Obowiązki płatnika w związku z wypłatą wynagrodzeń na rzecz Artystów z Francji, Belgii, Włoch oraz Hiszpanii.
Podatnik, organizacja (fundacja) z siedzibą w Polsce, zajmuje się działalnością kulturalną, w tym organizacją festiwalu. W ramach festiwalu zaprasza artystów zagranicznych z Francji, Hiszpanii, Włoch i Belgii, zawierając z nimi umowy zlecenia lub o dzieło. Artyści ci nie są polskimi rezydentami podatkowymi. Podatnik pobiera od nich certyfikaty rezydencji oraz oświadczenia (pisemne lub ustne) potwierdzające, że ich występy odbywają się w ramach wymiany kulturalnej. Podatnik powziął wątpliwość, czy dodatkowe dokumenty…
Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe w części dotyczącej Artystów mających miejsce zamieszkania we Francji i Belgii oraz nieprawidłowe w części dotyczącej Artystów mających miejsce zamieszkania we Włoszech i Hiszpanii.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
17 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 14 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy obowiązków płatnika w związku z wypłatą wynagrodzeń na rzecz zagranicznych Artystów. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Są Państwo organizacją z siedzibą w (…), której głównym przedmiotem aktywności jest działalność w sferze kultury, sztuki, sportu, rekreacji i edukacji. Państwa celem jest podejmowanie działań na rzecz rozwoju kultury i sztuki (…), w szczególności poprzez organizację Festiwalu (…).
Państwa cele realizowane są na rzecz ogółu społeczności, w szczególności poprzez:
a) organizowanie i finansowanie działalności kulturalnej, artystycznej, sportowej, rekreacyjnej, edukacyjnej i społecznej we wszelkich jej postaciach i związanych z nią instytucji;
b) organizowanie i finansowanie przedsięwzięć pobudzających rozwój uczestnictwa w życiu społecznym i aktywności na polu kultury, sztuki, sportu, rekreacji i edukacji;
c) współpracę z administracją publiczną oraz organizacjami pozarządowymi;
d) współpracę z innymi podmiotami o podobnym charakterze;
e) przystępowanie do związków, stowarzyszeń i innych osób prawnych;
f) nawiązywanie kontaktów i wymianę doświadczeń z innymi organizacjami i instytucjami w kraju i zagranicą.
Działalność we wskazanym powyżej zakresie może być prowadzona w formie nieodpłatnej lub odpłatnej działalności pożytku publicznego w rozumieniu ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie. W celu realizacji zadań korzystają Państwo ze środków publicznych, w tym dotacji m.in. (…), ale także innych organizacji m.in. (…). Mogą Państwo również prowadzić działalność gospodarczą. Zyski z prowadzonej działalności są jednak w całości przeznaczane na Państwa działalność statutową, pokrywanie kosztów własnych oraz rozwój działalności gospodarczej. Dochód z działalności gospodarczej obejmuje głównie sprzedaż gadżetów, udostępnienie przestrzeni handlowej food truckom, usługi promocji sponsorów czy organizację pola namiotowego.
W trakcie roku prócz organizacji Festiwalu realizują Państwo także warsztaty dla dzieci i szkolenia dla wolontariuszy. Sztandarowym wydarzeniem organizowanym przez Państwa jest (…) (dalej: Festiwal). Festiwal to (…). Entuzjastyczna publiczność, barwni artyści i muzyka przejmują miasto Państwa siedziby, (…). W ramach Festiwalu publiczność może podziwiać (…)
W celu realizacji Festiwalu zapraszają Państwo uznanych krajowych i zagranicznych artystów związanych z (…), w tym także (…) (dalej: Artyści). Za udział w wydarzeniach Festiwalu Artyści uzyskują stosowne wynagrodzenie. Podstawą wypłaty wynagrodzenia na rzecz Artysty jest zazwyczaj umowa zlecenie lub umowa o dzieło dotyczące występu Artysty w trakcie wydarzenia organizowanego przez Państwa.
W przypadku Artystów będących rezydentami podatkowymi krajów innych niż Polska, przed wypłatą wynagrodzenia zobowiązani są oni do przedłożenia aktualnego certyfikatu potwierdzającego ich rezydencję podatkową. Dodatkowo, pobierają Państwo od Artystów dokumenty w formie oświadczeń czy zaświadczeń wydanych przez władze lub instytucje odpowiedzialne za rozwój kultury w danym kraju potwierdzające, że wizyta Artysty jest wykonywana w ramach wymiany kulturalnej między Polską a danym krajem. Fundacja pobiera też od zagranicznych Artystów oświadczenia w formie pisemnej lub ustnej, że ich usługa kulturalna jest wykonywana w ramach wymiany kulturalnej. Dla ujednolicenia formy i treści tych oświadczeń, w nowo zawieranych umowach z Artystami sukcesywnie wprowadzają Państwo odpowiednie zapisy regulujące ten aspekt.
Powzięli jednak Państwo wątpliwość, czy dla skorzystania ze zwolnienia z poboru podatku u źródła w związku z wypłatą Artyście wynagrodzenia, w każdym przypadku faktycznie zobowiązani są Państwo do kompletowania dodatkowej dokumentacji potwierdzającej, że wizyta Artysty jest wykonywana w ramach wymiany kulturalnej między Polską a danym krajem. Wątpliwości dotyczą zwłaszcza wypłat wynagrodzeń Artystom z Francji, Hiszpanii, Włoch i Belgii w związku z brzmieniem art. 17 ust. 3 umów między Polską a odpowiednio Rządem Republiki Francuskiej, Rządem Hiszpanii, Rządem Republiki Włoch i Królestwem Belgii w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku (dalej: UPO).
Pytanie
Czy certyfikaty rezydencji odpowiednio Artysty z Francji, Artysty z Hiszpanii, Artysty z Włoch oraz Artysty z Belgii wraz ze złożonym Państwu pisemnym oświadczeniem tego Artysty potwierdzającym, że usługa kulturalna:
- w przypadku Artysty z Francji oraz Artysty z Belgii jest wykonywana w ramach wymiany kulturalnej aprobowanej przez państwo, w którym Artyści mają miejsce zamieszkania,
- w przypadku Artysty z Włoch jest wykonywana w ramach programu wymiany kulturalnej uzgodnionej pomiędzy Polską a Republiką Włoch,
- w przypadku Artysty z Hiszpanii jest wykonywana w ramach uzgodnień kulturalnych pomiędzy Polską a Hiszpanią,
są wystarczające do niepobierania podatku u źródła przez Państwo w związku z wypłatą wynagrodzenia za występy w Polsce?
Państwa stanowisko w sprawie
W Państwa ocenie, do zastosowania zwolnienia z podatku u źródła w Polsce z tytułu wypłaty wynagrodzenia Artyście z Francji, Artyście z Belgii, Artyście z Włoch i Artyście z Hiszpanii wystarczające jest przedłożenie przez artystę aktualnego certyfikatu rezydencji podatkowej oraz złożenie oświadczenia o wykonywanej działalności w ramach aprobowanej lub uzgodnionej wymiany kulturalnej. Dla skorzystania ze zwolnienia nie muszą więc Państwo pozyskać od Artysty wskazanych krajów żadnego innego, w szczególności urzędowego, dokumentu wydanego przez organy tych krajów właściwe w sprawach polityki lub wymiany kulturalnej.
Zgodnie bowiem z treścią art. 17 ust. 3 odpowiedniej UPO ww. krajów, dochody artystów z działalności wykonywanej w ramach wymiany kulturalnej aprobowanej lub uzgodnionej przez strony UPO, podlegają opodatkowaniu tylko w kraju, w którym artyści mają miejsce zamieszkania w odniesieniu do Artysty z Francji i Artysty z Belgii oraz będą zwolnione z opodatkowania w Polsce, w przypadku Artysty z Włoch i Artysty z Hiszpanii.
Uzasadnienie Państwa stanowiska
Zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: uPIT), osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się m.in. dochody (przychody) z:
- działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia czy
- działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład.
Wskazany przepis stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 uPIT, podatek dochodowy od uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez nierezydentów podatkowych, przychodów m.in. z działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20% przychodu. W normie tego przepisu mieszczą się więc wynagrodzenia uzyskiwane przez Artystów z wymienionych krajów na podstawie umowy zlecenia czy o dzieło za występy w Polsce. Przepis ten stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Jednakże zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub niepobranie (niezapłacenie) podatku zgodnie z laką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania dla celów podatkowych miejsca zamieszkania podatnika uzyskanym od niego certyfikatem rezydencji. A stosownie do treści art. 41 ust. 4 uPIT, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej są obowiązane pobierać zryczałtowany podatek dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych.
Umowy podatkowe zawarte przez Polskę odpowiednio z Rządem Republiki Francuskiej, Rządem Hiszpanii, Rządem Republiki Włoch i Królestwem Belgii w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku, w swoim artykule 17 ust. 1 wskazują, że bez względu na postanowienia artykułów 14 i 15 danej UPO, dochody zawodowych artystów, jak na przykład artystów scenicznych, filmowych, radiowych oraz telewizyjnych, jak też muzyków i sportowców z osobiście wykonywanej w tym charakterze działalności, podlegają opodatkowaniu w tym z umawiających się państw, w którym wykonują oni te czynności. Zasadniczo zatem, dochody zawodowych artystów z działalności artystycznej w Polsce mogą być opodatkowane w Polsce. Jednak w myśl ust. 3 tego art. 17 odpowiedniej UPO, dochody z takiej działalności wykonywanej w ramach uzgodnień kulturalnych, w ramach programu wymiany kulturalnej, w tym aprobowanej przez państwo, podlegają opodatkowaniu w kraju, w którym artyści lub sportowcy mają miejsce zamieszkania lub są zwolnione z opodatkowania w Polsce. Takie brzmienie przepisów oznacza, że o ile artysta mający odpowiednio miejsce zamieszkania we Francji lub Belgii uzyska w Polsce wynagrodzenie za występy artystyczne realizowane w ramach uzgodnień kulturalnych czy wymiany kulturalnej aprobowanej przez dany kraj, powinno ono być opodatkowane wyłącznie w kraju miejsca zamieszkania (rezydencji podatkowej) danego artysty. Z kolei w przypadku Artysty z Włoch lub Artysty z Hiszpanii, wynagrodzenie takie jest zwolnione od opodatkowania w Polsce jako kraju, w którym ta działalność kulturalna została wykonana.
Jednocześnie należy wskazać, że analizowane przepisy nie regulują sposobu ani formy „potwierdzania” występowania przesłanek wymiany czy uzgodnienia kulturalnego dla potrzeb stosowania omawianych przepisów, w tym nie ustanawiają instytucji właściwych dla wydawania takich „potwierdzeń”. Także uPIT nie wprowadza obowiązku uzyskania przez płatnika określonego rodzaju dokumentu, który miałby potwierdzać wykonywanie działalności artystycznej w ramach wymiany kulturalnej/uzgodnień kulturalnych aprobowanych przez dany kraj będący stroną UPO, dla celów zastosowania omawianego zwolnienia.
Zasady współpracy i wymiany w zakresie kultury regulują odpowiednie umowy zawarte przez Polskę z wieloma krajami. Na potrzeby uzasadnienia występowania trwałych relacji kulturalnych pomiędzy Polską a krajami Artystów wskazanych w niniejszym wniosku, warto przytoczyć umowy zawarte z Francją, Belgią, Włochami i Hiszpanią.
Zgodnie art. 1 Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Francuskiej o współpracy w dziedzinie kultury i edukacji, podpisanej w Paryżu dnia 22 listopada 2004 r. (M.P.2008.36.325), jej strony będą rozwijały wszechstronną współpracę w dziedzinie kultury i sztuki, edukacji, środków przekazu, sportu oraz wymiany młodzieży i będą ułatwiały kontakty między zainteresowanymi instytucjami i osobami prywatnymi oraz umożliwiały wymianę materiałów i dokumentacji. Z kolei w art. 2 ust. 4 ww. umowy strony uzgodniły, że podejmą starania na rzecz usprawnienia promocji kultury drugiej strony na swoim terytorium w szczególności przez popieranie wymiany imprez kulturalnych, takich jak wystawy, przeglądy filmów, festiwale muzyczne oraz taneczne i inne. Umowa ta zatem dosyć precyzyjnie wskazuje wolę obu jej stron w zakresie aprobowania i popierania wymiany kulturalnej pomiędzy Polską i Francją. Jest to ogólny akt prawny, który bez szczególnych warunków wstępnych przejawia ogólną aprobatę i wsparcie współpracy kulturalnej pomiędzy obu krajami. Nie przewiduje przy tym żadnych wymogów formalnych czy procedur, które miałyby potwierdzać aprobatę rządów obu państw dla wydarzeń kulturalnych z udziałem artystów Francji i Polski.
Podobnie Umowa między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Hiszpanii o współpracy kulturalnej i naukowej, podpisana w Warszawie dnia 27 maja 1977 r., która w art. 1 wskazuje na wolę stron rozwijania i umacniania współpracy w dziedzinach oświaty, nauki, kultury, sztuki i środków masowego przekazu czy w art. 8, w którym strony deklarują współpracę w zakresie ułatwiania przedstawiania na terytorium drugiej strony takich imprez, które umożliwią zapoznanie się z twórczością ich narodów, jak np. wystaw artystycznych, naukowych, wystaw książek, przedstawień teatralnych i imprez muzycznych, wykładów, pokazów filmowych, programów radiowych i telewizyjnych.
W tym samym duchu wymiany kulturalnej utrzymane są również Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Włoskiej o współpracy w dziedzinie kultury i edukacji, podpisana w Rzymie dnia 12 lipca 2005 r. oraz Umowa między Polską Rzecząpospolitą Ludową a Królestwem Belgii o współpracy kulturalnej i naukowej, podpisana w Warszawie dnia 18 października 1974 r.
W kwestii braku obowiązku pozyskiwania dodatkowego dokumentu potwierdzającego aprobowane wydarzenie kulturalne wypowiedział się m.in. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z 8 stycznia 2019 r. nr 0115-KDIT2-1 4011.410.2018.2.MT wskazując:
Warunkiem zastosowania odpowiednio art. 17 ust. 3 polsko-francuskiej umowy o unikaniu opodatkowania (...) jest wiedza płatnika o spełnieniu okoliczności wskazanych w tych regulacjach. Podstawą dla tej wiedzy może być stosowne oświadczenie samego artysty, oświadczenie/zaświadczenie przedstawiciela Republiki Francuskiej bądź stosownej instytucji, która zajmuje się wymianą kulturalną aprobowaną przez Francję (...). Co więcej, wiedza ta może wynikać z oświadczeń lub dokumentów przedstawionych płatnikowi przez artystę, jak również z dokumentów posiadanych przez płatnika jako podmiot organizujący wydarzenia kulturalne w trakcie których występują artyści. Należy ponownie podkreślić, że posiadanie takich oświadczeń lub innych dokumentów nie jest materialnoprawnym warunkiem braku poboru podatku przez płatnika. Ma jednak znaczenie w przypadku ewentualnej kontroli wykonania obowiązków płatnika. (...) to na płatniku spoczywa ciężar udowodnienia, że prawidłowo zrealizował ciążące na nim obowiązki (w tym nie pobrał podatku w wyniku uwzględnienia postanowień właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania).
Podobnie wypowiedział się też wcześniej w wyroku z 12 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt III SA/Wa 2744/10) orzekając :
Rację ma Skarżący, iż próżno szukać przepisu prawnego, który by precyzował, że stosowanie art. 17 ust. 3 umowy polsko-francuskiej uzależnione jest od uzyskania stosownego zaświadczenia, iż opisany we wniosku koncert odbywa się w ramach wymiany kulturalnej. Trybu takiego nie przewiduje ani umowa polsko-francuska, ani też przepisy krajowe. (...) Powyższe prowadzi do wniosku, że prawidłowe jest stanowisko Skarżącego, iż niepobranie przez niego podatku od wynagrodzenia wypłaconego muzykowi zamieszkałemu na terytorium Francji za koncert wykonany w Polsce uzależnione jest od uzyskania od tegoż podatnika certyfikatu rezydencji oraz złożenia przezeń oświadczenia, że koncert odbył się w ramach wymiany kulturalnej. W rezultacie wymaganie – jak chciałby tego Minister Finansów – zaświadczenia w sytuacji, gdy jego posiadanie nie jest prawnie wymagane narusza wspomniane wyżej przepisy.
Porównywalnie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 lipca 2015 r., sygn. III SA/Wa 3220/14 oraz interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 12 maja 2014 r., sygn. IPPB4/415-329/10/14-5/S/SP, w której organ uznał, że:
Zatem wystarczającym dowodem uwzględniającym niepobranie podatku w rozpoznawanym stanie faktycznym jest przedstawienie płatnikowi certyfikatu rezydencji (art. 29 ust. 2 u.p.d.o.f) oraz oświadczenia o wykonywaniu działalności w ramach wymiany kulturowej aprobowanej przez kraj, w którym mieszka. Powyższa teza wynika wprost z gramatycznej wykładni art. 29 ust. 2 u.p.d.o.f, jak też z art. 17 ust. 3 cytowanej umowy. Skoro przepisy umowy o zapobieganiu podwójnemu opodatkowaniu, które mają pierwszeństwo przed prawem krajowym, jak też przepisy krajowe nie wymagają urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia to nie można przypisać winy w niepobraniu podatku od podatnika, który złożył oświadczenie o wykonywaniu działalności artystycznej w ramach wymiany kulturowej aprobowanej przez Państwo, w którym ma miejsce zamieszkania.
Reasumując, certyfikat rezydencji podatkowej odpowiednio Artysty z Francji, Artysty z Belgii, Artysty z Włoch oraz Artysty z Hiszpanii oraz oświadczenie złożone Państwu w pisemnej formie, że jego działalność kulturalna jest wykonywana w ramach uzgodnionej i aprobowanej wymiany kulturalnej przez Polskę i kraj jego zamieszkania (rezydencji podatkowej), jest wystarczające dla zwolnienia Państwa z obowiązków płatnika podatku u źródła z tytułu wypłaty wynagrodzenia na rzecz tego Artysty.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 2a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592):
Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).
Wskazana powyżej zasada ograniczonego obowiązku podatkowego stanowi, że Rzeczpospolita Polska ma prawo do opodatkowania osób fizycznych niebędących jej rezydentami podatkowymi, ale tylko w zakresie dochodów uzyskiwanych ze źródeł przychodów położonych na jej terytorium.
Stosownie natomiast do art. 3 ust. 2b tej ustawy:
Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody (przychody) z:
2) działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
7) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia.
Przy czym, jak wynika z art. 3 ust. 2d ww. ustawy:
Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 2b pkt 7, uważa się przychody wymienione w art. 29 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów), o których mowa w ust. 2b pkt 1-6.
W myśl art. 4a ww. ustawy:
Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
Na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zasadą jest samoobliczenie podatku przez podatnika. Ustawodawca przewidział jednak szereg sytuacji, gdy obowiązek poboru podatku i odprowadzenia go na rachunek właściwego urzędu skarbowego ciąży na płatniku, tj. podmiocie wypłacającym należności na rzecz podatników. Jest to tzw. system poboru podatku „u źródła”.
Zgodnie z przepisem art. 41 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Płatnicy, o których mowa w ust. 1 (tj. osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej), są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30 ust. 1 pkt 2, 4-5a, 13-17 oraz art. 30a ust. 1 pkt 1-11 oraz 11b-13, z zastrzeżeniem ust. 4d, 5, 10, 12 i 21.
Obowiązki płatnika dotyczą m.in. wypłat należności z tytułów określonych w art. 29 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepis ten wymienia określone rodzaje należności wypłacanych osobom o ograniczonym obowiązku podatkowym w Polsce.
I tak, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Podatek dochodowy od uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez osoby, o których mowa w art. 3 ust. 2a, przychodów z działalności określonej w art. 13 pkt 2 i 6-9 oraz z odsetek innych niż wymienione w art. 30a ust. 1, z praw autorskich lub z praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego, w tym także środka transportu, oraz za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how) – pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20% przychodu.
Powołane regulacje art. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do których odnosi się art. 29 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, dotyczą przychodów z działalności wykonywanej osobiście (tj. źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy). Do tej kategorii ustawodawca zalicza m.in. wskazane w art. 13 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Przychody z osobiście wykonywanej działalności artystycznej, literackiej, naukowej, trenerskiej, oświatowej i publicystycznej, w tym z tytułu udziału w konkursach z dziedziny nauki, kultury i sztuki oraz dziennikarstwa, przychody z tytułu udziału w badaniach i eksperymentach prowadzonych przez podmioty tworzące system szkolnictwa wyższego i nauki, jak również przychody z uprawiania sportu, stypendia sportowe przyznawane na podstawie odrębnych przepisów oraz przychody sędziów z tytułu prowadzenia zawodów sportowych.
Ponadto, stosownie do art. 29 ust. 2 tej ustawy:
Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Jednakże zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub niepobranie (niezapłacenie) podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania dla celów podatkowych miejsca zamieszkania podatnika uzyskanym od niego certyfikatem rezydencji.
W myśl natomiast art. 5a pkt 21 omawianej ustawy:
Ilekroć w ustawie jest mowa o certyfikacie rezydencji – oznacza to zaświadczenie o miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika.
Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że zawierają Państwo umowy zlecenia lub umowy o dzieło z Artystami, którzy nie mają miejsca zamieszkania na terytorium Polski. Przedmiotem umowy jest występ Artysty w trakcie organizowanego przez Państwa wydarzenia. Należności z tego tytułu należy zatem zakwalifikować jako przychody z działalności określonej w art. 13 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przychody te są objęte zakresem zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Zgodnie z tym przepisem, mają więc Państwo obowiązek poboru podatku u źródła – ryczałtu według stawki 20%.
Niemniej jednak, skoro Artyści dostarczają Państwu certyfikaty swojej rezydencji podatkowej, to mają Państwo obowiązek uwzględnić postanowienia umów o unikaniu podwójnego opodatkowania pomiędzy Polską a państwami rezydencji poszczególnych Artystów.
W przypadku Artysty mającego miejsce zamieszkania we Francji zastosowanie znajdzie umowa między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku, podpisanej w Warszawie dnia 20 czerwca 1975 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 1 poz. 5); dalej: umowa polsko-francuska.
W myśl art. 17 umowy polsko-francuskiej:
1. Bez względu na postanowienia artykułów 14 i 15 dochody zawodowych artystów, jak na przykład artystów scenicznych, filmowych, radiowych oraz telewizyjnych, jak też muzyków i sportowców z osobiście wykonywanej w tym charakterze działalności, podlegają opodatkowaniu w tym z Umawiających się Państw, w którym wykonują oni te czynności.
2. Jeżeli dochody z działalności wykonywanej osobiście prze artystę scenicznego lub sportowca są przyznawane innej osobie niż sam artysta lub sportowiec, mogą być one ze względu na postanowienia artykułów 7, 14 i 15 opodatkowane w tym Umawiającym się Państwie, w którym dana działalność artystyczna lub sportowa jest wykonywana.
3. Bez względu na postanowienia ustępów 1 i 2 dochody z rodzajów działalności określonych w ustępie 1 wykonywanej w ramach wymiany kulturalnej aprobowanej przez Państwo, w którym artyści lub sportowcy mają miejsce zamieszkania, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie.
W odniesieniu do Artysty, który ma miejsce zamieszkania na terytorium Belgii, konieczne jest uwzględnienie Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Belgii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz zapobiegania oszustwom podatkowym i uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku z dnia 20 sierpnia 2001 r. (Dz. U. 2004 Nr 211 poz. 2139 ze zm.); dalej: konwencja polsko-belgijska.
Zgodnie z art. 17 konwencji polsko-belgijskiej:
1. Bez względu na postanowienia artykułów 14 i 15 dochody uzyskane przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie z tytułu działalności artystycznej, na przykład artysty scenicznego, filmowego, radiowego lub telewizyjnego, jak też muzyka lub sportowca, z osobiście wykonywanej w tym charakterze działalności w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
2. Jeżeli dochody, mające związek z osobiście wykonywaną działalnością artysty lub sportowca, nie przypadają na rzecz tego artysty lub sportowca, lecz innej osobie, wówczas takie dochody, bez względu na postanowienia artykułów 7, 14 i 15, mogą być opodatkowane w tym Umawiającym się Państwie, w którym działalność tego artysty lub sportowca jest wykonywana.
3. Bez względu na postanowienia ustępów 1 i 2 dochody z rodzajów działalności określonych w ustępie 1, wykonywanych w ramach wymiany kulturalnej aprobowanej przez Państwo, w którym artyści lub sportowcy mają miejsce zamieszkania, mogą być opodatkowane tylko w tym Państwie.
A zatem, dochody Artysty mającego miejsce zamieszkania we Francji lub Belgii z osobiście wykonywanej na terytorium Polski działalności artystycznej podlegają opodatkowaniu w Polsce. Niemniej jednak, jeśli działalność ta jest wykonywana w ramach wymiany kulturalnej aprobowanej przez Francję lub Belgię, dochody z niej podlegają opodatkowaniu tylko we Francji lub Belgii. W takiej sytuacji polski płatnik – w wyniku uwzględnienia art. 17 ust. 3 umowy polsko-francuskiej oraz konwencji polsko-belgijskiej – nie pobiera podatku dochodowego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Wobec Artysty, który jest rezydentem podatkowym Włoch zastosowanie mają postanowienia umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Włoskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania, sporządzonej w Rzymie 21 czerwca 1985 r. (Dz. U. z 1989 r. poz. 374 ze zm.); dalej: umowa polsko-włoska.
Stosownie do art. 17 umowy polsko-włoskiej:
1. Bez względu na postanowienia artykułów 14 i 15 dochody osiągane przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie z tytułu działalności artystycznej, na przykład artysty scenicznego, filmowego, radiowego lub telewizyjnego, jak też muzyka lub sportowca, z osobiście wykonywanej w tym charakterze działalności w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
2. Jeżeli dochód osiągnięty z osobiście wykonywanej działalności artysty lub sportowca nie przypada na rzecz artysty lub sportowca, lecz na rzecz innej osoby, dochód ten, bez względu na postanowienia artykułów 7, 14 i 15, może być opodatkowany w Umawiającym się Państwie, w którym działalność tego artysty lub sportowca jest wykonywana.
3. Bez względu na postanowienia ustępów 1 i 2 niniejszego artykułu, dochody z rodzajów działalności określonych w ustępie 1, wykonywanych w ramach programu wymiany kulturalnej lub sportowej uzgodnionego pomiędzy Umawiającymi się Państwami, będą zwolnione od opodatkowania w tym Umawiającym się Państwie, w którym te rodzaje działalności są wykonywane.
Natomiast dla realizacji obowiązków płatnika związanych z wypłatą wynagrodzenia Artyście z Hiszpanii, należy uwzględnić postanowienia umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Hiszpanii o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, podpisanej w Madrycie dnia 15 listopada 1979 r. wraz z Protokołem z dnia 18 lutego 1982 r. (Dz. U. z 1982 r. Nr 17 poz. 127); dalej: umowa polsko-hiszpańska.
Stosownie do art. 17 umowy polsko-hiszpańskiej:
1. Bez względu na postanowienia artykułów 14 i 15 dochody artystów, na przykład artystów scenicznych, filmowych, radiowych lub telewizyjnych, jak też muzyków i sportowców z osobiście wykonywanej w tym charakterze działalności, mogą podlegać opodatkowaniu w tym Umawiającym się Państwie, w którym wykonują oni te czynności.
2. Jeżeli dochód mający związek z osobiście wykonywaną działalnością takiego artysty lub sportowca nie jest wypłacany temu artyście lub sportowcowi, ale innej osobie, dochód taki może być opodatkowany bez względu na postanowienia artykułów 7, 14 i 15 w tym Umawiającym się Państwie, w którym działalność tego artysty lub sportowca jest wykonywana.
Przy czym, zgodnie z punkt IV Protokołu do umowy polsko-hiszpańskiej:
Bez względu na postanowienia ustępów 1 i 2 dochód pochodzący z działalności określonej w ustępie 1, wykonywanej w ramach uzgodnień kulturalnych pomiędzy Umawiającymi się Państwami, będzie zwolniony spod opodatkowania w tym Umawiającym się Państwie, w którym ta działalność jest wykonywana.
Wobec powyższego, dochody Artysty mającego miejsce zamieszkania we Włoszech lub w Hiszpanii z osobiście wykonywanej na terytorium Polski działalności artystycznej mogą podlegać opodatkowaniu w Polsce. Niemniej jednak, jeśli działalność ta jest wykonywana w ramach programu wymiany kulturalnej uzgodnionego pomiędzy Polską a Włochami oraz w ramach uzgodnień kulturalnych pomiędzy Polską a Hiszpanią, dochód z niej jest zwolniony od opodatkowania w Polsce. W takiej sytuacji polski płatnik – w wyniku uwzględnienia art. 17 ust. 3 umowy polsko-włoskiej oraz punkt IV Protokołu do umowy polsko-hiszpańskiej – nie pobiera podatku dochodowego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Aby zatem zastosować postanowienia ww. umów/konwencji dotyczące braku opodatkowania dochodów Artystów w Polsce (tj. odpowiednio art. 17 ust. 3 umowy polsko-francuskiej, konwencji polsko-belgijskiej i umowy polsko-włoskiej albo punkt IV Protokołu do umowy polsko-hiszpańskiej) – jako płatnik – muszą Państwo mieć informację o wykonywaniu działalności artystycznej:
- przez Artystę z Francji oraz z Belgii – „w ramach wymiany kulturalnej aprobowanej przez Francję/Belgię”;
- przez Artystę z Włoch – „w ramach programu wymiany kulturalnej uzgodnionego pomiędzy Polską a Włochami”;
- przez Artystę z Hiszpanii – „w ramach uzgodnień kulturalnych pomiędzy Polską a Hiszpanią”.
Powołane umowy/konwencja o unikaniu podwójnego opodatkowania nie regulują sposobu ani formy „potwierdzania” ww. okoliczności dla potrzeb stosowania omawianych przepisów. Należy jednak zauważyć, że w przypadku umowy polsko-francuskiej oraz konwencji polsko-belgijskiej znaczenie prawnopodatkowe ma już tylko aprobata państwa rezydencji podatnika, podczas gdy w przypadku umowy polsko-włoskiej oraz umowy polsko-hiszpańskiej konieczne jest uzgodnienie międzyrządowe.
Tymczasem oświadczenie to deklaracja, w której konkretna osoba potwierdza fakty dotyczące niej samej. Zaświadczenie z kolei to dokument wydawany przez instytucję i potwierdzający określone fakty lub aktualny stan (urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego wymaganego przepisami prawa).
Należy przyjąć, że w sytuacji gdy dana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania (tak jak umowa z Francją czy Belgią) przewiduje wyłącznie aprobatę wymiany kulturalnej przez państwo, w którym artysta ma miejsce zamieszkania, płatnik nie musi posiadać stosownego zaświadczenia uzyskanego od odpowiedniego organu władzy danego państwa. Płatnikowi wystarczy wówczas oświadczenie podatnika-artysty o wykonywaniu działalności o charakterze wymiany kulturalnej aprobowanej przez kraj, w którym mieszka.
W przypadku natomiast umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, której regulacje przewidują uzgodnienie międzyrządowe takiej wymiany (tak jak umowa z Włochami czy z Hiszpanią), posiadanie przez płatnika zaświadczenia wydanego przez władze danego państwa będzie wymagane w celu zastosowania preferencji wynikającej z takiej umowy.
Programy wymiany kulturalnej między Polską i Włochami oraz między Polską i Hiszpanią przyjęły formę zinstytucjonalizowaną, gdyż są opracowywane przez specjalnie w tym celu powołane Komisje (co wynika z postanowień umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Włoskiej o współpracy w dziedzinie kultury i edukacji, podpisanej w Rzymie dnia 12 lipca 2005 r. oraz umowy między Rządem Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Hiszpanii o współpracy kulturalnej i naukowej, podpisanej w Warszawie dnia 27 maja 1977 r.). Oznacza to, że warunek określony w art. 17 ust. 3 umowy polsko-włoskiej oraz w pkt IV Protokołu umowy polsko-hiszpańskiej, aby działalność artystyczna była wykonywana na terytorium Polski w ramach programu uzgodnionego pomiędzy umawiającymi się państwami i spełnienie go może zostać oficjalnie potwierdzone poprzez uzyskanie zaświadczenia od właściwych przedstawicieli rządu polskiego bądź włoskiego czy hiszpańskiego lub ww. Komisji.
Aby zwolnienie z opodatkowania miało zastosowanie, w przypadku Artysty z Włoch działalność artystyczna musi być wykonywana w ramach programu wymiany kulturalnej uzgodnionego pomiędzy rządami Polski i Włoch, natomiast w odniesieniu do Artysty z Hiszpanii w ramach uzgodnień kulturalnych pomiędzy Polską a Hiszpanią, a nie tylko w ramach wymiany kulturalnej aprobowanej przez jedno z państw. Oświadczenie podatnika w przypadku Artysty z Włoch oraz Artysty z Hiszpanii jest zatem niewystarczające. Płatnik może odstąpić od poboru podatku jedynie na podstawie formalnego potwierdzenia przez kompetentną władzę, że warunki zwolnienia zostały spełnione w wyniku międzyrządowego uzgodnienia.
Podsumowując, dla zastosowania zwolnienia z podatku u źródła w Polsce z tytułu wypłaty wynagrodzenia Artyście z Francji oraz Artyście z Belgii wystarczające jest przedłożenie przez Artystę aktualnego certyfikatu rezydencji podatkowej oraz złożenie oświadczenia o wykonywaniu działalności w ramach wymiany kulturalnej aprobowanej przez kraj, w którym mieszka. Natomiast w przypadku Artysty z Włoch oraz Artysty z Hiszpanii w celu zastosowania preferencji wynikającej z danej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania i niepobrania podatku w Polsce konieczne jest posiadanie przez płatnika zaświadczenia wydanego przez organy danego państwa potwierdzające, że doszło do wymiany kulturalnej pomiędzy rządem polskim a rządem kraju zamieszkania Artysty.
W odniesieniu do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych oraz orzeczeń sądów administracyjnych informuję, że wydane zostały one w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo