Interpretacja 0112-KDIL2-1.4011.148.2026.2.DJ

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 lutego 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 10 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 16 marca 2026 r. (wpływ 16 marca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Jest Pan obywatelem polskim, urodzonym (…). W dniu (…) 2020 r. wyjechał Pan z Polski do Norwegii w celu podjęcia pracy zarobkowej i osiedlenia się. Został Pan zarejestrowany w norweskim Urzędzie Ewidencji Ludności (…) pod adresem (…) z datą zameldowania (…) 2020 r.

W Norwegii podjął Pan pierwszą pracę w firmie (…) w okresie od czerwca 2020 r. do stycznia 2021 r. Firma ta (...), w związku z czym nie jest Pan w stanie uzyskać świadectwa pracy ani zaświadczenia o zatrudnieniu od tego pracodawcy. Fakt zatrudnienia i odprowadzania podatków w Norwegii w tym okresie potwierdzają jednak Pana norweskie rozliczenia podatkowe (…) za poszczególne lata. Następnie podjął Pan pracę (…) w firmie (…) w okresie od (…) 2021 r. do (…) 2021 r.

(…) 2021 r. powrócił Pan tymczasowo do Polski wyłącznie w celu zdobycia prawa jazdy (…), które było niezbędne do kontynuowania kariery zawodowej jako (…) w Norwegii. Kurs prawa jazdy (…) nie był dostępny dla Pana w Norwegii z uwagi na bariery językowe oraz znacznie wyższe koszty. Pobyt ten miał charakter wyłącznie tymczasowy i celowy - był ściśle związany z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych potrzebnych do pracy w Norwegii.

W trakcie tego tymczasowego pobytu w Polsce, z uwagi na konieczność pokrycia kosztów utrzymania i kursu prawa jazdy, podjął Pan krótkoterminowe zatrudnienie w firmie (…) na stanowisku w okresie od (…) 2021 r. do (…) 2022 r. Zatrudnienie to miało charakter ściśle tymczasowy - nie wiązało się z zamiarem stałego osiedlenia się w Polsce. Stosunek pracy został rozwiązany za porozumieniem stron (art. 30 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy), co potwierdza planowany charakter wyjazdu z powrotem do Norwegii. Był Pan w tym czasie zameldowany jedynie na pobyt czasowy (…), z deklarowanym terminem pobytu do (…) 2022 r.

Przez cały okres od (…) 2020 r. traktował Pan Norwegię jako Pana główne miejsce zamieszkania i centrum interesów życiowych. Potwierdzeniem tego jest certyfikat rezydencji podatkowej wydany przez norweską administrację podatkową (…), który potwierdza, że był Pan rezydentem podatkowym Norwegii za cały okres dochodowy od (…) 2020 r. do 31 grudnia 2024 r., zgodnie z art. 4 ust. 1 Konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania między Polską a Norwegią. Certyfikat ten obejmuje również okres Pana tymczasowego pobytu w Polsce ((…) 2021 - (…) 2022), co oznacza, że norweskie organy podatkowe nie uznały tego pobytu za zmianę Pana rezydencji podatkowej.

W dniu (…) 2022 r. powrócił Pan do Norwegii i został ponownie zarejestrowany w (…) pod adresem (…). Od tego momentu nieprzerwanie zamieszkiwał i pracował Pan w Norwegii:

-     (…): okres zatrudnienia (…) luty 2022 r. – (…) lipca 2023 r., stanowisko: (….), miejsce pracy: (…);

-     (…): okres zatrudnienia (….) sierpnia 2023 r. – (…) lipca 2025 r., stanowisko: (…), miejsce pracy: (…).

W Norwegii mieszkał Pan kolejno pod adresami: (…) (od (…) lutego 2022 r.), (…) (od (…) lutego 2022 r.), (…) (od (…) października 2023 r.).

W dniu (…) lutego 2025 r. na stałe przeniósł Pan miejsce zamieszkania do Polski pod adres (…). Wyjazd z Norwegii został zarejestrowany w (…) jako „(…)” z datą (…) lutego 2025 r.

Przed pierwszym wyjazdem do Norwegii mieszkał Pan w Polsce nieprzerwanie od urodzenia ((…) r.) do czerwca 2020 r., tj. ponad (…) lat. Pana adresy zameldowania na pobyt stały w Polsce to: (…) ((…) 1998 r. – (…) 2020 r.) oraz ul. (…) ((…) kwietnia 2020 r. – (…) czerwca 2020 r.). Wymeldowanie z pobytu stałego nastąpiło (…) czerwca 2020 r.

Nie korzystał Pan wcześniej, w całości ani w części, ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zamierza Pan skorzystać z ulgi na powrót począwszy od roku podatkowego 2025 (rok bazowy = rok przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski), tj. za lata 2025-2028.

Chronologiczne zestawienie pobytów i zatrudnienia:

·      (…) lutego 2018 r. – (…) czerwca 2020 r. - zatrudnienie w Polsce (…), (…) - stanowiska: (…);

·      (…) czerwca 2020 - wyjazd do Norwegii - rejestracja w (…) (…);

·      Czerwiec 2020 r. – styczeń 2021 r. - zatrudnienie w Norwegii – (…) ((...); fakt zatrudnienia potwierdzają norweskie rozliczenia podatkowe);

·      (…) stycznia 2021 r. – (…) lipca 2021 r. - zatrudnienie w Norwegii – (…), stanowisko: (…);

·      (…) lipca 2021 r. - tymczasowy wyjazd z Norwegii do Polski (zarejestrowany w (…) jako „(…)”). Cel: zdobycie prawa jazdy (…);

·      (…) sierpnia 2021 r. – (…) stycznia 2022 r. - tymczasowe zatrudnienie w Polsce – (…), stanowisko: (…). Zameldowanie wyłącznie na pobyt czasowy (…);

·      (…) lutego 2022 r. - powrót do Norwegii - ponowna rejestracja w (…) (…);

·      (…) lutego 2022 r. – (…) lipca 2023 r. - zatrudnienie w Norwegii – (…), stanowisko: (…);

·      (…) sierpnia 2023 r. – (…) stycznia 2025 r. - zatrudnienie w Norwegii – (…), stanowisko: (…);

·      (…) lutego 2025 r. - stały powrót do Polski - przeniesienie miejsca zamieszkania do (…).

Ponadto, w piśmie stanowiącym uzupełnienie wniosku doprecyzował Pan podanie o następujące informacje:

Centrum interesów życiowych od (…) lutego 2025 r.

Z dniem (…) lutego 2025 r., tj. z dniem przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski, przeniósł Pan na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej swoje centrum interesów osobistych i gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Od tej daty podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o PIT.

Miejsce zamieszkania i nieograniczony obowiązek podatkowy w latach 2025-2028.

W każdym z lat, będących przedmiotem zapytania, tj. w latach 2025, 2026, 2027 i 2028, posiadał Pan i będzie posiadał miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz podlega Pan nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

Brak miejsca zamieszkania w Polsce w okresie (…) stycznia 2025 r.

W okresie od 1 stycznia 2025 r. do (…) stycznia 2025 r. (tj. do dnia poprzedzającego dzień przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski) nie miał Pan miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W całym tym okresie zamieszkiwał Pan i pracował w Norwegii, gdzie był Pan zatrudniony w firmie (…) na stanowisku (…) (umowa trwała do (…) stycznia 2025 r.).

Dokumenty potwierdzające miejsce zamieszkania w Norwegii za styczeń 2025 r.

Posiada Pan następujące dokumenty potwierdzające zamieszkanie na terytorium Norwegii w okresie od 1 stycznia 2025 r. do (…) stycznia 2025 r.:

·      Paski płac (…) z (…) za styczeń 2025 r. - potwierdzające świadczenie pracy w Norwegii do (…) stycznia 2025 r.;

·      Wyciągi bankowe z norweskiego rachunku bankowego za styczeń 2025 r.;

·      (…) (norweskie zeznanie podatkowe) za rok 2024 - potwierdzające status norweskiego rezydenta podatkowego za ostatni pełny rok poprzedzający powrót;

·      (…) (norweskie zeznanie podatkowe) za rok 2025 - potwierdzający wpłynięcie dochodów za styczeń 2025.

Ponadto fakt zamieszkiwania w Norwegii w tym okresie potwierdzają: certyfikat rezydencji podatkowej wydany przez (…) (obejmujący okres do (…) grudnia 2024 r.) oraz rejestracja wymeldowania w (…) z datą (…) luty 2025 r. jako „(…)".

Źródła przychodów w latach 2025-2028.

W poszczególnych latach podatkowych uzyskuje Pan/będzie Pan uzyskiwał następujące przychody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT:

Rok 2025:

·      zatrudnienie na podstawie umowy o pracę (pełen etat);

·      przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej (skala podatkowa — zasady ogólne).

Lata 2026-2028:

·      zatrudnienie na podstawie umowy o pracę;

·      przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej (podatek liniowy 19%).

Nie uzyskuje Pan przychodów z umów zlecenia (lit. b) ani zasiłku macierzyńskiego (lit. d).

Pytania

1)  Czy w opisanym stanie faktycznym przysługuje Panu prawo do skorzystania ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tzw. „ulga na powrót”), w związku z przeniesieniem miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dniu (…) lutego 2025 r., biorąc pod uwagę, że:

a)  w okresie od sierpnia 2021 r. do stycznia 2022 r. przebywał Pan tymczasowo w Polsce w celu zdobycia prawa jazdy (…), podejmując jednocześnie krótkoterminowe zatrudnienie w celu pokrycia kosztów pobytu i kursu;

b)  przez cały sporny okres ((…) czerwca 2020 r. – (…) grudnia 2024 r.) był Pan traktowany jako rezydent podatkowy Norwegii, co potwierdza certyfikat rezydencji podatkowej wydany przez (…);

c)  Pana pobyt w Polsce w ww. okresie miał charakter tymczasowy i nie wiązał się z przeniesieniem centrum interesów życiowych do Polski;

d)  przed wyjazdem do Norwegii zamieszkiwał Pan w Polsce nieprzerwanie przez ponad (…) lat?

2)  W przypadku pozytywnej odpowiedzi - czy przysługuje Panu prawo do stosowania ulgi na powrót za lata podatkowe 2025-2028, przyjmując rok 2025 jako rok bazowy?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem, przysługuje Panu prawo do skorzystania z ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowymi od osób fizycznych.

Uzasadnienie przedstawia Pan poniżej.

1. Przeniesienie miejsca zamieszkania do Polski po 31 grudnia 2021 r.

W dniu (…) lutego 2025 r. na stałe przeniósł Pan miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Od tego dnia podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Warunek ten jest bezsprzecznie spełniony.

2. Brak miejsca zamieszkania w Polsce w wymaganym okresie.

Zgodnie z art. 21 ust. 43 pkt 2 ustawy o PIT, podatnik nie mógł mieć miejsca zamieszkania na terytorium RP w okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok przeniesienia (tj. 2022, 2023, 2024) oraz od 1 stycznia 2025 r. do (…) stycznia 2025 r. (tj. do dnia poprzedzającego dzień przeniesienia).

W odniesieniu do roku 2022 wskazuje Pan, że Pana pobyt w Polsce w okresie sierpień 2021 r. - styczeń 2022 r. miał charakter wyłącznie tymczasowy. Celem pobytu było zdobycie prawa jazdy (…), niezbędnego do kontynuowania pracy jako (…) w Norwegii. Zatrudnienie w firmie (…) było środkiem do pokrycia kosztów tego pobytu i kursu, a nie wyrazem zamiaru stałego osiedlenia się w Polsce.

Kluczowym dowodem na brak przeniesienia centrum interesów życiowych do Polski w tym okresie jest certyfikat rezydencji podatkowej wydany przez norweską administrację podatkową (…), który potwierdza ciągłą rezydencję podatkową w Norwegii za okres od (…) czerwca 2020 r. do 31 grudnia 2024 r., w tym za sporny okres pobytu w Polsce. Oznacza to, że zgodnie z art. 4 Konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania między Polską a Norwegią, Pana miejsce zamieszkania dla celów podatkowych znajdowało się w Norwegii.

Ponadto, zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych oraz stanowiskiem doktryny, o miejscu zamieszkania w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o PIT decyduje zamiar stałego pobytu, a nie sam fakt fizycznej obecności na terytorium kraju. Pana zamiaru stałego pobytu w Polsce w okresie sierpień 2021 r. - styczeń 2022 r. nie było, co potwierdzają następujące okoliczności:

-     był Pan zameldowany w Polsce wyłącznie na pobyt czasowy (nie stały);

-     nie posiadał Pan w Polsce nieruchomości ani stałego ogniska domowego;

-     Pana plany życiowe i zawodowe były jednoznacznie związane z Norwegią, co potwierdza natychmiastowy powrót do Norwegii w lutym 2022 r. i podjęcie pracy jako (…) (z wykorzystaniem zdobytego prawa jazdy (…));

-     umowa o pracę z (…) została rozwiązana za porozumieniem stron (art. 30 § 1 pkt 1 KP), co potwierdza planowany i tymczasowy charakter tego zatrudnienia;

-     norweskie organy podatkowe przez cały ten okres traktowały Pana jako rezydenta podatkowego Norwegii.

W latach 2023 r. i 2024 r. nie miał Pan miejsca zamieszkania w Polsce - nieprzerwanie zamieszkiwał Pan i pracował w Norwegii. Również w okresie od 1 do (…) stycznia 2025 r. (tj. do dnia poprzedzającego dzień przeniesienia) przebywał Pan jeszcze w Norwegii.

3. Obywatelstwo polskie.

Posiada Pan obywatelstwo polskie. Warunek z art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a) jest spełniony.

4. Miejsce zamieszkania w państwie członkowskim EOG.

Zamieszkiwał Pan w Norwegii (państwo należące do Europejskiego Obszaru Gospodarczego) nieprzerwanie od lutego 2022 r. do stycznia 2025 r. (około 3 lata). Jeśli uwzględnić cały okres rezydencji norweskiej potwierdzony certyfikatem (od (…) czerwca 2020 r.), łączny okres zamieszkiwania w Norwegii wynosi około 4 lata i 2 miesiące.

Ponadto spełnia Pan warunek alternatywny z art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. b) ustawy o PIT - zamieszkiwał Pan na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających trójletni okres pobytu za granicą. Mieszkał Pan w Polsce nieprzerwanie od urodzenia ((…) r.) do czerwca 2020 r., tj. ponad (…) lat. Warunek ten jest spełniony z dużą nadwyżką.

5. Posiadanie certyfikatu rezydencji.

Posiada Pan certyfikat rezydencji podatkowej (…) wydany przez (…) (The Norwegian Tax Administration) z dnia (…) r., potwierdzający rezydencję podatkową w Norwegii za okres dochodowy od (…) czerwca 2020 r. do 31 grudnia 2024 r., zgodnie z art. 4 ust. 1 Konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania między Norwegią a Polską.

Warunek z art. 21 ust. 43 pkt 4 jest spełniony.

6. Jednorazowość ulgi.

Nie korzystał Pan wcześniej, w całości ani w części ze zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT. Warunek z art. 21 ust. 43 pkt 5 jest spełniony.

7. Podsumowanie stanowiska.

W świetle powyższego, uważa Pan, że spełnia Pan wszystkie warunki określone w art. 21 ust. 1 pkt 152 w zw. z art. 21 ust. 39, 43 i 44 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i przysługuje Panu prawo do skorzystania z ulgi na powrót w odniesieniu do przychodów uzyskanych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych 2025-2028, do wysokości 85 528 zł rocznie.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Na podstawie art. 21 ust. 39 ww. ustawy:

Stosownie do art. 21 ust. 43 ustawy:

W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ww. ustawy:

Ww. przepisy zostały wprowadzone 1 stycznia 2022 r. przez art. 1 pkt 13 lit. a) tiret 13 ustawy z dnia 23 listopada 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105 ze zm.).

Ponadto, z art. 53 ww. ustawy zmieniającej wynika, że:

Jak stanowi art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W świetle art. 4a ww. ustawy:

W okolicznościach opisanych w sprawie, powziął Pan wątpliwość, czy przysługuje Panu możliwość skorzystania z ulgi podatkowej, o której mowa w treści art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w rozliczeniach podatkowych za lata 2025-2028.

Ww. ulga polega na zwolnieniu od podatku dochodowego od osób fizycznych niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy – tak jak Pan – przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. (w Pana przypadku w lutym 2025 r.).

W celu skorzystania z ww. preferencji podatkowej, tj. tzw. „ulgi na powrót” spełnione muszą być jednak wszystkie dodatkowe warunki wskazane w art. 21 ust. 39, 43 i 44 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Aby zapewnić sobie możliwość skorzystania z omawianej preferencji podatkowej, należy zarówno przez trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz w okresie od początku roku, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego ten dzień, nie posiadać miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i co istotne – w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, należy mieć nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium RP.

Jak wyjaśnił Pan w opisie sprawy, z dniem (…) lutego 2025 r., tj. z dniem przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski, przeniósł Pan na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej swoje centrum interesów osobistych i gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Od tej daty podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. W latach 2025-2028 w Polsce uzyskiwał/będzie uzyskiwał Pan przychody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych [zatrudnienie na podstawie umowy o pracę, przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej].

Tym samym przesłanka, o której mowa w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, została spełniona.

Następny warunek określa art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a i b ww. ustawy.

W podaniu wskazał Pan m.in., że w dniu (…) czerwca 2020 r. wyjechał Pan z Polski do Norwegii w celu podjęcia pracy zarobkowej i osiedlenia się. W Norwegii podjął Pan pierwszą pracę w firmie w okresie od czerwca 2020 r. do stycznia 2021 r. ((...)). Fakt zatrudnienia i odprowadzania podatków w Norwegii w tym okresie potwierdzają Pana norweskie rozliczenia podatkowe. Następnie w Norwegii podjął Pan pracę jako (…) w okresie od (…) stycznia 2021 r. do (…) lipca 2021 r. Co prawda w lipcu 2021 r. przyjechał Pan do Polski i przebywał w Polsce do końca stycznia 2022 r., ale wyłącznie w celu zdobycia prawa jazdy (…) (prawo jazdy (…)), które było niezbędne do kontynuowania kariery zawodowej jako (…) w Norwegii. Kurs prawa jazdy (…) nie był dostępny dla Pana w Norwegii z uwagi na bariery językowe oraz znacznie wyższe koszty. W tymże okresie podjął Pan w Polsce zatrudnienie od (…) sierpnia 2021 r. do (…) stycznia 2022 r. jednakże wynikało to z konieczności pokrycia kosztów utrzymania i kursu prawa jazdy. Pobyt w Polsce miał charakter wyłącznie tymczasowy i celowy - był ściśle związany z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych potrzebnych do pracy w Norwegii, nie wiązał się z zamiarem stałego osiedlania w Polsce. W dniu (…) lutego 2022 r. powrócił Pan do Norwegii, gdzie nieprzerwanie Pan mieszkał i pracował do dnia stałego powrotu do Polski w dniu (…) lutego 2025 r. Jak Pan wskazał we wniosku przez cały okres od (…) czerwca 2020 r. do 31 grudnia 2024 r. był Pan traktowany jako rezydent podatkowy Norwegii, co potwierdza certyfikat rezydencji podatkowej wydany przez norweską administrację podatkową. Jak Pan wyjaśnił bowiem w podaniu, ww. certyfikat potwierdza, że był Pan rezydentem podatkowym Norwegii za cały okres dochodowy od (…) czerwca 2020 r. do 31 grudnia 2024 r. zgodnie z art. 4 ust. 1 Konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania między Polska a Norwegią. Certyfikat ten obejmuje również okres Pana tymczasowego pobytu w Polsce (sierpień 2021-styczeń 2022), co oznacza, że norweskie organy podatkowe nie uznały tego pobytu za zmianę Pana rezydencji podatkowej. Ponadto, w uzupełnieniu wniosku dodatkowo podał Pan, że w okresie do 1 stycznia 2025 r. do (…) stycznia 2025 r. (tj. do dnia poprzedzającego dzień przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski) nie miał Pan miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W związku z powyższym, uznać należy, że w okresie trzech lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym powrócił Pan na stałe do Polski (tj. w latach 2022, 2023, 2024) oraz w okresie od początku roku 2025 do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił Pan miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie miał Pan miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - spełnił Pan tym samym wymagania wskazane w art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a i b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Co istotne, w świetle przepisów prawa podatkowego definicja miejsca zamieszkania, zawarta w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, obejmuje dwa kryteria: pobyt na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym lub posiadanie na terytorium Polski ośrodka interesów życiowych - które w Pana przypadku w okresie od (…) stycznia 2022 roku do (…) stycznia 2025 r. nie zostały spełnione.

Okoliczności przedstawione we wniosku, przesądzają, że spełnił Pan warunek „braku posiadania miejsca zamieszkania w Polsce” zarówno przez trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym powrócił Pan na stałe do Polski, jak i w okresie od początku roku, w którym przeniósł Pan miejsce zamieszkania do Polski do dnia poprzedzającego ten dzień (tj. spełnił Pan warunki, o których mowa w art. 21 ust. 43 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Ponadto, skoro posiada Pan obywatelstwo polskie - tym samym spełnił Pan przesłankę wskazaną w art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a ww. regulacji.

Kolejnym istotnym kryterium umożliwiającym zastosowanie „ulgi na powrót” jest stosownie do art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, posiadanie certyfikatu rezydencji lub innych dowodów dokumentujących miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia.

Zgodnie z art. 5a pkt 21 omawianej ustawy:

Z treści ww. regulacji zakreślonych art. 21 ust. 43 pkt 4 ww. ustawy wynika, że podatnik nie ma jednak obowiązku dokumentowania miejsca zamieszkania certyfikatem rezydencji w sytuacji, gdy posiada inne dowody dokumentujące miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia. Dokumentowanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do „ulgi na powrót” może zatem alternatywnie nastąpić posiadanym przez podatnika certyfikatem rezydencji lub innym dowodem. Wystarczy, że podatnik posiada inne dokumenty, które potwierdzą jego miejsce zamieszkania w innym państwie, niemniej muszą być to dokumenty potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych.

Choć przepisy podatkowe nie wymieniają w tym zakresie żadnego katalogu, to należy pamiętać, że zgodnie z art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):

Powyższe oznacza, że innymi dowodami wskazującymi na miejsce zamieszkania poza Polską mogą być m.in. umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, paski wynagrodzeń, wyciągi bankowe czy też zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy. Można w tym zakresie przedstawić również inne dowody. W świetle powyższego kluczowe staje się zgromadzenie odpowiednich dowodów potwierdzających w sposób jasny i rzetelny, że miejsce zamieszkania danej osoby znajdowało się w innym państwie.

W opisie sprawy poinformował Pan m.in., że posiada Pan certyfikat rezydencji podatkowej wydany przez norweską administrację podatkową potwierdzający, że był Pan rezydentem podatkowym Norwegii za cały okres od (…) czerwca 2020 r. do 31 grudnia 2024 r. Ponadto – jak wyjaśnił Pan w uzupełnieniu podania - posiada Pan następujące dokumenty potwierdzające zamieszkanie na terytorium Norwegii w okresie od 1 stycznia 2025 r. do 31 stycznia 2025 r., tj.: paski płac za styczeń 2025 r. - potwierdzające świadczenie pracy w Norwegii do (..) stycznia 2025 r.; wyciągi bankowe z norweskiego rachunku bankowego za styczeń 2025 r.; norweskie zeznanie podatkowe za rok 2024 - potwierdzające status norweskiego rezydenta podatkowego za ostatni pełny rok poprzedzający powrót; norweskie zeznanie podatkowe za rok 2025 - potwierdzający wpłynięcie dochodów za styczeń 2025.

W konsekwencji, można wywieść, że posiada Pan certyfikat rezydencji oraz inne dokumenty potwierdzające, że Pana miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia (przed przyjazdem do Polski w 2025 roku) znajdowało się w Norwegii. Spełnił zatem Pan warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Spełnił Pan również obwarowanie wynikające z art. 21 ust. 43 pkt 5 cytowanej ustawy podatkowej, jako że w treści wniosku podał Pan, że nie korzystał Pan wcześniej, w całości ani w części ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wobec tego, w latach będących przedmiotem Pana zapytania (tj. w rozliczeniach rocznych za lata 2025, 2026, 2027 i 2028) przysługuje Panu prawo do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w odniesieniu do przychodów uzyskiwanych z tytułów wymienionych w tymże przepisie do wysokości nieprzekraczającej łącznie w roku podatkowym kwoty 85 528 zł.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Końcowo wyjaśniam, że korzystanie z każdej preferencji podatkowej może podlegać weryfikacji przez organ podatkowy, np. w toku ewentualnych czynności sprawdzających. Zatem obowiązek udowodnienia spełnienia warunków do ulgi (w tym w postaci prawidłowego udokumentowania miejsca zamieszkania) ciąży na podatniku, tj. osobie, która zamierza skorzystać ze zwolnienia. Zaś indywidualna interpretacja przepisów prawa jest jedynie przedstawieniem poglądu organu dotyczącego rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej sprawy indywidualnej.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.