Interpretacja 0112-KDIL2-1.4011.110.2026.1.MKA

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Spółka (dalej również jako „Wnioskodawca"), jest spółką prawa handlowego, której podstawowym przedmiotem działalności jest (…).

Spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zatrudnia pracowników na podstawie umowy o pracę.

W ramach wewnętrznych procedur Spółka przygotowała oraz wdrożyła wewnętrzny akt prawny pn. „Zasady gospodarowania środkami ochrony indywidualnej, odzieżą i obuwiem roboczym, środkami higieny osobistej" (dalej również jako Regulamin). Podstawą prawną Regulaminu jest Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks Pracy – Dział X, rozdział IX, art. 237⁶ do 237¹⁰ oraz Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy.

Regulamin ten określa szczegółowe obowiązki Spółki w zakresie wyposażania pracowników w środki ochrony indywidualnej, odzież i obuwie oraz zasady finansowania tych elementów. W regulaminie określono, że środki ochrony indywidualnej są to wszelkiego rodzaju środki używane przez pracownika w celu jego ochrony przed jednym lub większą liczbą zagrożeń związanych z występowaniem niebezpiecznych lub szkodliwych czynników w środowisku pracy. Spółka od sezonu zimowego zamierza wypłacać określonym grupom pracowników ekwiwalent na zakup obuwia służbowego. Spółka w Regulaminie wskazuje grupy pracowników, które taki ekwiwalent mogą otrzymać oraz określa jakie wymogi zakupione obuwie służbowe powinno spełniać.

Regulamin stanowi, że Spółka ma obowiązek zapewnić pracownikom odzież i obuwie robocze w przypadkach określonych przepisami bhp (Kodeks pracy, rozporządzenie w sprawie ogólnych przepisów bhp). W regulaminie wskazano szczegółowe normy przydziału odzieży i obuwia dla poszczególnych stanowisk pracy oraz okresy użytkowania poszczególnych elementów.

Pracodawca jest zobowiązany do zapewnienia pracownikowi wyposażenia zgodnego z normami wynikającymi z regulaminu, a pracownik nie może zostać dopuszczony do pracy bez posiadania elementów przewidzianych w Regulaminie.

Spółka postanowiła, że pracownikom spółki, którym przysługuje przydział obuwia służbowego, wypłacane będą środki na ich zakup w formie ekwiwalentu.

Wypłata ekwiwalentu będzie następować w następujących terminach:

a)  za trzewiki/półbuty służbowe (obuwie „letnie”) – ekwiwalent jest wypłacany wraz z wynagrodzeniem za miesiąc marzec, płatnym do 10 kwietnia;

b)  za trzewiki/botki służbowe ocieplane (obuwie „zimowe”) – ekwiwalent jest wypłacany wraz z wynagrodzeniem za miesiąc październik, płatnym do 10 listopada;

c)  dla nowych pracowników – ekwiwalent jest wypłacany w terminie wypłaty pierwszego wynagrodzenia za pracę.

Regulamin określa maksymalne limity ekwiwalentu, które różnią się kwotowo w zależności od rodzaju obuwia. Wypłata ekwiwalentu jest jednorazowa i dokonywana zgodnie z przewidywanym okresem użytkowania obuwia określonym w tabeli norm wskazanej w Regulaminie. Regulamin przewiduje również coroczną waloryzację stawek ekwiwalentu na podstawie wskaźnika inflacji GUS, z zaokrągleniem do pełnych dziesiątek złotych.

Regulamin wskazuje szczegółowo rodzaj obuwia wymagany dla danego stanowiska, liczbę par a także przewidywany okres użytkowania.

Pracownik nie może wykonywać pracy bez posiadania określonego w regulaminie typu obuwia.

Pytanie

Czy od wypłacanego ekwiwalentu pieniężnego za używanie zakupionego przez pracownika obuwia służbowego Spółka ma obowiązek rozpoznać po stronie pracownika przychód i w konsekwencji potrącić zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, wypłacany pracownikom ekwiwalent pieniężny za używanie zakupionego przez pracownika obuwia służbowego jest przychodem zwolnionym z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji Spółka nie ma obowiązku poboru zaliczki na PIT od tego świadczenia.

Regulamin obowiązujący w Spółce został wydany na podstawie art. 237³-237¹³ Kodeksu pracy, które regulują kompleksowo obowiązki pracodawcy w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy. Przepisy te stanowią, że pracodawca nie może dopuścić pracownika do pracy bez środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia roboczego przewidzianych dla danego stanowiska.

Zgodnie z art. 237³ § 1-2 Kodeksu pracy, pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom odzież i obuwie robocze, a w przypadkach uzasadnionych – dopuszczalne jest stosowanie własnej odzieży pracownika pod warunkiem wypłaty ekwiwalentu pieniężnego. Ponadto określone przepisy Kodeksu pracy regulują obowiązek pracodawcy w zakresie prania, konserwacji, naprawy, odkażania oraz wymiany odzieży i obuwia roboczego a także dopuszczają wypłaty ekwiwalentów, gdy czynności te wykonuje pracownik.

Regulamin, który obowiązuje w Spółce został wydany w oparciu o powyższe przepisy. Zgodnie z jego uregulowaniami Wnioskodawca zapewnia pracownikom środki ochrony indywidualnej, odzież i obuwie robocze. Pracownik nie może zostać dopuszczony do pracy bez przewidzianego obuwia. Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Biorąc pod uwagę powyższe, do przychodów ze stosunku pracy zalicza się każde świadczenie, które pracownik otrzymał w związku z faktem pozostawania w stosunku pracy z pracodawcą. Do przychodów ze stosunku pracy zalicza się więc zarówno otrzymane przez pracownika pieniądze, jak i wartość pieniężną świadczeń w naturze, świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Natomiast art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy o PIT stanowi, że wolne od podatku dochodowego są świadczenia rzeczowe i ekwiwalenty za te świadczenia, przysługujące na podstawie przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy, jeżeli zasady ich przyznawania wynikają z odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw.

Zagadnienia dotyczące dostarczania pracownikom środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia roboczego, a także związanych z tym wypłat ekwiwalentów pieniężnych reguluje Dział X „Bezpieczeństwo i higiena pracy”, Rozdział IX „Środki ochrony indywidualnej oraz odzież i obuwie robocze” ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 917).

Stosownie do postanowień art. 237⁷ § 1 Kodeksu pracy, pracodawca ma obowiązek dostarczyć pracownikowi nieodpłatnie odzież i obuwie robocze, spełniające wymagania w Polskich Normach:

1)  jeżeli odzież własna pracownika może ulec zniszczeniu lub znacznemu zabrudzeniu,

2)  ze względu na wymagania technologiczne, sanitarne lub bezpieczeństwa i higieny pracy.

Jednocześnie art. 237⁷ § 2 Kodeksu pracy stanowi, że pracodawca może ustalić stanowiska, na których dopuszcza się używanie przez pracowników, za ich zgodą, własnej odzieży i obuwia roboczego, spełniających wymagania bezpieczeństwa i higieny pracy.

Ekwiwalent, który będzie przez Wnioskodawcę wypłacany wynika w jego ocenie z przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy, tj. art. 237⁷ Kodeksu pracy.

Pracownikowi używającemu własnej odzieży i obuwia roboczego, zgodnie z § 2, pracodawca wypłaca ekwiwalent pieniężny w wysokości uwzględniającej ich aktualne ceny (art. 237⁷ § 4 Kodeksu pracy).

Ponadto na podstawie art. 237⁹ § 2 Kodeksu pracy, pracodawca jest obowiązany zapewnić, aby stosowane środki ochrony indywidualnej oraz odzież i obuwie robocze posiadały właściwości ochronne i użytkowe, oraz zapewnić odpowiednio ich pranie, konserwację, naprawę, odpylanie i odkażanie.

