Podatniczka, będąca polskim rezydentem podatkowym, w 2008 r. zaciągnęła kredyt hipoteczny denominowany do CHF, zabezpieczony hipoteką na nieruchomości mieszkalnej. Kredyt ten refinansował wcześniejszy kredyt mieszkaniowy (87,88% kwoty) oraz zawierał część na dowolny cel konsumpcyjny (12,12%), która faktycznie została przeznaczona na remont tego samego lokalu. W 2025 r. podatniczka zawarła z bankiem ugodę, na mocy której bank umorzył całe pozostałe zadłużenie z tytułu tego kredytu (kapitał i odsetki). Bank wystawił…
Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
21 lutego 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 21 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 18 marca 2026 r. (wpływ 18 marca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Wnioskodawczyni (osoba fizyczna, polski rezydent podatkowy) zawarła z (...) ugodę w dniu (…) 2025 r. (Sąd Arbitrażowy przy (…), sygn. (…)), zmieniającą umowę kredytu hipotecznego denominowanego do CHF z dnia (…) 2008 r., uprzednio objętą ugodą z dnia (…) 2011 r.
Ugoda została zawarta przez bank oraz dwóch kredytobiorców: Wnioskodawczynię i współkredytobiorcę (byłego męża). Wnioskodawczyni niniejszy wniosek składa wyłącznie w swoim imieniu i dotyczy jej części umorzenia; dane współkredytobiorcy przytacza jedynie w zakresie opisu podziału umorzenia.
Kredyt stanowił jedno zobowiązanie zabezpieczone hipoteką na nieruchomości mieszkalnej służącej realizacji własnych celów mieszkaniowych Wnioskodawczyni. Zabezpieczenie, o którym mowa powyżej stanowiło: zabezpieczenie hipoteką zwykłą w kwocie (...) CHF na zabezpieczenie wierzytelności z tytułu kredytu i hipoteką kaucyjną do kwoty (...) CHF na zabezpieczenie odsetek i innych należności z tytułu kredytu.
Bank uruchomił środki po przeliczeniu z CHF na PLN w kwocie (...) zł, z czego:
- kwota (...) zł (ok. 87,88%) przeznaczona na spłatę kredytu mieszkaniowego udzielonego przez (...) (refinansowanie kredytu mieszkaniowego),
- kwota (...) zł (ok. 12,12%) przeznaczona na „dowolny cel konsumpcyjny”.
Jednocześnie Wnioskodawczyni oświadcza, że środki stanowiące ok. 12,12% kredytu hipotecznego nie były przeznaczone na inne cele konsumpcyjne niż cele mieszkaniowe, ponieważ w rzeczywistości stanowiły cel remontowy kredytowanej inwestycji mieszkaniowej.
Wnioskodawczyni wskazuje również, że ze względu na upływ blisko dwóch dekad od zaciągnięcia kredytu (2008 r.), nie jest obiektywnie możliwe przedstawienie faktur VAT. Jednakże fakt, że kredyt był ewidencjonowany jako jedno zobowiązanie zabezpieczone hipoteką na nieruchomości mieszkalnej, potwierdza jego jednolity, mieszkaniowy charakter. Brak wyodrębnienia subkont czy aneksów na część konsumpcyjną świadczy o tym, że bank również traktował te środki jako element finansowania tej samej nieruchomości.
Na potrzeby prowadzonych mediacji mających na celu zawarcie ugody na dzień (…) 2025 r. kredytobiorcy przedstawili bankowi wyliczenia, z których wynikało, że dokonali łącznych spłat w kwocie (…) zł oraz wpłat w walucie udzielonego kredytu w wysokości (…) CHF, natomiast wartość wypłaconego kapitału wynosiła (...) zł, co wskazywało na nadpłaty wynikające z klauzul abuzywnych stosowanych przez bank.
Na dzień podpisania ugody bank ustalił saldo zadłużenia (...) CHF, przeliczone wg średniego kursu NBP na (...) zł i postanowił o umorzeniu tego salda w całości. Umorzenie objęło jedno, niepodzielne saldo kredytu; ugoda nie rozdzielała umorzenia na część mieszkaniową i konsumpcyjną.
Bank wystawił Wnioskodawczyni PIT-11 za 2025 r.; w poz. F.102 wykazano kwotę (...) zł jako „umorzenie” (odpowiadającą połowie 12,12% pierwotnego kredytu), a w poz. F.101 wykazano kwotę (...) zł jako „świadczenie". Wnioskodawczyni zaznacza, że przedmiotem niniejszego wniosku jest wyłącznie kwota (...) zł opisana jako „umorzenie".
Wnioskodawczyni oświadcza, że nie korzystała wcześniej z zaniechania poboru podatku od innego kredytu mieszkaniowego, a ugoda została zawarta w okresie obowiązywania rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r.
W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani co następuje.
Była Pani zobowiązana do spłaty kredytu w sposób solidarny (do pełnej wysokości). Wynika to z faktu, że w umowie oboje z byłym mężem występowaliście Państwo jako „Kredytobiorcy” bez rozdzielenia długu na części, a każdy z Państwa złożył oświadczenie o poddaniu się egzekucji co do całości zadłużenia.
Na kwotę zadłużenia umorzonego przez bank na podstawie pkt. (…) ugody z dnia (…) 2025 r. składają się jedynie:
• kwota kapitału bieżącego (nie wymagalnego) w wysokości (...) zł,
• kwota odsetek niespłaconych (nie wymagalnych) w wysokości (...) zł.
Bank nie umorzył odsetek karnych, odsetek skapitalizowanych ani opłat i należności dodatkowych.
Kredyt został udzielony w 2008 r. przez (...) (którego następcą prawnym i stroną obecnej ugody jest (...)). Był to podmiot, którego działalność podlegała nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym (Komisji Nadzoru Finansowego) i był on uprawniony do udzielania kredytów na podstawie ustawy Prawo bankowe.
W umowie kredytu mieszkaniowego „(...)” hipotecznego zawartego z (...) w dniu (…) 2006 r., bank wyraźnie wskazał na jaki cel przeznacza kredyt tj.:
- zakup prawa do odrębnej własności lokalu mieszkalnego nr (…) położonego w (…) przy ul. (…),
- remont tego lokalu (lokal pochodził z rynku wtórnego).
Zgodnie z umową (...), środki te mogły być wykorzystane wyłącznie na te cele. Cele te mieszczą się w katalogu wydatków z art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. a oraz d ustawy o PIT.
Środki pieniężne uzyskane w ramach kredytu mieszkaniowego „(...)” hipotecznego zawartego z (...) w dniu (…) 2006 r. zostały w całości faktycznie wydatkowane na własne cele mieszkaniowe Kredytobiorców.
Kredyt mieszkaniowy „(...)” hipoteczny zawarty z (...) w dniu (…) 2006 r. był zabezpieczony hipoteką zwykłą ((…) CHF) oraz hipoteką kaucyjną ((…) CHF) ustanowionymi na lokalu mieszkalnym, o którym mowa w pkt (a), służącym zaspokojeniu Pani własnych potrzeb mieszkaniowych.
Bank (...) (w którym zaciągnięty był refinansowany kredyt mieszkaniowy) jest podmiotem, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym (Komisji Nadzoru Finansowego). Podmiot ten jest uprawniony do udzielania kredytów na podstawie ustawy Prawo bankowe.
Nieruchomość mieszkalna, na którą wydatkowano środki, położona jest w Polsce.
Pytanie
Czy w opisanym stanie faktycznym, kwota (...) zł umorzonego zadłużenia z tytułu kredytu hipotecznego (kapitału wraz z odsetkami), wynikająca z ugody z dnia (…) 2025 r., korzysta w całości z zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, w sytuacji gdy 12,12% kapitału zostało pierwotnie przeznaczone na dowolny cel konsumpcyjny lecz kredyt stanowił jedno, niepodzielne zobowiązanie zabezpieczone hipotecznie na nieruchomości służącej własnym celom mieszkaniowym?
Pani stanowisko w sprawie
W Pani ocenie, umorzenie wierzytelności dokonane na podstawie ugody z dnia (…) 2025 r. stanowi umorzenie kredytu hipotecznego zaciągniętego na realizację wyłącznie jednego, własnego celu mieszkaniowego i w całości korzysta z zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r.
Uzasadnienie:
Spełnienie przesłanek podmiotowych:
Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną, a kredyt został zaciągnięty na jedną inwestycję mieszkaniową. Wnioskodawczyni nie korzystała wcześniej z zaniechania poboru podatku od innego kredytu hipotecznego.
Niepodzielność kredytu:
Kredyt został udzielony na podstawie jednej umowy, posiadał jeden numer rachunku do spłaty i stanowił jedno, niepodzielne zobowiązanie zabezpieczone jedną hipoteką na nieruchomości mieszkalnej. Przez cały okres kredytowania kredyt funkcjonował jako całość bez wydzielenia oddzielnych sald, harmonogramów czy zabezpieczeń dla części konsumpcyjnej. Bank w ugodzie dokonał umorzenia niepodzielnego salda, nie wyodrębniając części konsumpcyjnej i mieszkaniowej.
Cel mieszkaniowy jako cel dominujący:
Zgodnie z treścią Rozporządzenia (§ 1 ust. 1 pkt 1), zaniechanie ma zastosowanie do dochodów z tytułu umorzenia kredytu hipotecznego zaciągniętego na cele mieszkaniowe. W opisanym stanie faktycznym przeważająca część środków (ok. 87,88%) została przeznaczona bezpośrednio na spłatę innego kredytu mieszkaniowego (refinansowanie celu mieszkaniowego). Pozostałe środki (ok. 12,12%) przeznaczone były na cele remontowe kredytowanej inwestycji mieszkaniowej. Przedmiotowy kredyt objęty był hipoteką na nieruchomości mieszkalnej i służył realizacji własnych potrzeb mieszkaniowych.
Ugruntowana linia orzecznicza:
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w licznych interpretacjach (np. 0114-KDIP3-2.4011.753.2025.2.MN) potwierdza, że jeśli kredyt ma charakter „mieszany”, ale jego głównym celem była realizacja własnych potrzeb mieszkaniowych, a umowa nie wyodrębniała części konsumpcyjnej jako oddzielnego limitu, to zaniechanie poboru podatku przysługuje od całej kwoty umorzenia.
Podsumowanie:
Skoro kredyt był ewidencjonowany i spłacany jako jedno zobowiązanie, a jego celem było zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych Wnioskodawczyni, to sztuczne wydzielanie 12,12% kwoty umorzenia jako podlegającej opodatkowaniu byłoby niezgodne z celem Rozporządzenia, którym jest pomoc kredytobiorcom w procesie zawierania ugód.
W związku z powyższym, Wnioskodawczyni wnosi o potwierdzenie, że umorzenie wykazane w PIT-11 (kwota (...) zł przypisana do Wnioskodawczyni) nie podlega opodatkowaniu na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
W myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy:
Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma dochodów ze wszystkich źródeł przychodów.
Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww. ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
Dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie – że pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt 9 – inne źródła.
W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.
Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
Przystępując do oceny skutków podatkowych umorzenia przez bank wierzytelności od kredytu hipotecznego, zaciągniętego przez Panią, wskazuję, że instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa.
Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje.
Tak więc, dla umorzenia wierzytelności konieczna jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
Tym samym, umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W tym miejscu wskazuję na rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 102 ze zm.).
Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów:
1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy:
a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz
b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;
2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.
2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.
3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.), zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
1) jednego gospodarstwa domowego albo
2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
Natomiast z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika, że:
Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został:
1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Z kolei § 4 ww. rozporządzenia stanowi, że:
Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki poniesione na:
a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego
- położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.
Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
Z powyższego wynika zatem, że zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie:
- do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie,
- do kredytów udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw,
- do kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej,
- a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej oraz
- w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a) inwestycji mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ww. rozporządzenia).
Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy został przeznaczony na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Z zaprezentowanego przez Panią stanu faktycznego wynika, że zawarła Pani z bankiem ugodę, w wyniku której bank umorzył Pani część kredytu refinansowego zaciągniętego w 2008 r. Celem tego kredytu była spłata wcześniejszego kredytu mieszkaniowego (przeznaczonego na sfinansowanie zakupu prawa do odrębnej własności lokalu mieszkalnego oraz jego remont) oraz dowolny cel konsumpcyjny. Zaznaczyła Pani, że środki wypłacone w ramach dowolnego celu konsumpcyjnego zostały wydatkowane na remont ww. lokalu mieszkalnego.
W literze a) art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zostało wymienione nabycie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem. Zatem kredyt udzielony Pani w 2006 r. przez (...) w części, która odpowiada wydatkom poniesionym na nabycie lokalu mieszkalnego, wypełnia przesłanki do uznania go za kredyt mieszkaniowy, o którym mowa w rozporządzeniu.
Ponadto, w art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako jeden z wydatków na cele mieszkaniowe został wymieniony również remont własnego lokalu mieszkalnego. Zatem kredyt udzielony Pani w 2006 r. przez (...) w części, która odpowiada wydatkom poniesionym na remont lokalu mieszkalnego, również wypełnia przesłanki do uznania go za kredyt mieszkaniowy, o którym mowa w rozporządzeniu.
Dodatkowo, biorąc pod uwagę powyższe, udzielony Pani w 2008 r. kredyt refinansowy w części w jakiej został udzielony na dowolny cel konsumpcyjny – a w istocie przeznaczony na remont lokalu mieszkalnego, o którym mowa we wniosku – także spełnia warunki do uznania go za kredyt mieszkaniowy, o którym mowa w rozporządzeniu.
Kredyty były zabezpieczone hipoteką i udzielone przez podmioty, których działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów. Nie korzystała Pani wcześniej z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej.
Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy oraz powołane przepisy prawa stwierdzam, że umorzenie przez bank części kwoty kredytu refinansowego zaciągniętego przez Panią w 2008 r., zaciągniętego na spłatę wcześniejszego kredytu mieszkaniowego oraz dowolny cel konsumpcyjny, stanowić będzie dla Pani przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych świadczeń klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Jednakże, kredyt refinansowy w części w jakiej został przez Panią zaciągnięty na spłatę wcześniejszego kredytu mieszkaniowego będzie korzystał z zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
Ponadto, w stosunku do uzyskanego przez Panią przychodu związanego z umorzeniem wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu tego kredytu zaciągniętego na dowolny cel konsumpcyjny, w części, w jakiej kwota uzyskana w ramach tego kredytu refinansowego w części zaciągniętego na dowolny cel konsumpcyjny została przeznaczona na remont lokalu mieszkalnego w celu zaspokojenia Pani osobistych potrzeb mieszkaniowych, również znajdzie zastosowanie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe. Spełnia Pani bowiem wszystkie przesłanki umożliwiające zastosowanie ww. zaniechania w odniesieniu do tej części umorzonego kredytu.
Dlatego nie będzie Pani zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych od uzyskanego przychodu. Z uwagi na fakt, że do całego uzyskanego przez Panią przychodu związanego z umorzeniem wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, zastosowanie znajdzie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie ww. rozporządzenia, nie musi Pani go wykazywać w zeznaniu rocznym.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Jednocześnie podkreślam, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego i/lub zdarzenia przyszłego, stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo