W okresie, w którym Nieruchomość była wykorzystywana rolniczo, uprawą gruntu zajmował się Pan BB, który prowadził działalność rolniczą na własny rachunek jako rolnik indywidualny. Po przejściu na emeryturę rolniczą, co nastąpiło około 2019 r., Nieruchomość nie jest już uprawiana. Pani AA nie prowadziła upraw na Nieruchomości i nie wykorzystywała jej w działalności rolniczej. Pan BB nie prowadził i nie prowadzi pozarolniczej działalności gospodarczej, nie jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Przedmiotowa Nieruchomość nigdy nie była związana z prowadzoną przez Panią AA działalnością ani w jakikolwiek sposób w niej wykorzystywana. W związku z potrzebą ustalenia dopuszczalnego sposobu zagospodarowania Nieruchomości oraz uporządkowania jej struktury wystąpili Państwo o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Dla części działki nr 1 została wydana decyzja Wójta o warunkach zabudowy. Decyzją tą ustalono warunki zabudowy inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych do (…) sztuk wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy miało charakter porządkujący i zabezpieczający wartość Państwa majątku prywatnego. Nie było związane z podjęciem działalności inwestycyjnej, deweloperskiej ani handlowej. Państwa celem było ustalenie możliwego sposobu zagospodarowania Nieruchomości oraz umożliwienie jej racjonalnego uporządkowania, zwłaszcza wobec braku dalszych możliwości rodzinnego i rolniczego wykorzystywania gruntu. Decyzją Wójta zatwierdzono podział działki nr 1 na 16 działek. Podział działki nr 1 miał charakter formalno-administracyjny i był związany z uporządkowaniem struktury Nieruchomości oraz możliwością jej racjonalnego wykorzystania w przyszłości. Nie został dokonany pod konkretnego nabywcę, w ramach współpracy z inwestorem ani jako element przedsięwzięcia deweloperskiego, handlowego lub inwestycyjnego. Nie ponosili Państwo i nie planują ponosić nakładów zwiększających wartość działek w celu ich sprzedaży. W szczególności nie dokonywali Państwo uzbrojenia terenu, nie realizowali infrastruktury technicznej, nie budowali dróg, nie wykonywali ogrodzeń, nie uzyskiwali warunków przyłączeniowych dla mediów ani nie ponosili innych nakładów inwestycyjnych właściwych dla profesjonalnego przygotowania nieruchomości do sprzedaży. Nie rozpoczęli Państwo zorganizowanego procesu sprzedaży działek, nie zawarli umów przedwstępnych, umów zobowiązujących do sprzedaży ani umów rezerwacyjnych. Nie zawarli Państwo również umów z inwestorem, deweloperem, pośrednikiem nieruchomości ani innym profesjonalnym podmiotem działającym na rynku nieruchomości. W pierwszej kolejności zakładają Państwo sprzedaż bezpośrednią, bez korzystania z usług pośrednika nieruchomości. Nie planują Państwo prowadzenia zorganizowanej kampanii marketingowej. Nie prowadzą biura sprzedaży, nie zatrudniają osób odpowiedzialnych za sprzedaż nieruchomości i nie wykorzystują narzędzi sprzedaży właściwych dla przedsiębiorców profesjonalnie zajmujących się obrotem nieruchomościami. Nie wykluczają Państwo jedynie zamieszczenia zwykłych ogłoszeń informacyjnych w Internecie, w tym na ogólnodostępnych portalach ogłoszeniowych. Takie działania miałyby wyłącznie charakter poinformowania potencjalnych nabywców o możliwości sprzedaży, a nie charakter profesjonalnej kampanii reklamowej. Sprzedaż działek, o ile do niej dojdzie, będzie następowała sukcesywnie, w zależności od Państwa przyszłych potrzeb osobistych, rodzinnych i majątkowych. Nie planują Państwo prowadzenia zorganizowanego przedsięwzięcia sprzedażowego ani działalności polegającej na powtarzalnym nabywaniu, przygotowywaniu i zbywaniu nieruchomości.

W analizowanej sprawie brak jest zatem przesłanek świadczących o takiej Państwa aktywności w przedmiocie sprzedaży działek powstałych z podziału działki nr 1, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności). Nie wystąpił bowiem ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że planowana sprzedaż nieruchomości będzie wypełniać przesłanki działalności gospodarczej. Nie podejmą Państwo takich aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Działania podejmowane przez Państwa należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Sprzedając działki będą Państwo korzystali z przysługującego Państwu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, co oznacza, że nie wypełnią Państwo przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, i nie wystąpią w roli podatników podatku od towarów i usług prowadzących działalność gospodarczą – w stosunku do tych transakcji.

W tym miejscu należy wskazać na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 234/16, w którym sąd stwierdził, że: „Uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla czterech działek powstałych w wyniku podziału działki siedliskowej, a także sprzedaż za pośrednictwem portali internetowych oraz biura nieruchomości nie stanowi o zawodowej działalności skarżącej. (…) Korzystanie z biura nieruchomości czy portali internetowych przy sprzedaży nieruchomości przemawia raczej za tym, że skarżąca nie zajmuje się profesjonalnym obrotem nieruchomościami. Trudno przy tym wyobrazić sobie w jaki inny sposób mogłaby znaleźć potencjalnych nabywców działek”.

Wobec powyższego, dokonując sprzedaży Nieruchomości – działek powstałych z podziału działki nr 1 – będą Państwo korzystać z przysługującego Państwu prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Państwa cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie sprzedaży ww. działek, a ich dostawę cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

W konsekwencji, sprzedaż działek powstałych w wyniku podziału działki nr 1 nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Podsumowując, sprzedaż części Nieruchomości – działek powstałych w wyniku podziału działki ewidencyjnej nr 1 będzie czynnością dokonywaną przez Państwa w ramach zarządu majątkiem prywatnym, a tym samym nie będą Państwo działali w tym zakresie jako podatnicy podatku od towarów i usług prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.

Tym samym, Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Wniosek w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych podlega odrębnemu rozpatrzeniu.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

·   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

Pani AA (Zainteresowana będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·   w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·   w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.