Zgodnie z definicją słownikową ekwiwalent oznacza rzecz zastępującą inną rzecz o równej wartości, odpowiednik, równoważnik (Współczesny słownik języka polskiego, Dunaj B. Warszawa 2007).

Z powołanych powyżej przepisów Kodeksu pracy wynika, że zarówno dostarczenie pracownikowi odzieży roboczej i obuwia, jak również ich konserwacja, pranie, naprawa, odpylanie i odkażanie jest obowiązkiem pracodawcy. W sytuacji gdy pracodawca dopuszcza używanie przez pracowników własnej odzieży i obuwia wówczas zobowiązany jest do wypłaty stosownych ekwiwalentów pieniężnych. Za używanie własnej odzieży i obuwia pracownicy mają prawo otrzymać ekwiwalent pieniężny w wysokości uwzględniającej ich aktualne ceny.

Biorąc powyższe pod uwagę Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wypłacane pracownikom, o których mowa we wniosku kwoty ekwiwalentu za używanie obuwia służbowego stanowić będą dla nich przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z tym Wnioskodawca jako płatnik od wartości ww. świadczeń nie będzie zobowiązany do pobierania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 przywołanej ustawy:

Stosownie do treści art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Art. 12 ust. 4 powołanej ustawy stanowi, że:

Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.

Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, że w każdym przypadku, w którym uzyska on realną korzyść, będzie powstawał obowiązek zwiększenia jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartych w art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ustawodawca do przychodów ze stosunku pracy zalicza bowiem nie tylko otrzymane pieniądze, ale i świadczenia, które przybrały postać rzeczy (produktu), wykonania usługi, bądź udostępnienia rzeczy lub praw.

Na podmiocie dokonującym ww. świadczeń (pracodawcy) ciążą natomiast obowiązki płatnika, wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy uznać należy, że przyznany i wypłacony pracownikom ekwiwalent pieniężny za używanie zakupionego przez pracownika obuwia służbowego stanowi dla tych osób dodatkowe świadczenie pieniężne, a w konsekwencji przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednakże, stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych:

Zagadnienia dotyczące dostarczania pracownikom środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia roboczego, a także związanych z tym wypłat ekwiwalentów pieniężnych reguluje dział X „Bezpieczeństwo i higiena pracy”, rozdział IX „Środki ochrony indywidualnej oraz odzież i obuwie robocze” ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.).

Stosownie do postanowień art. 237⁷ § 1 Kodeksu pracy,

W myśl art. 237⁷ § 2 ww. Kodeksu:

Zgodnie z art. 237⁷ § 4 Kodeksu pracy,

Ponadto na podstawie art. 237⁹ § 2 Kodeksu pracy,

W myśl art. 237⁹ § 3 Kodeksu pracy,

Zgodnie z definicją słownikową ekwiwalent oznacza rzecz zastępującą inną rzecz o równej wartości, odpowiednik, równoważnik (Współczesny słownik języka polskiego, Dunaj B. Warszawa 2007).

Z powołanych powyżej przepisów Kodeksu pracy wynika, że zarówno dostarczenie pracownikowi odzieży roboczej i obuwia, jak również ich konserwacja, pranie, naprawa, odpylanie i odkażanie jest obowiązkiem pracodawcy.

Jeżeli jednak pracodawca dopuszcza używanie przez pracowników własnej odzieży i obuwia, za ich zgodą, wówczas zobowiązany jest do wypłaty stosownego ekwiwalentu pieniężnego. Za używanie własnej odzieży i obuwia pracownicy mają prawo otrzymać ekwiwalent pieniężny w wysokości uwzględniającej ich aktualne ceny.

Podsumowując powyższe, wypłacany pracownikom ekwiwalent pieniężny za używanie zakupionego przez nich obuwia służbowego – jak wyżej wyjaśniono – stanowić będzie dla nich przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednakże przychód ten korzystał będzie ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 ww. ustawy. W konsekwencji, z tego tytułu nie będą Państwo zobowiązani do pobierania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.