Interpretacja 0112-KDIL1-3.4012.77.2026.1.KM

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 3 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy uznania realizowanego świadczenia przez Spółkę za dostawę towarów oraz określenia miejsca opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży realizowanej przez Spółkę na rzecz klientów indywidualnych z miejscem zamieszkania w Polsce.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawcą jest spółka prawa handlowego z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tj. (…) (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”).

Spółka jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT) i zamierza zachować ten status również w przyszłości.

Spółka zamierza prowadzić działalność polegającą na sprzedaży towarów za pośrednictwem prowadzonych przez nią sklepów internetowych. W ramach tej działalności Spółka będzie realizować sprzedaż w modelu powszechnie określanym jako dropshipping.

W modelu tym Spółka będzie oferować za pośrednictwem własnych sklepów internetowych różnego rodzaju towary pochodzące od zagranicznych sprzedawców z państw trzecich, w szczególności z Chińskiej Republiki Ludowej. Asortyment oferowanych towarów będzie miał charakter zmienny i będzie uzależniony od aktualnych trendów rynkowych oraz popytu konsumentów.

Odbiorcami oferowanych towarów będą konsumenci, tj. osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, posiadające miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: „Klienci”).

Sprzedaż będzie realizowana w następujący sposób:

1.   Klient będzie składał zamówienie za pośrednictwem sklepu internetowego prowadzonego przez Spółkę, będzie akceptował regulamin sklepu oraz będzie dokonywał płatności na rzecz Spółki. Obsługa płatności będzie realizowana z wykorzystaniem zewnętrznych operatorów płatności, a środki pieniężne – po potrąceniu prowizji operatora – będą przekazywane   na rachunek bankowy Spółki.

2.   Po otrzymaniu zamówienia i płatności Spółka będzie składać zamówienie u zagranicznego sprzedawcy z Chińskiej Republiki Ludowej, przekazując dane Klienta niezbędne do realizacji wysyłki oraz dokonując zapłaty za towar. Towar będzie wysyłany bezpośrednio   od sprzedawcy z Chin do Klienta, z pominięciem Spółki w zakresie fizycznej obsługi przesyłki. Towar nie będzie trafiał do Spółki na żadnym etapie realizacji zamówienia.

3.   Zagraniczni sprzedawcy będą mieli świadomość, że Spółka nie jest ostatecznym odbiorcą towarów, gdyż każdorazowo jako odbiorcy przesyłek będą wskazywane dane Klientów.

4.   Wynagrodzenie Spółki będzie stanowić różnica pomiędzy kwotą wpłaconą przez Klienta   a kwotą przekazaną zagranicznemu sprzedawcy tytułem zapłaty za zamówiony towar.

5.   Transport towarów będzie rozpoczynał się na terytorium Chińskiej Republiki Ludowej. Import towarów będzie następował na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Spółka nie będzie dokonywać zgłoszeń celnych, nie będzie występować w charakterze importera ani nie będzie rozliczać podatku VAT z tytułu importu towarów. Importerem towarów będzie ostateczny Klient.

6.   Spółka nie będzie zarejestrowana w procedurze Import One Stop Shop (IOSS) i nie planuje takiej rejestracji.

7.   Spółka będzie wykonywać również inne czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (w szczególności sprzedaż krajową oraz nabycia towarów i usług związanych z prowadzoną działalnością), jednak czynności te nie będą przedmiotem złożonego wniosku.

Pytania

1.   Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym czynności, które Spółka będzie wykonywać w ramach sprzedaży realizowanej w opisanym modelu dropshippingowym, stanowią odpłatną dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług?

2.   Czy w przypadku uznania tych czynności za odpłatną dostawę towarów, miejscem opodatkowania tej dostawy – zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług – będzie terytorium państwa trzeciego, tj. Chińskiej Republiki Ludowej?

3.   Czy w konsekwencji sprzedaży realizowanej przez Spółkę w opisanym modelu dropshippingowym, Spółka będzie zobowiązana do rozliczenia podatku VAT na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym czynności realizowane przez Spółkę w ramach sprzedaży prowadzonej w modelu dropshippingowym będą stanowić odpłatną dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: „ustawa o VAT”).

W analizowanym modelu sprzedaży Spółka będzie zawierać z Klientami umowy sprzedaży towarów za pośrednictwem prowadzonych sklepów internetowych, pobierać od Klientów należność   za sprzedawane towary oraz ponosić odpowiedzialność wobec Klientów z tytułu realizacji zamówień, w tym w szczególności w zakresie obsługi płatności, zwrotów oraz reklamacji. Okoliczność, że towary będą wysyłane bezpośrednio przez zagranicznych sprzedawców z państw trzecich do Klientów, nie pozbawia Spółki statusu podmiotu dokonującego dostawy towarów na rzecz Klientów.

W konsekwencji, pomimo że Spółka nie będzie miała fizycznego kontaktu z towarem, a wysyłka towarów będzie realizowana bezpośrednio przez zagranicznych sprzedawców, czynności wykonywane przez Spółkę będą spełniać przesłanki uznania ich za dostawę towarów w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.

W ocenie Wnioskodawcy, w przypadku uznania opisanych czynności za odpłatną dostawę towarów, miejscem opodatkowania tej dostawy będzie – zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT – terytorium państwa trzeciego, tj. Chińskiej Republiki Ludowej, gdyż transport towarów będzie rozpoczynał się na terytorium państwa trzeciego.

Spółka nie będzie występować w charakterze importera towarów, nie będzie dokonywać zgłoszeń celnych ani rozliczać podatku VAT z tytułu importu. Importerem towarów będzie ostateczny Klient, na rzecz którego towary będą dostarczane bezpośrednio z państwa trzeciego.

W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż realizowana przez Spółkę w opisanym modelu dropshippingowym nie będzie skutkować powstaniem obowiązku rozliczenia podatku VAT na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ponieważ miejscem opodatkowania dostawy towarów będzie terytorium państwa trzeciego. Jednocześnie okoliczność ta nie będzie wpływać na status Spółki jako czynnego podatnika podatku VAT w Polsce w odniesieniu do innych czynności wykonywanych przez Spółkę, które nie są przedmiotem złożonego wniosku.

Stanowisko Wnioskodawcy jest spójne z dotychczasową praktyką interpretacyjną organów podatkowych w zakresie kwalifikacji dostawy towarów realizowanej w modelu dropshippingowym, w sytuacji gdy transport towarów rozpoczyna się na terytorium państwa trzeciego.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług   (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

W myśl art. 2 pkt 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 3 ustawy:

Jak stanowi art. 2 pkt 5 ustawy:

W świetle art. 2 pkt 6 ustawy:

Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:

Z kolei art. 2 pkt 7 ustawy stanowi, że:

Definicja ustawowa importu towarów kładzie nacisk przede wszystkim na czynność faktyczną, czyli przywóz towaru. Dla zaistnienia importu nie ma znaczenia cel przywozu, czy stosunek prawny w ramach którego dokonano przywozu, gdyż jeżeli towar został faktycznie przywieziony, to ma miejsce import.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy,

Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą towarów   i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Należy jednak zaznaczyć, że nie każde powstrzymanie się od działania czy tolerowanie czynności lub sytuacji może zostać uznane za usługę w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Jak stanowi art. 5a rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu od wartości dodanej (Dz.U. UE L 77 z 23 marca 2011, s. 1, ze zm.; dalej jako: „rozporządzenie 282/2011”):

Jak wynika z art. 7a ustawy:

W art. 7a ust. 1 i 2 ustawy zaimplementowano swego rodzaju fikcję prawną, która w istocie prowadzi do przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązanie VAT z tytułu określonych dostaw towarów na podatników prowadzących działalność gospodarczą związaną z posiadaniem, prowadzeniem czy zarządzaniem interfejsami elektronicznymi. Regulacje obejmują swoim zakresem operatorów interfejsów elektronicznych, którzy ułatwiają dokonywanie określonych dostaw towarów, niezależnie od tego czy posiadają oni siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium UE, czy na terytorium państwa trzeciego.

Powyższy przepis wprowadza fikcję prawną (wyłącznie na potrzeby podatku VAT), polegającą na przyjęciu, że podatnik ułatwiający za pomocą interfejsu elektronicznego wyżej wskazane dostawy towarów na rzecz konsumentów, dokonywane przez tzw. dostawców bazowych:

·    samodzielnie otrzymał (nabył) te towary (fikcja prawna w postaci przyjęcia, że ma miejsce dostawa towarów B2B pomiędzy dostawcą bazowym a operatorem interfejsu elektronicznego) oraz

·    dokonał dostawy tych towarów (fikcja prawna polegająca na przyjęciu, że dochodzi do dostawy towarów B2C pomiędzy operatorem interfejsu elektronicznego a ostatecznym nabywcą tych towarów, tj. konsumentem, który faktycznie nabywa te towary).

Jak wskazano w art. 5b rozporządzenia 282/2011:

Z opisu sprawy wynika, że Spółka jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT). Spółka zamierza prowadzić działalność polegającą na sprzedaży towarów za pośrednictwem prowadzonych przez nią sklepów internetowych. W ramach tej działalności Spółka będzie realizować sprzedaż w modelu powszechnie określanym jako dropshipping. W modelu tym Spółka będzie oferować za pośrednictwem własnych sklepów internetowych różnego rodzaju towary pochodzące od zagranicznych sprzedawców z państw trzecich, w szczególności z Chińskiej Republiki Ludowej. Asortyment oferowanych towarów będzie miał charakter zmienny i będzie uzależniony od aktualnych trendów rynkowych oraz popytu konsumentów. Odbiorcami oferowanych towarów będą konsumenci, tj. osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, posiadające miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Sprzedaż będzie realizowana w następujący sposób:

1.   Klient będzie składał zamówienie za pośrednictwem sklepu internetowego prowadzonego przez Spółkę, będzie akceptował regulamin sklepu oraz będzie dokonywał płatności na rzecz Spółki. Obsługa płatności będzie realizowana z wykorzystaniem zewnętrznych operatorów płatności, a środki pieniężne – po potrąceniu prowizji operatora – będą przekazywane   na rachunek bankowy Spółki.

2.   Po otrzymaniu zamówienia i płatności Spółka będzie składać zamówienie u zagranicznego sprzedawcy z Chińskiej Republiki Ludowej, przekazując dane Klienta niezbędne do realizacji wysyłki oraz dokonując zapłaty za towar. Towar będzie wysyłany bezpośrednio   od sprzedawcy z Chin do Klienta, z pominięciem Spółki w zakresie fizycznej obsługi przesyłki. Towar nie będzie trafiał do Spółki na żadnym etapie realizacji zamówienia.

3.   Zagraniczni sprzedawcy będą mieli świadomość, że Spółka nie jest ostatecznym odbiorcą towarów, gdyż każdorazowo jako odbiorcy przesyłek będą wskazywane dane Klientów.

4.   Wynagrodzenie Spółki będzie stanowić różnica pomiędzy kwotą wpłaconą przez Klienta   a kwotą przekazaną zagranicznemu sprzedawcy tytułem zapłaty za zamówiony towar.

5.   Transport towarów będzie rozpoczynał się na terytorium Chińskiej Republiki Ludowej. Import towarów będzie następował na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Spółka nie będzie dokonywać zgłoszeń celnych, nie będzie występować w charakterze importera ani nie będzie rozliczać podatku VAT z tytułu importu towarów. Importerem towarów będzie ostateczny Klient.

6.   Spółka nie będzie zarejestrowana w procedurze Import One Stop Shop (IOSS) i nie planuje takiej rejestracji.

Państwa wątpliwości w analizowanej sprawie w pierwszej kolejności dotyczą ustalenia czy czynności wykonywane przez Państwa na rzecz Klientów należy uznać za odpłatną dostawę towarów.

Należy zauważyć, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, rozumiana jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. Przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa cywilnego. W konsekwencji pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem.

Co więcej, czynności przejścia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym, ponieważ „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy.

Transakcja opisana we wniosku wpisuje się w dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy. Czynności wykonywane przez Państwa w ramach prowadzonej działalności wypełniają znamiona handlu towarami. Należy zauważyć, że przedmiotem nabycia przez Klientów będą konkretne towary oferowane na Państwa stronie internetowej, zatem będą posiadać Państwo władztwo ekonomiczne nad tymi towarami i praktyczną możliwość dysponowania nimi jak właściciel. Bowiem to Państwo będą wyszukiwać i decydować jakie towary zostaną zaoferowane do sprzedaży na Państwa stronie internetowej. Będą Państwo zawierać z Klientami umowy sprzedaży towarów oraz ponosić odpowiedzialność wobec Klientów z tytułu realizacji zamówień, w tym w szczególności w zakresie obsługi płatności, zwrotów oraz reklamacji.

Zatem, mając na uwadze powyższe okoliczności należy uznać, że będą Państwo posiadać ekonomiczne władztwo nad sprzedawanymi na swojej stronie internetowej towarami.

Mając na względzie okoliczności niniejszej sprawy w tym fakt, że efektem wykonanych czynności (istotą zamówienia) będzie konkretny towar w postaci produktu prezentowanego na Państwa stronie internetowej, który w takiej postaci będzie dostarczany bezpośrednio klientom (ostatecznym nabywcom), a Państwo w ramach transakcji będą przenosić na Klienta prawo do dysponowania towarem jak właściciel, świadczenie będzie stanowić dla celów podatku od towarów i usług dostawę towarów. Czynności podejmowane przez Państwa w celu zrealizowania zamówienia nie będą stanowić dla Klientów celu samego w sobie, Klient będzie zainteresowany nabyciem konkretnego produktu prezentowanego na Państwa stronie internetowej.

Jak już powyżej wskazałem pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” dotyczy tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel. Zatem, chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość dysponowania towarem w postaci   np. jego sprzedaży, a nie rozporządzania nim w sensie prawnym. Co ważne, istotą dostawy towarów nie jest przeniesienie prawa własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel”   nie można interpretować jako „prawa własności”. Co więcej, czynności przejścia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym, ponieważ „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. Zatem, skoro to Państwo będą oferować za pośrednictwem własnych sklepów internetowych różnego rodzaju towary pochodzące od zagranicznych sprzedawców z państw trzecich, w zależności od aktualnych trendów rynkowych oraz popytu konsumentów, a Klient będzie akceptował regulamin sklepu oraz będzie dokonywał płatności na rzecz Spółki, a środki pieniężne – po potrąceniu prowizji operatora – będą przekazywane na rachunek bankowy Spółki, to realizowane świadczenie należy uznać za dostawę towarów dokonaną przez Państwa na rzecz Klientów.

Zatem, w przedstawionym stanie faktycznym czynności wykonywane przez Państwa na rzecz Klientów będą stanowić odpłatną dostawę towarów.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 jest prawidłowe.

Ponadto Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy miejscem opodatkowania tej dostawy będzie terytorium państwa trzeciego, tj. Chińskiej Republiki Ludowej, a w konsekwencji Spółka nie będzie zobowiązana do rozliczenia podatku VAT na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Odnosząc się do wątpliwości w zakresie miejsca opodatkowania realizowanych przez Państwa transakcji należy wskazać, że zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Jednocześnie zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy:

Z kolei jak stanowi art. 22 ust. 2-2d ustawy:

W świetle art. 22 ust. 2e ustawy:

W myśl art. 22 ust. 3 ustawy:

Według art. 22 ust. 3b ustawy:

Stosownie do art. 22 ust. 4 ustawy:

W myśl art. 22 ust. 4 ustawy, w przypadku gdy miejscem rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów jest terytorium państwa trzeciego, dostawę towarów dokonywaną przez podatnika, który również jest podatnikiem z tytułu importu tych towarów, uważa się za dokonaną na terytorium kraju. Powyższe przepisy regulują zasady ustalania miejsca opodatkowania dostaw towarów. Jednocześnie przepis art. 22 ust. 4 ustawy powinien być interpretowany jako specyficzna zasada ustalania miejsca opodatkowania w odniesieniu do towarów importowanych. W szczególności, powyższy przepis ustanawia zasadę, iż w przypadku gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru (transakcja łańcuchowa) na terytorium kraju opodatkowana jest transakcja stanowiąca import towarów – to na importerze spoczywa obowiązek rozliczenia cła i VAT.

Z powyższych przepisów wynika, że w przypadku tzw. transakcji łańcuchowych, kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie przemieszczany tylko od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, wówczas przyjmuje się, że ma miejsce tylko jedna wysyłka (transport), więc tylko w odniesieniu do jednej z transakcji można ustalić miejsce świadczenia w oparciu o art. 22 ust. 1   pkt 1 ustawy (dostawa ruchoma). W odniesieniu do pozostałych dostaw, którym nie można przypisać wysyłki (transportu), ustalenie miejsca świadczenia odbywa się jak dla towarów niewysyłanych,   a więc według miejsca, w którym towary znajdowały się w momencie dostawy (dostawa nieruchoma).

Jednocześnie w myśl art. 26a ust. 1 ustawy:

Jak wynika z opisu sprawy będą Państwo realizować sprzedaż w modelu powszechnie określanym jako dropshipping. Klienci (osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej posiadające miejsce zamieszkania na terytorium Polski) będą zamawiać od Państwa towar. Dokonują więc Państwo zamówienia u chińskiego Sprzedawcy i zlecają też temu Sprzedawcy wysłanie towaru bezpośrednio na adres Klienta. Zatem należy wskazać, że w przedmiotowym przypadku mamy do czynienia z transakcją łańcuchową. W transakcję tę zaangażowane są trzy następujące podmioty: chiński Sprzedawca sprzedający towary przez platformę sprzedażową, Spółka jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą oraz ostateczni Klienci (konsumenci). Zamawiają Państwo towar u dostawcy, a towar wysyłany jest bezpośrednio z kraju trzeciego od chińskiego Sprzedawcy do ostatecznego Klienta w łańcuchu sprzedaży. W opisanym przypadku mamy do czynienia z transakcją, w której można mówić o relacji chińskiego Sprzedawcy (dostawcy) dokonującego sprzedaży na rzecz Państwa (B2B), a Państwem dokonującym sprzedaży na rzecz ostatecznego Klienta (B2C), a więc jest to relacja B2B2C.

W takiej sytuacji nie można traktować platformy sprzedażowej jako podmiotu zobowiązanego   do rozliczenia podatku VAT w procedurze IOSS. IOSS (Import One Stop Shop) to system elektroniczny umożliwiający podatnikom dokonującym dostawy towarów wysyłanych z państw trzecich na rzecz konsumentów (co do zasady osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej) zadeklarowanie i zapłacenie podatku VAT. W opisanym we wniosku zdarzeniu Państwo, jako podatnik prowadzący działalność gospodarczą, a nie jako konsument, nabywa towary od podmiotów chińskich, celem ich odsprzedaży na rzecz konsumentów, a zatem dla rozliczenia podatku VAT   nie ma znaczenia, że dostawcy chińscy sprzedają towar poprzez platformę sprzedażową.

Ponadto wskazali Państwo we wniosku, że nie będą pełnić Państwo roli importera. Importerem będzie ostateczny Klient. A zatem w sytuacji opisanej we wniosku, gdy podatnikiem z tytułu importu towarów, jak sami Państwo wskazali, będzie ostateczny odbiorca nabywający od Państwa towar   to miejscem świadczenia dostawy towarów dokonanej przez Państwa na rzecz tego Klienta, zgodnie   z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy, będzie miejsce rozpoczęcia wysyłki, tj. terytorium kraju trzeciego. Oznacza to, że dostawa towarów dokonana przez Państwa na rzecz Klientów nie będzie podlegać opodatkowaniu na terytorium Polski.

Podsumowując, stwierdzić należy, że miejscem opodatkowania ww. dostaw towarów – zgodnie   z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy – będzie terytorium państwa trzeciego, tj. Chińskiej Republiki Ludowej, a w konsekwencji Spółka nie będzie zobowiązana do rozliczenia podatku VAT na terytorium Polski.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr 2 i 3 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy   z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·    w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·    w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.