Wnioskodawca prowadzi internetową platformę marketplace oferującą płatną usługę weryfikacji elektronicznej „C”. Usługa polega na ręcznej weryfikacji przez administratora zdjęć przesyłanych przez użytkowników w celu potwierdzenia posiadania fizycznych przedmiotów. Po weryfikacji do kolekcji użytkownika dodawana jest cyfrowa kopia produktu. Usługa jest…
Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest:
- prawidłowe – w zakresie uznania, że usługa weryfikacji „C” nie stanowi usługi świadczonej drogą elektroniczną w rozumieniu art. 2 pkt 26 ustawy,
- nieprawidłowe – w zakresie określenia miejsca świadczenia usługi weryfikacji „C” w transakcjach z klientami w różnych państwach członkowskich UE.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
15 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 15 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, w zakresie:
- uznania, że usługa weryfikacji „C” nie stanowi usługi świadczonej drogą elektroniczną w rozumieniu art. 2 pkt 26 ustawy,
- określenia miejsca świadczenia usługi weryfikacji „C” w transakcjach z klientami w różnych państwach członkowskich UE.
Uzupełnili go Państwo pismem z 18 września 2025 r. (wpływ 18 września 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca, „A” .S.A. (adres: Polska), prowadzi „B”, internetową platformę marketplace wielosprzedawcową dla koszulek sportowych i towarów (...).
Jedną z funkcji jest usługa „C”, płatny proces weryfikacji elektronicznej (opłata około (...) USD za przedmiot), w ramach którego użytkownicy przesyłają zdjęcia fizycznych przedmiotów (np. koszulek) wraz z kartką zawierającą nazwę użytkownika, datę i szczegóły przedmiotu w celu potwierdzenia posiadania. Po przesłaniu, administrator „B” zawsze przeprowadza ręczną weryfikację przesłanych zdjęć i informacji, podwójnie sprawdza w bazach danych w razie potrzeby i może zażądać do dwóch dodatkowych przesłanych materiałów, jeśli jakość jest niewystarczająca, przy czym takie żądania zawsze obsługiwane są przez administratora.
Po pomyślnej weryfikacji, cyfrowa kopia produktu jest dodawana do kolekcji online użytkownika na platformie, wraz z cyfrowym znacznikiem, widocznym dla innych użytkowników.
Usługa jest dostępna dla zarejestrowanych użytkowników w całej Europie i Wielkiej Brytanii, z planami na USA. Jest świadczona przez Internet, ale obejmuje konsekwentną interwencję ludzką poprzez przegląd administratora. W usłudze nie są zaangażowane żadne fizyczne towary.
Doprecyzowanie opisu sprawy (pismem z 18 września 2025 r.)
1. Klienci nabywający usługę „C” nie są podatnikami w rozumieniu art. 28a ustawy o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.). Są to osoby fizyczne (konsumenci) prowadzące działalność niegospodarczą, z miejscem zamieszkania w różnych państwach członkowskich UE, Wielkiej Brytanii lub planowanej ekspansji na USA.
2. Świadczenie usługi „C” odbywa się za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej.
3. Świadczenie usługi „C” nie jest zasadniczo zautomatyzowane, ponieważ zawsze wymaga ręcznej weryfikacji przez administratora.
4. Świadczenie usługi „C” nie wymaga minimalnego udziału człowieka, lecz konsekwentnej interwencji ludzkiej poprzez przegląd administratora, sprawdzanie baz danych i żądania dodatkowych materiałów, jeśli potrzebne.
5. Świadczenie usługi „C” bez wykorzystania technologii informacyjnej byłoby niemożliwe, jednak ze względu na wymaganą interwencję ludzką nie spełnia definicji usług świadczonych drogą elektroniczną.
Pytania (ostatecznie sformułowane w piśmie z 18 września 2025 r.)
1. Czy usługa weryfikacji „C” kwalifikuje się jako usługa świadczona drogą elektroniczną w rozumieniu art. 2 pkt 26 ustawy o VAT, czy też jako usługa ogólna zgodnie z art. 28b i art. 28c?
2. Jakie jest miejsce świadczenia usługi „C” w transakcjach B2C z klientami w różnych państwach członkowskich UE, zgodnie z art. 28b i art. 28c ustawy o VAT?
Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie wyrażone w piśmie z 18 września 2025 r.)
Zdaniem Wnioskodawcy, usługa „C” nie kwalifikuje się jako usługa świadczona drogą elektroniczną w rozumieniu art. 2 pkt 26 ustawy o VAT, ponieważ wymaga konsekwentnej interwencji ludzkiej (np. obowiązkowy ręczny przegląd przesłanych materiałów przez administratora i sprawdzanie baz danych). Powinna być klasyfikowana jako ogólna usługa weryfikacyjna, z miejscem świadczenia w lokalizacji dostawcy (Polska) zgodnie z art. 28c. Dla transgranicznych dostaw B2C miejsce świadczenia podlega ogólnym zasadom art. 28b i art. 28c, raportowane przez OSS, jeśli dotyczy. Brak EU VAT dla transakcji non-EU, ale lokalne podatki mogą się stosować.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przestawili Państwo jest:
- prawidłowe – w zakresie uznania, że usługa weryfikacji „C” nie stanowi usługi świadczonej drogą elektroniczną w rozumieniu art. 2 pkt 26 ustawy,
- nieprawidłowe – w zakresie określenia miejsca świadczenia usługi weryfikacji „C” w transakcjach z klientami w różnych państwach członkowskich UE.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:
1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2) eksport towarów;
3) import towarów na terytorium kraju;
4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju.
W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:
Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
Jak stanowi art. 2 pkt 4 ustawy:
Przez terytorium państwa członkowskiego rozumie się terytorium państwa wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
Według art. 2 pkt 5 ustawy:
Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
Towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).
Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy zwrócić uwagę na to, że usługą jest tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący z niego korzyść. Wskazać należy bowiem, że czynnikiem wyróżniającym określoną czynność jako czynność usługową (usługę) jest przede wszystkim to, że świadczenie tej czynności zmierza do bezpośredniego zaspokojenia określonej potrzeby zamawiającego.
W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.
Zauważyć należy, że samo stwierdzenie, że podmiot dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu (w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy) nie jest wystarczającą przesłanką, aby daną czynność opodatkować podatkiem od towarów i usług. Istotnym jest, aby w ramach określonych transakcji podmiot działał w charakterze podatnika, a więc osoby prowadzącej działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
Działalność gospodarcza, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Z opisu sprawy wynika, że prowadzą Państwo „B”, internetową platformę marketplace wielosprzedawcową dla koszulek sportowych i towarów (...).
Jedną z funkcji jest usługa „C”, płatny proces weryfikacji elektronicznej (opłata około (...) USD za przedmiot), w ramach którego użytkownicy przesyłają zdjęcia fizycznych przedmiotów (np. koszulek) wraz z kartką zawierającą nazwę użytkownika, datę i szczegóły przedmiotu w celu potwierdzenia posiadania. Po przesłaniu, administrator „B” zawsze przeprowadza ręczną weryfikację przesłanych zdjęć i informacji, podwójnie sprawdza w bazach danych w razie potrzeby i może zażądać do dwóch dodatkowych przesłanych materiałów, jeśli jakość jest niewystarczająca, przy czym takie żądania zawsze obsługiwane są przez administratora.
Po pomyślnej weryfikacji, cyfrowa kopia produktu jest dodawana do kolekcji online użytkownika na platformie, wraz z cyfrowym znacznikiem, widocznym dla innych użytkowników.
Usługa jest dostępna dla zarejestrowanych użytkowników w całej Europie i Wielkiej Brytanii, z planami na USA. Jest świadczona przez Internet, ale obejmuje konsekwentną interwencję ludzką poprzez przegląd administratora. W usłudze nie są zaangażowane żadne fizyczne towary. Świadczenie usługi „C” odbywa się za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej.
Świadczenie usługi „C” nie jest zasadniczo zautomatyzowane, ponieważ zawsze wymaga ręcznej weryfikacji przez administratora.
Świadczenie usługi „C” nie wymaga minimalnego udziału człowieka, lecz konsekwentnej interwencji ludzkiej poprzez przegląd administratora, sprawdzanie baz danych i żądania dodatkowych materiałów, jeśli potrzebne.
Świadczenie usługi „C” bez wykorzystania technologii informacyjnej byłoby niemożliwe, jednak ze względu na wymaganą interwencję ludzką nie spełnia definicji usług świadczonych drogą elektroniczną.
Klienci nabywający usługę „C” nie są podatnikami w rozumieniu art. 28a ustawy.
Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą wskazania, czy usługa weryfikacji „C” kwalifikuje się jako usługa świadczona drogą elektroniczną w rozumieniu art. 2 pkt 26 ustawy.
Zgodnie z art. 2 pkt 26 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach mowa jest o usługach elektronicznych, rozumie się przez to usługi świadczone drogą elektroniczną, o których mowa w art. 7 rozporządzenia 282/2011.
Na podstawie art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z dnia 23 marca 2011 r. str. 1 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem 282/2011:
Do „usług świadczonych drogą elektroniczną”, o których mowa w dyrektywie 2006/112/WE, należą usługi świadczone za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej, których świadczenie – ze względu na ich charakter – jest zasadniczo zautomatyzowane i wymaga minimalnego udziału człowieka, a ich wykonanie bez wykorzystania technologii informacyjnej jest niemożliwe.
W myśl art. 7 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
Ustęp 1 obejmuje w szczególności:
a) ogólnie dostawy produktów w formie cyfrowej, łącznie z oprogramowaniem, jego modyfikacjami lub nowszymi wersjami;
b) usługi umożliwiające lub wspomagające obecność przedsiębiorstw lub osób w sieci elektronicznej, takich jak witryna lub strona internetowa;
c) usługi generowane automatycznie przez komputer i przesyłane poprzez internet lub sieć elektroniczną w odpowiedzi na określone dane wprowadzone przez usługobiorcę;
d) odpłatne przekazywanie prawa do wystawiania na aukcji towarów lub usług za pośrednictwem witryny internetowej działającej jako rynek online, na którym potencjalni kupujący przedstawiają swoje oferty przy wykorzystaniu automatycznych procedur oraz na którym strony są informowane o dokonaniu sprzedaży za pomocą poczty elektronicznej generowanej automatycznie przez komputer;
e) pakiety usług internetowych oferujące dostęp do informacji, w których element telekomunikacyjny ma charakter pomocniczy i drugorzędny (to znaczy pakiety wykraczające poza oferowanie samego dostępu do Internetu i obejmujące inne elementy, takie jak strony, które umożliwiają dostęp do aktualnych wiadomości, informacji meteorologicznych lub turystycznych, gier, umożliwiają hosting witryn internetowych, dostęp do grup dyskusyjnych; itp.);
f) usługi wyszczególnione w załączniku I.
Załącznik I zawiera następujące usługi:
1. Punkt 1 załącznika II do dyrektywy 2006/112/WE:
a) tworzenie i hosting witryn internetowych;
b) automatyczna konserwacja oprogramowania, zdalnie i online;
c) zdalne zarządzanie systemami;
d) hurtownie danych online, umożliwiające elektroniczne przechowywanie i wyszukiwanie konkretnych danych;
e) dostarczanie online przestrzeni na dysku na żądanie.
2. Punkt 2 załącznika II do dyrektywy 2006/112/WE:
a) uzyskiwanie dostępu online i pobieranie oprogramowania (w szczególności programy w zakresie zamówień publicznych/księgowości, programy antywirusowe) oraz jego uaktualnień;
b) oprogramowanie blokujące pojawianie się banerów reklamowych;
c) sterowniki do pobierania, takie jak programy ustawiające interfejsy komputera i urządzeń peryferyjnych (np. drukarek);
d) automatyczna instalacja online filtrów na witrynach internetowych;
e) automatyczna instalacja online zabezpieczeń typu firewall.
3. Punkt 3 załącznika II do dyrektywy 2006/112/WE:
a) uzyskiwanie dostępu i pobieranie motywów pulpitów;
b) uzyskiwanie dostępu i pobieranie obrazów, fotografii i wygaszaczy ekranu;
c) zawartość książek w formie cyfrowej i innych publikacji elektronicznych;
d) prenumerata gazet i czasopism publikowanych online;
e) dzienniki logowania i statystyki odwiedzania stron internetowych;
f) wiadomości, informacje o sytuacji na drogach oraz prognozy pogody online;
g) informacje generowane automatycznie online przez oprogramowanie po wprowadzeniu przez klienta określonych danych, takich jak dane prawne lub finansowe (w szczególności stale uaktualniane kursy giełdowe);
h) dostarczanie przestrzeni reklamowej, szczególnie banerów reklamowych na stronach lub witrynach internetowych;
i) korzystanie z wyszukiwarek i katalogów internetowych.
4. Punkt 4 załącznika II do dyrektywy 2006/112/WE:
a) uzyskiwanie dostępu i pobieranie muzyki na komputery i telefony komórkowe;
b) uzyskiwanie dostępu i pobieranie sygnałów dźwiękowych, urywków nagrań, dzwonków i innych dźwięków;
c) uzyskiwanie dostępu do filmów i ich pobieranie;
d) pobieranie gier na komputery i telefony komórkowe;
e) uzyskiwanie dostępu do automatycznych gier online, które wymagają użycia Internetu lub innych podobnych sieci elektronicznych, gdy gracze są od siebie oddaleni;
f) odbieranie programów radiowych lub telewizyjnych rozpowszechnianych za pomocą sieci radiowej lub telewizyjnej, internetu lub podobnej sieci elektronicznej, tj. słuchanie lub oglądanie programów w momencie wybranym przez użytkownika, na jego indywidualne życzenie, na podstawie katalogu programów wybranych przez dostawcę usług medialnych, np. telewizja lub wideo na życzenie;
g) odbieranie programów radiowych lub telewizyjnych rozpowszechnianych za pomocą internetu lub podobnej sieci elektronicznej (streaming IP), chyba że są one nadawane jednocześnie z ich transmisją lub retransmisją za pomocą sieci radiowych lub telewizyjnych;
h) dostawa treści audio i audiowizualnych za pomocą sieci komunikacyjnych, które to treści nie są udostępniane przez dostawcę usług medialnych i nie są objęte jego odpowiedzialnością redakcyjną;
i) dalsza dostawa treści audio i audiowizualnych należących do dostawcy usług medialnych, lecz dostarczanych przez inny podmiot za pomocą sieci komunikacyjnych.
5. Punkt 5 załącznika II do dyrektywy 2006/112/WE:
a) automatyczne nauczanie na odległość, którego funkcjonowanie wymaga użycia Internetu lub podobnej sieci elektronicznej, wymagające niewielkiego bądź niewymagające żadnego udziału człowieka, łącznie z klasami wirtualnymi, z wyjątkiem sytuacji, gdzie Internet lub podobna sieć elektroniczna wykorzystywana jest jako proste narzędzie służące komunikowaniu się nauczyciela z uczniem;
b) ćwiczenia wypełniane przez ucznia online i sprawdzane automatycznie, bez udziału człowieka.
Natomiast, z art. 7 ust. 3 rozporządzenia 282/2011 wynika, że:
Ustęp 1 nie ma zastosowania do:
a) usług nadawczych;
b) usług telekomunikacyjnych;
c) towarów, w przypadku których zamawianie i obsługa zamówienia odbywają się elektronicznie;
d) płyt CD-ROM, dyskietek i podobnych nośników fizycznych;
e) materiałów drukowanych, takich jak książki, biuletyny, gazety lub czasopisma;
f) płyt CD i kaset magnetofonowych;
g) kaset wideo i płyt DVD;
h) gier na płytach CD-ROM;
i) usług świadczonych przez specjalistów, takich jak prawnicy i doradcy finansowi, którzy udzielają swym klientom porad za pomocą poczty elektronicznej;
j) usług edukacyjnych, w ramach których treść kursu przekazywana jest przez nauczyciela za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej (tzn. przez zdalne połączenie);
k) usług fizycznych off-line naprawy sprzętu komputerowego;
l) hurtowni danych off-line;
m) usług reklamowych, w szczególności w gazetach, na plakatach i w telewizji;
n) usług centrum wsparcia telefonicznego;
o) usług edukacyjnych obejmujących wyłącznie kursy korespondencyjne, takie jak kursy za pośrednictwem poczty;
p) konwencjonalnych usług aukcyjnych, przy których niezbędny jest bezpośredni udział, niezależnie od sposobu składania ofert;
q-s) (uchylone);
t) biletów wstępu na imprezy kulturalne, artystyczne, sportowe, naukowe, edukacyjne, rozrywkowe lub podobne, zarezerwowanych online;
u) zakwaterowania, wynajmu samochodów, usług restauracyjnych, przewozu osób lub podobnych usług zarezerwowanych online.
Z powołanych przepisów wynika, że warunkiem koniecznym uznania usługi, za usługę elektroniczną jest to, aby była ona świadczona za pomocą Internetu lub podobnej sieci elektronicznej. Warunek ten jednak nie jest wystarczający do uznania usługi za usługę elektroniczną w rozumieniu powołanych powyżej przepisów. Istotne jest wystąpienie następujących cech świadczonych usług:
- realizacja za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej,
- świadczenie usługi jest zautomatyzowane, a udział człowieka jest niewielki,
- jej wykonanie bez wykorzystania technologii informatycznej jest niemożliwe,
- usługa nie jest objęta wyłączeniami zawartymi w art. 7 ust. 3 rozporządzenia 282/2011.
Mając na uwadze przedstawiony przez Państwa opis sprawy oraz powołane przepisy prawa należy stwierdzić, że usługa weryfikacji „C” nie będzie stanowić usługi elektronicznej, o której mowa w art. 2 pkt 26 ustawy w zw. z art. 7 rozporządzenia 282/2011, gdyż – jak wynika z opisu sprawy:
- świadczenie usługi „C” nie jest zasadniczo zautomatyzowane, ponieważ zawsze wymaga ręcznej weryfikacji przez administratora,
- świadczenie usługi „C” wymaga konsekwentnej interwencji ludzkiej poprzez przegląd administratora, sprawdzanie baz danych i żądania dodatkowych materiałów, jeśli potrzebne.
Podsumowując, usługa weryfikacji „C”, nie kwalifikuje się jako usługa świadczona drogą elektroniczną w rozumieniu art. 2 pkt 26 ustawy.
Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 jest prawidłowe.
W dalszej kolejności Państwa wątpliwości dotyczą wskazania, jakie jest miejsce świadczenia usługi „C” w transakcjach B2C z klientami w różnych państwach członkowskich UE.
Kwestie miejsca świadczenia usług regulują przepisy Działu V Rozdział 3 ustawy – Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług.
Stosownie do art. 28a ustawy:
Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
1) Ilekroć jest mowa o podatniku – rozumie się przez to:
a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6;
b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej;
2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
Wskazany przepis art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.
Na podstawie art. 28b ust. 1-3 ustawy:
1. Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
2. W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
3. W przypadku gdy podatnik będący usługobiorcą nie posiada siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w ust. 2, miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym posiada on stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.
Ww. przepisy dotyczą przypadków gdy usługi są świadczone dla podatników. Wiążą one miejsce świadczenia (opodatkowania) usługi z siedzibą usługobiorcy ewentualnie z jego stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej albo ze stałym miejscem zamieszkania lub zwykłym miejscem pobytu.
Jak stanowi art. 28c ust. 1 ustawy:
Miejscem świadczenia usług na rzecz podmiotów niebędących podatnikami jest miejsce, w którym usługodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 oraz art. 28d, art. 28e, art. 28f ust. 1, 2 i 3, art. 28g ust. 2 i art. 28h-28n.
Z powołanego art. 28c ust. 1 ustawy wynika, że miejscem świadczenia usług na rzecz podmiotów niebędących podatnikami jest miejsce, w którym usługodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej. Zasada ta ma zastosowanie wówczas gdy przepisy szczególne, o których mowa w art. 28c ust. 2 i 3 oraz art. 28d, art. 28e, art. 28f ust. 1, 2 i 3, art. 28g ust. 2 i art. 28h-28n ustawy, nie przewidują innych zasad ustalenia ich miejsca świadczenia.
Jak wskazali Państwo we wniosku, klienci nabywający usługę „C” nie są podatnikami w rozumieniu art. 28a ustawy.
Z kolei, jak wyżej rozstrzygnięto, usługa weryfikacji „C”, nie kwalifikuje się jako usługa świadczona drogą elektroniczną w rozumieniu art. 2 pkt 26 ustawy.
Wobec powyższego należy stwierdzić, że dla wskazanej usługi przepisy szczególne nie przewidują innych zasad ustalenia miejsca jej świadczenia.
Zatem, miejsce świadczenia usługi „C” w transakcjach B2C z klientami w różnych państwach członkowskich UE należy ustalić zgodnie z art. 28c ustawy. Tym samym, miejscem świadczenia ww. usługi będzie miejsce, w którym usługodawca (Państwo) posiada siedzibę działalności gospodarczej, tj. terytorium Polski.
Podsumowując, miejscem świadczenia usługi „C” w transakcjach B2C z klientami w różnych państwach członkowskich UE, zgodnie z art. 28c ustawy, jest terytorium Polski.
Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 zgodnie, z którym „dla transgranicznych dostaw B2C miejsce świadczenia podlega ogólnym zasadom art. 28b i art. 28c” oceniając całościowo jest nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Należy ponadto podkreślić, że zakres przedmiotowy wniosku wyznacza zadane przez Państwa pytanie. Wskazuję tym samym, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem państwa wniosku (zapytań). Inne kwestie przedstawione we własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniami, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone. Dotyczy to w szczególności kwestii sposobu dokonania rozliczenia świadczonej usługi.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo