Ulga na powrót
Podatnicy X i Y, małżeństwo, w latach 2023-2025 mieszkali i pracowali w Holandii, gdzie mieli centrum interesów życiowych. W 2023 roku formalnie rozliczyli się w Polsce jako rezydenci, mimo że faktycznie przez cały rok przebywali w Holandii. W styczniu 2026 roku wrócili na stałe do Polski. Planują skorzystać z ulgi na…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
2 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 30 stycznia 2026 roku o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 21 kwietnia 2026 r. (wpływ 21 kwietnia 2026 r.). Treść wniosku wspólnego jest następująca:
Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
X;
Y.
Opis stanu faktycznego
Wraz z żoną – Y przez lata 2023, 2024, 2025 mieszkali Państwo i pracowali na terenie Holandii. W związku z tym, Państwa centrum interesów życiowych znajdowało się na terenie tego kraju; jest to istotne w kontekście spełnienia warunków skorzystania z ulgi dla Polaków wracających z emigracji (ulga na powrót PIT).
W Holandii wynajmowali Państwo mieszkanie, posiadali umowy z dostawcami prądu, gazu i wody, oboje mieli Państwo umowę o pracę i holenderskie ubezpieczenie.
Na początku stycznia 2026 r. na stałe opuścili Państwo Holandię i przeprowadzili się do Polski.
Wniosek dotyczy konkretnie 3 lat, tj.: 2023, 2024, 2025. Dwa ostatnie lata rozliczane były tylko w Holandii jako formalnie holenderska rezydencja podatkowa. Problem dotyczy roku 2023 dlatego, że rozliczenie podatkowe wykonali Państwo zarówno w Holandii, jak i w Polsce, nie wykazując w zeznaniu żadnego dochodu z Polski. Zrobili to Państwo formalnie jako polscy rezydenci podatkowi, mimo iż cały rok 2023 oboje mieszkali Państwo i pracowali w Holandii.
Podatkowo niczego to nie zmieniło, ponieważ i tak nie mieli Państwo żadnych dochodów w Polsce i rozliczyli się z Polską „na zero”. Jednak ten właśnie rok 2023, w którym rozliczyli się Państwo formalnie jako polscy rezydenci podatkowi, mimo że zgodnie ze stanem faktycznym spełniali Państwo warunki holenderskich rezydentów podatkowych, budzi Państwa wątpliwości co do prawa skorzystania z ulgi na powrót PIT.
Nie dopilnowali Państwo w tej kwestii formalności, ale w tamtym czasie nie wiedzieli Państwo, że będzie to istotne w przyszłości. Nie mieli Państwo żadnych złych intencji. Wynikało to z problemów z meldunkiem na pierwszym z wynajmowanych przez Państwa mieszkań, które zmienili Państwo w trakcie roku 2023 na inne mieszkanie, na którym już się Państwo zameldowali. Fakt zameldowania zaskutkował formalną możliwością rozpoczęcia rozliczania się jako holenderscy rezydenci podatkowi i zaprzestania rozliczania się jako polscy rezydenci podatkowi (rozliczania się „na zero” z Polską z racji braku jakichkolwiek dochodów w Polsce).
Mogą Państwo wykazać Państwa umowy o pracę, wyciągi z kont bankowych dotyczące opłat za media, opłat czynszu za mieszkanie czy wypłat od pracodawców z tamtych lat.
W Polsce w latach 2023, 2024, 2025 Państwo nie mieszkali, nie wynajmowali żadnego mieszkania, nie pracowali, ani nie osiągali żadnych dochodów.
W uzupełnieniu wniosku zaznaczyli Państwo, że lata za które chce Pan wraz z żoną (Y) skorzystać z ulgi na powrót, to 2027, 2028, 2029. W latach 2023, 2024 oraz 2025 cała Państwa aktywność społeczna i zawodowa miała swoje miejsce w Holandii.
Natomiast dochody uzyskane w wyżej wymienionych latach będą pochodziły z prowadzonej działalności gospodarczej i mogą przekroczyć 85 528 zł w skali rocznej.
Oboje mają Państwo polskie obywatelstwo.
Od dnia powrotu do Polski, tj. 8 stycznia 2026 r., mają Państwo w Polsce nieograniczony obowiązek podatkowy.
Pytanie
Czy w takim wypadku spełniają Państwo warunki do skorzystania z ulgi dla Polaków wracających z emigracji, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Państwa stanowisko w sprawie
W Państwa ocenie, o posiadaniu rezydencji podatkowej decyduje stan faktyczny, a nie deklaratywny. Fakt złożenia deklaracji podatkowej w Polsce za rok 2023 był błędem wynikającym z braku świadomości co do pierwszeństwa faktycznego miejsca zamieszkania nad formalnościami (takimi jak meldunek czy dotychczasowy sposób rozliczania).
Potwierdza to linia orzecznicza sądów administracyjnych (m.in. wyrok NSA sygn. akt II FSK 1012/18), zgodnie z którą rezydencja podatkowa jest kategorią obiektywną. Skoro w roku 2023 przebywali Państwo w Holandii ponad 183 dni, posiadali Państwo tam ośrodek interesów życiowych (praca, wspólne życie z małżonką, wynajmowany lokal), to zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy o PIT oraz polsko-holenderską umową o unikaniu podwójnego opodatkowania, posiadali Państwo rezydencję podatkową w Holandii.
Tym samym, warunek nieposiadania miejsca zamieszkania na terytorium RP przez okres 3 lat poprzedzających powrót, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT, został spełniony.
Państwa stanowisko jest takie, że mają Państwo prawo do skorzystania z ulgi na powrót w latach 2027, 2028, 2029.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:
a) ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy,
b) z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,
c) z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27 , art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych,
d) z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa
- w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44;
Na podstawie art. 21 ust. 39 ww. ustawy:
Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Stosownie do art. 21 ust. 43 ustawy:
Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:
1) w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz
2) podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym:
a) trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
b) okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
3) podatnik:
a) posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub
b) miał miejsce zamieszkania:
- nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub
- na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz
4) posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia, oraz
5) nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ww. ustawy:
Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.
Ponadto z art. 53 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 2105) wynika, że:
Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.
Zatem, ww. ulga, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 przedmiotowej ustawy polega na zwolnieniu od podatku dochodowego od osób fizycznych niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy – tak jak Państwo – przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Polski po 31 grudnia 2021 r.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
W myśl natomiast art. 4a ww. ustawy:
Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
W celu skorzystania z ww. preferencji podatkowej, tj. tzw. „ulgi na powrót” spełnione muszą być jednak wszystkie dodatkowe warunki wskazane w art. 21 ust. 39, 43 i 44 ustawy.
Aby zapewnić sobie możliwość skorzystania z omawianej preferencji podatkowej, należy zarówno przez trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz w okresie od początku roku, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego ten dzień, nie posiadać miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i co istotne – w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej należy mieć nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Z analizy sprawy wynika, że do Polski powrócili Państwo na stałe 8 stycznia 2026 r., w wyniku czego od tego dnia podlegają Państwo w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został więc spełniony.
Jednocześnie, przez lata 2023, 2024, 2025 oraz do 8 stycznia 2026 r. mieszkali Państwo w Holandii.
Zatem, zrealizowali Państwo także wymagania wskazane w art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a) ww. ustawy. Spełnili Państwo również warunek określony w art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. b) ww. ustawy. Co równie istotne, spełnili Państwo również wymóg z art. 21 ust. 43 pkt 3 ww. ustawy.
Kolejnym istotnym kryterium umożliwiającym zastosowanie „ulgi na powrót” jest stosownie do art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy, posiadanie certyfikatu rezydencji lub innych dowodów dokumentujących miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia.
Zgodnie z art. 5a pkt 21 ww. ustawy:
Ilekroć w ustawie mowa jest o certyfikacie rezydencji - oznacza to zaświadczenie o miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika.
Z treści ww. regulacji wynika, że dokumentowanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do „ulgi na powrót” może alternatywnie nastąpić posiadanym przez podatnika certyfikatem rezydencji lub innym dowodem. Wystarczy zatem, że podatnik posiada inne dokumenty, które potwierdzą jego miejsce zamieszkania w innym państwie, niemniej muszą być to dokumenty potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Takimi dokumentami mogą być np. umowa o pracę, albo umowa najmu mieszkania za granicą, albo zaświadczenie od byłego pracodawcy.
Choć przepisy podatkowe nie wymieniają w tym zakresie żadnego katalogu, to należy pamiętać, że zgodnie z art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
Powyższe oznacza, że innymi dowodami wskazującymi na miejsce zamieszkania poza Polską mogą być m.in. umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, paski wynagrodzeń, wyciągi bankowe czy też zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy. Można w tym zakresie przedstawić również inne dowody.
Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że posiadają Państwo dowody dokumentujące Państwa miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Holandii. Jak Państwo wskazali:
· W Holandii wynajmowali Państwo mieszkanie, posiadali umowy z dostawcami prądu, gazu i wody, oboje mieli Państwo umowę o pracę i holenderskie ubezpieczenie.
· Mogą Państwo wykazać Państwa umowy o pracę, wyciągi z kont bankowych dotyczące opłat za media, opłat czynszu za mieszkanie czy wypłat od pracodawców z tamtych lat.
Spełnili Państwo zatem warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Ponadto:
Zaznaczyli Państwo, że lata za które chce Pan wraz z żoną (Y) skorzystać z ulgi na powrót, to 2027, 2028, 2029.
Natomiast dochody uzyskane w wyżej wymienionych latach będą pochodziły z prowadzonej działalności gospodarczej i mogą przekroczyć 85 528 zł w skali rocznej.
Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzam, że na gruncie opisanego zdarzenia będzie Państwu przysługiwało prawo do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, na zasadach wynikających z tego przepisu, czyli w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku 2026 albo od początku roku następnego – w limitowanej tym przepisem wysokości, nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł.
W konsekwencji, prawidłowe jest Państwa stanowisko, zgodnie z którym na ww. zasadach mają Państwo prawo do skorzystania z ulgi na powrót za lata: 2027, 2028, 2029.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pan X (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo