Osoba fizyczna zamieszkała w Polsce w 2025 roku otrzymała na swój rachunek bankowy środki pieniężne w euro, należące do jej ojca zamieszkałego na Białorusi, który nie posiadał rachunku bankowego w Polsce ani UE. Środki zostały przyjęte wyłącznie w celu ich czasowego, nieodpłatnego przechowania na podstawie umowy przechowania, bez prawa do rozporządzania nimi. Natychmiast po otrzymaniu środki zostały wypłacone w gotówce…
Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
7 stycznia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 7 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 6 lutego 2026 r. (wpływ 6 lutego 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Wnioskodawca jest osobą fizyczną, posiadającą miejsce zamieszkania w Polsce w rozumieniu przepisów podatkowych.
Ojciec Wnioskodawcy jest osobą fizyczną zamieszkałą na stałe na terytorium Republiki Białorusi, nieposiadającą rachunku bankowego w Polsce ani w innym państwie Unii Europejskiej.
W 2025 r. doszło do jednorazowego zdarzenia, w ramach którego osoby trzecie dokonały płatności pieniężnej w wysokości (...) EUR należnej ojcu Wnioskodawcy. Z uwagi na brak możliwości przyjęcia płatności bezpośrednio przez ojca, zwrócił się on do Wnioskodawcy z prośbą o przyjęcie środków na rachunek bankowy Wnioskodawcy, wyłącznie w celu ich czasowego przechowania i przekazania ojcu.
Wnioskodawca oraz jego ojciec zawarli nieodpłatną umowę przechowania środków pieniężnych, na podstawie której Wnioskodawca zobowiązał się do przyjęcia środków pieniężnych należnych ojcu, bez prawa do ich rozporządzania, wykorzystania na własne potrzeby ani czerpania jakichkolwiek korzyści ekonomicznych.
Po otrzymaniu środków pieniężnych na rachunek bankowy Wnioskodawcy, środki te zostały niezwłocznie wypłacone w gotówce i przekazane ojcu Wnioskodawcy na terytorium Republiki Białorusi.
Ojciec Wnioskodawcy wystawił pisemne pokwitowanie odbioru środków pieniężnych, potwierdzające, że kwota (...) EUR została przez niego otrzymana. Pokwitowanie to zostało przetłumaczone na język polski.
Opisane zdarzenie miało charakter jednorazowy. Wnioskodawca nie planuje dokonywania analogicznych czynności w przyszłości.
Wszystkie opisane okoliczności są zgodne ze stanem faktycznym i kompletne.
Pytanie dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych
Czy otrzymanie przez Wnioskodawcę na jego rachunek bankowy środków pieniężnych w wysokości (...) EUR, należnych ojcu Wnioskodawcy i przyjętych wyłącznie w celu ich czasowego przechowania oraz przekazania ojcu, stanowi dla Wnioskodawcy przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
Pana stanowisko w sprawie w odniesieniu do podatku dochodowego od osób fizycznych
W Pana ocenie, w odniesieniu do podatku dochodowego od osób fizycznych, opisane zdarzenie nie powoduje po Pana stronie powstania obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych.
W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, otrzymane środki pieniężne nie stanowią przychodu Wnioskodawcy w rozumieniu art. 11 ustawy o PIT, gdyż nie stanowią one trwałego ani definitywnego przysporzenia majątkowego. Środki te od początku należały do ojca Wnioskodawcy, a Wnioskodawca pełnił jedynie rolę depozytariusza, bez prawa do rozporządzania nimi, korzystania z nich ani czerpania jakichkolwiek korzyści ekonomicznych. Środki zostały przekazane ojcu niezwłocznie po ich otrzymaniu, co zostało potwierdzone pisemnym pokwitowaniem.
W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, opisane czynności nie podlegają opodatkowaniu PIT.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku w odniesieniu podatku dochodowego od osób fizycznych jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21 , 52 , 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Z treści tego przepisu wynika zatem, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę w katalogu zwolnień ustawy bądź od których minister właściwy ds. finansów zaniechał poboru podatku, w drodze rozporządzenia.
W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15 , art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19 , art. 25b , art. 30ca , art. 30da i art. 30f , są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia, przy czym – co istotne – musi być ono przez podatnika otrzymane lub postawione do jego dyspozycji.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy:
Źródłami przychodów są inne źródła.
Stosownie natomiast do treści art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 , uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14 , dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17 .
Zawarte w powyższym przepisie sformułowanie „w szczególności” oznacza, że do tej kategorii przychodu należy zaliczyć wszystkie świadczenia uzyskane przez podatnika, a nie tylko te szczegółowo w nim wymienione. Tym samym, do przychodów z innych źródeł należy zakwalifikować każde przysporzenie majątkowe, które ma wymierną korzyść finansową i które nie mieści się w ściśle określonych kategoriach przychodów wymienionych w punktach 1-8b ust. 1 art. 10 przywołanej ustawy.
Ze wskazanych wyżej przepisów wynika, że za przychód w rozumieniu przepisów prawa podatkowego może zostać uznane tylko takie przysporzenie podatnika, które ma charakter definitywny, tj. w sposób bezzwrotny i trwały powiększa jego majątek. Stanowisko to potwierdzają także przedstawiciele doktryny, w ocenie których „za przychody podatkowe mogą być uznane takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Przychód musi mieć zatem charakter definitywny” (tak: A. Bartosiewicz, R. Kubacki, Komentarz do art. 11 u.p.d.o.f., PIT. Komentarz, Lex, 2010).
Należy zaznaczyć, że zgodnie z ugruntowaną już linią orzeczniczą w prawie podatkowym występuje szereg przypadków, w których podatnik w dacie otrzymanie danej wartości pieniężnej nie rozpoznaje przychodu podatkowego mimo, że z formalnego punktu widzenia staje się właścicielem przekazanego aktywa. W tym zakresie tytułem przykładu można wymienić:
1) otrzymanie środków pieniężnych tytułem zaliczki, kaucji, gwarancji,
2) otrzymanie środków pieniężnych tytułem pożyczki lub depozytu nieprawidłowego,
3) otrzymanie aktywów tytułem umowy przywłaszczenia na zabezpieczenie (do czasu ostatecznego przejścia własności).
We wszystkich wskazanych wyżej przykładach podatnik nie rozpoznaje przychodu podatkowego z uwagi na fakt, że wskazane wyżej przysporzenia mają charakter zwrotny (pożyczka, depozyt nieprawidłowy) lub też nie są ostateczne (kaucja, zaliczka, przywłaszczenie na zabezpieczenie, gwarancja), tj. do momentu zakończenia transakcji, której dotyczą mogą zostać zwrócone na rzecz wpłacającego je podmiotu.
Stosownie natomiast do art. 835 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):
Przez umowę przechowania przechowawca zobowiązuje się zachować w stanie niepogorszonym rzecz ruchomą oddaną mu na przechowanie.
Z kolei zgodnie z art. 836 Kodeksu cywilnego:
Jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte, chyba że z umowy lub z okoliczności wynika, iż zobowiązał się przechować rzecz bez wynagrodzenia.
W myśl art. 837 Kodeksu cywilnego:
Przechowawca powinien przechowywać rzecz w taki sposób, do jakiego się zobowiązał, a w braku umowy w tym względzie, w taki sposób, jaki wynika z właściwości przechowywanej rzeczy i z okoliczności.
Stosownie do art. 839 Kodeksu cywilnego:
Przechowawcy nie wolno używać rzeczy bez zgody składającego, chyba że jest to konieczne do jej zachowania w stanie niepogorszonym.
Zgodnie z art. 845 Kodeksu cywilnego:
Jeżeli z przepisów szczególnych albo z umowy lub okoliczności wynika, że przechowawca może rozporządzać oddanymi na przechowanie pieniędzmi lub innymi rzeczami oznaczonymi tylko co do gatunku, stosuje się odpowiednio przepisy o pożyczce (depozyt nieprawidłowy). Czas i miejsce zwrotu określają przepisy o przechowaniu.
Przepisy o przechowaniu zawarte są w art. 835-844 Kodeksu cywilnego.
Reasumując, stwierdzam, że na gruncie opisanego zdarzenia otrzymanie przez Pana na Pana rachunek bankowy środków pieniężnych w wysokości (...) EUR, należnych Pana ojcu i przyjętych wyłącznie w celu ich czasowego, nieodpłatnego przechowania oraz przekazania Pana ojcu, nie wygenerowała po Pana stronie przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Sama czynność zawarcia nieodpłatnej umowy przechowania nie skutkowała bowiem opodatkowaniem podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdyż z tego tytułu nie nastąpiło u Pana trwałe (definitywne) przysporzenie majątkowe.
Tym samym, z rzeczonego tytułu nie ciąży na Panu obowiązek podatkowy w podatku dochodowym od osób fizycznych.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia jest zagadnienie dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych, natomiast w przedmiocie zagadnienia dotyczącego podatku od czynności cywilnoprawnych zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo