Interpretacja 0112-KDIL1-3.4012.93.2026.1.KM

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 13 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy wskazania, czy sprzedaż działki nr (...) będzie opodatkowana podatkiem VAT. Uzupełnili go Państwo pismem z 19 lutego 2026 r. (wpływ 19 lutego 2026 r.) oraz pismami z 9 marca 2026 r. (wpływ 12 marca 2026 r.) i 20 marca 2026 r. (wpływ 20 marca 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

(...) (zwany dalej „U”, „Uczelnią” lub „Wnioskodawcą”) jest uczelnią publiczną w rozumieniu art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 roku – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 742 ze zm., dalej jako: „Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce”).

Uczelnia jest również czynnym podatnikiem podatku VAT i wysyła pliki JPK-V7M. Uczelnia prowadzi działalność określoną w art. 11 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce oraz statucie Uczelni, obejmującą w szczególności: kształcenie i wychowywanie studentów, kształcenie i wychowywanie kadry naukowej, prowadzenie badań naukowych i prac rozwojowych, świadczenie usług badawczych oraz transferowanie technologii do gospodarki, zgodnie z zasadami wolności nauczania i wolności nauk.

Wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości położonej w (...) gmina (...) składającej się z działki (...) o powierzchni (...) ha objętej księgą wieczystą (...). Nieruchomość nie jest zabudowana żadnymi budynkami ani budowlami w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowalne. Działka nie jest wykorzystywana wyłącznie do czynności zwolnionych od podatku VAT. W ewidencji gruntów działka składa się z użytków gruntowych (...) (łąka i pastwisko). Wg miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (MPZP) na działce znajdują się grunty o 3 różnych przeznaczeniach:

- (...) – Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej,

- (...) – Tereny rolnicze,

- (...) – Tereny zieleni izolacyjnej.

Na mapie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego widoczne są linie rozgraniczające ww. tereny o różnym przeznaczeniu.

Zgodnie z Uchwałą (...) w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego („MPZP”) gminy (...) ww. symbole (tj. ...) mają następujące przeznaczenie: 

(...)

Uzupełnienie wniosku (pismem z 19 lutego 2026 r.)

·     Decyzją z dnia 29 marca 2006 r. Wojewoda (...) stwierdził nabycie z mocy prawa przez Wnioskodawcę z dniem (...)2005 r. prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa położonej w miejscowości (...), gmina (...) w postaci przedmiotowej działki o nr (...).

W związku z powyższym U nie nabył ww. działki w ramach czynności, która podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, więc nie miał prawa do odliczenia VAT.

·     Zgodnie z zapisami w księdze wieczystej użytkowanie wieczyste przysługuje Uczelni od (...)1990 r., natomiast w księdze wpisana jest też decyzja Urzędu Wojewódzkiego w (...) numer (...) z dnia (...)1974 r. i prawdopodobnie jest to data przekazania tych gruntów Uczelni.

·      W MPZP widnieje następujące przeznaczenie: teren rolniczy (...) (52,90%), teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (...) (41,30%), teren zieleni izolacyjnej (...) (5,80%).

Pytanie

Czy sprzedaż działki (...) będzie opodatkowana VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

Sprzedaż (dostawa) działki o nr (...):

-     w części dot. przeznaczenia terenu rolniczego (...) oraz terenu zieleni izolacyjnej (...) – będzie zwolniona od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT;

-     w części dot. terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (...) – będzie opodatkowana podatkiem VAT w stawce podstawowej (w 2026 r. 23%) na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT).

Do wydzielenia części opodatkowanej VAT i zwolnionej od podatku w zakresie działki o nr (...) można przyjąć klucz alokacji odpowiadający stanowi faktycznemu (przyszłemu) i będący obiektywnym sposobem podziału tych działek – przy czym możliwe jest (będzie) przyjęcie klucza powierzchniowego.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm., zwanej dalej: Ustawą o VAT) „Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (…), podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Natomiast na podstawie art. 2 pkt 6 Ustawy o VAT przez towar rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. W związku z powyższym nieruchomość jest objęta pojęciem „rzeczy” w rozumieniu Ustawy o VAT.

Według art. 7 ust. 1 Ustawy VAT „Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy VAT, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel”.

W związku z powyższym w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 Ustawy o VAT zbycie nieruchomości gruntowej (działki) traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów.

Opodatkowanie sprzedaży gruntów będzie zależeć od dwóch podstawowych założeń:

1.  czy jest to grunt zabudowany?

2.  czy ten grunt na podstawie ustawy o VAT jest traktowany jako grunt (teren) budowlany czy też jako grunt (teren) inny niż budowlany?

W związku z tym, że przedmiotowa działka jest terenem niezabudowanym to zgodnie z przedstawionymi informacjami:

1.  jeśli sprzedaż dotyczy terenów budowlanych, to z zasady umowa ta podlega opodatkowaniu podatkiem VAT wg stawki VAT podstawowej w wysokości 23% (zgodnie z art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146aa ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT);

2.  jeśli sprzedaż dotyczy terenów innych niż budowlane, to z zasady dostawa gruntu podlega zwolnieniu z podatku VAT (na podstawie art. 43 ust. 1 pkt. 9 Ustawy o VAT).

W celu określenia precyzyjnego zakresu pojęcia czym jest teren budowlany, a tym samym jakie tereny będą opodatkowane podatkiem VAT, a jakie zwolnione z tego podatku należy sięgnąć do słowniczka zawartego w art. 2 Ustawy o VAT.

Na podstawie art. 2 pkt 33 Ustawy o VAT: „Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o: terenach budowlanych – rozumie się przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym”. W Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2019 r., o sygn. akt: III SA/Wa 1213/18, wskazano że przy określeniu charakteru terenu należy badać jedynie wskazane w tym przepisie możliwości zabudowy: „Terenem budowlanym w rozumieniu ustawy o VAT są zatem wyłącznie grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nawet, jeżeli na podstawie innych ustaw grunt przeznaczony jest pod zabudowę na podstawie aktu administracyjnego (zezwolenie na realizację inwestycji drogowej) to nie jest to teren budowlany w rozumieniu ustawy o VAT”.

W związku z tym, że Ustawa o VAT nie precyzuje jakie tereny są uznawane jako „przeznaczone pod zabudowę” przyjąć należy, że pojęcie „tereny przeznaczone pod zabudowę” obejmuje obszary, na których możliwe są wszelkie formy zabudowy, począwszy od zabudowy mieszkaniowej, przez tereny zabudowy techniczno-produkcyjnej, aż po tereny zabudowy zagrodowej włącznie.

Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych przeznaczenia danych gruntów, należy ustalać przede wszystkim na podstawie podstawowego przeznaczenia, a jedynie uzupełniająco na podstawie przeznaczenia pomocniczego, które nie może jednak zmieniać całkowicie charakteru danej działki (tak NSA w wyroku I FSK 1992/16 z dnia 19 października 2018 r.).

W orzecznictwie sądowym za dopuszczalne uznaje się określenie w planach zagospodarowania przestrzennego, z uwagi na brak takiego zakazu oraz specyfikę danych terenów, czy też preferencje lokalnej społeczności, mieszanego przeznaczenia terenów z funkcją podstawową i uzupełniającą, aczkolwiek jedynie gdy funkcje te nie różnią się od siebie w sposób zasadniczy i wzajemnie się nie wykluczają, a wręcz uzupełniają (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 1278/06).

Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy w zakresie działki o nr (...):

-     w części dot. przeznaczenia terenu rolniczego (...) oraz terenu zieleni izolacyjnej (...) – sprzedaż będzie zwolniona od podatku VAT na podstawie art. 43 ust 1 pkt 9 ustawy o VAT;

-     w części dot. terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (...) – sprzedaż będzie opodatkowana podatkiem VAT w stawce podstawowej (w 2026 r. 23%) na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

Przy czym do wydzielenia części opodatkowanej VAT i zwolnionej od podatku w zakresie sprzedaży działki nr (...) należy przyjąć klucz alokacji odpowiadający stanowi faktycznemu (przyszłemu) i będący obiektywnym sposobem podziału tych działek – przy czym możliwe jest (będzie) przyjęcie klucza powierzchniowego.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie np. w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 29 listopada 2023 r. sygnatura 0113-KDIPT1-1.4012.628.2023.2.AKA.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:

Art. 7 ust. 1 ustawy stanowi:

Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:

Zatem zgodnie z powołanymi przepisami, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Według art. 15 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:

Uwzględniając definicję działalności gospodarczej, należy stwierdzić, że dostawa towarów będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług tylko w sytuacji, gdy dokonana zostanie przez podmiot o statusie podatnika, który będzie działał w takim charakterze w odniesieniu do tej konkretnie czynności. Natomiast dla stwierdzenia, że dla danej transakcji podmiot jest podatnikiem podatku od towarów i usług, konieczne jest prowadzenie przez niego działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy.

Uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Z opisu sprawy wynika, że są Państwo uczelnią publiczną w rozumieniu art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 roku – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz czynnym podatnikiem podatku VAT.

Jak wynika z powołanych przepisów, warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek:

·      po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,

·      po drugie – czynność wykonywana jest przez podmiot, który w jej ramach działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności działa jako podatnik.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1571 ze zm.)

W przypadku podmiotów posiadających osobowość prawną, nie występuje prywatna sfera ani też majątek osobisty, tym samym nie występuje problem przyporządkowania wykonanej czynności do działań w sferze działalności gospodarczej lub do działań w sferze prywatnej. Zatem wszelkie działania podejmowane przez takie podmioty są czynnościami wykonywanymi w ramach prowadzonej przez te podmioty działalności gospodarczej, w tym podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT.

Sprzedaż działki opisanej we wniosku nastąpi w ramach rozporządzania majątkiem należącym do Państwa Uczelni. Zatem, przy dostawie ww. działki niezabudowanej nr (...), spełnione będą przesłanki do uznania Państwa Uczelni za podatnika podatku, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, bowiem sprzedaż będzie dotyczyła składnika Państwa majątku będącego w działalności gospodarczej. W konsekwencji, dostawa działki niezabudowanej nr (...) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, jako odpłatna dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

W tym miejscu należy wskazać, że wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, może być opodatkowana właściwą stawką podatku, albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:

Na podstawie art. 2 pkt 33 ustawy:

Powyższe oznacza, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż budowlane.

Należy ponadto zauważyć, że według art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.):

Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

Na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

Stosownie zaś do art. 15 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy:

O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.

Jednocześnie należy wskazać, że kluczowa dla sprawy regulacja stanowi implementację art. 135 ust. 1 lit. k dyrektywy 2006/112/WE Rady (Dz. Urz. UE.L Nr 347, str. 1 ze zm.), zgodnie z którym państwa członkowskie zwalniają dostawy terenów niezabudowanych, inne niż dostawy terenów budowlanych, o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. b.

W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 – Gemeente Emmen przeciwko Belastingdienst Grote Ondernemingen – „teren budowlany oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę”. Tym samym, również w świetle orzeczeń TSUE za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.

W konsekwencji, generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny budowlane, czyli tereny przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, dla których nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego oraz nie wydano decyzji o warunkach zabudowy – są zwolnione od podatku VAT. Ustawa o podatku od towarów i usług w kontekście zastosowania właściwej stawki podatku VAT przy sprzedaży gruntu nakazuje oceniać przeznaczenie tego gruntu wyłącznie na podstawie istniejącego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wydanych decyzji o warunkach zabudowy.

Tym samym również w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.

Wprowadzony do ustawy art. 2 pkt 33 ustawy, w zgodny sposób odpowiada zatem treści ww. orzeczenia, gdyż cechę przeznaczenia pod zabudowę ustalić należy na podstawie określonych wprost w ustawie dokumentów prawa miejscowego.

Przy czym, w sytuacji gdy w planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania dla danej działki wyznaczono linie rozgraniczające miejsce zabudowy, to teren taki tylko w tej części, w której przeznaczony jest pod zabudowę będzie uznany za teren budowlany, pozostała część działki będzie uznana za teren inny niż budowlany.

Rozpatrując pojęcie „grunty przeznaczone pod zabudowę” należy odwołać się do definicji zawartych w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418 ze zm.).

Zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, ilekroć w ustawie jest mowa o:

Według art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, ilekroć w ustawie jest mowa o:

W myśl art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, ilekroć w ustawie jest mowa o:

Jak stanowi art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane:

W świetle art. art. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca – (...) jest uczelnią publiczną w rozumieniu art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia (...) roku – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Uczelnia jest również czynnym podatnikiem podatku VAT i wysyła pliki JPK-V7M. Uczelnia jest właścicielem nieruchomości położonej w (...) gmina (...) składającej się z działki (...) o powierzchni (...) ha objętej księgą wieczystą (...). Uczelnia nie nabyła ww. działki w ramach czynności, która podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Nieruchomość nie jest zabudowana żadnymi budynkami ani budowlami w rozumieniu przepisów ustawy o Prawie budowalnym. Działka nie jest wykorzystywana wyłącznie do czynności zwolnionych od podatku VAT. Wg miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (MPZP) na działce znajdują się grunty o 3 różnych przeznaczeniach:

·      (...) – Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej,

·      (...) – Tereny rolnicze,

·      (...) – Tereny zieleni izolacyjnej.

Na mapie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego widoczne są linie rozgraniczające ww. tereny o różnym przeznaczeniu, ww. symbole (tj. ...).

(...)

Zauważyć należy, że analiza ustawy o podatku od towarów i usług wskazuje jednoznacznie, że zwolnienie od podatku VAT obejmuje zbycie terenów niezabudowanych (gruntów) wyłącznie w sytuacji, gdy nie są one przeznaczone pod zabudowę. Jak już wyżej wskazano, elementem, który determinuje możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku VAT przy zbyciu gruntów jest przeznaczenie gruntu na cele inne niż budowlane.

Jak wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, działkę nr (...) w części terenu oznaczonego symbolem „(...)” przeznacza się dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Z powyższego wprost wynika możliwość zabudowy, a zatem jest to teren budowlany, o którym mowa w art. 2 pkt 33 ustawy i jego dostawa nie będzie mogła korzystać ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

Natomiast, przy ocenie czy działka nr (...), w części dotyczącej przeznaczenia rolniczego oraz zieleni izolacyjnej stanowi teren budowlany, nie wystarczy analiza jego podstawowego przeznaczenia określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Uwzględnić bowiem należy również zapisy dotyczące przeznaczenia dopuszczalnego tego terenu, w którym ustalono dla części tego terenu oznaczonego symbolem odpowiednio „(...)” i „(...)”.

Dla terenu „(...)” dopuszczono m. in. możliwość lokalizacji nowej zabudowy zagrodowej oraz zabudowy związanej z produkcją rolniczą i przetwórstwem rolno-spożywczym. Ewentualnie wznoszone obiekty, co prawda uzupełniają podstawową funkcję gruntu, co jednak nie zmienia faktu, że sama możliwość wybudowania wskazanych obiektów oznacza, że działka ta stanowi grunt przeznaczony pod zabudowę.

Wobec powyższego, działka nr (...), która w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego została oznaczona w części terenu symbolem „(...)” – tereny rolnicze stanowi również teren budowlany, o którym mowa w art. 2 pkt 33 ustawy – ponieważ dla części tej nieruchomości określono przeznaczenie dopuszczalne zabudową zagrodową oraz zabudową związaną z produkcją rolniczą i przetwórstwem rolno-spożywczym. W związku z powyższym, planowana sprzedaż działki nr (...) nie będzie mogła korzystać ze zwolnienia od podatku VAT w części dotyczącej terenu rolniczego na podstawie – wskazanego przez Państwa – art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

Ponadto, jak wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego również dla części działki przeznaczenia zieleni izolacyjnej oznaczonej symbolem „(...)” przewiduje się możliwości zabudowy. Spowodowane jest to tym, że na ww. części dopuszcza się m. in. realizację obiektów i urządzeń komunikacji, gospodarki wodnej i infrastruktury technicznej oraz tras turystycznych wraz z towarzysząca im małą architekturą.

Wobec powyższego istnieje na tej części działki nr (...) możliwość zabudowy w postaci budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy o Prawie budowlanym i obiektów małej architektury w rozumieniu art. 3 pkt 4 tej ustawy, co skutkuje, że ww. część działki stanowi również teren budowlany, przeznaczony pod zabudowę o którym mowa w art. 2 pkt 33 ustawy.

W związku z powyższym, planowana sprzedaż działki nr (...) również w tej części nie będzie mogła korzystać ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie – wskazanego przez Państwa – art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

Zatem, dostawa działki nr (...) w całości nie będzie korzystać ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

Z uwagi na fakt, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki umożliwiające zastosowanie zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, to dla dostawy przedmiotowej działki, należy rozpatrzyć warunki do zastosowania zwolnienia wynikającego z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Według art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:

Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy dotyczy wszystkich towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni, miesięcy czy lat) – wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.

Jak wskazano wyżej, aby zastosować zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.:

·     towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,

·     przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

NSA w wyroku z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12 wskazał, że „zwolnienie, o którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc również wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy gdy podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych przepisami dyrektywy lub u.p.t.u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por. wyrok ETS z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając prawo do odliczenia podatku naliczonego, z uprawnienia tego nie skorzystał”.

W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów, w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE wskazuje zatem, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia VAT.

Powyższe oznacza, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie może mieć zastosowania do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja sprzedaży w wyniku której nabył on wcześniej ten towar nie była opodatkowana podatkiem od towarów i usług.

Jak wskazali Państwo we wniosku, Uczelnia nie nabyła działki nr (...) w ramach czynności, która podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. W związku z powyższym, w okolicznościach niniejszej sprawy nie można mówić, że przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu działki nr (...) lub że takie prawo nie przysługiwało, skoro dostawa nie była objęta tym podatkiem.

Ponadto, jak wynika z opisu sprawy, działka nr (...) nie jest również wykorzystywana wyłącznie do czynności zwolnionych od podatku VAT.

Tym samym, nie zostały spełnione przesłanki umożliwiające zwolnienie sprzedaży niezabudowanej działki nr (...) na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

W konsekwencji, sprzedaż niezabudowanej działki nr (...) będzie opodatkowana właściwą stawką podatku od towarów i usług.

Podsumowując, stwierdzić należy, że sprzedaż działki nr (...) nie będzie korzystać ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 i art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, a w związku tym powinna zostać opodatkowana podatkiem VAT wg właściwej stawki podatku od towarów i usług.

Tym samym, oceniając całościowo Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnośnie powołanej interpretacji indywidualnej, należy zauważyć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i nie mają mocy prawa powszechnie obowiązującego co oznacza, że należy je traktować indywidualnie. Zatem powołane interpretacje indywidualne nie mogą mieć wpływu na ocenę prawną rozpatrzonej sprawy.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t .j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.