Interpretacja 0112-KDIL2-1.4011.1012.2025.1.MB

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 grudnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 13 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

W dniu (…) marca 2016 roku spółka X sp. z o.o. (dalej: Spółka) zawarła z małżonkami AA i BA (dalej: małżonkowie) umowę przeniesienia własności lokali w zamian za zwolnienie z długu.

W wyniku zawartej umowy dwa lokale mieszkalne oraz dwa lokale niemieszkalne nabyli na współwłasność małżonkowie, zaś Spółka zobowiązała się do zwolnienia nabytych przez małżonków lokali spod obciążenia hipoteką łączną wpisaną na rzecz Banku, w tym uzyskanie odpowiednich dokumentów do wykreślenia wpisu hipoteki w terminie do dnia (…) września 2018 roku. W umowie postanowiono, iż Spółka zobowiązuje się do zapłaty kary umownej płatnej w dniu (…) października 2018 roku jeżeli nie zwolni lokali nabytych przez małżonków spod zabezpieczenia wierzytelności Banku, w tym nie wykreśli hipoteki z ksiąg wieczystych prowadzonych dla lokali.

Przedstawiciel Spółki poddał Spółkę rygorowi egzekucji z art. 777 par. 1 pkt 4 Ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (dalej: k.p.c.), a jednocześnie ustanowił na rzecz małżonków hipotekę umowną obciążającą należącą do Spółki nieruchomość jako zabezpieczenie zapłaty przez Spółkę kary umownej.

Do dnia (…) września 2018 roku Spółka nie zwolniła lokali nabytych przez małżonków spod zabezpieczenia wierzytelności Banku, w tym nie zwolniła spod obciążenia hipoteką wpisaną na rzecz Banku ksiąg wieczystych prowadzonych dla nabytych lokali. W grudniu 2018 roku Bank poinformował małżonków o wypowiedzeniu umowy kredytu udzielonego Spółce zaznaczając, że nie wyraził zgody na bezobciążeniowe wyodrębnienie nabytych lokali co w konsekwencji skutkuje, że małżonkowie stali się dłużnikami rzeczowymi Banku.

Małżonkowie, w wyniku długotrwałych rozmów z Bankiem, dokonali spłaty ze środków własnych części należności za Spółkę, w wyniku czego w dniu (…) października 2019 roku uzyskali od Banku zgodę na wykreślenie hipoteki z nabytych nieruchomości, wykreślenie nastąpiło.

Dnia (…) stycznia 2019 roku Sąd Rejonowy (dalej: Sąd) nadał klauzulę wykonalności aktowi notarialnemu sporządzonemu w dniu (…) marca 2016 roku.

Dnia (…) grudnia 2020 roku małżonkowie dokonali podziału majątku wspólnego postanawiając m.in., iż kwoty pozyskane w toku egzekucji wierzytelności przysługującej im wobec Spółki, na mocy prawomocnego postanowienia Sądu z dnia (…) stycznia 2019 roku podzielą między siebie równo, po połowie dla każdego z nich. Od tego dnia obowiązywał ich ustój rozdzielności majątkowej. Ich małżeństwo zostało rozwiązane wyrokiem Sądu Okręgowego w dniu (…) maja 2021 roku. Po rozwodzie AA wystąpiła w trybie administracyjnym o zmianę nazwiska na panieńskie i obecnie posługuje się nazwiskiem C.

AC i BA wystąpili do Komornika Sądowego z wnioskiem o przeprowadzenie egzekucji z nieruchomości należącej do Spółki, na której przedstawiciel Spółki ustanowił na rzecz małżonków hipotekę umowną jako zabezpieczenie zapłaty przez Spółkę kary umownej. W wyniku skutecznej licytacji, po wypełnieniu warunków prawem przewidzianych, Komornik Sądowy przekaże na rachunek bankowy AC i BA pozyskaną i ustaloną w toku egzekucji kwotę, po połowie każdemu z nich.

Pytanie

Czy kwota pozyskana przez AC w toku egzekucji wierzytelności przysługującej wobec Spółki na mocy prawomocnego postanowienia Sądu z dnia (…) stycznia 2019 roku będzie odszkodowaniem otrzymanym na podstawie wyroku wolnym od podatku dochodowego od osób fizycznych?

Pani stanowisko w sprawie

W Pani ocenie, kwota pozyskana przez AC w toku egzekucji wierzytelności przysługującej wobec Spółki na mocy prawomocnego postanowienia Sądu z dnia (…) stycznia 2019 roku będzie odszkodowaniem otrzymanym na podstawie wyroku wolnym od podatku dochodowego od osób fizycznych.

Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 pkt 3b wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Kwota pozyskana przez AC w toku egzekucji wierzytelności przysługującej wobec Spółki na mocy prawomocnego postanowienia Sądu z dnia (…) stycznia 2019 roku będzie odszkodowaniem otrzymanym na podstawie wyroku za doznaną szkodę wynikłą z niewykonania zobowiązania przez Spółkę. AC nie prowadzi działalności gospodarczej, otrzymane odszkodowanie nie będzie odszkodowaniem otrzymanym z tytułu utraconych korzyści.

W dniu (…) marca 2016 roku w umowie przeniesienia własności lokali zawartej pomiędzy Spółką a małżonkami Spółka zobowiązała się do zwolnienia nabytych przez małżonków lokali spod obciążenia hipoteką łączną wpisaną na rzecz Banku do dnia (…) września 2018 roku. Jednocześnie w umowie postanowiono, iż Spółka zobowiązuje się do zapłaty kary umownej płatnej w dniu (…) października 2018 roku jeżeli nie zwolni lokali nabytych przez małżonków spod zabezpieczenia wierzytelności Banku, w tym nie wykreśli hipoteki z ksiąg wieczystych prowadzonych dla lokali.

Do dnia (…) września 2018 roku Spółka nie zwolniła lokali nabytych przez małżonków spod zabezpieczenia wierzytelności Banku, w tym nie zwolniła spod obciążenia hipoteką wpisaną na rzecz Banku ksiąg wieczystych prowadzonych dla nabytych lokali. Tym samym nie wykonała zobowiązania umownego, co spowodowało, że w grudniu 2018 roku małżonkowie stali się dłużnikami rzeczowymi Banku. Zapobiegając egzekucji z nabytych lokali małżonkowie dokonali spłaty ze środków własnych części należności za dłużnika głównego, tj. Spółkę doznając uszczerbku majątkowego.

W myśl art. 483 Ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (dalej: k.c.) można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę określonej sumy (kara umowna).

Art. 484 k.c. stanowi, iż w razie niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania kara umowna należy się wierzycielowi w zastrzeżonej na ten wypadek wysokości. Przez zapłatę kary umownej następuje naprawienie szkody. O odszkodowawczym charakterze kary umownej świadczy zagwarantowanie przez ustawodawcę możliwości miarkowania rażąco wygórowanych kar umownych (art. 484 § 2 k.c.).

Decydujące bowiem znaczenie przy stosowaniu owego miarkowania ma przywrócenie proporcji między wysokością kary a wielkością szkody. Ustawodawca, wpisując karę umowną w reżim odpowiedzialności odszkodowawczej, jednoznacznie rozstrzygnął o konstytutywnej cesze tej instytucji i tym samym wyłączył możliwość swobodnego określania jej funkcji przez strony. Zawsze bowiem, gdy zastrzeżona zostaje kara umowna, ustalona suma stanowi, w myśl art. 483 § 1 k.c., naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania. Prawo polskie za ustawową i obiektywną cechę kary umownej uznaje więc funkcję kompensacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 listopada 2003 roku (sygn. akt I SA/Łd 1210/02 ), wyraźnie stwierdził, że każde odszkodowanie otrzymane na podstawie przepisów prawa rangi ustawowej, o ile nie znalazło się w katalogu wyłączeń z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego. Koniecznym jest, aby te odszkodowania otrzymane były na mocy wyroku lub ugody sądowej.

Przedstawiciel Spółki poddał Spółkę rygorowi egzekucji z art. 777 par. 1 pkt 4 k.p.c. Dnia (…) stycznia 2019 roku Sąd nadał klauzulę wykonalności aktowi notarialnemu sporządzonemu w dniu (…) marca 2016 roku. Dobrowolne poddanie się egzekucji w formie aktu notarialnego (art. 777 k.p.c.) zastępuje spór sądowy. Postanowienie Sądu w przedmiocie nadania na akt notarialny klauzuli wykonalności sprawia, iż opatrzony klauzulą wykonalności akt notarialny staje się równoważny wyrokowi sądowemu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:

Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:

·      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;

·      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.

Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.

Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.

Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 tej ustawy.

Należy podkreślić, że odszkodowanie stanowi, co do zasady, przychód w rozumieniu przytoczonego wyżej art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie oznacza to jednak, że wszystkie odszkodowania podlegają opodatkowaniu. Niektóre z nich, wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych, określonym w art. 21 ust. 1 ww. ustawy, korzystają ze zwolnienia od podatku. Jednakże należy podkreślić, że korzystanie z każdej preferencji podatkowej, w tym zwolnienia od podatku, jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy spełnione są wszelkie przesłanki określone w przepisie stanowiącym podstawę prawną danej preferencji.

Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zastosowanie zwolnienia z ww. art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymaga więc łącznego spełnienia następujących warunków:

1.  otrzymane świadczenie musi być odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem,

2.  odszkodowanie lub zadośćuczynienie musi być przyznane na podstawie:

a.  ustawy,

b.  przepisów wykonawczych do ustawy,

c.   układów zbiorowych pracy lub innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy Kodeks pracy,

3.  wysokość bądź zasady ustalania odszkodowania lub zadośćuczynienia muszą wprost wynikać z ww. aktów,

4.  nie mogą zachodzić wyłączenia, o jakich mowa w lit. a)-g) art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zatem aby wypłacona kwota korzystała ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki:

·      jej wysokość lub zasady ustalania muszą wynikać z przepisów odrębnych ustaw,

·      podstawą jej przyznania nie może być zawarta umowa lub ugoda pozasądowa.

Zwolnieniem określonym w przytoczonym powyżej przepisie art. 21 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, objęte są tylko odszkodowania i zadośćuczynienia, których wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, bądź postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy, z wyjątkiem odszkodowań wymienionych w lit. a)-g) tego artykułu. Oznacza to, że zwolnienie nie obejmuje wszystkich odszkodowań, a tylko te, których wysokość lub zasady ustalania zostały określone wprost w stosownych przepisach prawa, z wyjątkiem enumeratywnie wymienionych kategorii odszkodowań.

Natomiast w świetle art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy:

Zastosowanie zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymaga łącznego spełnienia następujących warunków:

1.  otrzymane świadczenie musi być odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem,

2.  odszkodowanie lub zadośćuczynienie musi być przyznane na podstawie wyroku lub ugody sądowej,

3.  odszkodowanie lub zadośćuczynienie nie może być otrzymane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,

4.  odszkodowanie lub zadośćuczynienie nie może dotyczyć korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy, obejmuje swym zakresem odszkodowania lub zadośćuczynienia przyznane na podstawie wyroku lub ugody sądowej, których wysokość lub zasady ustalania nie wynikają wprost z regulacji wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy. Przy czym ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy wyłączone są świadczenia otrzymane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz świadczenia dotyczące korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Zakres tego zwolnienia obejmuje tylko odszkodowania za tzw. szkodę rzeczywistą, czyli poniesione straty, a nie dotyczy utraconych korzyści. Specyfika prawa podatkowego nakazuje inaczej traktować odszkodowanie z tytułu poniesionych przez poszkodowanego strat i odszkodowanie z tytułu utraconych korzyści. Odszkodowanie z tytułu utraconych korzyści, jakich poszkodowany mógł się spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono, podlega bowiem opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W związku z tym, świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.

W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie zdefiniował pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia. Nie oznacza to jednak dowolności w ich rozumieniu. Jednocześnie względy spójności systemu prawa uzasadniają, aby kryteria rozumienia pojęć niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, miały w pierwszej kolejności charakter kryteriów ustawowych. Konieczne staje się zatem zastosowanie wykładni systemowej zewnętrznej i odwołanie się do przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).

Odwołując się zatem do prawa cywilnego stwierdzić należy, że świadczenie odszkodowawcze to najogólniej świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej szkody. Szkodą jest uszczerbek, jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we wszelkiego rodzaju dobrach przez prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i niemajątkowy. Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem „krzywda”. Pod tym pojęciem należy rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka wyrażające się zarówno w cierpieniu fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem niedozwolonym. Do naprawienia krzywdy odnosi się termin „zadośćuczynienie”, natomiast „odszkodowanie” wiąże się z naprawieniem uszczerbku majątkowego.

W Kodeksie cywilnym świadczenie odszkodowawcze wynika głównie z tytułu odpowiedzialności deliktowej (art. 415 i następne) lub odpowiedzialności kontraktowej (art. 471 i następne), a więc jest następstwem czynu niedozwolonego lub niewykonania bądź nienależytego wykonania zobowiązania.

Należy zatem uznać, że funkcję odszkodowawczą pełnią wyłącznie te świadczenia, których celem jest zrekompensowanie poszkodowanemu skutków zdarzeń, które noszą cechy czynu niedozwolonego lub zawinionego przez sprawcę szkody.

Powzięła Pani wątpliwość, czy kara umowna, która zostanie wypłacona na podstawie umowy zawartej w 2016 r., a której w 2019 r. sąd nadał klauzulę wykonalności, podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie do art. 483 § 1 ww. ustawy:

Zatem kara umowna stanowi zabezpieczenie prawidłowej realizacji umowy i nie może być utożsamiana z odszkodowaniem czy zadośćuczynieniem.

W myśl art. 484 § 1 tej ustawy:

Z kolei zgodnie z art. 485 Kodeksu cywilnego:

W związku z tym, kara umowna należy się wierzycielowi w zastrzeżonej wysokości, bez względu na wysokość szkody, i w konsekwencji stanowi zabezpieczenie prawidłowej realizacji umowy, nie jest zaś – odszkodowaniem.

Tymczasem, odszkodowanie ma na celu zapewnienie całkowitej kompensaty uszczerbku, a wysokość szkody jest wyznacznikiem wysokości odszkodowania. Naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł (damnum emergens) oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono (lucrum cessans). Funkcją odszkodowania jest więc przywrócenie stanu majątku, który istniał przed wystąpieniem szkody.

Nawiązując do powyższego cywilnoprawnego rozróżnienia – z jednej strony „odszkodowań”, a z drugiej strony „kar umownych” – ustawodawca w art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przyjął rozwiązanie prawne, w myśl którego wolne od tego podatku są nie „kary umowne”, lecz „odszkodowania i zadośćuczynienia”.

Nie można zatem uznać, że ustawodawca zwalnia od podatku kary umowne, posługując się jednocześnie zupełnie innym pojęciem, tj. odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem. Gdyby wolą ustawodawcy było umożliwienie zwolnienia kar umownych od podatku to wprost zawarłby stosowne uregulowania w przepisie art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak to ustawodawca uczynił w przypadku odszkodowań i zadośćuczynień.

W związku z powyższym, zapłata kary umownej, wskazanej w umowie zawartej ze spółką w 2016 r., nie będzie podlegała zwolnieniu od podatku dochodowego od osób fizycznych, ponieważ przepis art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, takiego zwolnienia nie przewiduje.

Świadczenie w postaci kary umownej, nie jest równoznaczne z otrzymaniem odszkodowania bądź zadośćuczynienia. Zadośćuczynienia dotyczą naprawienia krzywd (uszczerbków niemajątkowych), zaś odszkodowania:

-     wynikają z mocy prawa,

-     mają miejsce, gdy dłużnik nie zachował należytej staranności wykonując zobowiązanie, bez względu na to, czy z winy umyślnej czy nieumyślnej,

-     mogą być rozszerzone lub ograniczone na podstawie umów, jednak nie jest możliwe wyłączenie odpowiedzialności dłużnika za szkodę wyrządzoną z winy umyślnej,

-     dłużnik ponosi odpowiedzialność także za działania lub zaniechania osób, którym powierzył wykonanie zadań,

-     w odróżnieniu od kary umownej wysokość odszkodowania odpowiada wysokości szkody.

Najistotniejszą cechą kary umownej jest to, że należy się ona wierzycielowi w zastrzeżonej wysokości, bez względu na wysokość poniesionej szkody.

W konsekwencji zapłata kary umownej będzie stanowić dla Pani przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 20 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Przychód ten nie korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3, 3b ani innego przepisu ww. ustawy, gdyż – jak wyjaśniono powyżej – nie jest odszkodowaniem, nie jest również zadośćuczynieniem, a w konsekwencji nie może podlegać zwolnieniu na podstawie ww. przepisu.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.