Możliwość skorzystania z tzw. ulgi na powrót.
Podatniczka mieszkała i pracowała w Holandii od 2016 do 2026 roku, gdzie znajdowało się jej centrum interesów życiowych. W Polsce nie miała stałego miejsca zamieszkania ani nieruchomości, a jej pobyty były okazjonalne. Posiadała meldunek w Polsce i Holandii. W styczniu 2026 roku wróciła na stałe do…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
13 kwietnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 13 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy możliwości skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
W okresie od 2016 r. do 2026 r. mieszkała Pani i pracowała na terytorium Holandii, gdzie znajdowało się centrum Pani interesów życiowych oraz gospodarczych. W tym czasie nie posiadała Pani w Polsce stałego miejsca zamieszkania ani nieruchomości, nie prowadziła Pani działalności gospodarczej w Polsce i przebywała Pani w kraju jedynie okazjonalnie, przez kilka tygodni w roku w celach prywatnych. Posiadała Pani natomiast meldunek zarówno w Polsce jak również za granicą.
W Holandii osiągała Pani dochody z pracy i podlegała Pani tamtejszemu systemowi podatkowemu, rozliczając się z tamtejszym organem podatkowym. Pani życie zawodowe i codzienne koncentrowało się w Holandii. W Polsce posiada Pani wyłącznie więzi rodzinne (rodzice), jednak nie stanowiły one podstawy do uznania Polski za miejsce Pani ośrodka interesów życiowych.
W okresie pobytu za granicą składała Pani w Polsce zeznania podatkowe z wykazaniem dochodów zagranicznych (PIT/ZG), jednak wynikało to z ostrożności i przyjętego sposobu rozliczeń.
W styczniu 2026 r. powróciła Pani na stałe do Polski.
Posiada Pani dokumenty, które potwierdzają, że centrum Pani interesów znajdowało się w Holandii, w tym: numer BSN, rozliczenia podatku dochodowego w Holandii, decyzje podatkowe, Jaaropgave od pracodawcy, umowę o pracę, umowy o abonament komórkowy, konto bankowe oraz wyciągi potwierdzające, że faktycznie żyła Pani za granicą, paski wynagrodzeń, historię zatrudnienia, korespondencję urzędową na adres w Holandii, a także kredyt.
Pytanie
Czy w opisanym stanie faktycznym przysługuje Pani prawo do skorzystania z ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w związku z Pani powrotem do Polski po wieloletnim pobycie i pracy w Holandii?
Pani stanowisko w sprawie
W Pani ocenie, spełnia Pani warunki do skorzystania z ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W okresie poprzedzającym powrót do Polski nie posiadała Pani w Polsce miejsca zamieszkania dla celów podatkowych, ponieważ Pani centrum interesów życiowych i gospodarczych znajdowało się w Holandii, gdzie przez około 10 lat mieszkała Pani i pracowała oraz rozliczała się z tamtejszym organem podatkowym. W Polsce nie posiadała Pani stałego miejsca zamieszkania ani źródła dochodów, a Pani pobyty miały charakter okazjonalny. W związku z powyższym uważa Pani, że spełnia warunki do zastosowania ulgi na powrót po powrocie do Polski.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592):
Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:
a) ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy,
b) z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,
c) z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych,
d) z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa
– w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.
Na podstawie art. 21 ust. 39 ww. ustawy:
Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Stosownie do art. 21 ust. 43 ustawy:
Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:
1) w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz
2) podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym:
a) trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
b) okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
3) podatnik:
a) posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub
b) miał miejsce zamieszkania:
- nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub
- na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz
4) posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia, oraz
5) nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia – w przypadku podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ww. ustawy:
Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.
Ponadto z art. 53 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) wynika, że:
Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.
Zatem, ww. ulga, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 przedmiotowej ustawy polega na zwolnieniu od podatku dochodowego od osób fizycznych niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy – tak jak Pani – przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Polski po 31 grudnia 2021 r. (w Pani przypadku w styczniu 2026 r.).
Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
W myśl natomiast art. 4a ustawy:
Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
W celu skorzystania z ww. preferencji podatkowej, tj. tzw. „ulgi na powrót” spełnione muszą być jednak wszystkie dodatkowe warunki wskazane w art. 21 ust. 39, 43 i 44 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Aby zapewnić sobie możliwość skorzystania z omawianej preferencji podatkowej, należy zarówno przez trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz w okresie od początku roku, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego ten dzień, nie posiadać miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i co istotne – w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej należy mieć nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Z opisu sprawy wynika, że w styczniu 2026 r. podjęła Pani decyzję o powrocie do Polski na stałe i przeniesieniu tutaj swojego centrum interesów życiowych. Zatem, w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podlega Pani w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Tym samym warunek, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, został spełniony.
Następny warunek określa art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a i b ww. ustawy.
Jak poinformowała Pani we wniosku – od 2016 r. do 2026 r. mieszkała Pani i pracowała na terytorium Holandii, gdzie znajdowało się centrum Pani interesów życiowych oraz gospodarczych. W tym czasie nie posiadała Pani w Polsce stałego miejsca zamieszkania ani nieruchomości, nie prowadziła Pani działalności gospodarczej w Polsce i przebywała Pani w kraju jedynie okazjonalnie, przez kilka tygodni w roku w celach prywatnych. Posiadała Pani natomiast meldunek zarówno w Polsce jak również za granicą. W Holandii osiągała Pani dochody z pracy i podlegała Pani tamtejszemu systemowi podatkowemu, rozliczając się z tamtejszym organem podatkowym. Pani życie zawodowe i codzienne koncentrowało się w Holandii. W Polsce posiada Pani wyłącznie więzi rodzinne (rodzice), jednak nie stanowiły one podstawy do uznania Polski za miejsce Pani ośrodka interesów życiowych. W okresie pobytu za granicą składała Pani w Polsce zeznania podatkowe z wykazaniem dochodów zagranicznych (PIT/ZG), jednak wynikało to z ostrożności i przyjętego sposobu rozliczeń. W styczniu 2026 r. powróciła Pani na stałe do Polski.
Przy ocenie warunku „braku miejsca zamieszkania w Polsce” na potrzeby skorzystania z ulgi na powrót decydujące znaczenie ma faktyczne miejsce zamieszkania i centrum interesów życiowych ustalone w oparciu o art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W świetle przepisów prawa podatkowego miejsce zamieszkania nie jest tożsame z miejscem zameldowania. Definicja miejsca zamieszkania, zawarta w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, obejmuje dwa kryteria: pobyt na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym lub posiadanie na terytorium Polski ośrodka interesów życiowych rozumianego jako centrum interesów osobistych lub centrum interesów gospodarczych, które w Pani przypadku w okresie kiedy przebywała Pani w Holandii nie zostały spełnione.
Ponieważ w latach 2016 – styczeń 2026 mieszkała Pani na stałe i zazwyczaj przebywała w Holandii, gdzie Pani pracowała i gdzie znajdowało się centrum Pani interesów życiowych, jak też mając na uwadze, że w tym czasie w Polsce przebywała Pani jedynie okazjonalnie (przez kilka tygodni w roku) uznać należy, że w ww. okresie w Polsce podlegała Pani ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. W Polsce podlegała Pani więc obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Oznacza to, że uzyskiwane w tym okresie dochody z pracy wykonywanej w Holandii nie podlegały opodatkowaniu w Polsce, i w związku z ich osiągnięciem nie była Pani zobowiązana do składania zeznań podatkowych w Polsce. Przedstawiona przez Panią okoliczność składania takich zeznań – w sytuacji gdy nie była Pani do tego zobowiązana – nie ma zatem wpływu na ustalenie Pani rezydencji podatkowej, a tym samym nie ma wpływu na możliwość skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”.
Okoliczności przedstawione we wniosku, jednoznacznie przesądzają, że spełniła Pani warunek „braku posiadania miejsca zamieszkania w Polsce” zarówno przez trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym powróciła Pani do Polski, jak i w okresie od początku roku, w którym powróciła Pani do Polski, do dnia poprzedzającego ten dzień, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Ponadto, skoro posiadała Pani miejsce zamieszkania przez ok. 10 lat w Holandii, tym samym spełniła Pani warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. b tiret pierwszy ww. regulacji.
Kolejnym istotnym kryterium umożliwiającym zastosowanie „ulgi na powrót” jest stosownie do art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, posiadanie certyfikatu rezydencji lub innych dowodów dokumentujących miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia.
Zgodnie z art. 5a pkt 21 omawianej ustawy:
Ilekroć w ustawie mowa jest o certyfikacie rezydencji – oznacza to zaświadczenie o miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika.
Z treści ww. regulacji zakreślonych art. 21 ust. 43 pkt 4 ww. ustawy wynika, że podatnik nie ma jednak obowiązku dokumentowania miejsca zamieszkania certyfikatem rezydencji w sytuacji, gdy posiada inne dowody dokumentujące miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia. Dokumentowanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do „ulgi na powrót” może zatem alternatywnie nastąpić posiadanym przez podatnika certyfikatem rezydencji lub innym dowodem. Wystarczy, że podatnik posiada inne dokumenty, które potwierdzą jego miejsce zamieszkania w innym państwie, niemniej muszą być to dokumenty potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Takimi dokumentami mogą być np. umowa o pracę, albo umowa najmu mieszkania za granicą, albo zaświadczenie od byłego pracodawcy.
Choć przepisy podatkowe nie wymieniają w tym zakresie żadnego katalogu, to należy pamiętać, że zgodnie z art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622):
Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
Powyższe oznacza, że innymi dowodami wskazującymi na miejsce zamieszkania poza Polską mogą być m.in. umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, paski wynagrodzeń, wyciągi bankowe czy też zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy. Można w tym zakresie przedstawić również inne dowody. W świetle powyższego kluczowe staje się zgromadzenie odpowiednich dowodów potwierdzających w sposób jasny i rzetelny, że miejsce zamieszkania danej osoby znajdowało się w innym państwie.
Z opisu sprawy wynika, że posiada Pani dokumenty, które potwierdzają, że centrum Pani interesów znajdowało się Holandii: numer BSN, rozliczenia podatku dochodowego w Holandii, decyzje podatkowe, Jaaropgave od pracodawcy, umowę o pracę, umowy o abonament komórkowy, konto bankowe oraz wyciągi potwierdzające, że faktycznie żyła Pani za granicą, paski wynagrodzeń, historię zatrudnienia, korespondencję urzędową na adres w Holandii, a także kredyt.
Wymienione przez Panią dokumenty co prawda nie stanowią certyfikatu rezydencji, jednakże mogą one stanowić „inne dowody dokumentujące miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia”, o których mowa w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym może Pani udowodnić, że Pani miejsce zamieszkania dla celów podatkowych przed przeniesieniem miejsca zamieszkania na stałe do Polski znajdowało się poza Polską (W Holandii). Spełniła zatem Pani warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Jednocześnie, spełniła Pani również obwarowanie wynikające z art. 21 ust. 43 pkt 5 cytowanej ustawy podatkowej, ponieważ w okresie od 2016 r. do stycznia 2026 r. nie posiadała Pani miejsca zamieszkania w Polsce. Nie mogła Pani zatem wcześniej korzystać z przedmiotowej ulgi.
W związku z powyższym, przysługuje Pani prawo do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przedmiotowym zwolnieniem z opodatkowania może Pani objąć przychody do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte z tytułów wymienionych w tym przepisie – w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania do Polski (tj. w latach 2026-2029), albo od początku roku następnego (tj. w latach 2027-2030).
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo