Interpretacja 0112-KDIL2-1.4011.298.2026.1.TR

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 16 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

(...) Sp. z o.o. (dalej jako: Wnioskodawca, Spółka) jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, mającym miejsce siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Wnioskodawca prowadzi działalność (…). Działalność Spółki jest zróżnicowana: wiąże się ona zarówno z oceną ryzyka i szacowaniem poniesionych strat, jak również uzyskiwaniem odszkodowań z tytułu określonych zdarzeń.

Docelową grupę odbiorców usług świadczonych przez Spółkę stanowią m.in. osoby fizyczne posiadające wobec kredytodawców – będących instytucjami finansowymi, takimi jak banki, pozabankowe instytucje pożyczkowe lub inne podmioty udzielające finansowania na podstawie umów kredytowych – roszczenia o zwrot zapłaconych do danego dnia kosztów kredytu (prowizja, odsetki), wynikające z naruszenia przez tych kredytodawców przepisów powszechnie obowiązującego prawa w związku z udzieleniem kredytu.

Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności nabywa od osób fizycznych (cedentów) roszczenia o zwrot niesłusznie zapłaconych kwot kosztów kredytu (prowizja, odsetki), przysługujących im wobec pożyczkodawców/kredytodawców (dalej również: Wierzytelności SKD).

Roszczenia te wynikają z przysługującego cedentom prawa dochodzenia zwrotu nienależnie zapłaconych środków pieniężnych, stanowiących wierzytelność wobec kredytodawców, w związku ze skorzystaniem przez cedentów (kredytobiorców) z instytucji sankcji kredytu darmowego, uregulowanej w art. 45 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1362; dalej: ustawa o kredycie konsumenckim). Istotą instytucji kredytu darmowego jest przysługiwanie kredytobiorcom roszczeń wobec kredytodawców w sytuacji, w której doszło do naruszenia przez tych kredytodawców przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Roszczenia te powstają w następstwie złożenia przez kredytobiorcę stosownego oświadczenia instytucji finansowej, tzw. oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego.

W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca występuje jako strona umów przelewu wierzytelności pieniężnych przysługujących cedentom, powstałych w związku ze złożeniem przez nich oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego. Wnioskodawca występuje w charakterze cesjonariusza, natomiast cedentami są kredytobiorcy – osoby fizyczne niepowiązane z Wnioskodawcą posiadający roszczenia pieniężne o zwrot zapłaconych odsetek i prowizji, wobec kredytodawców, tj. banków oraz instytucji finansowych mających siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Wnioskodawca, nabywając Wierzytelności SKD zawiera z każdym cedentem umowę cesji wierzytelności. Na jej podstawie cedent bezwarunkowo przenosi na rzecz spółki (cesjonariusza) przedmiotową wierzytelność wraz ze wszelkimi prawami z nią związanymi, w tym w szczególności z odsetkami. Cesjonariusz przyjmuje przelew wierzytelności w celu jej dochodzenia, zarówno na drodze sądowej, jak i pozasądowej, zmierzającej do jej wyegzekwowania od kredytodawcy. W zamian za przeniesienie wierzytelności cedentowi należna jest część należności od banku, będąca zwrotem nienależnie pobranych prowizji i odsetek, które cedent otrzymuje od Cesjonariusza jako cenę ustaloną przez strony w umowie cesji.

Z treści umów cesji wynika oświadczenie kredytobiorcy (cedenta), iż w związku z konkretną umową zawartą z kredytodawcą przysługuje mu wierzytelność pieniężna z tytułu naruszeń prawa dokonanych przez bank lub instytucję finansową. Umowy te nie przewidują obowiązku dochodzenia cedowanej wierzytelności przez Wnioskodawcę, natomiast odpowiedzialność cedenta ogranicza się do zapewnienia istnienia wierzytelności w chwili jej zbycia.

Z chwilą zawarcia umowy, cedent zbywa Wierzytelności SKD, wynikającą z dotychczas zapłaconych kosztów kredytu za umówioną kwotę, a cesjonariusz (Wnioskodawca) nabywa je. Na cesjonariusza wraz z wierzytelnością przechodzą wszelkie prawa z nią związane. Co istotne, cena nabywanej wierzytelności płacona przez Wnioskodawcę na rzecz zbywców (osób fizycznych będących kredytobiorcami) jest zawsze niższa niż jej wartość dochodzona później w postępowaniu przeciwko bankowi lub instytucji finansowej.

Podsumowując, opisywana transakcja ma zazwyczaj następujący przebieg:

Cedent będący osobą fizyczną posiadającą kredyt, na którego wysokość składają się: wysokość pożyczonej kwoty oraz wartość prowizji za udzielenie kredytu, zgłasza się do Wnioskodawcy. Cedent przed nawiązaniem kontaktu z Wnioskodawcą dokonał spłaty części kredytu oraz poniósł koszty kredytu (dokonał ich zapłaty na rzecz banku) w postaci odsetek oraz części prowizji za udzielenie kredytu rozliczonej proporcjonalnie w czasie trwania kredytu.

Cedent złożył do banku oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego, jednak bank albo nie odpowiedział na wniosek, albo odpowiedział odmownie. Jedynym sposobem na odzyskanie wpłaconych środków jest zatem albo skierowanie do sądu pozwu o zapłatę należnej cedentowi kwoty, albo skorzystanie z usługi Wnioskodawcy i sprzedanie przysługującego cedentowi prawa do zwrotu środków na rzecz Wnioskodawcy.

W wyniku transakcji między cedentem a Wnioskodawcą, Wnioskodawca odkupuje jednie zapłacone do tej pory przez cedenta koszty kredytu (czyli zapłacone do momentu transakcji odsetki oraz prowizję za udzielenie kredytu rozliczaną proporcjonalnie w czasie trwania kredytu). Wnioskodawca nabył je za kwotę niższą niż przysługujący cedentowi zwrot zapłaconych kosztów (czyli w wyniku transakcji cedent odzyskuje jedynie część zapłaconej na rzecz banku kwoty kosztów kredytu).

Pytanie

Czy w związku z nabyciem przez Wnioskodawcę wierzytelności pieniężnych nie powstanie u cedentów obowiązek podatkowy w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, wynikający z uzyskania ceny za przekazywaną wierzytelność, a tym samym Wnioskodawca nie jest zobowiązany do pełnienia roli płatnika tego podatku na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 z późn. zm., dalej „ustawa o PIT”)?

Państwa stanowisko w sprawie

W Państwa ocenie, nie są Państwo zobowiązani do pełnienia roli płatnika w związku z kwotami wypłacanymi cedentom, ponieważ kwoty otrzymywane przez cedentów nie stanowią przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT. Kwoty te są bowiem zwrotem nienależnie poniesionych wcześniej obciążeń finansowych.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o PIT oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Jednocześnie art. 9 ust. 2 ustawy o PIT stanowi, że dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f ustawy o PIT nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

W tym miejscu należy również przywołać art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, zgodnie z którym przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Zgodnie z treścią art. 45 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim, dotyczącym tzw., sankcji kredytu darmowego: „W przypadku naruszenia przez kredytodawcę art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 pkt 1-8, 10, 11, 14-17, art. 31-33, art. 33a i art. 36a-36c konsument, po złożeniu kredytodawcy pisemnego oświadczenia, zwraca kredyt bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy w terminie i w sposób ustalony w umowie. W przypadku jednak zakończenia umowy kredytowej powyżej wskazane odsetki i inne koszty kredytu podlegają zwrotowi na rzecz konsumenta”.

Pojęcie przelewu wierzytelności zostało uregulowane w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 z późn. zm.; dalej Kodeks cywilny), zaś podstawą do dokonania cesji wierzytelności jest art. 509 ustawy - Kodeks cywilny.

W myśl art. 509 § 1 Kodeksu cywilnego, wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania.

Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki - art. 509 § 2 Kodeksu cywilnego.

Dodatkowo zgodnie z art. 510 § 1 Kodeksu cywilnego, umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.

Istotą przelewu wierzytelności jest umowa zawierana pomiędzy wierzycielem a osobą trzecią, na mocy której osoba ta nabywa od wierzyciela przysługującą mu wierzytelność. W wyniku przelewu wierzytelności ogół praw przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi przechodzi na nabywcę wierzytelności, przy czym sam stosunek zobowiązaniowy nie ulega zmianie.

Na podstawie umowy cesji cesjonariusz uzyskuje uprawnienie do dochodzenia świadczenia od dłużnika, jak również prawo do dalszego rozporządzania wierzytelnością, w tym w szczególności poprzez jej odsprzedaż, zamianę, darowiznę, zapis testamentowy lub ustanowienie na niej zabezpieczenia. W zamian za nabycie wierzytelności cesjonariusz zobowiązuje się do spełnienia określonego świadczenia na rzecz cedenta, którym w praktyce jest zapłata ceny za przenoszoną wierzytelność. Wykonanie zobowiązań stron następuje z chwilą przeniesienia wierzytelności przez cedenta oraz zapłaty ceny przez cesjonariusza.

Dla prawidłowej kwalifikacji podatkowej należności wypłacanych przez Wnioskodawcę osobom fizycznym zasadnicze znaczenie ma tytuł prawny, z którego wynika ich uprawnienie do uzyskania tych świadczeń. W analizowanym przypadku tytułem tym jest umowa cesji wierzytelności zawarta pomiędzy Wnioskodawcą (cesjonariuszem) a osobami fizycznymi (cedentami).

Opisane w stanie faktycznym działanie, tj. cedowanie praw posiadanej wierzytelności, stanowi część procesu związanego z uprawnieniem konsumenta wynikającym z ustawy o kredycie konsumenckim mającym na celu ochronę konsumentów w przypadku nieścisłości przy zawieraniu umowy kredytu. W związku z tym Wnioskodawca stoi na stanowisku, że cedent nie uzyskuje od Spółki rzeczywistego przysporzenia finansowego, które mogłoby podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, lecz jedynie korzysta ze swojego prawa – przy udziale Wnioskodawcy – do umorzenia zobowiązań na linii bank-kredytobiorca.

W związku z powyższym Wnioskodawca jest zdania, że nie ciążą na nim obowiązki płatnika przewidziane w art. 41 ust. 1 ustawy o PIT, ponieważ u cedenta nie powstaje dochód z tytułu sprzedaży wierzytelności. Cedent jedynie przenosi na Wnioskodawcę możliwość realizacji swojego prawa do odzyskania nienależnie zapłaconej kwoty. Zwrot takiej kwoty nie może jednak być utożsamianym z dochodem (przychodem) w rozumieniu ustawy o PIT.

W przypadku zwrotu świadczenia spełnionego na podstawie nieważnej umowy kredytowej kredytobiorca otrzymuje jedynie zwrot własnego kapitału, tj. kwoty uprzednio zapłaconej bankowi. Taki zwrot nie stanowi nowego przysporzenia majątkowego, lecz ma wyłącznie charakter odtworzeniowy, polegający na przywróceniu stanu majątkowego sprzed dokonania nienależnego świadczenia. W konsekwencji brak jest podstaw do uznania zwróconych kwot za dochód (przychód) podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Dla celów podatkowych zwrot ten pozostaje zatem obojętny podatkowo.

Takie stanowisko zostało jednoznacznie wyrażone w interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w dniu 8 maja 2023 r., sygn. 0114-KDIP3-2.4011.250.2023.1.MN, w której organ podatkowy wskazał, że zwrot środków wynikający z nieważności umowy kredytowej nie kreuje po stronie kredytobiorcy przychodu podatkowego, gdyż nie prowadzi do definitywnego zwiększenia jego majątku.

Zdaniem Wnioskodawcy, konkluzje płynące z powołanej interpretacji mogą w pełni znaleźć zastosowanie do stanu faktycznego będącego przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną. W obu przypadkach mamy bowiem do czynienia z analogicznym mechanizmem ochrony konsumenta (tu: cedenta) w związku z niekorzystną, wadliwie ukształtowaną umową kredytową, w ramach którego dochodzi nie do powstania nowego przysporzenia majątkowego, lecz do restytucji nienależnie spełnionych świadczeń. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że po stronie cedenta powstaje przychód w rozumieniu przepisów ustawy o PIT.

Jedyną różnicą pomiędzy obiema sytuacjami jest fakt, iż w stanie faktycznym opisanym w niniejszym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej występuje dodatkowy podmiot – Wnioskodawca – który działa pomiędzy bankiem a pożyczkobiorcą (cedentem). Okoliczność ta nie zmienia jednak istoty ani charakteru transakcji gospodarczej, które pozostają tożsame co do swojej funkcji, celu oraz skutków ekonomicznych i podatkowych.

W niniejszej sprawie – zdaniem Wnioskodawcy – nie dochodzi do powstania nowego przysporzenia majątkowego po stronie cedentów, lecz wyłącznie do restytucji nienależnie spełnionych świadczeń. Wypłacane cedentom kwoty nie mają charakteru dochodowego, lecz odtworzeniowy (restytucyjny), polegający na przywróceniu ich sytuacji majątkowej do stanu sprzed spełnienia nienależnych świadczeń na rzecz kredytodawcy. W konsekwencji nie sposób traktować tych wypłat jako przysporzenia majątkowego w rozumieniu przepisów prawa podatkowego, gdyż nie prowadzą one do definitywnego zwiększenia aktywów cedentów, a jedynie do kompensaty wcześniej poniesionego uszczerbku majątkowego (zgodnie z wnioskami z m.in. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2020 r., sygn. akt II FSK 1995/18).

W przedstawionej sytuacji, w odniesieniu do osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej (cedenta), której roszczenie nie powstało w wyniku odpłatnego świadczenia, lecz jako konsekwencja wadliwego wykonania umowy kredytowej, brak jest podstaw do uznania, że otrzymana cena cesji stanowi przychód podatkowy o charakterze definitywnego przysporzenia majątkowego. Jak wynika z opisu stanu faktycznego oraz z analizy obowiązujących przepisów prawa podatkowego, wypłacana przez Wnioskodawcę cena za przelew wierzytelności na rzecz cedentów nie stanowi przychodu w rozumieniu art. 11 ustawy o PIT, gdyż nie prowadzi do powstania definitywnego przysporzenia majątkowego skutkującego rzeczywistym wzbogaceniem podatnika. Otrzymane środki mają charakter restytucyjny (odtworzeniowy), a nie dochodowy.

W konsekwencji Wnioskodawca nie jest zobowiązany – na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o PIT – do działania w charakterze płatnika i poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od wypłat dokonywanych na rzecz cedentów z tytułu cesji wierzytelności.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592) jest zasada powszechności opodatkowania, która została wyrażona w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią:

Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przy tym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy:

Natomiast art. 18 ww. ustawy stanowi, że:

Zawarte w tym przepisie wyliczenie praw majątkowych ma charakter otwarty, o czym świadczy użyte przez ustawodawcę sformułowanie „w szczególności”. Jednocześnie treść tego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zarówno przychody z wykonania (wykorzystania) tych praw, jak również z ich zbycia.

W tym miejscu wskazuję, że wierzytelność jest prawem podmiotowym, które w stosunku zobowiązaniowym przysługuje wierzycielowi. Przy podziale praw na majątkowe i niemajątkowe podstawę będzie stanowił interes, jaki one realizują. Prawa majątkowe związane są z interesem ekonomicznym danego podmiotu. Będą to więc także wierzytelności, wynikające ze stosunków zobowiązaniowych, w wysokości wartości świadczeń majątkowych.

Instytucja zmiany wierzyciela została określona w artykułach 509-518 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).

Zgodnie z art. 509 § 1 Kodeksu cywilnego:

Przeniesienie takie w prawie cywilnym jest określane jako przelew wierzytelności (cesja). Jeżeli wierzytelność jest stwierdzona pismem, przelew wierzytelności powinien być dokonany też w formie pisemnej. W wyniku przeniesienia (przelewu, cesji) wierzytelności, wygasa u dotychczasowego wierzyciela (cedenta) stosunek zobowiązaniowy z dłużnikiem, powstają natomiast nowe stosunki zobowiązaniowe w rozumieniu cywilnoprawnym pomiędzy nabywcą wierzytelności (cesjonariuszem) a dłużnikiem oraz pomiędzy zbywcą a nabywcą wierzytelności, jeżeli przeniesienie wierzytelności jest odpłatne. Na gruncie przepisów podatkowych transakcja odpłatnego zbycia wierzytelności jest zdarzeniem wywołującym określone skutki podatkowe.

W związku z powyższym stwierdzam, że kwoty pieniężne wypłacane przez Państwa z tytułu zawierania umów cesji wierzytelności z osobami fizycznymi stanowią u zbywcy tej wierzytelności przychód z praw majątkowych.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych przewiduje dwa „tryby” zapłaty/poboru podatku:

-        tzw. samoobliczenie (samowymiar) i zapłatę podatku przez podatnika;

-        obliczenie i pobór podatku przez płatnika.

Zasadą jest, że obowiązek prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania, obliczenia i zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych ciąży na podatnikach. Niemniej, w odniesieniu do licznych sytuacji zasada ta została wyłączona przez ustawodawcę, poprzez nałożenie obowiązków płatnika na podmioty wypłacające podatnikowi (stawiające do dyspozycji podatnika) należności stanowiące jego dochody (przychody).

Zgodnie z przepisem art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622):

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wprowadza system poboru podatku przez płatnika w przypadkach wskazanych w art. 32, 33, 34, 35, 41 i 42e tej ustawy. Jak wynika z przywołanych przepisów, ustawodawca ustanowił obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych poprzez:

-       określenie rodzaju podmiotu dokonującego wypłaty (realizacji) świadczeń na rzecz podatników, przy czym rodzaj podmiotu jest określany poprzez wskazanie jego formy organizacyjnej, jego statusu bądź roli, jaką podmiot ten pełni w relacji z podatnikiem oraz

-       określenie kategorii przychodów (dochodów) w odniesieniu do których na ww. podmiotach ciążą obowiązki płatnika podatku.

Jednym z przepisów normujących obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych jest art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl tego przepisu:

Adresatami przywołanego przepisu są m.in. osoby prawne. Przy tym, obowiązki płatnika określone w art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ciążą na m.in. osobach prawnych, które dokonują świadczeń spełniających łącznie następujące warunki:

-       świadczenia są na rzecz osób określonych w art. 3 ust. 1 ustawy, a więc osób fizycznych które mają miejsce zamieszkania w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy;

-       tytułem świadczeń jest działalność, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 (tj. działalność podatnika mieszcząca się w kategorii działalności wykonywanej osobiście określonej w tych przepisach) lub art. 18 (tj. prawa majątkowe podatnika).

Jak wyjaśniłem już wcześniej, odpłatne przeniesienie wierzytelności jest dla cedenta źródłem przychodów z praw majątkowych (art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Przedmiotowe wierzytelności stanowią bowiem zbywalne prawa majątkowe.

Zatem, w opisanym zdarzeniu, na moment wypłaty na rzecz osób fizycznych należności z tytułu cesji wierzytelności dokonują Państwo świadczeń z tytułu określonego w art. 18 ustawy (z odpłatnego zbycia prawa majątkowego).

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzam, że na gruncie opisanego zdarzenia wypłacając osobie fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej cenę z tytułu odpłatnego nabycia przez Państwa wierzytelności wobec banku, są Państwo zobowiązani, jako płatnik – na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – do obliczenia i pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.