Gmina (jednostka samorządu terytorialnego) posiada jednostki organizacyjne (jednostki budżetowe i zakład budżetowy), które nie mają osobowości prawnej. Jednostki te zawierają z osobami fizycznymi umowy zlecenia i o dzieło, wypłacając wynagrodzenie z własnych rachunków bankowych.…
Interpretacja indywidualna po wyroku sądu
– stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
1. ponownie rozpatruję sprawę Państwa wniosku z 21 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej – uwzględniam przy tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 4 listopada 2025 r. sygn. akt I SA/Po 535/25; i
2. stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanych zdarzeń przyszłych w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
26 lutego 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 21 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzeń przyszłych
Wnioskodawca (dalej: „Gmina” lub „Wnioskodawca”) jest jednostką samorządu terytorialnego posiadającą osobowość prawną. Zgodnie z ustawą z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym dalej: „usg”) Gmina wykonuje określone ustawami zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Gmina – jako osoba prawna – posiada swój NIP, który jest wykorzystywany przez Gminę np. na potrzeby rozliczania podatku od towarów i usług.
Gmina wykonuje swoje zadania przy pomocy „urzędu gminy” (dalej jako: „Urząd”) w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (dalej: „usg”). Zgodnie z art. 33 ust. 1, 2 i 3 usg:
W praktyce przyjmuje się, że „urząd gminy” to zespół środków materialnych i technicznych budynki, sprzęt techniczny) oraz osobowych (urzędnicy) danych do pomocy organowi (organom) w celu realizacji jego (ich) zadań i kompetencji (por. Dolnicki Bogdan (red.), Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, wyd. 111, 2021 r. – komentarz do art. 33 usg).
Urząd jest pracodawcą – w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy – dla zatrudnionych pracowników (pracodawcą jest Urząd, a nie Gmina). W związku z tym Urząd posiada swój NIP, który jest wykorzystywany m.in. na potrzeby rozliczania podatku dochodowego od osób fizycznych w odniesieniu do osób, które są pracownikami. W tym sensie to Urząd jest płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych od wynagrodzeń wypłacanych pracownikom zatrudnionym na podstawie umów o pracę.
W celu wykonywania zadań Gmina może tworzyć jednostki organizacyjne (art. 9 ust. 1 usg), które nogą przyjmować formę organizacyjno-prawną jednostek budżetowych albo samorządowych zakładów budżetowych. Jednostki organizacyjne są tworzone m.in. na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (dalej: „ufp”), które regulują zasady ich działania praż organizację.
Jednostki budżetowe regulują przepisy w szczególności art. 11 i 12 ufp. Z kolei samorządowe zakłady budżetowe regulują przede wszystkim przepisy art. 15 i 16 ufp.
Na dzień składania niniejszego wniosku w strukturze Gminy funkcjonują następujące jednostki organizacyjne (dalej łącznie jako: „Jednostki”):
1) A – jednostka budżetowa;
2) B – jednostka budżetowa;
3) C – jednostka budżetowa;
4) D – jednostka budżetowa;
5) E – jednostka budżetowa;
6) F – jednostka budżetowa;
7) G – jednostka budżetowa;
8) H – zakład budżetowy.
Nie można wykluczyć powstania w przyszłości nowych jednostek organizacyjnych, a także likwidacji lub przekształcenia dotychczasowych Jednostek.
Jednostki wykonują zadania Gminy. Jednostki nie posiadają odrębnej od Gminy osobowości prawnej – funkcjonują w ramach osobowości prawnej Gminy. Jednostki nie mają zdolności prawnej ani zdolności do czynności prawnych, a co za tym idzie nie mogą zawierać we własnym imieniu umów cywilnoprawnych.
Z punktu widzenia prawa cywilnego stroną zawieranych przez Jednostki umów cywilnoprawnych jest Gmina. Dyrektorzy (kierownicy) Jednostek zawierają przedmiotowe umowy cywilnoprawne działając na podstawie pełnomocnictwa udzielanego im przez Wójta.
W ten sposób – w celu wykonywania przypisanych Jednostkom zadań – dyrektorzy (kierownicy) Jednostek zawierają z osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej umowy cywilnoprawne – tj. umowy zlecenia oraz umowy o działo (dalej jako: „Umowy”). Umowy te generalnie przewidują wykonywanie przez osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej na rzecz Jednostek określonych świadczeń w zamian za stosowne wynagrodzenie wypłacane przez Jednostki.
Wypłata (regulowanie) należności w związku z zawieranymi Umowami jest dokonywana przez Jednostki (to Jednostki dokonują przelewu należności) w ramach planu finansowego konkretnej Jednostki oraz z wykorzystaniem jej rachunku bankowego.
Jednostki są pracodawcami – w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy – w stosunku do zatrudnionych pracowników.
Jednostki posiadają własne numery NIP, które wykorzystywane są m.in. na potrzeby rozliczania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych odprowadzanych od wynagrodzeń osób zatrudnionych na podstawie umów o pracę. W tym sensie to Jednostki są płatnikami podatku dochodowego od osób fizycznych od wynagrodzeń wypłacanych pracownikom zatrudnionym na podstawie umów o pracę.
Pytania
1) Kto powinien zostać uznany za płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych w odniesieniu do zawieranych przez Jednostki Umów, w szczególności czy płatnikiem tym powinien (powinna) być Urząd, Gmina czy też poszczególne Jednostki?
2) Kto powinien sporządzać stosowne deklaracje (w tym zeznania, wykazy, zestawienia, sprawozdania oraz informacje) związane z rozliczaniem Umów na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych (w szczególności czy powinien/powinna to być Urząd, Gmina czy też poszczególne Jednostki) oraz czyim NIP-em należy się w tym przypadku posługiwać (w szczególności czy powinien to być NIP Urzędu, Gminy czy też poszczególnych Jednostek)?
Państwa stanowisko w sprawie
W Państwa ocenie:
Ad. 1.
Płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych w odniesieniu do zawieranych przez Jednostki Umów powinny być Jednostki.
Ad. 2.
Stosowne deklaracje (w tym zeznania, wykazy, zestawienia, sprawozdania oraz informacje) związane z rozliczaniem Umów na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych powinny być sporządzane przez Jednostki przy wykorzystaniu NIP-u tych Jednostek.
Uzasadnienie
Państwa zdaniem, to Jednostki powinny zostać uznane za płatników podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu zawieranych Umów.
Należy zauważyć, że Jednostki zostały powołane do wykonywania określonych zadań Gminy i charakteryzują się stosownym stopniem wyodrębnienia w ramach struktury Gminy. Ta odrębność – mimo że nie charakteryzuje się posiadaniem przez Jednostki osobowości prawnej – jest wystarczająca dla uznania ich za płatników podatku dochodowego od osób fizycznych. Posiadanie statusu płatnika nie jest bowiem uzależnione od posiadania osobowości prawnej.
Gmina stoi zatem na stanowisku, iż odrębną kwestią jest bycie płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, a inną kwestią funkcjonowanie jako strona umowy cywilnoprawnej.
Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, płatnikiem podatku jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go w terminie organowi podatkowemu.
Z kolei stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „updof”): „Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy (...)”.
Stosownie do art. 41 ust. 4 updof: „Płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30 ust. 1 pkt 2, 4-5a, 13-17 oraz art. 30a ust. 1 pkt 1-11 oraz 1 lb-13, z zastrzeżeniem ust. 4d, 5, 10, 12 i 21”.
Powyższe przepisy w sposób wyraźny przewidują, że płatnikiem jest zarówno osoba prawna, jak i jej jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej. W szczególności okolicznością decydującą w tym względzie nie jest to, kto jest stroną umowy cywilnoprawnej, na podstawie której dokonywana jest wypłata należności. Przepisy w żaden sposób nie łączą funkcji płatnika z „byciem” stroną umowy cywilnoprawnej (nieuprawnione byłoby twierdzenie, że jednostka organizacyjna danej osoby prawnej nie posiada charakteru płatnika z tego powodu, że nie może być bezpośrednio i samodzielnie stroną umowy cywilnoprawnej).
Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przykładowo, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 marca 2021 r. (sygn. akt II FSK 39/21) wskazano: „Skoro art. 41 ust. 4 u.p.d.f. wskazuje jako płatników zarówno osoby prawne, jak i ich jednostki organizacyjne, oznacza to, że ustawodawca dopuszcza, że płatnik nie jest stroną umowy, która stanowi tytuł do wypłaty należności. Jednostki organizacyjne osób prawnych, które pozbawione są odrębnej osobowości prawnej, nie zawierają samodzielnie umów stanowiących podstawę do wypłaty świadczeń. Jeżeli jednostki organizacyjne osób prawnych zawierają umowy, to czynią to wyłącznie w imieniu i na rzecz osoby prawnej, na podstawie udzielonego ich kierownikom pełnomocnictwa.
Zatem, jeżeli ustawodawca chciałby powiązać obowiązki płatnika z byciem stroną umowy, to nie wskazałby w art. 41 ust. 1 u.p.d.f., jednostek organizacyjnych osoby prawnej jako płatników, obok samej osoby prawnej”.
Analogiczne podejście wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2020 r. (sygn. II FSK 163/18).
Z uwagi na powyższe Wnioskodawca stoi na stanowisku, że:
1) płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych w odniesieniu do zawieranych przez Jednostki Umów powinny być Jednostki,
2) stosowne deklaracje (w tym zeznania, wykazy, zestawienia, sprawozdania oraz informacje) związane z rozliczaniem Umów na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych powinny być sporządzane przez Jednostki przy wykorzystaniu NIP-u tych Jednostek.
Interpretacja indywidualna
Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 22 maja 2025 r. wydałem interpretację indywidualną znak 0112-KDIL2-1.4011.204.2025.3.TR, 0111-KDIB3-2.4018.6.2025.4.MGO, w której uznałem Państwa stanowisko za nieprawidłowe.
Interpretację doręczono Państwu 23 maja 2025 r.
Skarga na interpretację indywidualną
23 czerwca 2025 r. (data nadania) wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.
Wnieśli Państwo o:
1) uchylenie Interpretacji,
2) zasądzenie na rzecz Gminy od Dyrektora zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
Postępowanie przed sądem administracyjnym
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z 4 listopada 2025 r. sygn. akt I SA/Po 535/25.
Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 16 grudnia 2025 r.
Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.):
Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
• uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w ww. wyroku;
• ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej – stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Stosownie do art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
W myśl art. 10 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy:
Źródłem przychodów jest działalność wykonywana osobiście.
Zgodnie z treścią art. 13 pkt 8 lit. a przywołanej ustawy:
Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się:
przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od: osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej - z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz przychodów, o których mowa w pkt 9.
Na podstawie natomiast art. 41 ust. 1 przywołanej ustawy:
Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
Przy tym, z przepisu art. 41 ust. 4 ww. ustawy wynika, że:
Płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30 ust. 1 pkt 2, 4-5a, 13-17 oraz art. 30a ust. 1 pkt 1-11 oraz 11b-13, z zastrzeżeniem ust. 4d, 5, 10, 12 i 21.
Na podstawie zaś art. 42 ust. 1 ww. ustawy:
Płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) - na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jednakże w przypadku gdy podatek został pobrany zgodnie z art. 30a ust. 2a, płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10, przekazują kwotę tego podatku na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
Z kolei stosownie do art. 42 ust. 1a ww. ustawy:
W terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o których mowa w art. 41, są obowiązani przesłać do urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby, roczne deklaracje, według ustalonego wzoru. Jednakże roczne deklaracje dotyczące podatku pobranego zgodnie z art. 30a ust. 2a płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10, przesyłają do urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania. Przepis art. 38 ust. 1b stosuje się odpowiednio.
Natomiast stosownie do art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.
Z uwagi na powyższe na płatniku ciążą trzy podstawowe obowiązki podatkowe, tj.:
1) obliczenie,
2) pobranie,
3) wpłacenie
– podatku, zaliczki lub raty.
Jak rozstrzygnął rozpoznający niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu:
Przepis art. 41 ust. 1 ustawy o PDOF przypisuje status płatnika podmiotowi, który dokonuje świadczenia, czyli dokonuje wypłaty na rzecz podatnika, co wskazuje na okoliczność wykonywania technicznej czynności wypłaty, nie zaś na okoliczność prawną będącą rezultatem zawarcia umowy cywilnoprawnej, a co za tym idzie - byciem stroną stosunku zobowiązaniowego, z którego wypłata wynika. Ustawa podatkowa nie przypisuje statusu płatnika podmiotowi odpowiedzialnemu na mocy zawartej umowy cywilnoprawnej za wypłatę wynagrodzenia, ale podmiotowi, który tej wypłaty technicznie dokonuje. Skoro art. 41 ust. 1 analizowanej ustawy wskazuje jako płatników zarówno osoby prawne, jak i ich jednostki organizacyjne, oznacza to, że ustawodawca dopuszcza, że płatnik nie jest stroną umowy, która stanowi tytuł prawny do wypłaty należności. Jednostki organizacyjne osób prawnych, które pozbawione są odrębnej osobowości prawnej, nie zawierają samodzielnie umów stanowiących podstawę do wypłaty świadczeń. Jeżeli jednostki organizacyjne osób prawnych zawierają umowy, to czynią to wyłącznie w imieniu i na rzecz osoby prawnej, na podstawie udzielonego ich kierownikom pełnomocnictwa. Jeżeli zatem ustawodawca chciałby powiązać obowiązki płatnika z byciem stroną umowy, to nie wskazałby w art. 41 ust. 1 ustawy o PDOF jednostek organizacyjnych osoby prawnej jako płatników, obok samej osoby prawnej.
Potwierdza to również brzmienie art. 13 pkt 8 lit. a) ustawy o PDOF, zgodnie z którym przychodami z działalności wykonywanej osobiście są przychody z tytułu wykonywania usług na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło uzyskiwane wyłącznie od osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej. Przepis ten wyraźnie wskazuje, że ustawodawca dopuszcza, aby przychody z umowy cywilnoprawnej były uzyskiwane od jednostki organizacyjnej osoby prawnej, czyli podmiotu, który nie może być stroną tej umowy cywilnoprawnej. Tym samym odmienne rozumienie art. 41 ust. 1 ustawy o PDOF, a także art. 1.3 pkt 8 lit. a) tego aktu, oznaczałoby naruszenie zakazu wykładni per non est, niedopuszczającej przyjęcia, że zbędne było wskazanie przez ustawodawcę w art. 41 ust. 1 ustawy o PDOF jednostek organizacyjnych osoby prawnej jako płatników, a w art. 13 pkt 8 lit. a) powołanej ustawy wskazanie, że usługodawca może uzyskiwać przychody od jednostki organizacyjnej osoby prawnej.
(…)
Nie do przyjęcia jest stanowisko uznające, że kluczowe znaczenie dla nałożenia obowiązków płatnika ma mieć fakt bycia stroną umowy. Tego rodzaju twierdzenie nie znajduje oparcia w brzmieniu art. 41 ust. 1 ustawy o PDOF. Jeżeli ustawodawca chciałby powiązać obowiązki płatnika z byciem stroną umowy, to nie wskazałby w tym przepisie jednostek organizacyjnych osoby prawnej jako płatników, obok samej osoby prawnej. Z przepisu tego wynika, że okolicznością, która decyduje o przypisaniu statusu płatnika osobie prawnej, czy też jej jednostce organizacyjnej, może być wyłącznie „dokonywanie świadczeń z tytułu działalności określonym osobom fizycznym”, a więc także dokonywanie wypłaty wynagrodzenia z tytułu umowy cywilnoprawnej.
Jak Państwo wskazali w opisie zdarzenia:
Dyrektorzy (kierownicy) Jednostek zawierają przedmiotowe umowy cywilnoprawne działając na podstawie pełnomocnictwa udzielanego im przez Wójta.
W ten sposób – w celu wykonywania przypisanych Jednostkom zadań – dyrektorzy (kierownicy) Jednostek zawierają z osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej umowy cywilnoprawne – tj. umowy zlecenia oraz umowy o działo (dalej jako: „Umowy”). Umowy te generalnie przewidują wykonywanie przez osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej na rzecz Jednostek określonych świadczeń w zamian za stosowne wynagrodzenie wypłacane przez Jednostki.
Wypłata (regulowanie) należności w związku z zawieranymi Umowami jest dokonywana przez Jednostki (to Jednostki dokonują przelewu należności) w ramach planu finansowego konkretnej Jednostki oraz z wykorzystaniem jej rachunku bankowego.
(…)
Jednostki posiadają własne numery NIP, które wykorzystywane są m.in. na potrzeby rozliczania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych odprowadzanych od wynagrodzeń osób zatrudnionych na podstawie umów o pracę. W tym sensie to Jednostki są płatnikami podatku dochodowego od osób fizycznych od wynagrodzeń wypłacanych pracownikom zatrudnionym na podstawie umów o pracę.
W świetle powyższego, stwierdzam, że na gruncie opisanego zdarzenia to Jednostki winny zostać uznane za płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych w odniesieniu do zawieranych przez te Jednostki Umów.
W konsekwencji, to nie Państwo (Gmina) powinni sporządzać stosowne deklaracje związane z rozliczaniem Umów na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych.
W odniesieniu do Państwa wątpliwości dotyczących posługiwania się NIP-em w sporządzanych przez Państwa stosownych deklaracjach należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 237), zwanej dalej „ustawą o NIP”:
Ustawa określa:
1. zasady ewidencji:
a. podatników,
b. płatników podatków,
c. płatników składek na ubezpieczenia społeczne oraz ubezpieczenia zdrowotne, zwanych dalej „płatnikami składek ubezpieczeniowych”;
2. zasady i tryb nadawania numeru identyfikacji podatkowej, zwanego dalej „NIP”;
3. zasady posługiwania się identyfikatorem podatkowym.
Stosownie do treści art. 2 ust. 1-3 ustawy o NIP:
1. Osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które na podstawie odrębnych ustaw są podatnikami, podlegają obowiązkowi ewidencyjnemu.
2. Obowiązkowi ewidencyjnemu podlegają również inne podmioty niż wymienione w ust. 1, jeżeli na podstawie odrębnych ustaw są podatnikami, oraz płatnicy podatków.
3. Obowiązkowi ewidencyjnemu podlegają także podmioty będące, na podstawie odrębnych ustaw, płatnikami składek ubezpieczeniowych.
Na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy o NIP:
Identyfikatorem podatkowym jest:
1) numer PESEL – w przypadku podatników będących osobami fizycznymi niebędących zarejestrowanymi podatnikami podatku od towarów i usług lub nieprowadzących działalności gospodarczej;
2) NIP – w przypadku pozostałych podmiotów podlegających obowiązkowi ewidencyjnemu, o którym mowa w art. 2.
Powyższe oznacza, że każdy podmiot, który należy do jednej z ww. kategorii, jest obowiązany do złożenia zgłoszenia identyfikacyjnego. Obowiązek dokonania zgłoszenia identyfikacyjnego dotyczy podmiotów, które na podstawie odrębnych ustaw są podatnikami lub płatnikami podatków. Obowiązek ewidencyjny obejmuje również co do zasady podmioty korzystające w całości lub w części ze zwolnień podatkowych, bowiem posiadają one status podatników.
W myśl art. 5 ust. 1 ustawy o NIP:
Podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 2a, są obowiązani do dokonania zgłoszenia identyfikacyjnego do naczelnika urzędu skarbowego albo organu właściwego na podstawie odrębnych przepisów. Zgłoszenia identyfikacyjnego dokonuje się jednokrotnie, bez względu na rodzaj oraz liczbę opłacanych przez podatnika podatków, formę opodatkowania, liczbę oraz rodzaje prowadzonej działalności gospodarczej oraz liczbę prowadzonych przedsiębiorstw.
Jak stanowi art. 6 ust. 1a ustawy o NIP:
Podatnicy, z wyłączeniem podatników, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, oraz płatnicy podatków podlegający obowiązkowi ewidencyjnemu są obowiązani dokonać zgłoszenia identyfikacyjnego nie później niż w terminie przewidzianym do złożenia pierwszej deklaracji, zeznania, informacji bądź oświadczenia albo wraz z dokonaniem pierwszej wpłaty podatku lub zaliczki na podatek.
Na mocy art. 6 ust. 10 ustawy o NIP:
Płatnicy składek ubezpieczeniowych, niepodlegający obowiązkowi ewidencyjnemu jako podatnicy ani jako płatnicy podatków, dokonują zgłoszenia identyfikacyjnego nie później niż w terminach przewidzianych w odrębnych przepisach dotyczących terminów zgłaszania do ubezpieczeń społecznych lub ubezpieczenia zdrowotnego.
Na mocy przepisu art. 8a ust. 1 ustawy o NIP:
Nadanie NIP następuje przy użyciu Centralnego Rejestru Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników,
Z ww. przepisów wynika, że podatnicy oraz płatnicy podlegają obowiązkowi ewidencyjnemu. Podmioty te są zobowiązane do dokonania zgłoszenia identyfikacyjnego do właściwego organu. Każdy podmiot, który należy do jednej z ww. kategorii, jest obowiązany do złożenia zgłoszenia identyfikacyjnego. Należy podkreślić również, że nie jest prawnie dopuszczalna sytuacja nadania jednego NIP dwóm podmiotom, jak również posługiwania się numerem identyfikacji podatkowej nadanym innemu podmiotowi. Numer identyfikacji podatkowej nie może być używany w oderwaniu od nazwy podmiotu, która występuje w decyzji administracyjnej o nadaniu NIP.
Mając na uwadze opis sprawy oraz przywołane przepisy należy stwierdzić, że skoro – jak rozstrzygnięto wyżej – płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych w odniesieniu do zawieranych przez Jednostki Umów tj. umów zlecenia oraz umów o dzieło są Jednostki, to Jednostki powinny w sporządzanych stosownych deklaracjach (zeznaniach, wykazach, zestawieniach, sprawozdaniach oraz informacjach) posługiwać się NIP-em Jednostek.
Zatem Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzeń przyszłych, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dniu wydania zaskarżonej interpretacji.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo