Interpretacja 0112-KDIL2-1.4011.1059.2025.3.MKA

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo, 

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 23 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismami z 17 lutego 2026 r. (wpływ 24 lutego 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie oraz 16 marca 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest spółką prowadzącą działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegającą w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest świadczenie usług gastronomicznych, w szczególności prowadzenie restauracji zlokalizowanej w (…).

W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca zatrudnia osoby pełniące funkcje kelnerów (dalej: „Kelnerzy"). Kelnerzy obsługują gości restauracji, w tym przyjmują płatności za zamówienia realizowane w lokalu. Restauracja posługuje się terminalami płatniczymi (…) (dalej: „(…)"), za pośrednictwem których Klienci dokonują płatności za posiłki. System płatności umożliwia również przyznanie przez Klienta dobrowolnego napiwku dla Kelnera i w tym zakresie Wnioskodawca chciałby również z niego korzystać, aby wprowadzić udogodnienie dla Klientów oraz pracujących Kelnerów.

Płatność dokonywana przez Klienta może obejmować jednocześnie kwotę należności za zakupione produkty/usługi gastronomiczne oraz - o ile Klient tak postanowi - kwotę dobrowolnego napiwku. System (…) nie umożliwia automatycznego rozdzielenia środków na część dotyczącą sprzedaży oraz część stanowiącą napiwek na różne konta. W konsekwencji całość płatności (sprzedaż + napiwek) wpływa łącznie na główny rachunek techniczny Wnioskodawcy w (…) (dalej: „Rachunek Główny").

Każdego dnia system (…) może generować raport obejmujący wszystkie transakcje, w tym odrębnie wykazane kwoty należne ze sprzedaży oraz kwoty napiwków przyznanych w poszczególnych transakcjach. Na podstawie tego raportu menedżer restauracji, działając w imieniu Wnioskodawcy, dokonywałby ręcznego przeksięgowania sumy napiwków z Rachunku Głównego na odrębny prowadzony w (…) rachunek techniczny przeznaczony wyłącznie do obsługi napiwków (dalej: „Rachunek Napiwkowy”).

Środki zgromadzone na Rachunku Napiwkowym nie stanowiłyby faktycznego przychodu Wnioskodawcy i nie byłyby przez niego w jakikolwiek sposób zatrzymywane. Wnioskodawca nie pobierałby z kwot napiwków żadnych opłat, prowizji ani innych należności. W oparciu o dane wynikające z systemu (…), który jednoznacznie przypisuje kwotę napiwku do konkretnej transakcji płatniczej i konkretnego Kelnera, Wnioskodawca nie rzadziej niż raz w tygodniu dokonywałby przekazania zgromadzonych na Rachunku Napiwkowym napiwków bezpośrednio na rachunki bankowe Kelnerów. Każdy Kelner otrzymywałby dokładnie sumę napiwków przyznanych przez Klientów w związku z transakcjami, które obsługiwał.

Pozostała część środków, tj. kwoty odpowiadające wartości sprzedaży gastronomicznej, po rozliczeniu w systemie (..) przekazywane byłyby na firmowy rachunek bankowy Wnioskodawcy prowadzony w (…).

Napiwki nie są nigdy wliczane przez Wnioskodawcę w cenę usług gastronomicznych, bowiem nie stanowią elementu należności za świadczenie usług i są przyznawane przez Klienta fakultatywnie. W tym przypadku Wnioskodawca nie wykazywałby kwoty napiwku na paragonie fiskalnym; kwota ta byłaby jednak ewidencjonowana w systemie sprzedażowym dla celów rozliczeń wewnętrznych. System (…) oraz wewnętrzne oprogramowanie Wnioskodawcy pozwalają jednoznacznie przypisać napiwek do konkretnego Kelnera i na tej podstawie sporządzać okresowe raporty, służące do prawidłowego przekazywania napiwków. Wnioskodawca pełniłby wyłącznie funkcję pośrednika technicznego w przekazywaniu dobrowolnych gratyfikacji pieniężnych od Klientów na rzecz Kelnerów.

W ocenie Wnioskodawcy, w związku z powyższym modelem rozliczeń, konieczne jest uzyskanie indywidualnej interpretacji podatkowej w celu potwierdzenia prawidłowości planowanych i realizowanych działań w zakresie kwalifikacji podatkowej i sposobu rozliczenia dobrowolnych napiwków wypłacanych Kelnerom za pośrednictwem systemu (…).

Osoby wskazywane przez Wnioskodawcę będą zatrudnione na umowach o pracę oraz ewentualnie - umowach zlecenia.

Pytanie

Czy przekazanie przez Wnioskodawcę dobrowolnie i uznaniowo przyznanego Kelnerowi przez Klienta napiwku powoduje po stronie Wnioskodawcy powstanie obowiązku obliczenia, pobrania odprowadzenia zaliczki na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych od kwoty tego napiwku przy sposobie ich pobierania i przekazywania, który chciałby zastosować Wnioskodawca, a oferowanym przez system płatniczy (…)?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, przekazywanie przez niego dobrowolnych i uznaniowych napiwków przyznanych Kelnerom przez Klientów nie powoduje powstania po stronie Wnioskodawcy obowiązku, o którym mowa w art. 41 u.p.d.o.f., tj. obowiązku obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od kwoty tych napiwków. Wynika to z faktu, że napiwki te nie stanowią przychodu Kelnerów z tytułu wykonywania usług na podstawie umowy o pracę lub umowy zlecenia (art. 12 oraz art. 13 pkt 8 lit. a u.p.d.o.f.). Są one natomiast przychodem z innych źródeł w rozumieniu art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f., opodatkowaniu podlegają wszelkiego rodzaju dochody, za wyjątkiem wyraźnie wskazanych w ustawie zwolnień. Art. 10 ust. 1 u.p.d.o.f. określa natomiast źródła przychodów, wyróżniając m.in. działalność wykonywaną osobiście (pkt 2) oraz inne źródła (pkt 9). Kwalifikacja napiwków do właściwego źródła przychodów zależy od sposobu ich uzyskania i od relacji pomiędzy stroną wypłacającą a otrzymującym.

W art. 10 ust. 1 u.p.d.o.f. ustawodawca wymienił źródła przychodów i wskazał w pkt 1 stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, pracą nakładczą, emeryturę lub rentę; w pkt 2 działalność wykonywaną osobiście; a w pkt 9 inne źródła.

Stosownie do art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Art. 13 pkt 8 lit. a u.p.d.o.f. uznaje za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej.

Art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. stanowi, że za przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Natomiast w myśl art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f., za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Stosownie do art. 41 ust. 1 u.p.d.o.f., osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.

W myśl art. 45 ust. 1 u.p.d.o.f., podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym, z zastrzeżeniem ust. 7 i 8.

W terminie określonym w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7, podatnicy są obowiązani wpłacić różnicę między podatkiem należnym wynikającym z zeznania, o którym mowa w ust. 1, a sumą należnych za dany rok zaliczek, w tym również sumą zaliczek pobranych przez płatników (art. 45 ust. 4 pkt 1 u.p.d.o.f.).

Zgodnie z treścią art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej: „o.p.“), płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.

W opisanym zdarzeniu faktycznym napiwek jest w pełni dobrowolną gratyfikacją przyznawaną Kelnerowi przez Klienta. Wysokość napiwku, a także sam fakt jego przyznania, zależą wyłącznie od Klienta i nie wynikają z żadnych ustaleń między Kelnerem a Wnioskodawcą. Wnioskodawca nie pobiera z napiwków żadnych kwot, nie kształtuje w żaden sposób ich wysokości i nie decyduje o ich przyznaniu. Co więcej, ponieważ Klient płaci za pomocą terminala (…), cały przepływ środków odbywa się jedynie z przyczyn technicznych - ze względu na brak możliwości automatycznego rozdzielenia kwoty sprzedaży od kwoty napiwku.

Wnioskodawca otrzymuje kwotę napiwku wyłącznie w sensie technicznym, jako podmiot pośredniczący w płatności, a nie jako podmiot, któremu świadczenie to jest należne. Już w momencie płatności w systemie (…) napiwek jest przypisany do konkretnego Kelnera i w żadnym momencie nie staje się trwałym, definitywnym przysporzeniem Wnioskodawcy.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. przychodem z działalności gospodarczej są wyłącznie kwoty należne podatnikowi. Kwoty napiwków nie są Wnioskodawcy należne — ani z tytułu sprzedaży gastronomicznej, ani z jakiegokolwiek innego tytułu. Nie stanowią zatem dla Wnioskodawcy przychodu. Wnioskodawca jedynie przekazuje je we właściwe ręce, wykonując czynność techniczną konieczną z uwagi na sposób płatności.

Aby określone świadczenie mogło zostać uznane za przychód z działalności wykonywanej osobiście (art. 13 pkt 8 lit. a u.p.d.o.f.), musi ono pochodzić od zleceniodawcy, za wykonywanie usług na jego rzecz. W analizowanym przypadku - napiwek nie pochodzi od Wnioskodawcy, nie jest elementem umówionego wynagrodzenia oraz nie jest też świadczeniem za wykonanie usługi wobec Wnioskodawcy.

Przeciwnie - napiwek jest wyrazem bezpośredniej relacji pomiędzy Klientem a Kelnerem, a Wnioskodawca ma jedynie status pośrednika. Wnioskodawca nie ma wpływu na przyznanie napiwku ani na jego wysokość. Nie tworzy wspólnej puli napiwków do podziału według własnych zasad, lecz przekazuje Kelnerowi dokładnie taką kwotę, jaką przypisał mu Klient w konkretnej transakcji.

Model ten jest w swej istocie analogiczny do sytuacji, w której klient restauracji daje Kelnerowi napiwek w gotówce bezpośrednio „do ręki". W takich przypadkach, co potwierdzają liczne interpretacje podatkowe (m.in. interpretacja Dyrektora KIS z 21 czerwca 2019 r., sygn. 0115-KDIT2-1.4011.143.2019.4.KK), napiwek stanowi przychód z innych źródeł, a na pracodawcy/zleceniodawcy nie ciążą obowiązki płatnika.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 u.p.d.o.f., obowiązek poboru zaliczek dotyczy wyłącznie świadczeń należących do źródeł wymienionych w art. 13 oraz art. 18. Skoro napiwki nie stanowią przychodu ze zlecenia ani z jakiejkolwiek działalności wykonywanej na rzecz Wnioskodawcy, art. 41 u.p.d.o.f. nie znajduje zastosowania.

Wnioskodawca nie jest więc płatnikiem podatku dochodowego w zakresie napiwków. Nie ciąży na nim obowiązek: naliczenia podatku, poboru zaliczek oraz odprowadzenia podatku do urzędu skarbowego.

W konsekwencji, zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f., napiwki otrzymane od Klientów przez Kelnerów -także gdy technicznie przechodzą przez rachunek Wnioskodawcy — należy kwalifikować jako przychód z innych źródeł. Kelner powinien je wykazać w zeznaniu rocznym i samodzielnie rozliczyć podatek.

W świetle przedstawionego stanu faktycznego oraz obowiązujących przepisów prawa podatkowego, należy uznać, że:

-     Dobrowolne napiwki przyznane Kelnerom przez Klientów i przekazywane przez Wnioskodawcę nie stanowią przychodu Wnioskodawcy.

-     Nie stanowią one również przychodu Kelnerów z umowy zlecenia/umowy o pracę.

-     Napiwki są przychodem z innych źródeł po stronie Kelnerów.

-     Wnioskodawca nie jest płatnikiem podatku dochodowego od kwot napiwków i nie ma obowiązku poboru ani odprowadzenia zaliczek (art. 41 u.p.d.o.f.).

-     Wnioskodawca pełni wyłącznie funkcję technicznego pośrednika przekazującego napiwki od Klientów do Kelnerów.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie, bądź, od których zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

Stosownie do art. 10 ust. 1 tej ustawy, odrębnymi źródłami przychodów są m. in.:

-   stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta (pkt 1);

-   działalność wykonywana osobiście (pkt 2);

-   inne źródła (pkt 9).

Jak natomiast stanowi art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.

Zgodnie z treścią art. 13 pkt 8 ww. ustawy:

Zgodnie z treścią art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

Sformułowanie „w szczególności” dowodzi, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł należy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

Napiwki otrzymane przez pracowników lub zleceniobiorców zawsze stanowią przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Mogą jednak stanowić przychód ze stosunku pracy (art. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) lub przychód z działalności wykonywanej osobiście (art. 13 pkt 8 ww. ustawy), bądź przychód z tzw. innych źródeł (art. 20 ust. 1 tej ustawy). O zakwalifikowaniu napiwków do jednego z wyżej wymienionych źródeł decyduje sposób ich otrzymania.

Państwa wątpliwości w opisanych we wniosku okolicznościach budzi fakt powstania obowiązków płatnika, w sytuacji przekazywania napiwków Kelnerom (pracownikom i zleceniobiorcom) przez Klientów w formie bezgotówkowej dobrowolnej. System płatności, z którego Państwo korzystają, umożliwia przyznanie przez Klienta dobrowolnego napiwku dla Kelnera. Płatność dokonywana przez Klienta może obejmować jednocześnie kwotę należności za zakupione produkty/usługi gastronomiczne oraz kwotę dobrowolnego napiwku. System nie umożliwia automatycznego rozdzielenia środków na część dotyczącą sprzedaży oraz część stanowiącą napiwek na różne konta. W konsekwencji całość płatności (sprzedaż + napiwek) wpływa łącznie na Państwa Rachunek Główny.

Każdego dnia system może generować raport obejmujący wszystkie transakcje, w tym odrębnie wykazane kwoty należne ze sprzedaży oraz kwoty napiwków przyznanych w poszczególnych transakcjach. Na podstawie tego raportu menedżer restauracji, działając w Państwa imieniu, dokonywałby ręcznego przeksięgowania sumy napiwków z Rachunku Głównego na odrębny prowadzony w systemie Rachunek Napiwkowy. W oparciu o dane wynikające z systemu, który jednoznacznie przypisuje kwotę napiwku do konkretnej transakcji płatniczej i konkretnego Kelnera, nie rzadziej niż raz w tygodniu, przekazywaliby Państwo zgromadzone na Rachunku Napiwkowym kwoty napiwków bezpośrednio na rachunki bankowe Kelnerów. Każdy Kelner otrzymywałby dokładnie sumę napiwków przyznanych przez Klientów w związku z transakcjami, które obsługiwał.

Biorąc pod uwagę okoliczności przedmiotowej sprawy podkreślenia wymaga, że określenie prawidłowego źródła przychodów na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych związanego z otrzymanym przez pracownika lub zleceniobiorcę napiwkiem uzależnione jest od formy otrzymania napiwku, tj. czy otrzymanie napiwku odbywa się za pośrednictwem, czy bez pośrednictwa pracodawcy (zleceniodawcy). W praktyce napiwki mogą być bowiem bezpośrednio otrzymywane przez pracowników/zleceniobiorców od klientów lub też są gromadzone przez pracodawcę/zleceniodawcę, a następnie dzielone pracownikom/zleceniobiorcom według określonych reguł.

Sposób rozliczania napiwków przez Państwa poprzez oddawanie kwot napiwków przekazanych przez klientów bezgotówkowo (płatności kartą kredytową) należy powiązać z etapem wykonywania stosunku pracy lub umowy zlecenia. Taki sposób przekazywania napiwków za pośrednictwem pracodawcy/zleceniodawcy świadczy bowiem o ich ujęciu nie tyle do wynagrodzenia, ale do realizowanych warunków płacy wynikających ze stosunku pracy lub umowy zlecenia.

Zatem, w sytuacji, gdy klient przekazuje bezpośrednio personelowi kwotę napiwku (i nie jest ona przekazywana do pracodawcy/zleceniodawcy), to wówczas napiwki te stanowią dla kelnera przychód z innych źródeł, a w konsekwencji na pracodawcy nie będzie ciążył obowiązek poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Inaczej jest gdy, napiwek najpierw trafia do pracodawcy/zleceniodawcy, a następnie wypłacany jest pracownikowi bądź zleceniobiorcy. W sytuacji, gdy wartość napiwku doliczana jest do płatności terminalem bądź w innej formie bezgotówkowej, zaś pracownik bądź zleceniobiorca kwotę napiwku po dokonaniu obciążenia pobiera za pośrednictwem pracodawcy lub zleceniobiorcy, napiwek ten stanowi przychód ze stosunku pracy lub umowy zlecenia. Napiwek taki podlega opodatkowaniu łącznie z wynagrodzeniem danej osoby za pracę lub z umowy zlecenia, zaś pracodawca/zleceniobiorca – jako płatnik – ma obowiązek pobrania od tych napiwków zaliczki na podatek zgodnie z art. 32 ust. 1 i art. 38 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz odpowiednio zgodnie z 41 ust. 1 ww. ustawy.

Stosownie do treści art. 32 ust. 1 ww. ustawy:

Z kolei w świetle art. 38 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Na mocy art. 39 ust. 1 ww. ustawy:

Zgodnie natomiast z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jak wynika z art. 41 ust.2 ww. ustawy:

Stosownie do art. 42 ust. 1 ww. ustawy:

W myśl art. 42 ust. 2 pkt 1 ustawy:

Mając na uwadze powołane regulacje prawne należy stwierdzić, że przychody z tytułu napiwków, w przypadku dokonywania płatności bezgotówkowych przez klientów, trafiające do Państwa, jako pracodawcy lub zleceniodawcy, która następnie rozdysponowuje je w ustalony sposób wśród pracowników/zleceniobiorców, będą stanowić odpowiednio dla nich przychód ze stosunku pracy/przychód z działalności wykonywanej osobiście.

Zatem, kwoty napiwków, uiszczanych przez Klientów w sposób bezgotówkowy na rzecz Kelnerów zatrudnionych na podstawie umowy o pracę będą stanowić dla nich przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, będą Państwo zobowiązani do obliczenia, pobrania i wpłacenia zaliczek na podatek dochodowy od takich wypłat, zgodnie z art. 32 ust. 1 w zw. z art. 38 ust. 1 ww. ustawy oraz do wykazania przekazanych napiwków w deklaracji PIT-11.

Przekazanie napiwków Kelnerom zatrudnionym na umowę zlecenie, będzie stanowić dla nich przychód z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji, Spółka będzie obowiązana do obliczenia, pobrania i wpłacenia zaliczek na podatek dochodowy od takich wypłat, zgodnie z art. 41 ust. 1 i nast. ww. ustawy oraz do wykazania przekazanych napiwków w deklaracji PIT-11.

Dlatego Państwo stanowisko, że nie będą Państwo płatnikiem podatku dochodowego od kwot napiwków i nie będą Państwo zobowiązani do poboru i odprowadzania zaliczek uznałem za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Niniejsza interpretacja stanowi odpowiedź w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.

W odniesieniu do powołanej przez Państwa we wniosku interpretacji indywidualnej, stwierdzam, że została ona wydana w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania, ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego, czy też zdarzenia przyszłego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·   w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·   w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.