Spółka, podatnik VAT z Polski, sprzedaje towary innym przedsiębiorcom w transakcjach, które mogą być wewnątrzwspólnotową dostawą towarów, eksportem lub dostawą poza terytorium Polski. Nabywcy posiadają polski numer NIP, ale na fakturach wystawianych przez nich w imieniu i na rzecz Spółki (na podstawie umów, które mogą mieć różne formy) nie widnieje ten polski NIP;…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
5 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 2 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie wskazania, czy w odniesieniu do transakcji przedstawionych we wniosku, Spółka nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą i jest zarejestrowany w Polsce jako „podatnik VAT czynny” oraz jako „podatnik VAT UE”. W ramach tej działalności Spółka m.in. sprzedaje innym przedsiębiorcom („nabywcy”) towary. Transakcje te stanowią, z perspektywy przepisów o VAT:
(i) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów („WDT”), lub
(ii) eksport towarów, lub
(iii) dostawę towarów poza terytorium Polski.
Jeśli sprzedaż towarów stanowi WDT, nabywca posiada numer identyfikacyjny nadany mu dla celów podatku od wartości dodanej przez państwo członkowskie UE inne niż Polska, zawierający dwuliterowy kod właściwy dla tego państwa, którego ważność Spółka weryfikuje za pomocą internetowego systemu wymiany informacji o VAT (VIES). Numer taki nabywca może (ale nie musi) posiadać również, jeśli sprzedaż stanowi jedną z pozostałych dwóch, wyżej wymienionych transakcji.
Nabywca jest również zarejestrowany jako „podatnik VAT czynny” w Polsce i posiada polski numer identyfikacji podatkowej („NIP”).
Wnioskodawca zawarł z nabywcami umowy w sprawie wystawiania przez nich faktur w imieniu i na rzecz Spółki, w których została określona procedura zatwierdzania poszczególnych faktur przez Wnioskodawcę. Umowa może mieć: (i) formę pisemną, tj. formę dokumentu podpisanego przez osoby umocowane do reprezentacji Wnioskodawcy i nabywcy, jak również (ii) inną formę, w tym formę ustną lub dorozumianą.
Na podstawie powyższych umów nabywcy wystawiają faktury (w imieniu i na rzecz Wnioskodawcy) w odniesieniu do wskazanych wcześniej transakcji. Na fakturach tych nie widnieje polski NIP nabywcy. W przypadku gdy faktura dotyczy transakcji stanowiącej WDT, widnieje na niej natomiast numer identyfikacyjny nadany nabywcy dla celów podatku od wartości dodanej przez państwo członkowskie UE inne niż Polska.
Łączna wartość sprzedaży u Wnioskodawcy wraz z kwotą podatku przekroczyła w 2024 r. kwotę 200 mln zł.
Pytanie
Wnioskodawca chciałby potwierdzić, czy w odniesieniu do transakcji przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur („KSeF”)?
Państwa stanowisko w sprawie
Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w odniesieniu do transakcji przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanej przy użyciu KSeF. Poniżej Wnioskodawca przedstawia uzasadnienie swojego stanowiska.
Zgodnie z art. 106ga ust. 1 w zw. z art. 145l ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym od 1 lutego 2026 r., podatnicy, u których wartość sprzedaży brutto za 2024 r. przekroczyła 200 mln zł, są od 1 lutego 2026 r. obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu KSeF. Obowiązek ten zasadniczo odnosi się do wszystkich przypadków, w których zgodnie z art. 106a zastosowanie znajdują przepisy polskiej ustawy o VAT o fakturowaniu, w tym do WDT czy eksportu z Polski jak również do dostaw towarów poza terytorium kraju, jeśli sprzedawca, tak jak Spółka, ma siedzibę w Polsce.
Jednakże, z § 2 pkt 5 rozporządzenia wynika, że obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF nie ma m.in. w przypadku dostawy towarów udokumentowanych fakturami wystawianymi przez nabywcę towarów w imieniu i na rzecz dostawcy, zgodnie z art. 106d ust. 1 ustawy o VAT, o ile nabywca ten nie jest zidentyfikowany na potrzeby danej czynności za pomocą numeru identyfikacji podatkowej (NIP).
Nie ulega wątpliwości, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym spełnione są wynikające z art. 106d ust. 1 ustawy o VAT, warunki do wystawiania faktur przez nabywcę w imieniu i na rzecz Wnioskodawcy. Nabywca i Spółka zawarli bowiem umowę w sprawie wystawiania takich faktur, która określa procedurę ich zatwierdzania przez Spółkę – przy czym forma w jakiej ta umowa została zawarta jest nieistotna, gdyż przepisy nie wymagają dla takiej umowy żadnej szczególnej formy. Wątpliwość budzi natomiast to, czy spełniony jest drugi warunek zwolnienia z obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych – mianowicie to, czy nabywca nie jest zidentyfikowany na potrzeby danej czynności za pomocą numeru identyfikacji podatkowej (NIP). Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wynika bowiem, że nabywca ma polski NIP i jest zarejestrowany w Polsce jako „podatnik VAT czynny”, jednak jego polski NIP nie widnieje na fakturach wystawianych przez niego w imieniu Spółki.
Z uzasadnienia do projektu rozporządzenia wynika, że powyższy warunek jest spełniony zarówno wtedy, gdy nabywca nie posiada polskiego NIP jak i wtedy gdy go posiada, ale nie posługuje się nim na potrzeby konkretnej czynności. Jak wyjaśnia w uzasadnieniu Ministerstwo Finansów, przypadek o którym mowa w § 2 pkt 5 rozporządzenia dotyczy podmiotów, które podjęły się, w ramach umowy z podatnikiem, obowiązku wystawienia faktury w jego imieniu i na jego rzecz, ale dla tej konkretnej transakcji nie posługują się numerem identyfikacji podatkowej (NIP) i ze względu na to, że w KSeF warunkiem wystawiania faktur jest posługiwanie się tym numerem, niezbędnym jest wyłączenie takich przypadków z obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych.
Podobne wnioski wynikają z lektury tzw. Podręcznika KSeF 2.0 (Cz. III Dodatkowe funkcjonalności KSeF, strona 28, https://ksef.podatki.gov.pl/media/ruthftwo/podrecznik-ksef-2-0-cz-iii-dodatkowe -funkcjonalnosci-ksef.pdf, data dostępu: 26 stycznia 2026 r.). Ministerstwo Finansów wskazało w nim bowiem, że jeśli nabywca nie posłuży się identyfikatorem podatkowym NIP, nie będzie technicznej możliwości nadania mu odpowiednich uprawnień w systemie – a to z kolei uzasadnia wyłączenie takich przypadków z obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych w KSeF.
Z powyższego wynika, że nabywca nie jest dla danej czynności zidentyfikowany za pomocą NIP w rozumieniu § 2 pkt 5 rozporządzenia, jeśli dla tej czynności nie posługuje się polskim NIP, nawet jeśli go posiada.
Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wynika, że polski NIP nabywcy nie znajduje się na fakturach wystawianych przez niego w imieniu i na rzecz Spółki. Oznacza to, że nabywca się tym identyfikatorem podatkowym nie posługuje. Zdaniem Spółki, w kontekście samofakturowania trudno byłoby wskazać, co innego może oznaczać nieposługiwanie się polskim NIP przez nabywcę. W przedstawionym zdarzeniu przyszłym spełnione są zatem warunki wynikające z § 2 pkt 5 rozporządzenia, wobec czego, na podstawie tego przepisu nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF w odniesieniu do wskazanych wyżej transakcji.
W powyższym kontekście istotne są jeszcze dwie kwestie:
- po pierwsze, art. 224 dyrektywy 2006/112 regulujący procedurę samofakturowania stanowi, że Państwo członkowskie może wymagać, aby takie faktury były wystawiane w imieniu i na rzecz podatnika. Oznacza to, że w zależności od decyzji państwa członkowskiego nabywca w ramach procedury samofakturowania wystawia faktury we własnym imieniu lub w imieniu sprzedawcy. Polska skorzystała z powyższej opcji (zgodnie z treścią art. 106d ustawy o VAT), co oznacza że nabywca wystawia faktury „w imieniu” sprzedawcy a zatem wystawcą „polskiej” faktury z perspektywy prawnej jest zawsze sprzedawca zaś nabywca działa w jego imieniu podobnie jak może to robić jego pracownik. Opisane w zdarzeniu przyszłym faktury są zatem prawnie fakturami Spółki, a zatem jest ona zainteresowana ustaleniem, w jakiej formie powinny być one wystawiane,
- po drugie, w zakresie w jakim dostawa towarów ma miejsce w innym państwie członkowskim UE obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF nie wystąpi dlatego, że transakcje te nie będą objęte zakresem stosowania polskich przepisów o fakturowaniu, na podstawie art. 106a pkt 2 lit. a ustawy o VAT.
Mając na uwadze powyższe, Spółka wnosi o potwierdzenie poprawności swojego stanowiska, że w odniesieniu do transakcji przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego czyli WDT i eksport towarów z Polski oraz dostawa towarów poza Polską, nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF, jeśli faktury te są wystawiane przez nabywcę w imieniu i na rzecz Spółki i nie widnieje na nich polski NIP nabywcy.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlega:
1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2) eksport towarów;
3) import towarów na terytorium kraju;
4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju – rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:
Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy:
Przez eksport towarów rozumie się dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez:
a) dostawcę lub na jego rzecz, lub
b) nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z wyłączeniem towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów wyposażenia lub zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych lub innych środków transportu służących do celów prywatnych
- jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych.
Według art. 13 ust. 1 ustawy:
Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.
Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Przepis art. 2 pkt 31 ustawy stanowi, że:
Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o fakturze – rozumie się przez to dokument w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej zawierający dane wymagane ustawą i przepisami wydanymi na jej podstawie.
Na podstawie art. 2 pkt 32 ustawy:
Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o fakturze elektronicznej – rozumie się przez to fakturę w postaci elektronicznej wystawioną i otrzymaną w dowolnym formacie elektronicznym.
Według art. 2 pkt 32a ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej – rozumie się przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.
Zgodnie z art. 106a ustawy:
Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do:
1) sprzedaży, z wyjątkiem:
a) przypadków, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1a, w których usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego i faktura dokumentująca te transakcje nie jest wystawiana przez usługobiorcę lub nabywcę towarów w imieniu i na rzecz usługodawcy lub dokonującego dostawy towarów,
b) czynności rozliczanych w procedurach szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a, 7 i 9, dla których państwem członkowskim identyfikacji w rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest państwo członkowskie inne niż Rzeczpospolita Polska;
2) dostawy towarów i świadczenia usług dokonywanych przez podatnika posiadającego na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywane są te czynności, a w przypadku braku na terytorium kraju siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej – posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe miejsce pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy miejscem świadczenia jest terytorium:
a) państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę lub usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika,
b) państwa trzeciego;
3) dostawy towarów i świadczenia usług rozliczanych w procedurach szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a i 7, przez podatników zidentyfikowanych na potrzeby tych procedur, dla których państwem członkowskim identyfikacji w rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest Rzeczpospolita Polska;
4) sprzedaży na odległość towarów importowanych, rozliczanej w procedurze szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 9, przez podatników zidentyfikowanych na potrzeby tej procedury, dla których państwem członkowskim identyfikacji w rozumieniu przepisów tego rozdziału jest Rzeczpospolita Polska.
Stosownie do art. 106b ust. 1 ustawy:
1. Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem;
2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1;
4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4,
c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 1.
Zgodnie z art. 106d ust. 1 ustawy:
Podmiot, o którym mowa w art. 106b ust. 1 pkt 1, nabywający towary lub usługi od podatnika może wystawiać w imieniu i na rzecz tego podatnika faktury:
1) dokumentujące dokonanie przez podatnika sprzedaży na rzecz tego podmiotu,
2) o których mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4,
3) dokumentujące dostawę towarów lub świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2 lit. b
- jeżeli ten podmiot i ten podatnik wcześniej zawarli umowę w sprawie wystawiania faktur w imieniu i na rzecz tego podatnika, w której została określona procedura zatwierdzania poszczególnych faktur przez podatnika dokonującego tych czynności.
W tym miejscu należy wskazać, że art. 106d ust. 1 ustawy dotyczy instytucji tzw. „samofakturowania”. Przepis ten określa przypadki i warunki, których spełnienie pozwala na wystawianie faktur dokumentujących dostawy towarów i świadczenie usług przez podmioty inne niż wykonujące sprzedaż. Takim podmiotem może być przykładowo nabywca towarów lub usług. Pomimo więc, że zgodnie z ogólną regułą, to podatnik dokonujący dostawy towarów lub świadczący usługę wystawia fakturę dokumentującą daną transakcję, to jednak w myśl ww. przepisu ustawy, funkcja ta może zostać powierzona także nabywcy towarów lub usług.
W przypadku stosowania procedury samofakturowania – faktura nie jest wystawiana przez dostawcę tylko przez nabywcę, a tym samym nabywca wchodzi w jej posiadanie już z chwilą jej wystawienia. Z uwagi na fakt, że w procedurze samofakturowania dostawca upoważnił nabywcę do wystawiania faktur w jego imieniu i na jego rachunek, tym samym przyjąć należy, iż zgodził się, aby wystawiając fakturę nabywca zastąpił go w tym zakresie, ze wszystkimi z tym związanymi implikacjami prawnymi. Tak wystawioną fakturę należy traktować na równi z fakturą wystawianą przez dostawcę według tradycyjnego schematu.
Na mocy art. 106e ust. 1 pkt 1, 2 i 17 ustawy:
Faktura powinna zawierać:
1) datę wystawienia;
2) kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób jednoznaczny identyfikuje fakturę;
17) w przypadku faktur, o których mowa w art. 106d ust. 1 – wyraz „samofakturowanie”.
Zgodnie z art. 106gb ust. 1 ustawy, który obowiązuje od 1 lutego 2026 r.:
Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.
Według art. 106gb ust. 2 ustawy, który obowiązuje od 1 lutego 2026 r.:
Oprogramowanie interfejsowe, o którym mowa w ust. 1, jest dostępne na stronie, której adres jest podany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
Stosowanie do art. 106ga ustawy, który obowiązuje od 1 lutego 2026 r.:
1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.
2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:
1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę;
3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;
4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej;
5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s;
6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.
3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub faktury w postaci papierowej.
4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 4, podatnicy mogą wystawiać faktury ustrukturyzowane.
W tym miejscu należy również wskazać, że zgodnie z art. 145l ustawy:
W okresie od dnia 1 lutego 2026 r. do dnia 31 marca 2026 r. podatnicy obowiązani do wystawiania faktur ustrukturyzowanych mogą wystawiać faktury elektroniczne lub faktury w postaci papierowej, jeżeli łączna wartość sprzedaży wraz z kwotą podatku u tych podatników nie przekroczyła w 2024 r.
kwoty 200 000 000 zł.
Jak stanowi art. 106s ustawy:
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, przypadki odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, w których nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych, oraz przypadki, w których mimo braku obowiązku można wystawiać faktury ustrukturyzowane, uwzględniając:
1) specyfikę niektórych rodzajów działalności związaną z liczbą i rodzajem czynności wymagających udokumentowania;
2) konieczność zapewnienia szczególnych sposobów dokumentowania czynności;
3) możliwości techniczno-organizacyjne związane z dokumentowaniem czynności;
4) konieczność przeciwdziałania nadużyciom związanym z unikaniem prawidłowego dokumentowania czynności.
Na podstawie ww. przepisu wydane zostało Rozporządzenie Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 7 grudnia 2025 r. w sprawie przypadków, w których nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych (Dz. U. z 2025 r. poz. 1740), które weszło w życie 1 lutego 2026 r., zwane dalej rozporządzeniem.
Zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia:
Obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych nie ma w przypadku dostawy towarów i świadczenia usług, udokumentowanych fakturami wystawianymi przez nabywcę towarów lub usług zgodnie z art. 106d ust. 1 ustawy, jeżeli nabywca towarów lub usług nie jest zidentyfikowany na potrzeby danej czynności za pomocą numeru identyfikacji podatkowej (NIP).
Jeżeli wystąpi obowiązek wystawienia polskiej faktury, ale nabywca nie posłuży się identyfikatorem podatkowym NIP, nie będzie technicznej możliwości nadania mu odpowiednich uprawnień w systemie. W tych przypadkach podmioty zobowiązane do wystawienia faktur będą dokumentować transakcje poza KSeF, na dotychczasowych zasadach tj.: fakturami wystawionymi w postaci papierowej lub fakturami elektronicznymi (tj. bez możliwości ich wystawiania w KSeF).
Z opisu sprawy wynika, że w ramach tej działalności Spółka m.in. sprzedaje innym przedsiębiorcom („nabywcy”) towary. Transakcje te stanowią, z perspektywy przepisów o VAT:
(i) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów („WDT”), lub
(ii) eksport towarów, lub
(iii) dostawę towarów poza terytorium Polski.
Jeśli sprzedaż towarów stanowi WDT, nabywca posiada numer identyfikacyjny nadany mu dla celów podatku od wartości dodanej przez państwo członkowskie UE inne niż Polska, zawierający dwuliterowy kod właściwy dla tego państwa, którego ważność Spółka weryfikuje za pomocą internetowego systemu wymiany informacji o VAT (VIES). Numer taki nabywca może (ale nie musi) posiadać również, jeśli sprzedaż stanowi jedną z pozostałych dwóch, wyżej wymienionych transakcji.
Nabywca jest również zarejestrowany jako „podatnik VAT czynny” w Polsce i posiada polski numer identyfikacji podatkowej („NIP”).
Spółka zawarła z nabywcami umowy w sprawie wystawiania przez nich faktur w imieniu i na rzecz Spółki, w których została określona procedura zatwierdzania poszczególnych faktur przez Spółkę. Umowa może mieć: (i) formę pisemną, tj. formę dokumentu podpisanego przez osoby umocowane do reprezentacji Spółki i nabywcy, jak również (ii) inną formę, w tym formę ustną lub dorozumianą.
Na podstawie powyższych umów nabywcy wystawiają faktury (w imieniu i na rzecz Spółki) w odniesieniu do wskazanych wcześniej transakcji. Na fakturach tych nie widnieje polski NIP nabywcy. W przypadku gdy faktura dotyczy transakcji stanowiącej WDT, widnieje na niej natomiast numer identyfikacyjny nadany nabywcy dla celów podatku od wartości dodanej przez państwo członkowskie UE inne niż Polska.
Łączna wartość sprzedaży u Spółki wraz z kwotą podatku przekroczyła w 2024 r. kwotę 200 mln zł.
Państwa wątpliwości dotyczą kwestii, czy w odniesieniu do transakcji przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.
Wskazali Państwo, że:
- na podstawie powyższych umów nabywcy wystawiają faktury (w imieniu i na rzecz Spółki),
- na fakturach tych nie widnieje polski NIP nabywcy.
Zatem, na podstawie § 2 pkt 5 rozporządzenia, nie wystąpi obowiązek wystawienia faktury ustrukturyzowanej. Nabywcą samofakturującym będzie podatnik, który na potrzeby tej czynności nie będzie zidentyfikowany za pomocą polskiego identyfikatora podatkowego NIP. Nie jest więc możliwe skuteczne nadanie mu uprawnienia do samofakturowania w systemie. Fakturę należy wystawić poza KSeF i nie jest dopuszczalne dobrowolne jej wystawienie przy użyciu systemu.
Podsumowując, w odniesieniu do transakcji przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego nie będzie obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.
Tym samym, Państwa stanowisko jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm..; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo